॥वाल्मीकिरामायणम् கிஷ்கிந்தா காண்டம் · சர்க்கம் 43

கிஷ்கிந்தா காண்டம்

சர்க்கம்

வடக்குத் திசைக்கு வானரர்களை அனுப்புதல்

சதபலியை வடக்குத் திசைக்குப் பணியமர்த்துதல், மிலேச்சர், காம்போஜர் முதலிய நாடுகள், இமயம், கைலாசத்தில் குபேரன் மாளிகை, கிரௌஞ்சக் குகை, மைநாகம், உத்தர குருக்கள், சோமகிரி, அப்பால் செல்லத் தடை

மாமனாரை மேற்குத் திசைக்கு அனுப்பிவைத்த பின், வானர அரசன் சுக்ரீவன் சதபலி என்னும் வீர வானரனை அழைக்கிறான். எல்லாம் அறிந்தவனும் வானரர்கள் அனைவரிலும் சிறந்தவனுமான அரசன் அப்போது தனக்கும் ராமனுக்கும் நன்மை தரும் சொல்லைச் சொன்னான் — இரு நலன்களையும் ஒன்றிணைப்பதே இந்தச் சர்க்கத்தின் அடிநாதம். ‘உன்னைப் போன்ற நூறாயிரம் வனவாசிகள் சூழ, வைவஸ்வதனின் (யமனின்) மைந்தர்களான எல்லா அமைச்சர்களோடும் புறப்பட்டு, பனிமலையை அணிகலனாகக் கொண்ட வீரமிக்க வடக்குத் திசையை எங்கும் தேடுங்கள்; புகழ்பெற்ற ராமன் மனைவியைக் கண்டுபிடியுங்கள்’ என்று ஆணையிடுகிறான். ‘இந்தப் பணி நிறைவேறி, தசரதன் மகனுக்கு இனியது செய்யப்பட்டதும், நாம் கடனிலிருந்து விடுபட்டவர்களாக, காரியம் கைகூடியவர்களாக, பொருளறிந்தவர்களில் சிறந்தவர்களாக ஆவோம்’ என்கிறான். ‘மகாத்மாவான ராகவன் நமக்கு இனியது செய்தான்; அதற்குக் கைம்மாறு உண்டானால் மட்டுமே வாழ்க்கை பயனுள்ளதாகும்.’ பிறகு ஒரு நீதிமொழி — ‘தனக்கு எதுவும் செய்யாத ஒருவனுக்கும், அவன் வேண்டினால், காரியத்தை நிறைவேற்றித் தருபவனின் பிறவி பயனுள்ளதாகிறது; முன்பே உதவி செய்தவனைப் பற்றிச் சொல்லவும் வேண்டுமோ?’ இங்கே சுக்ரீவன் நன்றியுணர்வின் கோட்பாட்டையே உபதேசிக்கிறான். பனிமலை வடக்குத் திசையின் அணிகலன் என்ற உவமை மனங்கவர்வது — மலை திசையின் காதணிபோல. வைவஸ்வதனின் மைந்தர்கள் என்பதால் வானரர்களின் தேவ அம்சத் தொடர்பு மீண்டும் சுட்டப்படுகிறது. சதபலி இங்கே முதன்முறையாக வடக்குத் திசையின் தலைவனாகப் பணியமர்த்தப்படுகிறான்; அவனுடைய பெயரே ‘நூறு பேரின் வலிமை’ என்று ஒலிக்கிறது. ‘எல்லாம் அறிந்தவன்’ என்ற சுக்ரீவனின் அடைமொழி, திசைகளுக்கு அனுப்பும் நான்கு சர்க்கங்களிலும் அவனுடைய நிலவியல் அறிவாலேயே பொருளுடையதாகிறது. ‘தனக்கும் ராமனுக்கும் நன்மை’ என்று இரண்டையும் ஒன்றிணைப்பதால், நண்பனின் காரியமே தன் காரியம் என்று கவிஞர் சுட்டுகிறார். கடனிலிருந்து விடுபடுதல் என்ற சொல் இங்கே உள்ளத்தைத் தொடுவது — ராமன் செய்த உதவியைச் சுக்ரீவன் ஒரு கடனாக எண்ணுகிறான்; அதற்குக் கைம்மாறு செய்யாவிட்டால் வாழ்க்கை வீண். ஏழாம் சுலோகம் பரவலாக வழங்கும் பாடத்தில் (வல்கேட்) மட்டுமே உள்ளது, திறனாய்வுப் பதிப்பில் காணப்படவில்லை; ஆயினும் அது சர்க்கத்தின் நீதிக் கருத்தைத் தெளிவுபடுத்துகிறது. ‘முன்பே உதவி செய்தவன்’ என்ற சொல்லால் முதலில் உதவி செய்பவன் குறிக்கப்படுகிறான்; ‘வேண்டுபவன்’ என்பது இரப்பவன். ‘காரியம் கைகூடியவர்களாக, பொருளறிந்தவர்களில் சிறந்தவர்களாக’ என்ற சொல்லில், நாமும் பொருளறிந்தவர்களாவோம் என்ற நீதியறிவின் பெருமிதம் ஒலிக்கிறது.

