சர்க்கம்
ரிக்ஷபிலத்தில் நுழைதலும் ஸ்வயம்பிரபையைக் காணுதலும்
விந்திய மலையில் தேடுதல், ரிக்ஷபிலத்தைக் காணுதல், இருள் சூழ்ந்த குகைக்குள் நுழைதல், பொன்வனத்தையும் ரத்தின மாளிகைகளையும் காணுதல், தவப்பெண்ணிடம் அனுமன் கேட்கும் கேள்வி
தாரனோடும் அங்கதனோடும் சேர்ந்து, வானரனான அனுமன் விந்திய மலையின் குகைகளையும் அடர்ந்த காடுகளையும் தேடிக்கொண்டிருந்தான். சிங்கங்களும் புலிகளும் வாழும் குகைகள், அந்த மலையரசனின் கரடுமுரடான பகுதிகள், பெரிய அருவிகள் — எங்கும் அவன் தேடினான். பிறகு அவர்கள் அந்த மலையின் தென்மேற்கு முனையை அடைந்தனர்; அங்கேயே அவர்கள் தங்கியிருக்கையில், திரும்பி வருவதற்காகச் சுக்ரீவன் நிர்ணயித்திருந்த காலம் கடந்துபோயிற்று. அந்தப் பகுதி தேடுவதற்கு அரிதானது, குகைகளும் அடர்காடுகளும் நிறைந்தது, மிகப் பெரியது; ஆயினும் வாயுபுத்திரன் அங்கே மலை முழுவதையும் தேடினான். காலம் கடந்தது என்ற செய்தி இங்கேதான் முதன்முறையாகச் சுட்டப்படுகிறது; அதுவே அடுத்த சர்க்கங்களில் வானரர்களின் அச்சத்துக்கு வேராக அமையும். அனுமனின் சோர்வறியாத உழைப்பும் இங்கே சிறப்பாகச் சொல்லப்படுகிறது — மற்றவர்கள் களைத்துப் போகிறார்கள், அவனோ மலை முழுவதையும் தேடுகிறான். தாரன், அங்கதன், அனுமன் ஆகிய மூவருமே இங்கே முதன்மையானவர்கள்; அவர்கள் ஒன்றுசேர்ந்ததால் தெற்குத் திசையின் தேடல் இன்னும் உறுதிப்பட்டது. ‘விசினோதி ஸ்ம’ (தேடிக்கொண்டிருந்தான்) என்ற நிகழ்கால வழக்கால் கவி வாசகனை அந்தக் கணத்திலேயே நிறுத்துகிறார்; அதனால் தேடலின் தொடர்ச்சி உணரப்படுகிறது. சிங்கங்களும் புலிகளும் வாழ்வது என்பதால் அப்பகுதியின் பயங்கரமும், பெரிய அருவிகளால் அதன் கரடுமுரடான தன்மையும் சொல்லப்பட்டன. தென்மேற்கு முனை என்பது விந்தியத்தின் நைருதி (தென்மேற்கு) சிகரம்; அங்கே தங்கியிருந்த அவர்களுக்கு மாதம் முழுவதும் கழிந்துவிட்டது.
