சர்க்கம்
மேற்குத் திசைக்கு வானரர்களை அனுப்புதல்
சுஷேணனை அழைத்தல், முனிவர் மைந்தர்களை மேற்குத் திசைக்குப் பணியமர்த்துதல், சௌராஷ்டிரம், பாரியாத்திரம், சக்கரவான், வராகம், மேரு ஆகிய மலைகளின் வர்ணனை, அஸ்தமன மலை, ஒரு மாதக் கெடு, வானரர்களின் புறப்பாடு
தெற்குத் திசையை நோக்கி வானரர்களை அனுப்பிவைத்த சுக்ரீவன், மேகம் போன்ற சுஷேணன் என்னும் வானரனை அழைக்கிறான். அவன் தாரையின் தந்தை, அரசனின் மாமனார், அஞ்சத்தக்க பராக்கிரமமுடையவன்; ஆகவே அரசன் தானே அவனை அணுகி, வணங்கி, கைகூப்பிச் சொல்லைச் சொன்னான் — அரசனாக இருந்தும் பெரியோரிடம் பணிவுடையவனாக இருப்பதே சுக்ரீவனின் பணிவின் அடையாளம். அவனோடு மகரிஷியின் மைந்தனான மாரீசன் என்னும் ஒளிமிக்க பெரும் வானரனும் — மகேந்திரனைப் போன்ற ஒளியுடையவன், வீர வானரச் சிறந்தோர் சூழ்ந்தவன், அறிவும் பராக்கிரமமும் நிறைந்தவன், வைநதேயனுக்கு (கருடனுக்கு) நிகரான ஒளியுடையவன் — பணியமர்த்தப்பட்டான்; மரீசியின் மைந்தர்களான மாரீசர்களும், அர்ச்சிர்மால்யர்களும், பெருவலிமையுடைய முனிவர் மைந்தர்களும் ஆகிய அனைவரும் மேற்குத் திசைக்கு ஆணையிடப்பட்டார்கள். வானரர்களில் சிறந்தவன் இரண்டு லட்சம் வானரர்களோடு அவர்களை அனுப்புகிறான். இங்குள்ள பெயர்கள் முனிவர் குலத்தோடு தொடர்புடையவை; அதனால் மேற்குத் திசைக் குழு தவ வலிமையும் உடையது என்று சுட்டப்படுகிறது. மாமனாரைப் பணியமர்த்தும்போது சுக்ரீவன் ஆணையிடவில்லை, ‘உதவி செய்’ என்று வேண்டுகோளே விடுக்கிறான். ‘மேகம் போன்ற’ என்ற சுஷேணனின் அடைமொழி அவனுடைய நிறத்தையும் கம்பீரத்தையும் ஆகிய இரண்டையுமே சுட்டுகிறது. தாரையின் தந்தை என்பதால் அவன் வாலிக்கும் மாமனாராக இருந்தான்; வாலி வதத்துக்குப் பின் தாரை சுக்ரீவனின் பட்டத்தரசியானாள்; ஆகவே உறவு அறுபடாமலேயே தொடர்ந்தது. அரசன் தானே அணுகி வணங்கிப் பேசுகிறான் — இதனால் அதிகாரம் உறவை அழிப்பதில்லை என்று கவிஞர் காட்டுகிறார். மரீசியின் மைந்தர்களையும் அர்ச்சிர்மால்யர்களையும் எண்ணும்போது நெருப்பின் ஒளியின் தொடுகை உணரப்படுகிறது; ஏனெனில் ‘அர்ச்சிஸ்’ என்பது சுடரைக் குறிக்கும் சொல். இரண்டு லட்சம் வானரர்கள் என்ற எண்ணிக்கை தெற்குக் குழுவைவிடவும் அதிகம்; அதனால் மேற்குத் திசையின் பரப்பு சுட்டப்படுகிறது. மேற்குத் திசை வாருணி (வருணனுடையது) என்று பண்டுதொட்டுப் பிரசித்தமானது; ஆகவே அதன் காவலன் வருணன்; சர்க்கத்தின் இறுதியிலும் அது ‘வருணனால் காக்கப்படுவது’ என்றே வர்ணிக்கப்படுகிறது.
