॥वाल्मीकिरामायणम् கிஷ்கிந்தா காண்டம் · சர்க்கம் 51

கிஷ்கிந்தா காண்டம்

சர்க்கம்

ஸ்வயம்பிரபையின் அறிமுகம்

அனுமனின் கேள்வி, தவப்பெண்ணின் பதில், மயன் மாயையால் படைத்த பொன்வனம், ஹேமைக்கு அளிக்கப்பட்ட வரம், ஸ்வயம்பிரபையின் விருந்தோம்பல்

இவ்வாறு சொன்ன பின், அனுமன் அங்கே மரவுரியும் கருமான்தோலும் உடுத்திய, பெரும் பேறுடைய, தர்மநெறியில் நடக்கும் அந்தத் தவப்பெண்ணிடம் மீண்டும் சொன்னான்: ‘பசியாலும் தாகத்தாலும் களைத்து, எல்லா வகையிலும் சோர்ந்துபோன நாங்கள் திடீரென இருள் சூழ்ந்த இந்தக் குகைக்குள் நுழைந்துவிட்டோம். தாகமுற்றவர்களாய் நாங்கள் பூமியின் இந்தப் பெரும் பிளவுக்குள் நுழைந்தோம்; இத்தகைய அற்புதமான பலவகைக் காட்சிகளைக் கண்டு மனம் வருந்தி, கலங்கி, நினைவிழந்தவர்களானோம். இளஞ்சூரியனைப் போல ஒளிரும் இந்தப் பொன் மரங்கள் யாருடையவை?’ அனுமனின் கேள்வி முறை இங்கே மனத்தைக் கவர்கிறது — முதலில் தன் துயரைத் தெரிவிக்கிறான், பிறகு தன் வியப்பைச் சொல்கிறான், பிறகே கேள்வி கேட்கிறான். ‘நஷ்டசேதஸஃ’ (நினைவிழந்தவர்கள்) என்ற சொல்லால் மாயையின் வலிமை சுட்டப்படுகிறது; அறிவாளிகளான அவர்களும் அங்கே மயங்குகிறார்கள். வெறும் ஆர்வத்தால் அல்ல, பணிவோடேயே அவன் தவப்பெண்ணிடம் பேசுகிறான். முந்தைய சர்க்கத்தின் இறுதியில் நீண்ட யாப்பில் சொல்லப்பட்ட கேள்வியே இங்கே அனுஷ்டுப் யாப்பில் விரிக்கப்படுகிறது. ‘திடீரென நுழைந்துவிட்டோம்’ என்ற சொல்லால் தாங்கள் யோசிக்காமல் நுழைந்ததைத் தானே ஒப்புக்கொள்கிறான்; அதனால் தவப்பெண்ணுக்குக் கோபம் வராமல் இருக்கும். பசி, தாகம், களைப்பு, சோர்வு என்ற நான்கு துயரங்களை எண்ணிச் சொல்லி அவன் தங்கள் இரங்கத்தக்க நிலையைத் தெரிவிக்கிறான் — அடைக்கலம் தேடுபவனின் முறை இதுவே.