ஒருவரை விட்டு ஒருவர் பிரிந்திருந்தாலும் ஒருவருக்கொருவர் அதிகத் தொலைவில் இல்லாமல் நின்றிருந்த கஜன், கவாக்ஷன், கவயன், சரபன், கந்தமாதனன், மைந்தன், த்விவிதன், அனுமன், ஜாம்பவான், இளவரசன் அங்கதன், காட்டில் திரியும் தாரன் ஆகியோர், மலைத்தொடர்களால் சூழப்பட்ட பகுதிகளைத் தேடித் தெற்குத் திசையை ஆராய்ந்துகொண்டிருக்கையில், அங்கே திறந்திருந்த ஒரு குகையைக் கண்டனர். அது செல்வதற்கரிய, ‘ரிக்ஷபிலம்’ என்று புகழ்பெற்ற குகை; ஒரு தானவனால் காக்கப்பட்டு வந்தது. அவர்களோ பசியும் தாகமும் வாட்ட, களைத்து, நீர் தேடிக்கொண்டிருந்தனர். குகைக்குள் நுழைந்தவர்கள் யார், எத்தனை பேர் என்று பின்னர் அறியும்படி வானரர்களின் பெயர்கள் இங்கே எண்ணிச் சொல்லப்பட்டுள்ளன. ‘ஒருவரை விட்டு ஒருவர் பிரிந்திருந்தும் அதிகத் தொலைவில் இல்லாமல்’ என்ற முரண்போன்ற தோற்றம் உண்மையில் தேடலின் முறையையே காட்டுகிறது — தனித்தனியே திரிந்தாலும் ஒருவர் பார்வையில் ஒருவர் இருக்கின்றனர். ‘ரிக்ஷபிலம்’ என்ற பெயர் அடுத்த சர்க்கங்களில் மீண்டும் மீண்டும் வருகிறது; இதன் உள்ளேதான் ஸ்வயம்பிரபையின் இருப்பிடம் உள்ளது. ‘விவ்ருதம்’ (திறந்திருந்தது) என்ற சொல்லால் குகையின் வாயில் மூடப்படாமல் இருந்தது என்று அறியப்படுகிறது; அதனால்தான் வானரர்கள் அதைக் கண்டனர். பசி, தாகம், களைப்பு, நீர் வேட்கை என்ற நான்கு காரணங்களும் ஒன்றுசேர்ந்து அவர்களைக் குகையை நோக்கித் திருப்புகின்றன; விதியும் அங்கேயே அழைத்துச் செல்கிறது. ‘தானவனால் காக்கப்பட்டது’ என்று சொல்லிக் கவி அச்சத்துக்கான அறிகுறியைத் தருகிறார்; ஆனால் அது பின்னர் பொய்த்துப்போகிறது.
கொடிகளாலும் மரங்களாலும் மூடப்பட்ட அந்தப் பெரிய குகையை அவர்கள் கண்டனர். அதிலிருந்து அன்றில்களும் அன்னங்களும் நாரைகளும் வெளியே வந்துகொண்டிருந்தன; நீரில் நனைந்து, தாமரைத் தாதுக்களால் உடல் சிவந்த சக்கரவாகப் பறவைகளும் வெளிவந்தன. நறுமணம் கமழ்ந்த, கடப்பதற்கரிய அந்தக் குகையை அடைந்ததும் வானரர்களில் சிறந்தவர்களின் மனம் வியப்பால் கலங்கியது. ஐயம் எழுந்தபோதிலும், மகிழ்ச்சியுற்ற, ஒளிமிக்க, பெருவலிமை வாய்ந்த அந்த வானர வீரர்கள், பலவகை உயிரினங்கள் நிறைந்ததும் தைத்தியர் தலைவனின் இருப்பிடம் போன்றதுமான அந்தக் குகையை நோக்கிச் சென்றனர். பறவைகள் நீரில் நனைந்திருப்பதும் தாமரைத் தாதால் சிவந்திருப்பதும் குகைக்குள் நீரும் தாமரைகளும் இருப்பதைச் சுட்டுகின்றன; இதுவே அனுமனின் ஊகத்துக்கு அடிப்படை. ‘ஸஞ்ஜாதபரிசங்காஃ’ (ஐயம் எழுந்தவர்கள்) என்ற சொல்லால் அச்சம் அல்ல, எச்சரிக்கையே சொல்லப்படுகிறது — வீரர்களின் ஐயம் செயலைக் கெடுப்பதில்லை. கொடிகளாலும் மரங்களாலும் மூடப்பட்ட வாயில், நறுமணம், கடப்பதற்கரிய தன்மை — இவை குகையின் மூன்று அடையாளங்கள். பறவைகளின் பட்டியலும் பொருளுள்ளது — அன்றில், அன்னம், நாரை, சக்கரவாகம் எல்லாமே நீர்ப்பறவைகள்; அவை நீரிலிருந்தே வெளிவருகின்றன. ‘தைத்தியர் தலைவனின் இருப்பிடம் போன்றது’ என்ற உவமையால் பாதாள உலகத்தின் பயங்கரம் நினைவூட்டப்படுகிறது. ‘பலவகை உயிரினங்கள் நிறைந்தது’ என்பது உட்பகுதியில் உயிர்கள் மிகுந்திருப்பதைக் காட்டுகிறது. வியப்பு, ஐயம், மகிழ்ச்சி என்ற மூன்று உணர்வுகளும் ஒரே கணத்தில் வானரர்களிடம் எழுந்தன.
