சர்க்கம்
அங்கதனும் கந்தமாதனனும் தேற்றுதல்
களைத்த வானரர்களை அங்கதன் தேற்றுதல், சோர்வின்மை பற்றிய உபதேசம், கந்தமாதனனின் ஒப்புதல், வெள்ளி மலையில் மீண்டும் தேடல்
உழைப்பால் களைத்திருந்தும், பேரறிவாளனான அங்கதன் வானரர்கள் அனைவரையும் தேற்றி மெல்ல இதைச் சொன்னான். களைத்தவர்களுக்கு ஆறுதல் சொல்வது, பிறகு பணியை நினைவூட்டுவது — இதுவே தலைவனின் முதல் கடமை; அதையே இங்கே இளவரசன் செய்கிறான். ‘காடுகளும் மலைகளும் ஆறுகளும் அணுகுதற்கரிய இடங்களும் அடர்ந்த இடங்களும் பள்ளத்தாக்குகளும் மலைக்குகைகளும் நம்மால் எங்கும் தேடப்பட்டன. அங்கங்கே நாம் சேர்ந்து தேடியும் ஜானகி காணப்படவில்லை; சீதையைக் கவர்ந்த தீச்செயல் புரிந்த அரக்கனும் கிடைக்கவில்லை. நமக்கு நீண்ட காலம் கழிந்துவிட்டது; சுக்ரீவனோ கடுமையாக ஆட்சி செய்பவன். ஆகவே நீங்கள் ஒன்றுசேர்ந்து மீண்டும் எங்கும் தேடுங்கள்.’ காலம் கழிதலும் அரசனின் ஆணையும் என்ற இரண்டு தூண்டும் காரணங்களே இங்கே சொல்லப்படுகின்றன. அங்கதன் மிரட்டுவதுமில்லை, புறக்கணிப்பதுமில்லை; தானும் களைத்திருப்பதால் மற்றவர்களின் களைப்பை அறிவான்; ஆகவே மென்மையான சொல்லாலேயே பணியில் ஈடுபடுத்துகிறான். ‘மெல்ல’ என்ற சொல்லால் பேசுபவனின் மெதுவான குரல் சுட்டப்படுகிறது; அதனால் அது களைத்தவர்களின் காதுகளுக்குள் எளிதாக நுழைகிறது. தந்தை கொல்லப்பட்ட பிறகும் இந்த வாலியின் மகன் அரசப்பணியில் தன் பற்றைக் கைவிடவில்லை என்பது இங்கே தெளிவு.
‘சோம்பலையும் துயரையும் எழும் உறக்கத்தையும் விட்டு, ஜனகன் மகளை நாம் காணும்படியாகச் சீதையைத் தேடுங்கள். சோர்வின்மை, திறமை, மனம் தோல்வியடையாமை — இம்மூன்றும் காரியம் கைகூடச் செய்பவை என்று அறிஞர்கள் சொல்கிறார்கள்; ஆகவேதான் இதை நான் சொல்கிறேன். இன்றும் வனவாசிகள் இந்த அணுகுதற்கரிய காட்டைத் தேடட்டும்; களைப்பை விட்டு மீண்டும் காடு முழுவதையுமே தேடுங்கள். உறுதியாகச் செய்பவனுக்கு அந்தச் செயலின் பலன் காணப்படுகிறது; சோர்வடைந்து முயற்சியைக் கைவிடுவது சிறிதும் தகாது.’ ‘அநிர்வேதம்’ (சோர்வின்மை) என்ற சொல் முயற்சியின் வேர் என்று ராமாயணத்தில் பலமுறை நிலைநாட்டப்படுகிறது; இங்கும் அதுவே சாரம். சோம்பல், துயரம், உறக்கம் என்பவை மூன்று பகைவர்கள்; சோர்வின்மை, திறமை, மனந்தளராமை என்பவை மூன்று ஆயுதங்கள் — இவ்வாறு இரு பக்கங்களுக்கும் இடையிலான பொருத்தம் கவிஞரால் நுட்பமாக அமைக்கப்பட்டுள்ளது. ‘செய்பவர்களுக்குப் பலன் காணப்படுகிறது’ என்ற பொது நியதியைச் சொல்லி, அதனாலேயே இந்தக் குறிப்பிட்ட தேடலில் ஈடுபாடு உண்டாக்கப்படுகிறது. களைப்பைப் போக்குவது ஓய்வு அல்ல, மீண்டும் செயலில் இறங்குவதே என்பது அங்கதனின் கருத்து.