‘தூய்மையான உண்ணத்தக்க கிழங்குகளும் பழங்களும், பொன் விமானங்களும், வெள்ளி மாளிகைகளும், மணிச்சரங்களால் மூடப்பட்ட புடம்போட்ட பொன் சாளரங்களும், பூத்துக் காய்த்த, புனிதமான, நறுமணம் கமழும் ஜாம்பூநதப் பொன்னாலான மரங்களும் — இவை யாருடைய ஆற்றலால் உண்டாயின? தெளிந்த நீரில் பொன் தாமரைகள் எப்படித் தோன்றின? பொன் மீன்கள் ஆமைகளோடு எப்படிக் காணப்படுகின்றன? இது உன்னுடைய சொந்த மகிமையாலா, அல்லது வேறு யாருடைய தவவலிமையாலா?’ கேள்விகளில் வரும் பொருள்களின் பட்டியல் முந்தைய சர்க்கத்தின் வர்ணனையையே எதிரொலிக்கிறது; ஆனால் இங்கே அது அறிய விழையும் வடிவில் மீண்டும் சொல்லப்படுகிறது. ‘தபோபலம்’ (தவவலிமை) என்ற சொல்லால் அனுமன் தானே பதிலின் திசையைச் சுட்டுகிறான் — இந்தச் செல்வச் சிறப்பு உலகியலானது அல்ல, தவத்தின் அல்லது மாயையின் பயன் என்பது அவனுடைய ஊகம். கேள்விகள் மூவகையானவை — அசையாதவை (மரங்கள்) பற்றி, கட்டடக் கலை பற்றி, அசைவன (மீன், ஆமை) பற்றி; எங்கும் ஒரே வியப்பு, எல்லாம் பொன்மயமானது என்பது. ‘தெளிந்த நீரில்’ என்ற அடைமொழியால் நீரின் தூய்மை சொல்லப்படுகிறது; அதனால் அடியில் உள்ள பொன் மீன்கள் தெரிகின்றன. இறுதியில் ‘தபோபலம்’ என்ற சொல் தவப்பெண்ணிடம் கொண்ட மரியாதையையும் சுட்டுகிறது.

‘ஒன்றும் அறியாத எங்கள் அனைவருக்கும் எல்லாவற்றையும் நீ சொல்ல வேண்டும்’ என்று அனுமன் சொன்னதும், தர்மநெறியில் நடப்பவளும் எல்லா உயிர்களின் நலனிலும் ஈடுபாடு கொண்டவளுமான அந்தத் தவப்பெண் அனுமனுக்குப் பதில் சொன்னாள்: ‘வானரர்களில் சிறந்தவனே, மயன் என்ற பெயருடைய, பேரொளி வாய்ந்த, மாயை வல்ல ஒரு தானவன் இருந்தான்; இந்தப் பொன்வனம் முழுவதும் அவன் மாயையால் படைக்கப்பட்டது. அவன் முன்னொரு காலத்தில் தானவத் தலைவர்களுக்கு விசுவகர்மாவாக (சிற்பியாக) இருந்தான்; இந்தத் தெய்விகமான பொன்மயமான சிறந்த மாளிகையை அவனே கட்டினான். அவன் இந்தப் பெருங்காட்டில் ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகள் தவம் செய்து...’ மயனின் அறிமுகத்தில் மூன்று அடைமொழிகள் — பேரொளி வாய்ந்தவன், மாயை வல்லவன், தானவர்களின் சிற்பி; இவற்றாலேயே எல்லா வியப்புக்கும் விளக்கம் கிடைக்கிறது. ‘மாயையால் படைக்கப்பட்டது’ என்ற சொல்லால் இவையெல்லாம் இயற்கையானவை அல்ல என்று தெளிவாக்கப்பட்டது. தவப்பெண்ணின் இரண்டு அடைமொழிகள் முக்கியமானவை — ‘தர்மசாரிணீ’ (தர்மநெறியில் நடப்பவள்) என்பது அவளுடைய ஒழுக்கம், ‘எல்லா உயிர்களின் நலனிலும் ஈடுபாடு கொண்டவள்’ என்பது அவளுடைய மனப்பான்மை; இதனால் அவள் வானரர்களுக்குத் தீங்கு செய்யமாட்டாள் என்று அறியப்படுகிறது. அசுரர்களின் சிற்பியாக மயன் புராணங்களில் புகழ்பெற்றவன்; ‘தானவத் தலைவர்களின் விசுவகர்மா’ என்ற உவமையால் தேவசிற்பியோடு அவனுக்குள்ள ஒப்புமை சொல்லப்பட்டது.

