॥वाल्मीकिरामायणम् கிஷ்கிந்தா காண்டம் · சர்க்கம் 44

கிஷ்கிந்தா காண்டம்

சர்க்கம்

அனுமனுக்குக் கணையாழி அளித்தல்

சுக்ரீவன் அனுமனுக்குத் தனிப்பட அறிவுறுத்தல், அவனுடைய செலவு, வேகம், ஒளி, லாகவம் பற்றிய புகழுரை, ராமனின் சிந்தனை, தன் பெயர் பொறித்த கணையாழியை அடையாளமாக அளித்தல், அனுமனின் புறப்பாடு

நான்கு திசைகளுக்கும் வானரர்களை அனுப்பிவைத்த சுக்ரீவன், அனுமனிடம் தனிப்படக் காரியத்தைச் சொன்னான்; ஏனெனில் வானரர்களில் சிறந்த அவனிடமே காரியம் கைகூடும் என்று அவன் உறுதியாக நம்பியிருந்தான் — அதாவது பணியின் வெற்றி இவனாலேயே நிகழும் என்பது அவனுடைய உறுதியான எண்ணம். வனவாசிகள் அனைவருக்கும் தலைவனான சுக்ரீவன் மிகவும் மகிழ்ந்து, பராக்கிரமசாலியான வாயுமைந்தன் அனுமனிடம் சொன்னான்: ‘வானரச் சிறந்தோனே, பூமியிலோ, இடைவெளியிலோ, வானிலோ, தேவருலகிலோ, நீரிலோ உன் செலவுக்குத் தடை எதையும் நான் காணவில்லை. அசுரர்களோடும் கந்தர்வர்களோடும் நாகர், மனிதர், தேவர்களோடும் கடல்களோடும் மலைகளோடும் கூடிய எல்லா உலகங்களும் உனக்குத் தெரிந்தவை. பெரும் வானரனே, உன் செலவும் வேகமும் ஒளியும் லாகவமும் (இலேசான சுறுசுறுப்பும்) பேராற்றலுடைய உன் தந்தை மாருதனுக்கு நிகரானவை. ஒளியில் உனக்கு நிகரான உயிர் பூமியில் இல்லை; ஆகவே எந்த வகையில் சீதை கிடைப்பாளோ அந்த உண்மையையே நீ சிந்தித்துப் பார்.’ இந்தப் புகழுரை வெறும் புகழ்ச்சி அல்ல, பணிச்சுமையை ஒப்படைப்பதே. ‘உன் செலவுக்குத் தடை எதையும் நான் காணவில்லை’ என்ற சொல்லால் அனுமனின் தடையற்ற செலவு சுட்டப்படுகிறது; அது பின்னர் கடல் தாண்டுதலில் நிரூபிக்கப்படும். நான்கு திசைகளுக்கும் அனுப்பியபோது பொதுவான ஆணை தரப்பட்டது; இங்கோ ஒருவனுக்கு மட்டுமே தனிச்சொல்; அதனால் பணியின் சுமை உண்மையில் ஒருவனின் தோளிலேயே உள்ளது என்று கவிஞர் சுட்டுகிறார். ‘தனிப்பட’ என்ற முதல் சொல்லே சர்க்கத்தின் தொனியைத் தீர்மானிக்கிறது — பொதுவானதிலிருந்து வேறான ஏதோ சொல்லப்பட வேண்டியுள்ளது. அனுமனின் ஐந்து குணங்கள் இங்கே எண்ணப்படுகின்றன — செலவு, வேகம், ஒளி, லாகவம், உலக அறிவு; இவற்றில் லாகவம் தனிப்பட நுட்பமானது; ஏனெனில் அதனாலேயே கடல் தாண்டுதல் இயல்கிறது.

‘அனுமனே, வலிமையும் அறிவும் பராக்கிரமமும் உன்னிடமே உள்ளன; நீதியில் வல்லவனே, இடத்துக்கும் காலத்துக்கும் ஏற்ப நடத்தலும் நீதியும் உன்னிடமே உள்ளன’ — என்று சுக்ரீவன் சொல்கிறான். வலிமை, அறிவு, பராக்கிரமம் ஆகிய மூன்றும் இட கால அறிவோடும் நீதியோடும் சேர்வதே தூதனின் தகுதி. பிறகு பணி அனுமனிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டதை உணர்ந்து, அனுமனையும் அறிந்து, ராகவன் சிந்தித்தான் — ‘இந்த வானரத் தலைவன் எல்லா வகையிலும் அனுமனிடமே காரியம் கைகூடும் என்று உறுதியாக நம்புகிறான்; அனுமனும் காரியத்தை நிறைவேற்றுவதில் இன்னும் அதிக உறுதியுடையவன். ஆகவே இவ்வாறு புறப்படுபவனும், செயல்களால் அறியப்பட்டவனும், தலைவனால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டவனுமான இவனுக்குப் பணியின் பலன் உதிப்பது உறுதி.’ இங்கே மூன்று காரணங்கள் எண்ணப்படுகின்றன — தன் முயற்சி, முன்செயல்களால் பெற்ற மதிப்பு, தலைவனின் ஏற்பு; இம்மூன்றும் சேரும்போது பலன் உறுதி என்பது ராமனின் நீதிப் பார்வை. ‘இன்னும் அதிக உறுதியுடையவன்’ என்ற உயர்வுநிலைச் சொல்லால், சுக்ரீவனைவிடவும் அனுமனின் தன்னம்பிக்கை அதிகம் என்று சுட்டப்படுகிறது. ராமன் இங்கே பேசவில்லை, சிந்திக்க மட்டுமே செய்கிறான்; கவிஞர் அவனுடைய உள்மனச் சிந்தனையையே பதிவுசெய்கிறார்; அதனால் வாசகர் ராமனின் நம்பிக்கையை நேரடியாக அறிகிறார். ‘பணி ஒப்படைக்கப்பட்டதை உணர்ந்து’ என்ற சொல்லால் ராமன் சுக்ரீவனின் கருத்தைத் தானே ஊகித்தான் என்று சுட்டப்படுகிறது.