‘இந்த எண்ணத்தைக் கைக்கொண்டு, ஜானகி காணப்படும் வகையில், எங்களுக்கு இனியதையும் நன்மையையும் விரும்பும் நீங்கள் செயல்பட வேண்டும்’ என்பது ஆணை. ‘இந்த ராமன் எல்லா உயிர்களாலும் மதிக்கப்படுபவன், மனிதர்களில் சிறந்தவன், பகைவர் நகரங்களை வெல்பவன், நம்மிடம் அன்பு கொண்டவன்’ — என்று ராமனின் பெருமை நினைவூட்டப்படுகிறது. ‘இந்தப் பல அணுகுதற்கரிய இடங்களையும், ஆறுகளையும், மலையிடுக்குகளையும் நீங்கள் அறிவாலும் பராக்கிரமத்தாலும் தேடுங்கள்.’ பிறகு நாடுகளின் கணக்கீடு — மிலேச்சர், புலிந்தர், சூரசேனர், பிரஸ்தலர், பரதர், மத்ரகரோடு குருக்கள், காம்போஜர், யவனர், சகர்களின் பட்டினங்கள், தரதர்; இவர்களை ஆராய்ந்த பின் இமயம் தேடப்பட வேண்டும். லோத்ர, பத்மக மரத்தொகுதிகளிலும் தேவதாரு வனங்களிலும் வைதேகியோடு ராவணன் அங்குமிங்கும் தேடப்பட வேண்டும். ‘அறிவாலும் பராக்கிரமத்தாலும்’ என்ற சொல்லால் வலிமை, அறிவு இரண்டுமே தேவை என்று சுட்டப்படுகிறது — பராக்கிரமத்தால் மட்டும் மறைந்திருப்பது கிடைக்காது. வடநாட்டு வழியின் நாடுகள் இங்கே வரலாற்று வரிசைப்படி எண்ணப்படுகின்றன; இது வால்மீகியின் நிலவியல் அறிவுக்குச் சான்று. ‘எங்களுக்கு இனியதையும் நன்மையையும் விரும்புபவர்கள்’ என்ற சொல்லால் சுக்ரீவன் வானரர்களைத் தன் நலம்விரும்பிகள் என்று விளிக்கிறான்; அதனால் அவர்களுடைய தலைவன்மீதான பக்தி மரியாதையோடு நினைவூட்டப்படுகிறது. ராமனின் அடைமொழிகளில் ‘பகைவர் நகரங்களை வெல்பவன்’ என்பது அவனுடைய க்ஷத்திரிய வீரத்தையும், ‘எல்லா உயிர்களாலும் மதிக்கப்படுபவன்’ என்பது அவனுடைய மக்கள் அன்பையும் சுட்டுகின்றன. ‘நம்மிடம் அன்பு கொண்டவன்’ என்ற சொல்லில் ராமனின் அன்பும் சொல்லப்படுகிறது, பெருமை மட்டுமல்ல. மிலேச்சர், புலிந்தர், சூரசேனர், பிரஸ்தலர், பரதர், குருக்கள், மத்ரகர், காம்போஜர், யவனர், சகர், தரதர் என்ற பெயர்ப் பட்டியல் வடநாட்டு வழியின் வடமேற்கு எல்லையைத் தொடுகிறது. லோத்ரம், பத்மகம், தேவதாரு ஆகியவை இமயமலையின் மரங்கள்; ஆகவே வர்ணனை உண்மைக்கு ஒத்தது. இமயத்தைத் தேடுவதே வடக்குத் திசையின் மையப்புள்ளி. ‘பல அணுகுதற்கரிய இடங்கள்’ என்பது வல்கேட் பாடம்; திறனாய்வுப் பதிப்பிலோ ‘அணுகுதற்கரிய காடுகள்’; இரண்டிலும் அணுகுதற்கரிய பகுதிகளே கருதப்படுகின்றன. ‘மலையிடுக்குகள்’ என்ற சொல்லால் இரு மலைகளுக்கிடையிலான பள்ளத்தாக்குகள் குறிக்கப்படுகின்றன; அவை ஒளிந்திருப்பவனுக்கு ஏற்ற இடங்கள். நாடுகளின் கணக்கீட்டின் முடிவில் ‘இமயத்தைத் தேடுங்கள்’ என்ற வினைச்சொல்லால், எல்லா நாடுகளையும் கடந்த பின் இமயமே இலக்கு என்பது தெளிவாகிறது.

