சர்க்கம்
மூன்று திசைகளில் பயனற்ற தேடல்
வானரர்கள் எங்கும் தேடுதல், மாத முடிவில் பிரஸ்ரவணத்துக்குத் திரும்புதல், வினதன், சதபலி, சுஷேணன் ஆகியோரின் ஏமாற்றம், அனுமனிடமே நம்பிக்கை
வானர அரசன் சுக்ரீவனால் ஆணையிடப்பட்ட வானரச் சிறந்தோர் அனைவரும் வைதேகியைக் காண்பதற்காகச் சொல்லியபடியே உடனே எங்கும் புறப்பட்டார்கள். எந்தத் தாமதமும் இல்லை, எந்த யோசனையும் இல்லை; ஆணையே அவர்களுடைய செலவாயிற்று. அவர்கள் ஏரிகளையும், ஆற்றங்கரைப் புதர்களையும், வானத்தையும், நகரங்களையும், ஆறுகளால் அணுகுதற்கரிய பகுதிகளையும் நாடுகளையும் எங்கும் தேடினார்கள். வானத்தையும் தேடுவது வானரர்களின் தாவும் ஆற்றலைச் சுட்டுகிறது; நீர், நிலம், வான் ஆகிய மூன்றிலும் அவர்களுடைய பார்வை பரவியது. சுக்ரீவன் முன்பு பெயர்சொல்லிக் குறிப்பிட்ட பகுதிகளையே, மலைகள், காடுகள், சோலைகளோடு, வானரக் கூட்டத் தலைவர்கள் அனைவரும் அங்கங்கே தேடத் தொடங்கினார்கள். முந்தைய சர்க்கத்தில் சொல்லப்பட்ட திசைப் பிரிவினை இங்கே செயல்வடிவில் நடைபெறுகிறது; ‘சொல்லியபடியே’ என்ற சொல்லால் தலைவனின் ஆணையை மீறாமல் பணி தொடங்கியது சுட்டப்படுகிறது. வைதேகியைக் காண்பதே ஒரே நோக்கம், மற்றவை அனைத்தும் இரண்டாம் பட்சம் என்று கவிஞர் தொடக்கத்திலேயே நிறுவுகிறார்.
சீதையைக் கண்டறிவதில் உறுதிகொண்ட அந்த வானரர்கள் பகலில் தேடிவிட்டு இரவு நேரங்களில் தரையில் ஒன்றுகூடினார்கள் — காலையில் சிதறிச் செல்வது, மாலையில் மீண்டும் ஒன்றுகூடுவது என்பது முறை. நாடுகளில் எல்லாப் பருவங்களிலும் கனிதரும் மரங்களை அடைந்து, எல்லா நாட்களிலும் அவர்கள் இரவில் அங்கே படுக்கையமைத்தார்கள்; மரத்தடியே அவர்களுடைய படுக்கை, காட்டுக் கனியே அவர்களுடைய உணவு. வீடோ ஊரோ அவர்களுக்குப் புகலிடம் அல்ல; எல்லாப் பருவங்களிலும் கனிதரும் மரங்களே ஒரு மாதம் முழுவதும் அவர்களைப் பேணின. புறப்பட்ட நாளையே மாதத்தின் முதல் நாளாக எண்ணி, மாதம் நிறைவடைந்ததும் அவர்கள் பிரஸ்ரவணத்துக்குச் சென்றார்கள்; வானர அரசனைச் சந்தித்தபோது அந்த வானரச் சிறந்தோர் நம்பிக்கை இழந்தவர்களாக இருந்தார்கள். இங்கே கவிஞர் ஒரு மாதம் நீடித்த தேடலின் நாள்தோறுமான முறையை இரண்டு சுலோகங்களில் சுருக்கி, மூன்றாவதில் அதன் பயனின்மையோடு நிறைவுசெய்கிறார்.