‘சுஷேணனைத் தலைவனாகக் கொண்டு நீங்கள் வைதேகியைத் தேடுங்கள்’ என்று ஆணையிட்டு, சுக்ரீவன் மேற்குத் திசையின் நாடுகளை எண்ணுகிறான் — சௌராஷ்டிரர், பாஹ்லீகர், சந்திரசித்திரர் ஆகியோரின் நாடுகள், செழிப்பான அழகிய நாடுகள், பெரிய நகரங்கள். புன்னை மரங்கள் அடர்ந்த, மகிழ மரங்களும் உத்தாலக மரங்களும் நிறைந்த குக்ஷி என்னும் பகுதியையும், தாழைப் புதர்களையும் தேடும்படி சொல்கிறான். மேற்கு நோக்கிப் பாயும் குளிர்ந்த நீருடைய மங்கலமான ஆறுகளும், தவசிகளின் காடுகளும், அடர்காட்டு மலைகளும் காணப்பட வேண்டும். அங்கே பெரும்பாலும் பாலைவனமான நிலப்பகுதிகளும் மிக உயரமான குளிர்ந்த பாறைகளும் உள்ளன — இதனால் மேற்கு நாட்டின் பாலைநில இயல்பு சுட்டப்படுகிறது. மலைத்தொடர்களால் சூழப்பட்ட அணுகுதற்கரிய மேற்குத் திசையைத் தேடிய பின் மேற்குக் கடலைக் காண வேண்டும். திமிங்கிலங்களும் முதலைகளும் நிறைந்த நீருடைய அந்தக் கடலுக்குச் சென்று அவர்கள் காண்பார்கள். மரங்களின் பெயர்கள் — புன்னை, மகிழம், உத்தாலகம், தாழை — மேற்குக் கடற்கரையின் தனித்த தாவர வளத்தைச் சுட்டுகின்றன; கவிஞர் பகுதியின் வடிவத்தை மரங்களாலேயே சித்திரிக்கிறார். பாஹ்லீகரும் சந்திரசித்திரரும் வடமேற்கு நாட்டவர்; சௌராஷ்டிரமோ கடற்கரையில் உள்ள நாடு. ‘செழிப்பான நாடுகள்’ என்ற அடைமொழியால் அவற்றின் வளமும், ‘பெரிய நகரங்கள்’ என்பதால் நகரங்களின் சிறப்பும் சொல்லப்படுகின்றன. ‘மேற்கு நோக்கிப் பாயும்’ என்ற சொல் தனிப்பட நுட்பமானது — மேற்கு நோக்கிப் பாயும் ஆறுகள் கிழக்கு நோக்கிப் பாய்பவற்றிலிருந்து வேறானவை என்பது இந்திய நிலவியல் மரபு. தவசிகளின் காடுகளைக் குறிப்பிடுவதால் அங்கே ஆசிரமங்கள் இருப்பது சுட்டப்படுகிறது; அங்கே வானரர்கள் செய்தி கேட்டறியலாம். பெரும்பாலும் பாலைவனமான நிலப்பகுதிகளும் மிக உயரமான குளிர்ந்த பாறைகளும் — இந்த வர்ணனை மேற்கு இந்தியாவின் பாலைநில வடிவத்தைப் பின்பற்றுகிறது. ‘மலைத்தொடர்களால் சூழப்பட்ட, அணுகுதற்கரிய திசை’ என்ற இரு அடைமொழிகளால் வழியின் கடினம் சொல்லப்படுகிறது. இறுதியில் கடலைக் காண்பதே அந்தத் திசையின் முடிவு. குக்ஷி என்பது ஒரு தனிப் பகுதியின் பெயர்; அது புன்னை மரங்களால் அடர்ந்தது; அங்கே மகிழ, உத்தாலக மரங்கள் நிறைந்திருப்பது வர்ணிக்கப்படுகிறது. இவ்வாறு மரப்பெயர்களாலேயே நாட்டின் சித்திரம் உருவாக்கப்படுகிறது.