பிறகு தேவர்களும் கந்தர்வர்களும் நாடும் சோமாசிரமத்தை அடைந்து, காலம் என்னும் பெரிய முகடுகளுடைய மலைக்குச் செல்வார்கள். அதன் பெரிய குன்றுகளிலும் மலைகளிலும் குகைகளிலும் பெரும்பேறுடைய, குற்றமற்ற ராமன் மனைவி தேடப்பட வேண்டும். உள்ளே பொன்னுடைய அந்தப் பெருமலையான மலையரசனைக் கடந்து, சுதர்சனம் என்னும் மலைக்குச் செல்ல வேண்டும். பிறகு பறவைகளின் இருப்பிடமான, பலவகைப் பறவைகள் நிறைந்த, பலவகை மரங்களால் அணிசெய்யப்பட்ட தேவசகம் என்னும் மலை; அதன் சோலைகளிலும் அருவிகளிலும் குகைகளிலும் ராவணன் மீண்டும் தேடப்பட வேண்டும். அதைக் கடந்தால் எல்லாப் பக்கங்களிலும் நூறு யோஜனை பரப்புள்ள, மலையும் ஆறும் மரமும் இல்லாத, எந்த உயிரினமும் இல்லாத வெட்டவெளி இருக்கிறது. மயிர்க்கூச்செறியச் செய்யும் அந்தப் பாழ்நிலத்தை விரைவில் கடந்து, வெண்ணிறக் கைலாசத்தை அடைந்து அவர்கள் மகிழ்வார்கள். ‘எந்த உயிரினமும் இல்லாத’ என்ற வெற்றுநிலத்தின் வர்ணனை அச்சமூட்டுவது; அங்கே மலையில்லை, ஆறில்லை, மரமில்லை, உயிரில்லை — பரந்த வெறுமை மட்டுமே. ஆகவேதான் அதைக் கடப்பது ‘விரைவில்’ என்று சிறப்பிக்கப்படுகிறது. கைலாசத்தைக் கண்டதும் மகிழ்ச்சி; ஏனெனில் வெறுமைக்குப் பின் ஒரு தெய்விக இடம். சோமாசிரமம் தேவர்களும் கந்தர்வர்களும் நாடுவது என்பது அதன் புனிதத்தைச் சுட்டுகிறது. கால மலையின் ‘பெரிய முகடுகளுடையது’ என்ற அடைமொழி அதன் பரந்த மேற்பரப்பைக் காட்டுகிறது. ‘உள்ளே பொன்னுடையது’ என்பது சுதர்சனத்துக்கு முந்தைய மலையின் அடைமொழி; அது அதனுள் உள்ள பொன் சுரங்கத்தைச் சுட்டுகிறது; இந்தி மொழிபெயர்ப்பிலும் அவ்வாறே விளக்கப்பட்டுள்ளது. தேவசகம் என்னும் மலை வல்கேட் பாடத்தில் மட்டுமே உள்ளது, திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை; அதன் ‘பறவைகளின் இருப்பிடம்’ என்ற அடைமொழியால் பறவைகள் வாழ்வது சுட்டப்படுகிறது. நூறு யோஜனை பரப்புள்ள வெட்டவெளி மூன்று மறுப்புகளால் வர்ணிக்கப்படுகிறது — மலையில்லாதது, ஆறும் மரமும் இல்லாதது, எந்த உயிரினமும் இல்லாதது; இந்த மறுப்புகளின் தொடரே அதன் அச்சமூட்டும் தன்மையைக் கொண்டுவருகிறது. கைலாசம் ‘வெண்ணிறமானது’ என்று சிறப்பிக்கப்படுகிறது; ஏனெனில் அது பனியால் மூடப்பட்டது. ‘பெரும்பேறுடைய, குற்றமற்ற ராமன் மனைவியைத் தேடுங்கள்’ என்ற சொற்களால் சீதைக்கு இரு அடைமொழிகள் தரப்படுகின்றன — பெரும்பேறுடையவள் என்பது அவளுடைய பாக்கியம், குற்றமற்றவள் என்பது அவளுடைய தூய்மை. இந்த இரு அடைமொழிகளும் முந்தைய சர்க்கத்தில் ‘புகழ்பெற்றவள்’ என்பதோடு இடம் மாற்றி ஆளப்பட்டுள்ளன; இது திறனாய்வுப் பாடத்தோடு ஒப்பிடும்போது தெளிவாகிறது.