‘சுக்ரீவன் சினமுடைய அரசன், கடுந்தண்டனை தருபவன்; வானரர்களே, ஆகவே அவனுக்கும் மகாத்மாவான ராமனுக்கும் எப்போதும் அஞ்ச வேண்டும். இதை உங்கள் நன்மைக்காகவே நான் சொன்னேன்; விருப்பமானால் செய்யுங்கள். அல்லது அனைவருக்கும் எது தகுந்ததோ அதைச் சொல்லுங்கள்.’ இளவரசன் தன் ஆணையைத் திணிக்கவில்லை, அவையின் கருத்தையும் கேட்கிறான் — இதுவே நீதியின் முறை. அச்சமும் நன்மையும் ஆகிய இரண்டும் இங்கே காரணங்களாகக் காட்டப்படுகின்றன; அச்சத்தால் மட்டும் காரியம் கைகூடாது, நன்மை உபதேசத்தால் மட்டும் கவனக்குறைவு நீங்காது. சுக்ரீவனின் சினமும் ராமனின் பெருமையும் — இவ்விரண்டையும் நினைவூட்டியதால் வானரர்கள் மீண்டும் ஆயத்தமானார்கள். இங்கே அரசன்மீதான அச்சமும் தர்மத்தின்மீதான அச்சமும் சேர்ந்து வானரர்களின் கவனக்குறைவைத் தடுக்கின்றன.
அங்கதனின் சொல்லைக் கேட்டு, கந்தமாதனன் தாகத்தாலும் களைப்பாலும் சோர்ந்த, ஆயினும் தெளிவான குரலில் சொன்னான் — ‘அங்கதன் சொன்னது உண்மையில் உங்களுக்குத் தகுந்தது, நன்மையானது, ஏற்றது; இவன் சொன்னபடி செய்யப்படட்டும். மீண்டும் மலைகளையும், குகைகளையும், பாறைகளையும், வெறிச்சோடிய காடுகளையும், மலையருவிகளையும் தேடுவோம். மகாத்மாவான சுக்ரீவன் குறிப்பிட்டபடியான எல்லா இடங்களையும், ஒன்றுசேர்ந்து அனைவரும் காட்டையும் மலைக்கோட்டைகளையும் தேடுங்கள்.’ முதியவனின் ஒப்புதலால் இளவரசனின் சொல் வலிமை பெறுகிறது; ஒருவனின் ஊக்கம் மற்றவர்களிடம் பரவுகிறது. ‘தாகத்தாலும் களைப்பாலும் சோர்ந்த’ என்ற அடைமொழியால் பேசுபவனின் உடல் தளர்ச்சி சுட்டப்படுகிறது; ‘தெளிவான’ என்பதால் அவனுடைய உறுதி — உடல் களைத்திருந்தும் குரல் தெளிவாகவே உள்ளது. இங்கே கந்தமாதனன் புதிதாக எதையும் சொல்லவில்லை; முன்பு சொன்னதையே உறுதிப்படுத்துகிறான்; அவையில் இரண்டாமவனின் ஆதரவே முடிவை நிலைப்படுத்துகிறது. மீண்டும் தேட வேண்டிய இடங்களும் இங்கே எண்ணப்படுகின்றன — மலைகள், குகைகள், பாறைகள், வெறிச்சோடிய காடுகள், அருவிகள்.
