॥वाल्मीकिरामायणम् கிஷ்கிந்தா காண்டம் · சர்க்கம் 48

கிஷ்கிந்தா காண்டம்

சர்க்கம்

தெற்குத் திசையில் சபிக்கப்பட்ட காட்டில் தேடல்

அனுமன் முதலியோர் விந்தியத்துக்குள் நுழைதல், தேடுவதற்கரிய நிலத்தில் துன்பம், கண்டு முனிவரின் சாபத்தால் வெறிச்சோடிய காடு, அசுரனைக் கொல்லுதல், மீண்டும் தேடலும் துயரமும்

தாரனோடும் அங்கதனோடும் சேர்ந்து வானரனான அனுமன், சுக்ரீவன் குறிப்பிட்டபடியான நாட்டுக்குச் செல்ல உடனே தொடங்கினான். முந்தைய சர்க்கத்தில் மூன்று கூட்டத் தலைவர்கள் திரும்பி வந்தனர்; இவனோ அப்போதுதான் தொடங்குகிறான் — கால வேறுபாட்டால் கவிஞர் தெற்குக் குழுவின் கதையைத் தனியே தொடங்குகிறார். அந்த வானரச் சிறந்தோர் அனைவரோடும் தொலைதூரம் சென்று, விந்தியத்தின் குகைகளையும் அடர்ந்த இடங்களையும் தேடி, மலை உச்சிகளையும், ஆறுகளால் அணுகுதற்கரிய பகுதிகளையும், ஏரிகளையும், பெருமரங்களையும், பலவகை மரத்தொகுதிகளையும், காட்டு மரங்கள் நிறைந்த மலைகளையும் அவன் தேடினான். விந்தியமே அவர்களுடைய தொடக்க இடம்; ஏனெனில் அதுவே தட்சிணாபதத்தின் வாயில். அந்த வீர வானரர்கள் அனைவரும் திசை முழுவதும் தேடியும் ஜனகன் மகளான மைதிலி சீதையைக் காணவில்லை. தெற்குத் திசையே உண்மையில் சீதையின் திசை; ஆயினும் தொடக்கத்திலேயே பயனின்மை — கவிஞர் முதலில் உழைப்பை விரிவாக வர்ணிக்கிறார், பலனையோ நீண்ட தாமதத்துக்குப் பிறகே தருவார். இந்தத் தாமதிக்கும் முறை சுந்தர காண்டத்தின் பெருமையை வளர்க்கிறது. சுக்ரீவன் முன்பு பெயர்சொல்லிக் குறிப்பிட்ட நாடுகளே அவை; ஆகவே தேடல் தற்செயலானதல்ல.

வெல்ல முடியாத அவர்கள் பலவகைக் கிழங்குகளையும் கனிகளையும் உண்டுகொண்டு, தேடிக்கொண்டே அங்கங்கேயே தங்கினார்கள் — அவர்களுக்கு நிலையான இருப்பிடமோ, உணவுக்கான ஒழுங்கோ இல்லை; மாலை எங்கே வருகிறதோ அங்கேயே தங்குதல். அந்த நாடு தேடுவதற்கரியது, குகைகளும் அடர்ந்த இடங்களும் நிறைந்தது, பெரியது, நீரற்றது, மக்களற்றது, வெறிச்சோடியது, அடர்ந்தது, காண்பதற்கே அஞ்சத்தக்கது. குகைகளின் மிகுதியே தேடலுக்கான முக்கியத் தடை; ஏனெனில் ஒவ்வொரு குகைக்குள்ளும் நுழைய வேண்டும். அத்தகைய காடுகளையும் தேடி அவர்கள் மிகவும் வருந்தினார்கள்; அந்த நாடும் தேடுவதற்கரியதாக, குகைகளும் அடர்ந்த இடங்களும் நிறைந்ததாக, பெரியதாகவே இருந்தது. இந்தக் கூறியது கூறல் வல்கேட் பாடத்துக்கே உரியது; இந்தி உரையும் இதை ஆதரிக்கிறது; இதனால் தேடலின் நீளமும் உழைப்பின் திரும்பத் திரும்ப நிகழ்வும் சுட்டப்படுகின்றன — அணுகுதற்கரிய ஒரு நாட்டை விட்டால் அதைப் போன்ற இன்னொன்றையே அடைகிறார்கள். பிறகு அந்த நாட்டை விட்டு, வானரக் கூட்டத் தலைவர்கள் அனைவரும் அச்சமற்றவர்களாக, வெல்ல முடியாத வேறொரு நாட்டுக்குள் நுழைந்தார்கள். அச்சமின்மை இங்கே வர்ணிக்கப்படுகிறது; ஏனெனில் அடுத்து அசுரனோடு போர் நிகழும். அனுமனும் அங்கதனும் தாரனும் அங்கே சேர்ந்தே தங்குகிறார்கள், எவரும் தனியே செல்வதில்லை.