தாழைப் புதர்களிலும் தமால மரங்கள் அடர்ந்த இடங்களிலும் தென்னந்தோப்புகளிலும் வானரர்கள் திரிவார்கள். அங்கே சீதையையும் ராவணனின் இருப்பிடத்தையும் தேட வேண்டும்; கடற்கரையில் அமைந்த மலைகளிலும் காடுகளிலும் தேட வேண்டும். அழகிய முரவீப் பட்டினத்தையும் ஜடாபுரத்தையும், அவந்தியையும் அங்கலேபையையும், அலக்ஷிதம் என்னும் காட்டையும், பெரிய நாடுகளையும் பட்டினங்களையும் அங்குமிங்கும் காண வேண்டும். சிந்து நதியும் கடலும் கூடும் இடத்தில் நூறு சிகரங்களும் பெருமரங்களும் உடைய சோமகிரி என்னும் பெருமலை இருக்கிறது. அதன் அழகிய மேட்டுப்பகுதிகளில் சிறகுகளோடு பறக்கும் சிங்கங்கள் உள்ளன; அவை திமிங்கிலங்களையும் மீன்களையும் யானைகளையும் தம் கூடுகளில் கொண்டுசேர்க்கின்றன — சிங்கங்கள் பறவைகள்போலக் கூடுகட்டி வாழும் இந்த அற்புதச் சித்திரத்தைக் கவிஞர் கற்பனை செய்கிறார். அந்தச் சிங்கக் கூடுகளையும், மலைச்சிகரங்களில் உள்ள செருக்குற்ற, நிறைவுற்ற, மேக முழக்கம் போன்ற ஒலியுடைய யானைகளையும் — நீர் நிறைந்த அந்தப் பரந்த பகுதியில் அவை எங்கும் திரிகின்றன. அதன் சிகரம் வானைத் தொடுவது, பொன்னாலானது, விசித்திரமான மரங்களுடையது. சிந்து நதியும் கடலும் கூடுமிடத்தைக் குறிப்பிடுவதால் மேற்கு எல்லை நிலவியல் ரீதியாக நிறுவப்படுகிறது. ‘வானரர்கள் திரிவார்கள்’ என்ற எதிர்காலச் சொல்லால் சுக்ரீவன் அவர்களுடைய மகிழ்ச்சியையும் கற்பனை செய்கிறான் — பணி கடினமானது, வழியோ இனியது. தென்னந்தோப்புகள் மேற்குக் கடற்கரையின் இயல்பான அடையாளம். ‘கடற்கரையில் அமைந்த’ என்ற சொல்லால் கடலோர மலைகள் குறிக்கப்படுகின்றன. முரவீப் பட்டினம், ஜடாபுரம், அங்கலேபை என்ற நகரப் பெயர்கள் அக்கால அல்லது பிற்கால நிலவியல் மரபைப் பின்பற்றுகின்றன. ‘அலக்ஷிதம்’ (கண்ணுக்குப் புலப்படாதது) என்ற பெயராலேயே அந்தக் காட்டின் மறைவுத்தன்மை சுட்டப்படுகிறது; அங்கே கவர்ந்துசென்றவன் எளிதாக ஒளிந்துகொள்ளலாம். சோமகிரிக்கு ‘நூறு சிகரங்களுடையது, பெருமரங்களுடையது’ என்ற இரு அடைமொழிகள். சிங்கங்கள் சிறகுகளோடு பறப்பதும் திமிங்கிலம், மீன், யானைகளைக் கூடுகளில் கொண்டுசேர்ப்பதும் இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்டதுபோல் தோன்றுகிறது; ஆயினும் சோமகிரி ஒரு தெய்விகப் பகுதி என்பதால் கவிஞர் அதைப் பதிவுசெய்கிறார். யானைகளின் ஒலி மேக முழக்கத்துக்கு நிகரானது என்பது ‘மேக முழக்கம் போன்ற ஒலியுடைய’ என்பதால் சொல்லப்படுகிறது. சிகரம் வானைத் தொடுவதும் பொன்னாலானதும் அதன் தெய்விகத் தன்மையை மீண்டும் நிறுவுகின்றன. ‘அங்கே சீதையையும் ராவணனின் இருப்பிடத்தையும் தேடுங்கள்’ என்று இவ்விரண்டும் எப்போதும் சேர்த்தே சொல்லப்படுகின்றன; ஏனெனில் ராவணன் எங்கோ சீதையும் அங்கேதான் என்பது அரசனின் உறுதியான எண்ணம்.