அங்கே வெண்மேகம் போன்ற, ஜாம்பூநதப் பொன்னால் அணிசெய்யப்பட்ட, விசுவகர்மாவால் கட்டப்பட்ட அழகிய குபேரனின் மாளிகை இருக்கிறது. அங்கே தாமரைகளும் நீலோற்பலங்களும் நிறைந்த, அன்னங்களும் காரண்டவப் பறவைகளும் பரந்த, அப்சரஸ் கூட்டங்கள் நாடும் பரந்த தாமரைக் குளம் உள்ளது. அங்கே எல்லா உலகங்களாலும் வணங்கப்படும், செல்வத்தை அளிப்பவனான, சீர்மிக்க வைசிரவணன் என்னும் யக்ஷ அரசன் குஹ்யகர்களோடு மகிழ்ந்திருக்கிறான். அதன் நிலவைப் போன்ற மலைகளிலும் குகைகளிலும் வைதேகியோடு ராவணன் அங்குமிங்கும் தேடப்பட வேண்டும். கிரௌஞ்ச மலையை அடைந்து அதன் மிக அணுகுதற்கரிய குகைக்குள் கவனக்குறைவின்றி நுழைய வேண்டும்; ஏனெனில் அது நுழைவதற்கரியது என்று மரபில் சொல்லப்படுகிறது. அங்கே சூரியனைப் போன்ற ஒளியுடைய, தேவ உருவமுடைய மகரிஷிகள் வாழ்கிறார்கள்; தேவர்களாலும் அவர்கள் முறையாக வேண்டப்படுகிறார்கள். ‘கவனக்குறைவின்றி’ என்ற சொல் இங்கே முக்கியமானது — குகைக்குள் நுழையும்போது கவனக்குறைவே மரணம். கிரௌஞ்சக் குகையைக் குறிப்பிடுவது, பின்னால் வரும் ரிக்ஷபிலப் பகுதிக்கு ஒரு முன்னறிவிப்புபோலத் தோன்றுகிறது; அங்கே வானரர்கள் உண்மையிலேயே குகைக்குள் நுழைந்து காலக்கெடுவைக் கடப்பார்கள். குபேரன் இங்கே மூன்று பெயர்களால் நினைவுகூரப்படுகிறான் — வைசிரவணன், தனதன் (செல்வம் அளிப்பவன்), யக்ஷராஜன்; ஒவ்வொரு பெயரும் அவனுடைய வெவ்வேறு அம்சத்தைச் சுட்டுகிறது. குஹ்யகர்கள் அவனுடைய பரிவாரத்தினர். தாமரைக் குளத்தின் வர்ணனையில் தாமரை, நீலோற்பலம், அன்னம், காரண்டவம், அப்சரஸ் என்ற ஐந்து சொற்கள் ஒரே சித்திரத்தில் இணைக்கப்பட்டுள்ளன. ‘நிலவைப் போன்ற மலைகளில்’ என்ற உவமையால் கைலாசச் சுற்றுப்புறத்தின் வெண்மை மீண்டும் நினைவூட்டப்படுகிறது. கிரௌஞ்சக் குகை ‘நுழைவதற்கரியது’ என்ற மரபுச் சொல்லால் மரபின் சான்று தரப்படுகிறது. அங்கு வாழும் மகரிஷிகள் தேவர்களாலும் வேண்டப்படுகிறார்கள் என்பது அவர்களுடைய பெருமை; திறனாய்வுப் பதிப்பிலோ ‘தேவர்களாலும் பூஜிக்கப்படுபவர்கள்’ என்று பாடம். சூரியனைப் போன்ற ஒளியுடையவர்கள், தேவ உருவமுடையவர்கள் என்ற இரு அடைமொழிகள் அவர்களுடைய தவத்தால் பெற்ற ஒளியைக் காட்டுகின்றன. ‘ஜாம்பூநதப் பொன்னால் அணிசெய்யப்பட்ட’ என்ற மாளிகையின் அடைமொழி அதன் பொன் அலங்காரத்தைச் சுட்டுகிறது; ஜாம்பூநதம் என்பது ஜம்பூ நதியின் பொன் என்று பிரசித்தம். ‘வெண்மேகம் போன்ற’ என்பது அதன் வெண்ணிற அழகு; அது கைலாசத்தின் நிறத்தோடு ஒத்துப்போகிறது.

கிரௌஞ்சத்தின் மற்ற குகைகளும், முகடுகளும், சிகரங்களும், பள்ளங்களும், சரிவுகளும் அங்குமிங்கும் ஆராயப்பட வேண்டும். மரங்களற்ற, விரும்பியபடி செல்லத்தக்க, பறவைகளின் இருப்பிடமான மானசத்தையும் காண வேண்டும்; அங்கே பூதங்களுக்கும் தேவர்களுக்கும் அரக்கர்களுக்கும் வழியில்லை. முகடுகளோடும் மேட்டுநிலங்களோடும் கூடிய அந்த மலையும் அனைவராலும் ஆராயப்பட வேண்டும். கிரௌஞ்ச மலையைக் கடந்தால் மைநாகம் என்னும் மலை; அங்கே மயன் என்னும் தானவன் தானே கட்டிய மாளிகை இருக்கிறது. முகடுகளோடும் மேட்டுநிலங்களோடும் குகைகளோடும் கூடிய மைநாகமும் ஆராயப்பட வேண்டும். அங்குமிங்கும் குதிரைமுகப் பெண்டிரின் இருப்பிடங்கள் உள்ளன. அந்த நாட்டைக் கடந்து சித்தர்கள் நாடும் ஆசிரமத்தை அடைவார்கள்; அங்கே சித்தர்களும் வைகானசர்களும் வாலகில்யர்களும் ஆகிய தவசிகள் வாழ்கிறார்கள். தவத்தால் சித்தி பெற்ற, பாவம் நீங்கிய அவர்கள் வணங்கப்பட வேண்டும்; பணிவுடையவர்களாக, சீதையைப் பற்றிய