அந்தக் குகை காண்பதற்கே அரிதானது போலப் பயங்கரமாகவும், எல்லாப் பக்கங்களிலும் நுழைவதற்கு அரிதானதாகவும் இருந்தது. அப்போது மலைச்சிகரம் போன்றவனும், அடர்காடுகளை நன்கறிந்தவனுமான மாருதியின் மைந்தன் அனுமன் அச்சம் தரும் தோற்றமுடைய வானரர்களிடம் சொன்னான்: ‘மலைத்தொடர்கள் சூழ்ந்த பகுதிகளையும் தெற்குத் திசையையும் தேடி நாம் அனைவரும் மிகவும் களைத்துவிட்டோம்; மைதிலியையோ காணவில்லை. இந்தக் குகையிலிருந்து அன்னங்களும் அன்றில்களும் நாரைகளோடு, நீரில் நனைந்த சக்கரவாகங்களும் எல்லாப் பக்கமும் வெளியே பறக்கின்றன. நிச்சயமாக இங்கே நீர் நிறைந்த கிணறோ மடுவோ இருக்கிறது; அதனால்தான் குகை வாயிலில் இந்த மரங்கள் பசுமையாகச் செழித்து நிற்கின்றன.’ இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும் அனைவரும் இருள் சூழ்ந்த அந்தக் குகைக்குள் நுழைந்தனர். இது அனுமானப் பிரமாணத்துக்கு (ஊகத்தால் அறிதல்) ஓர் அழகிய உதாரணம் — நீரில் நனைந்த பறவைகளும் பசுமையான மரங்களும் அடையாளம் (லிங்கம்); நீர் நிரூபிக்கப்பட வேண்டியது (சாத்தியம்). ‘காந்தாரவனகோவிதன்’ (அடர்காடுகளை நன்கறிந்தவன்) என்ற அடைமொழி அனுமனின் வன அறிவை எடுத்துரைக்கிறது; அதனால் அவனுடைய ஊகம் நம்பத்தக்கதாகிறது. இங்கே அனுமன் பேசுவதே அவனுடைய முதல் நீண்ட பேச்சு; இதற்கு முன் அவன் மௌனமாகத் தேடுபவனாகவே இருந்தான். அவன் முதலில் களைப்பைத் தெரிவிக்கிறான், பிறகு அடையாளத்தைக் காட்டுகிறான், பிறகு முடிவைச் சொல்கிறான் — இந்த வரிசை தர்க்கரீதியாகக் குறையற்றது. ‘மலைச்சிகரம் போன்றவன்’ என்ற உவமையால் அவனுடைய பெருந்தோற்றமும், ‘காந்தாரவனகோவிதன்’ என்பதால் காடு பற்றிய விஷயத்தில் அவனுடைய சொல்லின் நம்பகத்தன்மையும் சொல்லப்பட்டன. குகை வாயிலில் பசுமையான மரங்கள் என்ற அடையாளத்தை இன்றும் மக்கள் நீர் தேடுவதில் பயன்படுத்துகின்றனர். அவனுடைய சொல்லே அனைவரும் உள்ளே நுழைவதற்குக் காரணம்; ஆகவே இனி என்ன நிகழ்ந்தாலும் அதன் வேர் அனுமனே.