விரும்பிய உருவம் எடுக்க வல்ல வானரர்களால் அவை அனைத்தும் விரைவில் ஆராயப்பட வேண்டும். கடலில் பொன்னாலான, நூறு யோஜனை நீண்ட, காண்பதற்கரிய பாரியாத்திர மலையின் முனையைச் சென்று அவர்கள் காண்பார்கள். அங்கே நெருப்பைப் போன்ற, அஞ்சத்தக்க, விரும்பிய உருவம் எடுக்கும், வேகமுடைய கந்தர்வர்கள் இருபத்து நான்கு கோடிப் பேர் வாழ்கிறார்கள்; நெருப்புச் சுடரைப் போன்ற அவர்கள் ஒன்றுகூடி எங்கும் நிற்கிறார்கள். அஞ்சத்தக்க பராக்கிரமமுடைய வானரர்களும் அவர்களை நெருங்கக் கூடாது; அந்தப் பகுதியிலிருந்து வானரர்கள் ஒரு கனியையும் எடுக்கக் கூடாது. அணுகுதற்கரிய, உள்ளுரம் மிக்க, பெருவலிமையுடைய, அஞ்சத்தக்க பராக்கிரமமுடைய அந்த வீரர்கள் கனிகளையும் கிழங்குகளையும் காக்கிறார்கள். ஆயினும் அங்கே முயற்சி செய்ய வேண்டும், ஜானகி தேடப்பட வேண்டும்; வானர இயல்பை மட்டுமே பின்பற்றுபவர்களுக்கு அவர்களால் எந்த அச்சமும் இல்லை. ‘வானர இயல்பைப் பின்பற்றுபவர்கள்’ என்ற சொல்லால் சுக்ரீவன் சாபல்யத்தைத் (சேட்டையைத்) தவிர்க்கும்படி ஆணையிடுகிறான் — வானரர்கள் தம் இயல்பான பேராசையைக் கைவிட்டால் கந்தர்வர்கள் சினப்பதில்லை. இவ்வாறு நீதி வலிமையைவிட மேலானது என்பது பாடம். ‘விரும்பிய உருவம் எடுப்பவர்கள்’ என்ற அடைமொழி வானரர்களுக்கும் கந்தர்வர்களுக்கும் ஆகிய இருவருக்குமே ஆளப்பட்டுள்ளது; அதனால் சமநிலை சுட்டப்படுகிறது; ஆயினும் கந்தர்வர்கள் அதிக வலிமையுடையவர்கள் என்று அரசன் அறிவான். இருபத்து நான்கு கோடி என்ற எண்ணிக்கை மிகைக்கூற்றுபோலத் தோன்றலாம்; ஆனால் அதனால் அச்சத்தின் அளவு அளக்கப்படுகிறது. ‘ஒரு கனியையும் எடுக்கக் கூடாது’ என்ற தடை வானரர்களுக்குத் தனிப்படப் பொருத்தமானது; ஏனெனில் கனி பறிப்பது அவர்களுடைய இயல்பு. அணுகுதற்கரியவர்கள், உள்ளுரம் மிக்கவர்கள், பெருவலிமையுடையவர்கள் என்ற மூன்று அடைமொழிகளால் கந்தர்வர்களை வெல்வதன் அருமை நிறுவப்படுகிறது. ஆயினும் ‘அங்கே முயற்சி செய்ய வேண்டும்’ என்ற ஆணை தளர்வதில்லை — அச்சம் உண்டு, ஆனால் அதற்காகப் பணியைக் கைவிடக் கூடாது. பாரியாத்திரம் மேற்கு இந்தியாவின் பிரசித்தமான மலை; அதன் கடலுக்குள் செல்லும் பொன் முனை கவிக்கற்பனை. ‘அவர்களால் எந்த அச்சமும் இல்லை’ என்ற ஆறுதலும் தரப்படுகிறது; அதனால் வானரர்கள் அச்சத்தால் பணியைக் கைவிட மாட்டார்கள். இவ்வாறு அச்சத்தையும் தடையையும் சமன்செய்வது அரசனின் திறமை.
