॥वाल्मीकिरामायणम् கிஷ்கிந்தா காண்டம் · சர்க்கம் 45

கிஷ்கிந்தா காண்டம்

சர்க்கம்

வானரர்களின் புறப்பாடும் ஊக்கமொழிகளும்

சுக்ரீவனின் மறு ஆணை, நான்கு திசைகளுக்கும் கூட்டத் தலைவர்களைப் பணியமர்த்துதல், ராமன் ஒரு மாதம் காத்திருத்தல், வானரர்களின் தற்புகழ்ச்சி மொழிகள்

வானரக் காளையான சுக்ரீவன் எல்லா வானரர்களையும் அழைத்து, ராமனின் பணி கைகூடுவதற்காக அனைவரிடமும் சொன்னான் — ‘வானரர்களில் சிறந்தோரே, நான் சொன்னபடியே இவை அனைத்தும் உங்களால் தேடப்பட வேண்டும்.’ ‘இவ்வாறே இது’ என்ற சொற்களால் முந்தைய சர்க்கத்தில் சொன்ன திசைப் பிரிவினை நினைவூட்டப்படுகிறது; புதிய ஆணை தரப்படவில்லை, முன்பு சொன்னதே உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது. தலைவனின் அந்தக் கடுமையான ஆணையை உணர்ந்து, வானரச் சிறந்தோர் விட்டில்பூச்சிகள்போலப் பூமியை மூடிக்கொண்டு புறப்பட்டார்கள். விட்டில் உவமை எண்ணிக்கையின் மிகுதியையும் வேகத்தையும் சுட்டுகிறது. ராமனோ லக்ஷ்மணனோடு அந்தப் பிரஸ்ரவண மலையிலேயே தங்கியிருந்தான் — அரசப்பணி பணியாளர்களால் நிறைவேற்றப்பட வேண்டியது என்பது நீதி. இங்கே கவிஞர் படையின் புறப்பாட்டையும் அரசகுமாரனின் நிலைத்திருத்தலையும் ஒரே சுலோகத்தில் வைக்கிறார் — பயணம் அவர்களுடையது, காத்திருப்பு அவனுடையது. இதனால் ராமனின் மனவுறுதியும் சுட்டப்படுகிறது; தானே செல்ல வல்லவனாக இருந்தும் அவன் நண்பனின் சொல்லை மதிக்கிறான், காலத்தையும் பொறுத்துக்கொள்கிறான்.

சீதையைக் கண்டறிவதற்காக வரையறுக்கப்பட்ட ஒரு மாதத்தை எதிர்பார்த்து ராமன் அங்கே தங்கியிருந்தான். காலக்கெடுவே இங்கே முதன்மையானது — மாத முடிவில் திரும்பி வர வேண்டும் என்பது சுக்ரீவனின் முந்தைய ஆணை. பிறகு திசைகளின் பிரிவினை வர்ணிக்கப்படுகிறது. மலையரசனால் சூழப்பட்ட அழகிய வடக்குத் திசைக்கு வீர வானரன் சதபலி உடனே புறப்பட்டான். கிழக்குத் திசைக்கு வினதன் என்னும் வானரக் கூட்டத் தலைவன் சென்றான். தாரன், அங்கதன் முதலியோரோடு வாயுமைந்தனான வானரன் அகஸ்தியர் வாழ்ந்த தெற்குத் திசைக்குச் சென்றான். வருணனால் காக்கப்படும் அஞ்சத்தக்க மேற்குத் திசைக்கு வானரத் தலைவனும் வானரப் புலியுமான சுஷேணன் புறப்பட்டான். நான்கு திசைகளிலும் கூட்டத் தலைவர்கள் பணியமர்த்தப்பட்டனர்; ஆயினும் பலன் தெற்குத் திசையிலேயே கிடைக்கும் என்பது நுட்பமான குறிப்பு. நான்கு கூட்டத் தலைவர்களின் பெயர்களும் குணங்களோடு சொல்லப்படுகின்றன — சதபலி வீரன், வினதன் கூட்டத் தலைவன், அனுமன் வாயுமைந்தன், சுஷேணன் வானரத் தலைவன். திசைகளின் அடைமொழிகளும் பொருளுள்ளவை — வடக்கு அழகியது, மலையரசனால் சூழப்பட்டது; தெற்கு அகஸ்தியரால் புனிதமானது; மேற்கு அஞ்சத்தக்கது, வருணனால் காக்கப்படுவது. இவ்வாறு நிலவியல் கவிஞரின் சொல்லாலேயே சித்திரிக்கப்படுகிறது.

