சர்க்கம்
சுக்ரீவன் பூமண்டலத்தைச் சுற்றிவந்த கதை
ராமனின் கேள்வி, துந்துபியின் வரலாறு, குகை வாயிலை அடைத்தல், அரசைத் திருப்பி அளித்தல், வாலி துரத்துதல், நான்கு திசைகளிலும் அலைதல், மதங்கரின் சாபம், ரிஷ்யமூகத்தில் வாழ்தல்
வானரத் தலைவர்கள் சென்றபின் ராமன் சுக்ரீவனிடம் கேட்டான் — ‘நீ பூமியின் மண்டலம் முழுவதையும் எப்படி அறிந்திருக்கிறாய்?’ கேள்வி இயல்பானதே; கிஷ்கிந்தையிலேயே வாழும் ஒரு வானரன் எல்லா நாடுகளின் பெயர்களையும் எல்லைகளையும் எப்படி அறிந்திருக்கிறான் என்பது ராமனின் வியப்பு. சுக்ரீவனோ பணிவுடைய உள்ளத்தோடு ராமனிடம் சொன்னான் — ‘எல்லாவற்றையும் விரிவாகச் சொல்கிறேன், என் சொல்லைக் கேள்.’ ‘பணிவுடைய உள்ளத்தோடு’ என்ற சொல்லால் அவனுடைய பணிவு சுட்டப்படுகிறது; அவனுக்கு அறிவு உண்டு, செருக்கு இல்லை. இதனால் அடுத்த கதையும் தொடங்குகிறது; அது சுக்ரீவனின் முன்வரலாற்றையும் வாலியுடனான பகையின் வேரையும் வெளிப்படுத்துகிறது. இந்தக் கேள்வி கதைக்கான வாயிலும் ஆகிறது — அதனாலேயே சுக்ரீவனின் முன்வரலாறும், வாலியுடனான பகையின் வேரும் கேட்பவர்களுக்கு வெளிப்படுத்தப்படுகின்றன.
‘எருமை வடிவுடைய துந்துபி என்னும் தானவனை வாலி மலய மலையை நோக்கித் துரத்திச் சென்றபோது, அந்த எருமை மலயத்தின் குகைக்குள் நுழைந்தது. அதைக் கொல்லும் விருப்பத்தோடு வாலியும் அங்கேயே நுழைந்தான். அப்போது நான் பணிவுள்ளவனாகக் குகை வாயிலில் நிறுத்தப்பட்டேன் — அண்ணன் என்னை இங்கேயே நிற்கும்படி ஆணையிட்டான். ஓர் ஆண்டு கழிந்தும் வாலி வெளியே வரவில்லை.’ அச்சுப்பதிப்பின் கீழே உள்ள அடிக்குறிப்பால், ‘துந்துபி’, ‘எருமை’ என்ற சொற்களால் இங்கே அவனுடைய மகனான மாயாவியே குறிப்பிடப்படுகிறான் என்று அறியப்படுகிறது; ஏனெனில் அடுத்து வரும் கதை அவனுடைய வரலாற்றோடேயே பொருந்துகிறது. ‘பணிவுள்ளவனாக’ என்ற சொல் சுக்ரீவனின் ஆணைக்குக் கீழ்ப்படிதலையும் அண்ணன்மீதான பக்தியையும் சுட்டுகிறது. ‘ஓர் ஆண்டு கழிந்தும்’ என்ற காலக்குறிப்பால் சுக்ரீவனின் நீண்ட காத்திருப்பு சுட்டப்படுகிறது; அவன் குகையை விரைவில் விட்டுவிடவில்லை, ஓர் ஆண்டுவரை வாயிலில் நின்றான். இதுவே அவன் குற்றமற்றவன் என்பதற்கான முதல் சான்று.