செய்தியைக் கேட்க வேண்டும். மைநாகத்தின் பெயர் இங்கே முதன்முறையாகச் சொல்லப்படுகிறது; அதுவே பின்னர் சுந்தர காண்டத்தில் அனுமனுக்கு இளைப்பாறுதல் தர எழும் — கவிஞர் முன்னதாகவே விதையை விதைக்கிறார். ‘விரும்பியபடி செல்லத்தக்கது’ என்பது மானசத்தின் அடைமொழி; அது விருப்பப்படி அடையக்கூடிய இடத்தைச் சுட்டுகிறது; ‘பறவைகளின் இருப்பிடம்’ என்பது அது அன்னங்களின் வாழிடம் என்பதை. ‘பூதங்களுக்கும் தேவர்களுக்கும் அரக்கர்களுக்கும் வழியில்லை’ என்ற மறுப்பால் அதன் அணுகுதற்கரிய தன்மை நிறுவப்படுகிறது; ஆயினும் வானரர்களுக்கு அது தேடப்பட வேண்டியதே — இதுவே அவர்களுடைய தனிச்சிறப்பான ஆற்றல். மயன் தானவர்களின் சிற்பி, விசுவகர்மாவுக்குப் போட்டியாளன்போல; அவன் தானே கட்டிய மாளிகை மைநாகத்தில் உள்ளது என்று சொல்லப்படுகிறது. குதிரைமுகப் பெண்டிரின் இருப்பிடங்கள் கின்னர உலகத்தைச் சுட்டுகின்றன. வைகானசர்களும் வாலகில்யர்களும் நுண்ணுடல் கொண்ட தவசிகள்; அவர்கள் சூரியனின் தேரைப் பின்தொடர்கிறார்கள் என்பது புராணப் பிரசித்தி. ‘பணிவுடையவர்களாகக் கேட்க வேண்டும்’ என்பது மீண்டும் நல்லொழுக்கத்துக்கான அறிவுறுத்தல்.

அங்கே பொற்றாமரைகளால் மூடப்பட்ட, இளஞ்சூரியனைப் போன்ற அழகிய அன்னங்கள் திரியும் வைகானசம் என்னும் ஏரி இருக்கிறது. குபேரனின் வாகனமான சார்வபௌமம் என்று அழைக்கப்படும் யானை பெண்யானைகளோடு எப்போதும் அந்த இடத்தைச் சுற்றித் திரிகிறது. அந்த ஏரியைக் கடந்தால், சந்திரனும் சூரியனும் இல்லாத, நட்சத்திரக் கூட்டங்கள் இல்லாத, மேகங்கள் இல்லாத, ஒலியற்ற வானம் காணப்படுகிறது. ஆயினும் அந்தப் பகுதி சூரியக் கதிர்களால் ஒளிர்வதுபோல, அங்கே இளைப்பாறும் தவத்தால் சித்தி பெற்ற, தேவர்களை ஒத்த, தாமே ஒளிரும் தவசிகளால் ஒளிர்கிறது. அந்த இடத்தைக் கடந்தால் சைலோதை என்னும் நதி; அதன் இரு கரைகளிலும் கீசகம் என்னும் மூங்கில்கள் உள்ளன. அவையே சித்தர்களை மறுகரைக்குக் கொண்டுசெல்கின்றன, திரும்பவும் கொண்டுவருகின்றன — மூங்கில்கள் பாலமாகச் செயல்படுகின்றன என்ற அற்புதச் சித்திரம். அங்கே புண்ணியம் செய்தோரின் புகலிடமான உத்தர குருக்கள் உள்ளனர். பிறகு பொற்றாமரைகள் நிறைந்த தாமரைக் குளங்களால் நீர்வளம் பெற்ற, நீல வைடூரிய இலைகள் நிறைந்த ஆறுகள் ஆயிரக்கணக்கில் பாய்கின்றன. முப்பத்தைந்தாம் சுலோகம் மூன்று அரைச் சுலோகங்களால் அமைந்துள்ளது. ‘பொற்றாமரைகளால் மூடப்பட்ட’ என்ற ஏரியின் அடைமொழி அதன் பொன் தாமரைகளைச் சுட்டுகிறது. சார்வபௌமம் குபேரனின் வாகன யானை; ‘வாகனம்’ என்ற சொல்லால் அது அரச வாகனம் என்று அறிவிக்கப்படுகிறது. வானத்தின் வர்ணனையில் நான்கு மறுப்புகள் — சந்திர சூரியர் இல்லாதது, நட்சத்திரக் கூட்டம் இல்லாதது, மேகமில்லாதது, ஒலியற்றது; ஆயினும் அங்கே ஒளி உண்டு; அது தவத்தால் சித்தி பெற்றவர்களின் சுய ஒளியாலேயே உண்டாகிறது. இந்தச் சித்திரம் தத்துவப் பொருளும் உடையது — புற ஒளி இல்லாத இடத்தில் அக ஒளியே ஆதாரம். சைலோதையின் கீசக மூங்கில்கள் பாலப்பணி செய்வது அற்புதம்; ‘கொண்டுசெல்கின்றன, திரும்பவும் கொண்டுவருகின்றன’ என்ற இரு வினைகள் அவை தாமே இயங்குவதைச் சுட்டுகின்றன. உத்தர குருக்கள் ‘புண்ணியம் செய்தோரின் புகலிடம்’ — அங்கே புண்ணியவான்களே புகலிடம் பெறுகிறார்கள். ‘பெண்யானைகளோடு எப்போதும் அந்த இடத்தைச் சுற்றித் திரிகிறது’ என்ற வாக்கியத்தில் ‘எப்போதும்’ என்ற சொல்லால் இடைவிடாமை சுட்டப்படுகிறது; அந்த யானை அந்த இடத்தை நித்தியமாக வலம்வருபவன்போல.