முயற்சியில் சிறந்த அந்த வானரனை உற்றுநோக்கி, பேரொளியுடைய ராமன் காரியம் கைகூடியவன்போல மகிழ்ந்தான்; அவனுடைய புலன்களும் மனமும் மகிழ்ந்தன. பிறகு மனம் மகிழ்ந்த, பகைவரை வாட்டும் அவன் தன் பெயர் பொறிக்கப்பட்டு அழகுபெற்ற கணையாழியை அரசகுமாரிக்கான அடையாளமாக அவனுக்குக் கொடுத்தான். ‘வானரச் சிறந்தோனே, இந்த அடையாளத்தால் ஜனகன் மகள் நீ என்னிடமிருந்து வந்தவன் என்று கலக்கமின்றிக் காண்பாள்’ — என்று சொன்னான். இதுவே சுந்தர காண்டத்தின் அடிப்படை இழை; ஏனெனில் அடையாளமின்றிச் சீதை எந்த வானரனையும் நம்பமாட்டாள். ‘கலக்கமின்றி’ என்ற சொல்லால் அவளுடைய அச்சம் நீங்குவது சுட்டப்படுகிறது — அரக்கியர் சூழ்ந்திருக்கும் அவள் ஏன் கலங்காமல் இருப்பாள்? ‘வீரனே, உன் முயற்சியும், உள்ளுரம் நிறைந்த பராக்கிரமமும், சுக்ரீவனின் செய்தியும் எனக்கு வெற்றியைச் சொல்வதுபோல் உள்ளன’ — என்று ராமன் தன் நம்பிக்கையையும் வெளிப்படுத்துகிறான். ‘தன் பெயர் பொறிக்கப்பட்டு அழகுபெற்ற’ என்ற அடைமொழி முக்கியமானது — கணையாழியில் ராமனின் பெயர் பொறிக்கப்பட்டிருந்தது; அதனாலேயே அது அடையாளமானது. கணையாழி அளித்தலே இந்தச் சர்க்கத்தின் மையப்புள்ளி; அதனாலேயே இந்தச் சர்க்கம் தன் தலைப்பைப் பெறுகிறது. ராமன் தானே எதையும் வேண்டவில்லை, அடையாளத்தை மட்டுமே தருகிறான் — அதில் அவனுடைய தன்னடக்கம் தெரிகிறது. ‘எனக்கு வெற்றியைச் சொல்வதுபோல்’ என்பதில் ‘போல்’ என்ற சொல்லால் ராமன் தன் நம்பிக்கையை மிகைப்படுத்திச் சொல்லாமல் குறிப்பால் மட்டுமே சொல்கிறான்.

வானரர்களில் சிறந்த அவன் அந்தக் கணையாழியைப் பெற்றுத் தலைமேல் வைத்துக்கொண்டு, கைகூப்பி, பாதங்களை வணங்கிப் புறப்பட்டான். பிறகு வம்சஸ்த யாப்பில் கவிஞர் சொல்கிறார் — வீரனும் வாயுமைந்தனுமான அந்த வானரன் வானரர்களின் பெரும் படையை இழுத்துக்கொண்டு, மேகமற்ற வானில் தூய வட்டமுடையதும் நட்சத்திரக் கூட்டங்களால் அழகுபெற்றதுமான சந்திரனைப்போல விளங்கினான். இந்த உவமையே சர்க்கத்தின் சிகரம் — அனுமன் சந்திரன், வானரப் படை நட்சத்திரக் கூட்டம், மேகமற்ற வானம் தடையற்ற வழி. இறுதியில் ராமன் மீண்டும் விளிக்கிறான் — ‘மிகுவலிமையுடையவனே, உன் வலிமையையே நான் சார்ந்திருக்கிறேன்; வானரச் சிறந்தோனே, பராக்கிரமசாலியே, அளவற்ற பராக்கிரமங்களால், வாயுமைந்தனே, எந்த வகையில் அந்த ஜனகன் மகள் அடையப்படுவாளோ, அனுமனே, அவ்வாறு செய்.’ இங்கே ராமன் தானே அனுமனின் வலிமையைச் சார்ந்திருப்பதாக ஒப்புக்கொள்கிறான்; தலைவனின் வாயிலிருந்து வரும் இது மிக உயர்ந்த மதிப்பைச் சுட்டுகிறது. இறுதி இரு சுலோகங்களும் வெவ்வேறு யாப்புகளில் — பதினாறாவது வம்சஸ்தத்திலும், பதினேழாவது புஷ்பிதாக்ராவிலும் அமைந்தவை. ‘தலைமேல் வைத்து’ என்ற செயலால் அனுமனின் பக்தி வெளிப்படுகிறது — கணையாழியை அவன் அணிகலனாக அல்ல, அருட்பிரசாதமாக ஏற்றான். பதினேழாம் சுலோகத்தில் ஐந்து விளிகள் வரிசையாக ஆளப்பட்டுள்ளன; அதனால் ராமனின் உற்சாகம் சொல்லிலேயே ஒளிர்கிறது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये किष्किन्धाकाण्डे चतुश्चत्वारिंशः सर्गः॥ ४४॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க