‘பிறகு குருதியின் பெருக்கால் அந்தக் குகை நிரம்பியது. அதைக் கண்டு நான் வியப்படைந்தேன், அண்ணனுக்கான துயரால் நஞ்சுண்டவன்போல வருந்தினேன். பிறகு அறிவிழந்தவனாக நான் எண்ணினேன் — என் பெரியவன் தெளிவாகக் கொல்லப்பட்டுவிட்டான் என்று. ஆகவே மலைபோன்ற ஒரு பாறையைக் குகை வாயிலில் வைத்தேன். வெளியே வர முடியாமல் எருமை அழிந்துபோகும் என்பது என் எண்ணம். பிறகு அவனுடைய உயிர்மீது நம்பிக்கை இழந்தவனாக நான் கிஷ்கிந்தைக்கு வந்தேன்.’ இங்கே சுக்ரீவனின் செயல் தீய எண்ணத்தால் செய்யப்படவில்லை; அண்ணனின் மரணத்தை ஊகித்து, பகைவனைத் தடுப்பதற்காகவே செய்யப்பட்டது என்பது தெளிவு. குருதிப் பெருக்கோ உண்மையில் தானவனுடையதே; ஆனால் அதுவே உடன்பிறந்த இருவரின் பகைக்கு விதையானது. ‘என் பெரியவன் தெளிவாகக் கொல்லப்பட்டுவிட்டான்’ என்ற ஊகமே அவனுடைய செயலுக்கு வேர்; சான்றோ குருதிப் பெருக்கு மட்டுமே. ஆனால் அந்தக் குருதி தானவனுடையது என்று அவன் அறியவில்லை — இங்கேதான் எல்லாக் கேட்டுக்குமான விதை உள்ளது.
‘அங்கே மிகப் பெரிய அரசையும், ருமையோடு தாரையையும் பெற்று, நண்பர்களோடு கவலையற்றவனாக நான் வாழ்ந்துவந்தேன். பிறகு அந்தத் தானவனைக் கொன்றுவிட்டு வானரக் காளையான வாலி வந்தான். அவன்மீதான மதிப்பாலும் அச்சத்தாலும் கட்டுண்ட நான் அக்கணமே அரசைக் கொடுத்துவிட்டேன்.’ ஆனால் தீய உள்ளமுடைய வாலி சுக்ரீவனைக் கொல்ல விரும்பினான்; அவனுடைய புலன்கள் கொந்தளித்தன — குகை வாயிலை அடைத்தது ஒரு சூழ்ச்சி என்று அவன் எண்ணினான். அமைச்சர்களோடு ஓடிய சுக்ரீவனை அவன் துரத்தினான். ‘அரசைக் கொடுத்துவிட்டேன்’ என்ற சொல்லால் சுக்ரீவனின் குற்றமின்மை காட்டப்படுகிறது; அவன் அரசாசையால் எதையும் செய்யவில்லை; அண்ணன் வந்ததும் அதைத் தானே திருப்பிக் கொடுத்தான். வாலியின் சினமோ தணியவில்லை; குகை வாயிலை அடைத்ததையும் அரசைக் கைக்கொண்டதையும் ஆகிய இரண்டையுமே அவன் சூழ்ச்சியாகவே எண்ணினான். ஆகவே அரசைத் திருப்பிக் கொடுத்தும் பகை நீங்கவில்லை; மாறாகச் சுக்ரீவனின் உயிருக்கே ஆபத்து உண்டானது.
‘பிறகு அந்த வாலியால் துரத்தப்பட்ட நான் பின்தொடர்வோரோடு ஓடினேன். ஓடிக்கொண்டே பலவகை ஆறுகளையும் காடுகளையும் நகரங்களையும் கண்டேன். அப்போது பூமி எனக்குக் கண்ணாடிப் பரப்புபோலவும், சுழலும் கொள்ளிவட்டம்போலவும், பசுவின் குளம்படிச் சுவடுபோலவும் தோன்றியது.’ கொள்ளிவட்ட உவமை வேகத்தின் மிகுதியைக் காட்டுகிறது — சுழற்றப்படும் கொள்ளியின் வட்டம் ஒன்றாகவே தெரிவதுபோல, பூமண்டலமும் அவன் பார்வையில் ஒன்றாகியது; பசுவின் குளம்படி உவமை அதன் சிறுமையைச் சுட்டுகிறது. ‘பிறகு கிழக்குத் திசைக்குச் சென்று பலவகை மரங்களையும், குகைகளோடு கூடிய அழகிய மலைகளையும், பலவகை ஏரிகளையும் கண்டேன். அங்கே தாதுக்களால் அணிசெய்யப்பட்ட உதய மலையையும், அப்சரஸ்களின் இருப்பிடமான பாற்கடலையும் கண்டேன்.’ இவ்வாறு கேள்விக்கான விடை தானே வெளிப்படுகிறது — அச்சத்தால் ஓடிய அவன் நிலவியல் முழுவதையும் கண்டான். கிழக்குத் திசைக்கே முதலில் சென்றான்; ஏனெனில் ஓட்டம் பெரும்பாலும் சூரிய உதயத்தை நோக்கியே தொடங்குகிறது. உதய மலையும் பாற்கடலும் கிழக்குத் திசையின் எல்லை அடையாளங்கள் என்று கவிஞர் சுட்டுகிறார்.