அங்கே நீர்நிலைகள் செவ்வல்லிக் கூட்டங்களாலும் பொன்மயமானவற்றாலும் அணிசெய்யப்பட்டு இளஞ்சூரியனைப்போல ஒளிர்கின்றன. விலைமதிப்பற்ற மணிகளாலான இலைகளும் பொன்னொளி வீசும் தாதுக்களும் உடைய விசித்திரமான நீலோற்பலக் கூட்டங்களால் அந்த நாடு எங்கும் சூழப்பட்டுள்ளது. அங்கே ஒப்பற்ற முத்துக்களாலும் பெருவிலை மணிகளாலும் பொன்னாலும் ஆன மணல்மேடுகளை உடைய ஆறுகள் உள்ளன. எல்லா ரத்தினங்களாலும் ஆன விசித்திரமான, பொன்னாலான, நெருப்புக்கு நிகரான ஒளியுடைய சிறந்த மலைகள் அவற்றுக்குள் ஆழ்ந்து நிற்கின்றன. அங்கே எப்போதும் பூவும் கனியும் உடைய, பறவைகள் நிறைந்த, தெய்விக மணமும் சுவையும் தொடுகையும் உடைய மரங்கள் எல்லா விருப்பங்களையும் சொரிகின்றன. வேறு சில சிறந்த மரங்கள் பலவகை ஆடைகளையும், முத்து வைடூரியங்களால் விசித்திரமான அணிகலன்களையும், பெண்டிருக்கும் ஆடவருக்கும் ஏற்ற பொருள்களையும் கனியாகத் தருகின்றன. மற்றவை எல்லாப் பருவங்களிலும் இனிமையாக அனுபவிக்கத்தக்க, விலைமதிப்பற்ற மணிகளால் விசித்திரமான கனிகளை ஈனுகின்றன. நாற்பத்தைந்தாம் சுலோகம் மூன்று அரைச் சுலோகங்களால் அமைந்துள்ளது. உத்தர குருக்கள் இந்திய மரபில் போகபூமி என்று பிரசித்தமானவை; இங்கே கவிஞர் அவற்றின் கற்பகமரம் நிறைந்த வடிவத்தை விரிவாக வர்ணிக்கிறார்; அதனால் அங்கே கர்மபூமியின் நியதிகள் செல்லுபடியாவதில்லை என்று குறிப்பால் உணர்த்தப்படுகிறது. உத்தர குருக்களின் வர்ணனை ராமாயணத்தில் உள்ள மிக விரிவான போகபூமி வர்ணனைகளில் ஒன்று. நீர்நிலைகள் செவ்வல்லிகளாலும் பொன்மயமானவற்றாலும் அணிசெய்யப்பட்டவை, ஆறுகள் பொற்றாமரைக் குளங்களால் நீர்வளம் பெற்றவை, மணல்மேடுகள் முத்து மணி பொன்னால் ஆனவை — இவ்வாறு நீரும் நிலமும் இரண்டுமே ரத்தினமயம். மரங்கள் கனிகளை மட்டுமல்லாமல் ஆடைகளையும் அணிகலன்களையும் படுக்கைகளையும் மாலைகளையும் பானங்களையும் உணவுகளையும் ஈனுகின்றன; இது கற்பகமரக் கற்பனை. ‘பெண்டிருக்கு ஏற்றவையும், அவ்வாறே ஆடவருக்கு ஏற்றவையும்’ என்பதால் இருவருக்கும் தகுந்த பொருள்கள் சுட்டப்படுகின்றன. ‘எல்லா விருப்பங்களையும் சொரிகின்றன’ என்ற வினைச்சொல் அந்த மரங்களின் இயல்பை ஒரே சொல்லால் சொல்கிறது. இங்கே வினைப்பயன் பற்றிய கவலை இல்லை; ஏனெனில் அது புண்ணிய பூமியே. ‘நெருப்புக்கு நிகரான ஒளியுடைய’ என்ற சிறந்த மலைகளின் அடைமொழி அவற்றின் பொன்னொளியை நெருப்புக்கு உவமித்துக் காட்டுகிறது. ‘பத்ரரதங்கள் நிறைந்த’ என்பது பறவைகள் நிறைந்த என்று பொருள்; ‘பத்ரரதம்’ (இலையைத் தேராகக் கொண்டது, அதாவது சிறகால் பறப்பது) என்பது பறவையின் மறுபெயர்.