அங்கே மரங்கள் கனியற்றவை, பூவற்றவை, இலையற்றவை; அங்கே ஆறுகள் நீரற்றவை; அங்கே கிழங்கும் கிடைப்பதற்கரியது; அங்கே எருமைகளோ, மான்களோ, யானைகளோ, புலிகளோ, பறவைகளோ, காட்டில் திரியும் வேறு உயிரினங்களோ இல்லை; அங்கே மரங்களோ, மூலிகைகளோ, கொடிகளோ, செடிகளோ இல்லை — இவ்வாறு கவிஞர் மறுப்புகளைத் திரும்பத் திரும்பச் சொல்லிக் காட்டின் வெறுமையை மேன்மேலும் உறுதிப்படுத்துகிறார். ஆயினும் அங்கே நிலத்திலேயே பளபளக்கும் இலைகளும் மலர்ந்த தாமரைகளும் உடைய, காண்பதற்கினிய, நறுமணமுள்ள தாமரைக் கொடிகள் உள்ளன; ஆனால் அவை வண்டுகள் இல்லாதவை. நீரில் வளராமல் நிலத்திலேயே அவை செழிக்கின்றன என்பது அற்புதம்; இந்தக் காடு பார்வைக்கு மட்டுமே இனியது, உண்மையில் உயிரற்றது. தாமரைகள் மலர்கின்றன, மணம் உண்டு, வண்டோ இல்லை — மணம் உள்ள இடத்தில் வண்டு என்ற உலக நியதி இங்கே மீறப்படுகிறது. இதனாலேயே காடு சாபத்துக்குள்ளானது என்பது சுட்டப்படுகிறது; அதன் காரணம் அடுத்த சுலோகங்களில் சொல்லப்படுகிறது. இந்த வர்ணனை வானரர்களின் துன்பத்துக்கான பின்னணியையும் அமைக்கிறது. ‘அங்கே’ என்ற சொல்லின் மீண்டும் மீண்டுமான பயன்பாட்டால் ஒரே நாடே எங்கும் குறிப்பிடப்படுகிறது.

கண்டு என்னும் பெரும்பேறுடைய, வாய்மையாளரான, தவச்செல்வமுடைய மகரிஷி அங்கே இருந்தார் — மிகுந்த சினமுடையவர், நியமங்களால் வெல்ல முடியாதவர். பொறுமையின்மை தவத்தோடு சேர்ந்தே இருக்கிறது என்பது முனிவர் இயல்பின் நுட்பமான சித்திரிப்பு. அவருடைய பத்து வயதுச் சிறுவனான மகன் அந்தக் காட்டில் காணாமற்போய் உயிரிழந்தான்; அதனால் அந்த மாமுனிவர் சினமடைந்தார். தர்மாத்மாவான அவரால் அங்கே அந்தப் பெருங்காடு முழுவதும் சபிக்கப்பட்டது — அது புகலிடமற்றதும், அணுகுதற்கரியதும், விலங்குகளும் பறவைகளும் இல்லாததுமாயிற்று. ‘தர்மாத்மாவால்’ என்ற அடைமொழி வியப்புக்குரியது; ஏனெனில் தர்மாத்மாவும் புத்திரசோகத்தால் காட்டை வெறிச்சோடச் செய்கிறார்; சாபத்தின் காரணம் புத்திரசோகமே; ஆகவே காட்டின் வெறுமை இயல்பானதல்ல, பின்னர் வந்தது. முந்தைய சுலோகங்களில் வர்ணிக்கப்பட்டதன் காரணம் இங்கே வெளிப்படுத்தப்படுகிறது — முதலில் காட்சி, பிறகு காரணம் என்பது கவிஞரின் முறை. அந்தக் காட்டின் எல்லைகளையும், மலைகளின் குகைகளையும், ஆறுகளின் தோற்றுவாய்களையும் அவர்கள் கருத்தூன்றித் தேடுகிறார்கள். ஆனால் அங்கும் அந்த மகாத்மாக்கள் ஜனகன் மகளைக் காணவில்லை. ஆறுகளின் தோற்றுவாய்களும் சோதிக்கப்பட்டன; ஏனெனில் அங்கே மறைந்து வாழ்வது இயலும்.