சொல்லப்பட்டபடி கிழக்குத் திசையை அமைச்சர்களோடு தேடி, சீதையைக் காணாமல் பெருவலிமையுடைய வினதன் திரும்பி வந்தான். வடக்குத் திசை முழுவதையும் ஆராய்ந்து, பெரும் வானரனான சதபலி அஞ்சியவனாக அப்போது படையோடு வந்தான்; பயனின்றித் திரும்புவது தலைவனின் கடுஞ்சினத்தை உண்டாக்கும் என்பதே அவனுடைய அச்சத்துக்குக் காரணம்; ஏனெனில் சுக்ரீவனின் ஆணை ஒரு மாதக் கெடுவால் கட்டுப்பட்டிருந்தது. சுஷேணனும் வானரர்களோடு மேற்குத் திசையை ஆராய்ந்து, மாதம் நிறைவடைந்ததும் வந்து சுக்ரீவனை அணுகினான். மூவருமே உரிய காலத்தில் திரும்பினார்கள், எவரும் கெடுவை மீறவில்லை; ஆனால் அனைவரின் கைகளும் வெறுமையாகவே இருந்தன. இவ்வாறு மூன்று திசைகளும் பயனற்றவையாயின; தெற்கு ஒன்றே எஞ்சியது — அங்கே அனுமன் சென்றிருந்தான். ஒவ்வொரு கூட்டத் தலைவனும் தன் அமைச்சர்களோடோ படையோடோதான் திரும்பினான், எவரும் தனியாக அல்ல.
பிரஸ்ரவண மலையின் மேல் ராமனோடு அமர்ந்திருந்த சுக்ரீவனை அணுகி வணங்கிவிட்டு அந்த வானரர்கள் இதைச் சொன்னார்கள் — ‘எல்லா மலைகளும், அடர்ந்த காடுகளும், ஆறுகளும், கடல்வரையிலான நாடுகளும், நீ எடுத்துச்சொன்ன குகைகளும், கொடிகளால் பரவிப் பின்னிய பெரும் புதர்களும் எங்களால் தேடப்பட்டன. அடர்ந்த, அணுகுதற்கரிய, கரடுமுரடான இடங்களில் மிகப் பெரிய உயிரினங்கள் தேடப்பட்டன, கொல்லப்பட்டன; அடர்ந்த இடங்கள் மீண்டும் மீண்டும் தேடப்பட்டன.’ அரசன் ராமனோடு அமர்ந்திருப்பதைக் கண்டு அவர்கள் முதலில் வணங்குகிறார்கள், பிறகே பேசத் தொடங்குகிறார்கள் — இங்கே பணிவு பயனின்மையை மூடும் போர்வைபோல உள்ளது. இந்த அறிவிப்பு வெறும் நிகழ்ச்சி விவரம் அல்ல, தங்கள் உழைப்புக்கான சான்றைக் காட்டுவதும் ஆகும் — ஆணையிடப்பட்டது அனைத்தும் செய்யப்பட்டது என்று. உயிரினங்களைக் கொன்றதும் அங்கே சொல்லப்படுகிறது; ஏனெனில் அணுகுதற்கரிய இடங்களில் பேருடல் கொண்ட உயிரினங்கள் எதிர்த்தன. ‘மீண்டும் மீண்டும்’ என்ற சொல்லால் இருமுறையோ மும்முறையோ தேடியது சொல்லப்படுகிறது. ஆயினும் ஜானகி காணப்படவில்லை என்பதே எல்லாவற்றின் முடிவு.
இறுதியில் அவர்கள் நீண்ட யாப்பில் சொல்கிறார்கள் — ‘வானர அரசே, பெருந்தன்மையான உள்ளமும் உயர்ந்த குடிப்பிறப்பும் உடைய அனுமனே மைதிலியைக் கண்டறிவான்; சீதை எந்தத் திசைக்குச் சென்றாளோ, அதே திசையைத்தான் வாயுமைந்தன் மேற்கொண்டிருக்கிறான்.’ மூவர் திரும்பினார்கள், நான்காமவன் இன்னும் வரவில்லை — அதனாலேயே நம்பிக்கை உயிரோடிருக்கிறது. சர்க்கத்தின் முடிவில் கவிஞர் முழுக் கதையையும் தெற்குத் திசையிலும் அனுமனிடமும் நிலைநிறுத்தி, அடுத்த சர்க்கத்துக்கான வழியைக் காட்டுகிறார்.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये किष्किन्धाकाण्डे सप्तचत्वारिंशः सर्गः॥ ४७॥