சந்திரனும் சூரியனும் இல்லாத, மயிர்க்கூச்செறியச் செய்யும் அந்தக் குகையை வானரர்கள் கண்டனர். அதிலிருந்து வெளிவரும் சிங்கங்களையும் பலவகை விலங்குகளையும் பறவைகளையும் கண்டு, வானரர்களில் புலி போன்றவர்கள் இருள் சூழ்ந்த அந்தக் குகைக்குள் நுழைந்தனர். அவர்களுடைய பார்வை தடைபடவில்லை; ஒளியும் வீரமும் குன்றவில்லை; அவர்களுடைய நடை காற்றைப் போல இருந்தது; இருளிலும் அவர்களுடைய பார்வை செயல்பட்டது. வானரர்களில் யானை போன்ற அவர்கள் வேகமாகக் குகைக்குள் நுழைந்து, ஒளிமிக்க, அழகிய, சிறந்த ஓர் இடத்தைக் கண்டனர். பிறகு பலவகை மரங்கள் நெருங்கிய அந்தப் பயங்கரமான குகையில் ஒருவரையொருவர் தழுவிப் பிடித்துக்கொண்டு ஒரு யோஜனை தூரம் சென்றனர். நினைவிழந்தவர்களாய், தாகமுற்று, கலக்கமுற்று, நீர் தேடிய அவர்கள் சோர்வின்றிச் சிறிது காலம் அந்தக் குகையில் சுற்றித் திரிந்தனர். இருளிலும் வானரர்களின் பார்வையும் ஒளியும் வீரமும் தடைபடாதது அவர்களுடைய தெய்விகத் தன்மையைச் சுட்டுகிறது. ‘ஒருவரையொருவர் தழுவிப் பிடித்துக்கொண்டு’ என்ற சொல்லால் அவர்களின் கூட்டுணர்வும் காட்டப்படுகிறது — அச்சத்திலும் அவர்கள் பிரியவில்லை. குகையின் வர்ணனையில் கவி படிப்படியாக அச்சத்தை வளர்க்கிறார் — முதலில் இருள், பிறகு சந்திர சூரியர் இல்லாமை, பிறகு மயிர்க்கூச்செறியும் தன்மை, பிறகு சிங்கங்களும் விலங்குகளும் பறவைகளும் எழுப்பும் ஒலி. ஆயினும் வானரர்கள் பின்வாங்கவில்லை. ஒரு யோஜனை தூரம் சென்றது குகையின் பெருமையைக் காட்டுகிறது; இது சாதாரணக் குகை அல்ல. ‘அதந்த்ரிதாஃ’ (சோர்வில்லாதவர்கள்) என்ற சொல்லால் களைப்பிலும் சோம்பலின்மை புகழப்படுகிறது. தாகமும் இங்கே மீண்டும் மீண்டும் சொல்லப்படுகிறது — நீர் தேடியவர்கள், தாகமுற்றவர்கள் என்று; நீரே அவர்கள் நுழைவதற்குக் காரணம், அதுவே இறுதியில் கிடைக்கிறது. இருளில் வழி கண்டது ஒருவரையொருவர் தொட்டுக்கொண்டே நடந்ததால்தான்.
மெலிந்து, முகம் வாடி, மிகவும் களைத்து, உயிர் வாழ்வதிலேயே நம்பிக்கை இழந்த அந்த வானரர்கள் ஒளியைக் கண்டனர். பிறகு அந்த இடத்தை அடைந்து, இருளற்ற இனிய ஒரு வனத்தை அடைந்து, எரியும் நெருப்பின் ஒளி கொண்ட பொன் மரங்களைக் கண்டனர் — சாலம், பனை, தமாலம், புன்னாகம், வஞ்சுளம், தவம், செண்பகம், நாகமரம், பூத்துக் குலுங்கும் கர்ணிகாரம் ஆகியவற்றை. அவை பொன்னிறமான வண்ணமலர்க் கொத்துகளாலும், சிவந்த தளிர்களாலும், மலர்முடிகளாலும், கொடிகளாலும் பொன்னணிகள் பூண்டவை போல அழகுற்றிருந்தன; இளஞ்சூரியனைப் போல ஒளிர்ந்தன; வைடூரியத்தாலான