வேறு சில மரங்கள் விசித்திரமான விரிப்புகளுடைய படுக்கைகளை ஈனுகின்றன; மனங்கவரும் மாலைகளையும், பெருவிலை பானங்களையும், பலவகை உணவுகளையும் கனியாகத் தருகின்றன; நற்குணங்கள் நிறைந்த, அழகும் இளமையும் பொலியும் பெண்டிரும் அங்கே உள்ளனர். கந்தர்வர்களும் கின்னரர்களும் சித்தர்களும் நாகர்களும் வித்தியாதரர்களும் ஒளிரும் பொலிவோடு பெண்டிருடன் இடைவிடாது மகிழ்கின்றனர். அனைவரும் நற்செயல் செய்தவர்கள், அனைவரும் இன்பத்தில் ஈடுபட்டவர்கள், அனைவரும் இன்பமும் பொருளும் உடையவர்களாகப் பெண்டிருடன் வாழ்கின்றனர். உரத்த சிரிப்பொலியோடு கூடிய, எல்லா உயிர்களுக்கும் இனிய பாட்டும் இசைக்கருவிகளும் முழங்கும் ஒலி அங்கே இடைவிடாது கேட்கிறது. அங்கே மகிழ்ச்சியற்றவன் ஒருவனும் இல்லை, தீயதை விரும்புபவன் ஒருவனும் இல்லை; நாள்தோறும் அங்கே மனங்கவரும் நற்குணங்கள் வளர்கின்றன. அந்த நாட்டைக் கடந்தால் வடக்குக் கடல்; அதன் நடுவில் பொன்மயமான சோமகிரி என்னும் பெருமலை இருக்கிறது. ‘நாள்தோறும் நற்குணங்கள் வளர்கின்றன’ என்ற சொல்லால் உத்தர குருக்களின் புண்ணிய பூமித் தன்மை சுருக்கமாகச் சொல்லப்படுகிறது — அங்கே காலம் தேய்வுக்கல்ல, வளர்ச்சிக்கே காரணம். உத்தர குருக்களின் மக்கள் மூன்று அடைமொழிகளால் வர்ணிக்கப்படுகிறார்கள் — நற்செயல் செய்தவர்கள், இன்பத்தில் ஈடுபட்டவர்கள், இன்பமும் பொருளும் உடையவர்கள்; இவற்றால் அவர்களுடைய முற்பிறவிப் புண்ணியமும் இன்றைய இன்பமும் ஆகிய இரண்டுமே சுட்டப்படுகின்றன. கந்தர்வர், கின்னரர், சித்தர், நாகர், வித்தியாதரர் என்ற தெய்விகப் பிறவியினர் அங்கே பெண்டிருடன் விளையாடுகின்றனர். பாட்டும் இசையும் முழங்குவதும் உரத்த சிரிப்பொலியும் என்ற ஒலிச்சித்திரத்தால் அந்த நாட்டின் சூழல் செவிக்குப் புலனாக்கப்படுகிறது. ‘மகிழ்ச்சியற்றவன் ஒருவனும் இல்லை, தீயதை விரும்புபவன் ஒருவனும் இல்லை’ என்ற இரு மறுப்புகளால் அங்கே துன்பமும் தீமையும் இல்லாமை நிறுவப்படுகிறது. வடக்குக் கடலின் நடுவே பொன்மயமான பெரிய சோமகிரி — அதுவே வடக்குத் திசையின் இறுதி அடையாளம். போகபூமிக்குப் பிறகே தேவபூமி என்ற வரிசை பொருளுள்ளது. ‘எல்லா உயிர்களுக்கும் இனிய’ என்ற ஒலியின் அடைமொழியால், அந்த முழக்கம் அங்கு வாழ்பவர்களுக்கு மட்டுமல்ல, எல்லா உயிர்களுக்கும் இனியது என்று சொல்லப்படுகிறது. ‘நாள்தோறும்’ என்ற அடுக்குத்தொடரால் தினந்தோறுமான வளர்ச்சி சுட்டப்படுகிறது.