‘அவன் பிரம்மனிடமிருந்து ஒரு வரம் பெற்றான் — சுக்கிரனுக்குரிய (ஔசனஸ) செல்வம் முழுவதையும். எல்லாவற்றையும் படைத்த பின், எல்லா விருப்பங்களுக்கும் தலைவனான அந்த வலிமையாளன் இந்தப் பெருங்காட்டில் சிறிது காலம் இன்பமாக வாழ்ந்தான். ஹேமை என்ற அப்சரஸ்ஸிடம் பற்றுக்கொண்ட அந்தத் தானவ வீரனை, தலைவனான புரந்தரன் (இந்திரன்) வீரத்தோடு வஜ்ராயுதத்தை எடுத்துக் கொன்றான். இந்தச் சிறந்த வனத்தையும், நிலையான விருப்ப இன்பங்களையும், இந்தப் பொன்மயமான மாளிகையையும் பிரம்மன் ஹேமைக்கு அளித்தான். நான் மேருசாவர்ணியின் மகள், ஸ்வயம்பிரபை; அவளுக்கு (ஹேமைக்கு) உரியவள்.’ ‘ஔசனஸ செல்வம்’ என்பது சுக்கிராசாரியாரின் சிற்பக் கலையும் செல்வமும்; அதுவே மயனின் எல்லாப் படைப்புகளுக்கும் வேர். இந்திரனால் கொல்லப்பட்டது காமப்பற்றின் விளைவு என்பது நுட்பமான உபதேசம்; படைத்தவன் இல்லாதபோதும் படைப்பு நிலைத்திருக்கிறது என்பதும் காணப்படுகிறது. சுக்கிரன் என்பவர் உசனஸ் என்ற பெயருடைய தைத்தியர்களின் குரு; அவருடைய செல்வமும் கலையும் மயனுக்குக் கிடைத்தன. ‘எல்லா விருப்பங்களுக்கும் தலைவன்’ என்பதால் அவனுடைய செழிப்பும், ‘சிறிது காலம்’ என்பதால் அதன் நிலையாமையும் சுட்டப்பட்டன. ஹேமையிடம் கொண்ட பற்றே மயனின் அழிவுக்குக் காரணம்; இந்திரன் அவனைக் கொன்றது இங்கே அரைச் சுலோகத்திலேயே சொல்லப்பட்டுவிடுகிறது. மேருசாவர்ணி ஒரு ரிஷி; அவருடைய மகள் ஸ்வயம்பிரபை.

‘வானரர்களில் சிறந்தவனே, நான் ஹேமையின் இந்த மாளிகையைக் காத்து வருகிறேன். ஆடலிலும் பாடலிலும் வல்லவளான ஹேமை என் அன்புத் தோழி; அவள் அளித்த வரத்தால் நான் இந்தப் பெரிய மாளிகையைக் காக்கிறேன். உங்களுக்கு என்ன காரியம்? எதற்காக நீங்கள் இந்த அடர்காடுகளுக்குள் வருகிறீர்கள்? செல்வதற்கரிய இந்த வனத்தை நீங்கள் எப்படிக் கண்டுபிடித்தீர்கள்? தூய்மையான இந்த உண்ணத்தக்க கிழங்குகளையும் பழங்களையும் உண்டு, நீர் அருந்திய பின் எல்லாவற்றையும் எனக்குச் சொல்லுங்கள்.’ சர்க்கத்தின் இறுதியில் விருந்தோம்பல் முதலில், கேள்வி அதன்பின் — விருந்தினரை முதலில் நிறைவுசெய்து பிறகே வினவுவது என்பதே பாரதத்தின் தர்மம். இந்தச் சுலோகம் மூன்று அரைப்பகுதிகள் கொண்டது; ஆகவே அது ஆறு பாதங்கள் கொண்டது. ஸ்வயம்பிரபையின் நிலை இங்கே தெளிவாகிறது — அவள் இவற்றை அனுபவிப்பவள் அல்ல, காப்பவள் மட்டுமே; தோழியின் வரத்தால்தான் அவள் அங்கே வாழ்கிறாள். அவளுடைய கேள்விகள் மூன்று — காரியம் என்ன, காரணம் என்ன, இந்த இடம் எப்படிக் கண்ணில் பட்டது; இவையே அடுத்த சர்க்கத்தின் பொருளை முன்னெடுக்கின்றன.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये किष्किन्धाकाण्डे एकपञ्चाशः सर्गः॥ ५१॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க