மேடைகள் கொண்டிருந்தன; தம் உடலால் பிரகாசித்தன; பொன்மயமானவையாக இருந்தன. நீலவைடூரிய நிறம் கொண்டவையும், பறவைகள் சூழ்ந்தவையும், இளஞ்சூரியன் போன்ற பெரிய பொன் மரங்களால் சூழப்பட்டவையும், பொன்னாலான மீன்களும் பெரிய தாமரைகளும் கொண்டவையுமான தாமரைக்குளங்களும் காணப்பட்டன. இருளிலிருந்து ஒளிக்கு, நம்பிக்கையின்மையிலிருந்து வியப்புக்கு — இந்த மாற்றமே இந்தச் சர்க்கத்தின் மையம். மரங்களின் பெயர்ப் பட்டியல் தென்னாட்டின் வனச் செழிப்பையே பொன்மயமாக்கிக் காட்டுகிறது. நம்பிக்கையிழப்புக்குப் பின் ஒளியைக் காணுதல் கதையின் முக்கியமான திருப்பம்; ‘உயிர் வாழ்வதிலேயே நம்பிக்கை இழந்தவர்கள்’ என்று சொன்ன பிறகே கவி ஒளியைக் காட்டுகிறார். பொன்மரங்களின் வர்ணனையில் சாதாரணக் காட்டின் எல்லா மரங்களும் எண்ணப்பட்டுள்ளன — சாலம் முதல் தவம் வரை, அதன்பின் பூத்த கர்ணிகாரங்கள். ஆனால் அவை எல்லாம் பொன்மயமானவை; ஆகவே இது இயற்கை அல்ல, மாயை. மலர்க்கொத்துகள், தளிர்கள், மலர்முடிகள், கொடிகள் ஆகியவை அணிகலன்கள்; வைடூரிய மேடைகள் சிற்பவேலை — இரண்டும் சேர்ந்து காட்டை ஒரு பூங்காவாக்குகின்றன. மீன்களும் ஆமைகளும் தாமரைகளும்கூடப் பொன்மயமானவை என்பது விந்தையின் உச்சம்.
தெளிந்த நீர் நிறைந்த தாமரைக்குளங்களை அவர்கள் அங்கே கண்டனர்; பொன்னாலும் வெள்ளியாலும் ஆன விமானங்களையும் (அடுக்கு மாளிகைகளையும்), முத்துச்சரங்களால் மூடப்பட்ட, புடம்போட்ட பொன்னாலான சாளரங்கள் கொண்டவையும், பொன் வெள்ளித் தளங்கள் கொண்டவையும், வைடூரிய மணிகள் பதிக்கப்பட்டவையுமானவற்றைக் கண்டனர். எல்லா இடங்களிலும் சிறந்த மாளிகைகளை வானரர்கள் கண்டனர்; பவளம், மணி போன்ற, பூத்துக் காய்த்த மரங்களையும், பொன் வண்டுகளையும், எங்கும் தேனையும், மணிகளாலும் பொன்னாலும் அழகுற்ற படுக்கைகளையும் ஆசனங்களையும்; பலவகையான பெரிய பொருள்களையும், பொன், வெள்ளி, வெண்கலப் பாத்திரங்களின் குவியல்களையும், தெய்விக அகிலும் சந்தனமும் சேமித்த குவியல்களையும், தூய்மையான உண்ணத்தக்க கிழங்குகளையும் பழங்களையும்; விலையுயர்ந்த வாகனங்களையும், சுவையான மதுவையும், விலைமதிப்புள்ள தெய்விக ஆடைகளின் குவியல்களையும், வண்ணக் கம்பளங்கள், மான்தோல்கள் ஆகியவற்றின் குவியல்களையும், அங்குமிங்கும் வைக்கப்பட்டிருந்த நெருப்பைப் போல ஒளிவீசும் பிரகாசமான, தூய பொன்குவியல்களையும் அவர்கள் கண்டனர். இந்த வர்ணனை மயன் தன் மாயையால் படைத்த செல்வச் சிறப்பைச் சுட்டுகிறது; அடுத்த சர்க்கத்தில் தவப்பெண்ணே இதன் தோற்றத்தைக் கூறுவாள். உணவு, பானம், ஆடை, படுக்கை, ஆசனம், வாகனம் என