இந்திரலோகத்துக்குச் சென்றவர்களும் பிரம்மலோகத்துக்குச் சென்றவர்களுமான தேவர்கள் வானைத் தொடும் அந்த மலையரசனைக் கண்ணுறுகிறார்கள். அந்த நாடு சூரியனற்றதாக இருந்தும் அதன் ஒளியால் ஒளிர்கிறது; சுட்டெரிக்கும் சூரியனால்போலச் சூரியப் பொலிவால் அது அறியப்படுகிறது. அங்கே உலகின் ஆன்மாவான பகவானும், பதினொரு வடிவுடைய சம்புவும், பிரம்மரிஷிகள் சூழ்ந்த தேவர் தலைவனான பிரம்மனும் வாழ்கிறார்கள். ‘குருக்களுக்கு வடக்கே நீங்கள் எவ்வகையிலும் செல்லக் கூடாது; வேறு உயிரினங்களுக்கும் அங்கே வழி செல்வதில்லை’ என்பது தெளிவான தடை. அந்தச் சோமகிரி தேவர்களுக்கும் அணுகுதற்கரியது; அதைக் கண்டதும் அங்கிருந்து விரைவில் திரும்ப வேண்டும். மற்ற மூன்று திசைகளைப்போலவே வடக்குத் திசையிலும் எல்லை நிறுவப்படுகிறது; ஆனால் இந்த எல்லைக்குக் காரணம் அச்சமல்ல, புனிதமே — பிரம்மனும் சம்புவும் வாழும் இடத்தில் மனிதர் நுழைவது விதிக்கப்படவில்லை. ‘கண்டதும்’ என்ற சொல்லால் காண்பது மட்டுமே அனுமதிக்கப்படுகிறது, நுழைவது அல்ல. ‘வானைத் தொடும்’ என்ற மலையரசனின் அடைமொழியால் அதன் உயரம் மிகைபடச் சொல்லப்படுகிறது — அது சுவர்க்கத்தையே தொடுகிறது. ‘சூரியனற்றதாக இருந்தும் ஒளிர்கிறது’ என்ற முரண்தோற்றத்தால் அதன் சுய ஒளி நிறுவப்படுகிறது. பதினொரு வடிவுடைய சம்பு என்பது பதினொரு ருத்திரர்களைக் குறிக்கிறது. பிரம்மனின் இருப்பிடம் பிரம்மரிஷிகளால் சூழப்பட்டது. தடைவாக்கியத்தில் ‘எவ்வகையிலும்’ என்ற சொல் தடையின் கடுமையை மிகுவிக்கிறது — எந்த உபாயத்தாலும் செல்லக் கூடாது. ‘வேறு உயிரினங்களுக்கும் அங்கே வழி செல்வதில்லை’ என்ற சொல்லால் தடை எல்லாருக்கும் பொதுவானது, வானரர்களுக்கு மட்டுமானதல்ல.

‘வானரச் சிறந்தோரே, இவ்வளவு தூரம் மட்டுமே வானரர்களால் செல்ல முடியும்; சூரியனற்ற, எல்லையற்ற அதற்கு அப்பாலுள்ளதை நாம் அறியோம்.’ ‘நான் எடுத்துச் சொன்ன அனைத்தும் ஆராயப்பட வேண்டும்; சொல்லப்படாத மற்ற இடங்களிலும் அறிவைச் செலுத்துங்கள்’ — இவ்வாறு தேடலின் முழுமை ஆணையிடப்படுகிறது; சொன்னது முழுமையற்றதாக இருக்கலாம், அறிவு முழுமையாக இருக்க வேண்டும். இறுதியில் வம்சஸ்த யாப்பில் அமைந்த இரண்டு சுலோகங்களால் சுக்ரீவன் சொல்கிறான் — ‘இவ்வாறு தசரதன் மகனுக்குப் பெரும் இனிமை செய்யப்படும்; அதனால் எனக்கும் பெரும் இனிமை; காற்றையும் நெருப்பையும் ஒத்தவர்களே, விதேக மகளைக் கண்டறிவதால் உண்டாகும் செயலால் இது கைகூடும். பிறகு காரியம் கைகூடியவர்களாக, ஒன்றுசேர்ந்து, உறவினரோடு, என்னால் மனங்கவரும் எல்லா நலன்களாலும் பூஜிக்கப்பட்டு, பகை அடங்கியவர்களாக, அன்புக்குரியவர்களோடு, உயிர்களைத் தாங்குவோராக, வானரர்களே, நீங்கள் பூமியெங்கும் திரிவீர்கள்.’ முந்தைய இரு சர்க்கங்களைப்போல இங்கும் பரிசின் சித்திரம் தரப்படுகிறது; ஆனால் இங்கே அது இன்னும் விரிவானது — செல்வம் மட்டுமல்ல, பகை அடங்குதலும், உறவினரோடு கூடிய இன்பமும். ‘சூரியனற்ற, எல்லையற்ற’ என்ற இரு சொற்களும் மேற்குத் திசைச் சர்க்கத்திலும் அவ்வாறே ஆளப்பட்டுள்ளன; அதனால் கவிஞர் திசைகளின் முடிவு ஒரே வடிவினது என்று சுட்டுகிறார். ‘நாம் அறியோம்’ என்ற ஒப்புதல் அரசனின் வாய்மைப் பற்றைக் காட்டுகிறது — அறியாததைச் சொல்வதில்லை. ‘சொல்லப்படாத மற்ற இடங்களிலும் அறிவைச் செலுத்துங்கள்’ என்ற சொல் அறிவின் சுதந்திரத்தை அனுமதிக்கிறது. இறுதி இரு சுலோகங்களும் வம்சஸ்த யாப்பில் அமைந்தவை. ‘காற்றையும் நெருப்பையும் ஒத்தவர்களே’ என்ற விளி வானரர்களின் வேகத்தையும் ஒளியையும் ஆகிய இரண்டையுமே நினைவூட்டுகிறது. ‘உயிர்களைத் தாங்குவோர்’ என்ற இறுதி அடைமொழி அவர்களுடைய வரவிருக்கும் பெருமையைச் சுட்டுகிறது — சீதையைக் கொண்டுவருபவர்கள் உலகின் ஆதாரங்களாவார்கள்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये किष्किन्धाकाण्डे त्रिचत्वारिंशः सर्गः॥ ४३॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க