சுக்ரீவனுக்கு இனியது செய்துகொண்டிருந்த அவர்கள், கவர்ந்துசென்ற ராவணனையும் காணவில்லை — சீதையும் இல்லை, கவர்ந்தவனும் இல்லை, எந்த அடையாளமும் இல்லை. பிறகு கொடிகளாலும் புதர்களாலும் மூடப்பட்ட அஞ்சத்தக்க அந்த நாட்டுக்குள் நுழைந்து, அஞ்சத்தக்க செயல்கள் புரியும், தேவர்களுக்கும் அஞ்சாத ஓர் அசுரனைக் கண்டார்கள். ‘தேவர்களுக்கும் அஞ்சாதவன்’ என்ற அடைமொழியால் அவனுடைய வலிமை சொல்லப்படுகிறது. இன்னொரு மலைபோல நின்ற அந்தக் கொடிய அசுரனைக் கண்டு, வானரர்கள் அனைவரும் இறுகக் கச்சை கட்டிக்கொண்டார்கள் — போருக்காக இடுப்புக் கச்சையை உறுதியாகக் கட்டினார்கள்; இதுவே வானரர்களின் போர் ஆயத்தம். வலிமையுடைய அவனும் அந்த வானரர்கள் அனைவரிடமும் ‘நீங்கள் தொலைந்தீர்கள்’ என்று சொல்லி, சினந்து, முஷ்டியை மடக்கி உயர்த்திக்கொண்டு பாய்ந்தான். முதலில் சொல்லால் தாக்குதல், பிறகு முஷ்டியால் — இந்த வரிசை உலகறிந்ததே. திடீரென்று பாய்ந்துவந்த அவனை, வாலியின் மகன் அங்கதன் அப்போது ‘இவன் ராவணன்’ என்று எண்ணி உள்ளங்கையால் அறைந்தான். அனைவரும் ராவணனையே எண்ணிக்கொண்டிருந்தார்கள்; ஆகவே கண்ட மாத்திரத்தில் அசுரனை ராவணன் என்று தவறாக எண்ணினார்கள்; அதனால் அங்கதனின் அடி இன்னும் கடுமையாயிற்று. அங்கதன் தந்தையைப்போல விரைந்து செயல்படுபவன்; யோசிப்பதில்லை, அடித்துவிடுகிறான்.

வாலியின் மகனால் அடிக்கப்பட்ட அவன் வாயிலிருந்து குருதியைக் கக்கிக்கொண்டு, சரிந்த மலைபோலத் தரையில் விழுந்தான். ஒரே உள்ளங்கை அடியால் மலைபோன்ற அசுரன் விழுந்தான் — அங்கதனின் தந்தைக்கு நிகரான வலிமை இங்கே முதன்முறையாக வெளிப்படுகிறது. அவன் மூச்சடங்கியதும், வெற்றியால் பொலிந்த வானரர்கள் அங்கே மலைக்குகை முழுவதையும் ஏறக்குறைய தேடினார்கள்; வெற்றியால் ஊக்கம் வளர்ந்தது, தேடலும் மீண்டும் தொடங்கியது. பிறகு அதை முழுவதும் தேடிவிட்டு, காட்டில் வாழும் அவர்கள் அனைவரும் மீண்டும் வேறொரு அஞ்சத்தக்க மலைக்குகைக்குள் நுழைந்தார்கள். அங்கும் தேடிவிட்டு, சோர்ந்தவர்களாக வெளியே வந்து ஒன்றுகூடி, தனிமையான இடத்தில் ஒரு மரத்தடியில் வாடிய மனத்தோடு அமர்ந்தார்கள். ‘தனிமையான இடத்தில்’, ‘மரத்தடியில்’, ‘வாடிய மனத்தோடு’ என்ற மூன்று சொற்களால் கவிஞர் தோல்வியின் சித்திரத்தை நிறைவுசெய்கிறார். சர்க்கம் முயற்சியோடு தொடங்கி, நடுவில் வெற்றியால் ஊக்கம் பெற்று, இறுதியில் துயரத்தோடு நிறைவுறுகிறது; அடுத்த சர்க்கத்தில் அங்கதன் வாடிய அவர்களையே தேற்றுவான்; அதனால் கதை மீண்டும் நகரும். வானரர்களின் உழைப்போ ஒரு மாதக் கெடுவைக் கடந்துவிட்டது; அதனால் அச்சம் வளர்கிறது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये किष्किन्धाकाण्डेऽष्टचत्वारिंशः सर्गः॥ ४८॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க