பிறகு பெருவலிமையுடைய அந்த வானரர்கள் எழுந்து, மீண்டும் விந்தியக் காடுகள் நிறைந்த தெற்குத் திசையில் திரிந்தார்கள். அவர்கள் சரத்கால மேகம் போன்ற, சீர்மிக்க, சிகரங்களும் குகைகளும் உடைய வெள்ளி மலையில் ஏறி, அங்கே அழகிய லோத்ர வனத்தையும் ஏழிலைப்பாலை வனங்களையும் சீதையைக் காணும் ஆவலோடு தேடிக்கொண்டிருந்தார்கள். அதன் உச்சியில் ஏறிய பெரும் பராக்கிரமமுடைய அவர்கள் களைத்துப்போனார்கள்; ஆனால் ராமனின் அன்புக்குரிய பட்டத்தரசியான வைதேகியைக் காணவில்லை. சரத்கால மேக உவமை வெண்மையைச் சுட்டுகிறது; வெள்ளி மலை என்ற பெயராலும் அதுவே உணர்த்தப்படுகிறது. குறிப்பிட்ட மரங்களின் பெயர்களைச் சொல்வதால் கவிஞர் நாட்டின் தனித்தன்மையை வர்ணிக்கிறார்; லோத்ரமும் ஏழிலைப்பாலையும் தட்சிணாபதத்தின் பிரசித்தமான மரங்கள். சிகரத்தில் ஏறுவது தேடலின் உச்சம்; ஆயினும் பலனில்லை — இதுவே வானரர்களின் வேதனை. ‘பெரும் பராக்கிரமமுடையவர்கள்’ என்ற அடைமொழியால் அவர்களுடைய ஆற்றல் நினைவூட்டப்படுகிறது; அதனால் களைப்பு பலவீனத்தால் அல்ல, பணியின் கடினத்தாலேயே என்று அறியப்படுகிறது. வெள்ளி மலையின் சிகரத்திலும் சீதை காணப்படாதது கதையின் பதற்றத்தை இன்னும் அதிகமாக்குகிறது. திசைப் பிரிவினை முந்தைய சர்க்கத்தில் செய்யப்பட்டது; இங்கோ அதன் செயல்பாடே வர்ணிக்கப்படுகிறது.
பல குகைகளுடைய அந்த மலையைக் கண்ணுக்கு எட்டியவரை பார்த்து, எங்கும் நோக்கிக்கொண்டே அவர்கள் அதில் ஏறினார்கள். பிறகு தரையில் இறங்கி, களைத்து, உணர்விழந்தவர்களாக, ஒரு முகூர்த்த நேரம் அங்கே ஒரு மரத்தடியைச் சார்ந்து நின்றார்கள். ஒரு முகூர்த்தம் இளைப்பாறி, களைப்புச் சற்றுத் தணிந்ததும், அவர்கள் மீண்டும் தெற்குத் திசை முழுவதையும் தேட முனைந்தார்கள். அனுமனைத் தலைவனாகக் கொண்ட வானரக் காளைகள் புறப்பட்டு, விந்தியத்திலிருந்தே தொடங்கி எங்கும் திரிந்தார்கள். இவ்வாறு இந்தச் சர்க்கம் களைப்பில் நின்றுவிடவில்லை, மீண்டும் முயற்சியோடேயே நிறைவடைகிறது. ஒரு முகூர்த்த ஓய்வே போதுமானது — இதனால் வானரர்களின் மனவுறுதி காட்டப்படுகிறது. அனுமனின் பெயர் இங்கே முன்னோடியாகச் சொல்லப்படுகிறது; இது அடுத்த சர்க்கங்களில் அவனுடைய பெருமைக்கான முன்குறிப்பே. சர்க்கத்தின் தொடக்கத்தில் அங்கதனின் சொல், இறுதியில் அனுமனின் புறப்பாடு — உபதேசம், செயல் ஆகிய இரண்டையும் இணைத்துக் கவிஞர் கதையை முன்னே நடத்துகிறார். விந்தியமே முதல் இலக்கு; ஏனெனில் சுக்ரீவன் முதலில் குறிப்பிட்டது அதையே. உழைப்பு, ஓய்வு, முயற்சி என்று வரிசையாகக் கதை ஒரு சக்கரம்போலச் சுழல்கிறது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये किष्किन्धाकाण्डे एकोनपञ्चाशः सर्गः॥ ४९॥