‘வாலியால் தாக்கப்பட்டுத் துரத்தப்பட்ட நான் உடனே திரும்பி, வல்லமையுடையவனே, அப்போது புறப்பட்டேன். அந்தத் திசையிலிருந்து மீண்டும் விந்திய மரங்கள் நிறைந்த, சந்தன மரங்களால் அழகுபெற்ற தெற்குத் திசைக்குப் புறப்பட்டேன். மரங்களுக்கும் மலைகளுக்கும் இடையே பார்த்துக்கொண்டே, தெற்கிலிருந்து மீண்டும் மற்றொரு (மேற்குத்) திசையை அடைந்தேன்; அங்கும் வாலியால் தாக்கப்பட்டேன். பலவகை நாடுகளையும் மலைகளில் சிறந்த அஸ்தமன மலையையும் பார்த்துக்கொண்டே, மலைகளில் சிறந்த அஸ்தமனத்தை அடைந்து வடக்குத் திசைக்கு ஓடினேன். இமயத்துக்கும் மேருவுக்கும் வடக்குக் கடலுக்கும் சென்றேன்; வாலியால் தாக்கப்பட்டபோது எங்குமே எனக்குப் புகலிடம் கிடைக்கவில்லை.’ நான்கு திசைகளிலும் இந்த அலைச்சல் சுற்றுலா அல்ல, உயிரைக் காக்க ஓடிய ஓட்டமே; ஆயினும் அதனாலேயே சுக்ரீவனுக்கு நிலவியல் அறிவு உண்டானது. நான்கு திசைகளிலும் வரிசையான அலைச்சல் — கிழக்கு, தெற்கு, மேற்கு, வடக்கு — இதே வரிசைதான் முந்தைய சர்க்கத்தில் சுக்ரீவன் கூட்டத் தலைவர்களைப் பணியமர்த்தியபோதும் காணப்பட்டது; தான் அனுபவித்ததையே அவன் மற்றவர்களுக்கு ஆணையிட்டான். அஸ்தமன மலை, இமயம், மேரு, வடக்குக் கடல் ஆகியவை அவனுடைய மேற்கு, வடக்கு எல்லை அடையாளங்கள்.
‘பிறகு அறிவு நிறைந்த அனுமன் என்னிடம் ஒரு சொல்லைச் சொன்னான் — அரசே, இப்போது எனக்கு நினைவுக்கு வருகிறது; வானரத் தலைவன் வாலி இந்த ஆசிரமப் பகுதியில் மதங்கரால் சபிக்கப்பட்டான் — வாலி இங்கே நுழைந்தால் அவன் தலை நூறு துண்டுகளாகும் என்று. ஆகவே இங்கே நம் வாழ்வு இன்பமாகவும் கலக்கமின்றியும் இருக்கும்.’ ‘அரசகுமாரனே, பிறகு ரிஷ்யமூக மலையை அடைந்து நாங்கள் அங்கே தங்கினோம்; மதங்கரிடம் கொண்ட அச்சத்தால் வாலி அப்போது அங்கே நுழையவில்லை. இவ்வாறு அப்போது நான் பூமண்டலம் முழுவதையும் நேரில் கண்டேன்; பிறகு இந்தக் குகைக்கு வந்தேன்.’ இவ்வாறு ராமனின் கேள்விக்கான விடை நிறைவடைகிறது; அனுமனின் அறிவும் இங்கே முதன்முறையாக வெளிப்படுகிறது. அனுமனின் நினைவே அப்போது சுக்ரீவனின் உயிரைக் காத்தது; இங்கே முதன்முறையாக அவனுடைய அறிவின் காரியம் சாதிக்கும் ஆற்றல் வெளிப்படுகிறது; அது பின்னர் சுந்தர காண்டத்தில் முழுமையாக மலரும். அதுமுதல் ரிஷ்யமூகமே அவர்களுடைய புகலிடம்.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये किष्किन्धाकाण्डे षट्चत्वारिंशः सर्गः॥ ४६॥