பிறகு எல்லாத் திசைகளையும் உரியவாறு தூண்டிவிட்டு, வானரப் படைத்தலைவனும் வீரனுமான அரசன் சுக்ரீவன் நிம்மதியடைந்து இன்பமாக மகிழ்ந்தான். ‘உரியவாறு’ என்ற சொல்லால் தகுந்த இட அறிவைப் பின்பற்றி வானரர்கள் அனுப்பப்பட்டார்கள் என்று அறியப்படுகிறது. இவ்வாறு அரசனால் தூண்டப்பட்ட வானரக் கூட்டத் தலைவர்கள் அனைவரும் தத்தம் திசையை நோக்கி விரைந்து புறப்பட்டார்கள். பெருவலிமையுடைய அந்த வானரர்கள் ஒலியெழுப்பியும், உரக்கக் கூவியும், கர்ஜித்தும், சீழ்க்கையடித்தும், ஓடியும், முழங்கியும் சென்றார்கள். ஒன்றாக அமைக்கப்பட்ட ஆறு வினைச்சொற்கள் வானரப் படையின் ஆரவாரத்தைக் கேட்பவரின் காதுகளுக்கே கொண்டுவருவதுபோல் உள்ளன. அரசனின் மகிழ்ச்சிக்கும் காரணம் உண்டு — அவனுடைய பகை தணிந்தது, நண்பனின் காரியமும் தொடங்கியது; ஆகவே ‘நிம்மதியடைந்து இன்பமாக மகிழ்ந்தான்’ என்ற இரட்டைச் சொல்லால் மகிழ்ச்சியின் ஆழம் காட்டப்படுகிறது. ஒரே கணத்தில் அச்சம் போயிற்று, ஊக்கம் வந்தது.

அரசனால் மீண்டும் தூண்டப்பட்ட அந்தக் கூட்டத் தலைவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் ஊக்கமொழிகளைச் சொன்னார்கள் — ‘சீதையைக் கொண்டுவருவோம், ராவணனையும் கொல்வோம். போரில் எதிர்ப்படும் ராவணனை நான் ஒருவனே கொல்வேன்; பிறகு உடனே அவனை நசுக்கி ஜனகன் மகளைக் கொண்டுவருவேன். களைப்பால் நடுங்கும் அவளை உடனே கொண்டுவருவேன்; நீங்கள் இங்கேயே இருங்கள்; பாதாளத்திலிருந்தும் ஜானகியை நான் ஒருவனே கொண்டுவருவேன். நான் மரங்களை முறிப்பேன், மலைகளைப் பிளப்பேன், பூமியைப் பிளப்பேன், கடல்களைக் கலக்குவேன்.’ இந்தச் சொற்கள் வீரத்தைக் காட்டுவது மட்டுமல்ல, தலைவனின் பணிக்குத் தம்மை ஒப்படைப்பதன் அறைகூவலும் ஆகும். ‘நான் ஒருவனே’ என்பது மீண்டும் மீண்டும் சொல்லப்படுகிறது — ஒவ்வொரு வானரனும் தானே பணியை நிறைவேற்ற விரும்புகிறான். இந்த வாக்கியங்கள் யார் யாருடையவை என்று கவிஞர் சொல்லவில்லை; இது கூட்டத்தின் குரலே. ஆயினும் இந்தச் சொற்களில் சொல்லப்பட்டவை அனைத்தும் பின்னர் அனுமனாலேயே செய்யப்பட்டன — கடல் தாண்டப்பட்டது, சீதை காணப்பட்டாள், இலங்கை எரிக்கப்பட்டது. ஆகவே இந்தச் செருக்குமொழி உண்மையில் ஒரு முன்னறிவிப்பே.

‘நான் ஒரு யோஜனை தூரம் தாவுவேன், இதில் ஐயமில்லை; நூறு யோஜனை தூரத்தையும், அதற்கு மேல் இன்னும் நூறையும் கூட நான் தாவ வல்லவன்’ என்று ஒருவன் சொன்னான். ‘நிலத்திலோ, கடலிலோ, மலைகளிலோ, காடுகளிலோ, பாதாளத்தின் நடுவிலோ என் செலவு எங்கும் தடைப்படுவதில்லை’ என்று மற்றொருவன். இவ்வாறு வலிமையால் செருக்குற்ற வானரர்கள் ஒவ்வொருவரும் அப்போது அங்கே வானர அரசனின் முன்னிலையில் சொற்களைச் சொன்னார்கள். இந்தச் செருக்கான பேச்சு பின்னர் அனுமன் செய்யவிருக்கும் கடல் தாண்டுதலுக்கு ஒரு முன்னறிவிப்புபோலத் தோன்றுகிறது — பலர் சொல்வதை ஒருவனே செய்வான். ‘ஒவ்வொருவரும்’ என்ற சொல்லால், அவையில் உறுதிமொழிகள் செய்யப்படுவதுபோல, ஒருவருக்குப் பின் ஒருவராக என்று குறிப்பால் உணர்த்தப்படுகிறது. சர்க்கம் உறுதிமொழிகளோடு நிறைவடைகிறது; பணியோ அடுத்த சர்க்கங்களில் தொடங்குகிறது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये किष्किन्धाकाण्डे पञ्चचत्वारिंशः सर्गः॥ ४५॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க