ஓர் இல்லறத்தானுக்குத் தேவையான எல்லாப் பொருள்களையும் கவி ஒரே இடத்தில் எண்ணுகிறார்; அதனால் இது குகை அல்ல, செல்வம் நிறைந்த மாளிகையே என்று தோன்றுகிறது. வர்ணனையின் இந்தப் பகுதியே மிக நீளமானது; எட்டுச் சுலோகங்களில் கவி ஏறக்குறைய ஒரு வினைச்சொல்லையும் சேர்க்கவில்லை — இரண்டாம் வேற்றுமைச் சொற்களின் மாலை மட்டுமே உள்ளது; இறுதியில் ‘தத்ருசுஃ’ (கண்டனர்) என்ற ஒரே சொல்லால் எல்லாம் முடிக்கப்படுகிறது. இந்த நடை வியப்பின் மிகுதியைச் சுட்டுகிறது — கண்ட பொருள்களின் கணக்கே முடிவதில்லை. விமானங்கள், மாளிகைகள், சாளரங்கள், தளங்கள் — இவை கட்டடக் கலை; படுக்கை, ஆசனம், வாகனம், பாத்திரங்கள் — இவை தளவாடங்கள்; அகில், சந்தனம், ஆடைகள், கம்பளங்கள், மான்தோல்கள் — இவை இன்பப் பொருள்கள்; கிழங்கு, பழம், தேன், பானங்கள் — இவை உணவு. இதனால் குகை உள்ளே செல்வம் நிறைந்த அரச மாளிகை போலத் தோன்றுகிறது.
அங்குமிங்கும் தேடிக்கொண்டிருந்த, பெரும் ஒளியுடைய வீர வானரர்கள் சற்றுத் தொலைவில் ஒரு பெண்ணைக் கண்டனர். மரவுரியும் கருமான்தோலும் உடுத்தி, கட்டுப்பாடான உணவு கொண்டு, தவ ஒளியால் சுடர்விடுபவள் போலிருந்த ஒரு தவப்பெண்ணாக அவளை அவர்கள் அங்கே கண்டனர். வியப்புற்ற வானரர்கள் அங்கே எல்லாப் பக்கமும் நின்றுவிட்டனர்; அனுமன் அங்கே கேட்டான்: ‘நீ யார்? இந்தக் குகை யாருடையது?’ பிறகு மலை போன்ற அனுமன் கைகூப்பி அந்த முதியவளை வணங்கிக் கேட்டான்: ‘நீ யார்? இந்த மாளிகையும் குகையும் யாருடையவை? இந்த ரத்தினங்கள் யாருடையவை? அதைச் சொல்.’ சர்க்கத்தின் இறுதியில் கவி நீண்ட யாப்பால் நிறுத்தம் வைக்கிறார்; கேள்வியை அடுத்த சர்க்கத்துக்கு விட்டுவைக்கிறார். அனுமனின் பணிவு இங்கே வெளிப்படுகிறது — வலிமை மிக்கவனாக இருந்தும் அவன் முதிய தவப்பெண்ணைக் கைகூப்பி வணங்கிய பின்னரே கேட்கிறான். தவப்பெண்ணின் வர்ணனையில் கவி மூன்று அடைமொழிகளையே சேர்க்கிறார் — மரவுரியும் கருமான்தோலும் உடுத்தியவள், கட்டுப்பாடான உணவு கொண்டவள், தவ ஒளியால் சுடர்விடுபவள் போன்றவள். இவற்றாலேயே அவளுடைய தவநிலை வெளிப்படுகிறது. வானரர்கள் வியந்து நின்றுவிடுகின்றனர், அருகே நெருங்கவில்லை; இதற்குக் காரணம் அச்சம் அல்ல, மரியாதை. அனுமனின் கேள்வி இருமுறை வருகிறது — முதலில் சுருக்கமாக, பிறகு நீண்ட யாப்பில் விரிவாக; இரண்டாம் முறை ‘முதியவளை வணங்கி’ என்ற பணிவும் சேர்க்கப்படுகிறது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये किष्किन्धाकाण्डे पञ्चाशः सर्गः॥ ५०॥