அங்கே வைடூரிய நிறத்தில் ஒளிரும், வஜ்ராயுதத்தின் வடிவில் அமைந்த, பலவகை மரங்களும் கொடிகளும் நிறைந்த வஜ்ரம் என்னும் பெருமலை இருக்கிறது; சீர்மிக்க, உயர்ந்தோங்கிய அது சரியாக நூறு யோஜனை நீண்டது. அங்கே குகைகள் வானரர்களால் முயற்சியோடு ஆராயப்பட வேண்டும். கடலின் நான்காம் பகுதியில் சக்கரவான் என்னும் மலை இருக்கிறது; அங்கே விசுவகர்மா ஆயிரம் ஆரங்களுடைய சக்கரத்தை உருவாக்கினான். அங்கேதான் புருஷோத்தமன் பஞ்சஜனனையும் ஹயக்ரீவன் என்னும் தானவனையும் கொன்று சக்கரத்தையும் சங்கையும் கைப்பற்றினான் — இந்த வைணவக் கதை இங்கே சுருக்கமாக நினைவூட்டப்படுகிறது; அதனால் அந்த இடத்தின் பெருமை வளர்கிறது. அதன் அழகிய முகடுகளிலும் பரந்த குகைகளிலும் வைதேகியோடு ராவணன் அங்குமிங்கும் தேடப்பட வேண்டும். பிறகு அறுபத்து நான்கு யோஜனை சென்றால், பொன் சிகரமுடைய மிகப் பெரிய வராகம் என்னும் மலை ஆழங்காண முடியாத வருணனின் இருப்பிடத்தில் (கடலில்) இருக்கிறது. இடங்களின் வரிசையால் கவிஞர் வானரர்களின் வழியை ஒரு கடலிலிருந்து இன்னொரு கடலுக்கு நடத்துகிறார். வஜ்ர மலையின் பெயர் அதன் கடினத்தால் வந்தது; வைடூரிய நிற ஒளி அதன் அழகு; ‘வஜ்ராயுத வடிவில் அமைந்தது’ என்ற சொல்லால் அதன் வடிவமும் வஜ்ரத்தை ஒத்தது என்று அறிவிக்கப்படுகிறது. ‘சரியாக நூறு யோஜனை’ என்பது அளவுக்குறிப்பு. குகைகளை ஆராய்வதில் ‘முயற்சியோடு’ என்ற சொல் பொருத்தமானது; ஏனெனில் குகைகளே ஒளிந்திருப்பவனின் இடம். ஆயிரம் ஆரங்களுடைய சக்கரம் விசுவகர்மாவின் சிற்பம். பஞ்சஜனனையும் ஹயக்ரீவனையும் கொன்றது விஷ்ணுவின் புராணப் பிரசித்தமான செயல் — அதனால் சங்கும் சக்கரமும் தோன்றியது சொல்லப்படுகிறது. இவ்வாறு கவிஞர் நிலவியல் வர்ணனையில் புராணக் கதைகளையும் கோக்கிறார்; அதனால் வழி வெறும் நிலமாக அல்லாமல் நினைவுகளின் களமாகவும் ஆகிறது. வராக மலையின் பொன் சிகரமும், ஆழங்காண முடியாத கடலில் அது நிற்பதும் அதன் அற்புதத்தைக் கொண்டுவருகின்றன. ‘கடலின் நான்காம் பகுதியில்’ என்ற இடக்குறிப்பு கடலின் பிரிவுகளைக் கற்பனை செய்கிறது; இது பண்டைய நிலவியல் பார்வையில் பிரசித்தமானது.
வராகத்தில் பொன்மயமான பிராக்ஜ்யோதிஷம் என்னும் நகரம் இருக்கிறது; அதில் நரகன் என்னும் தீய தானவன் வாழ்கிறான். அதன் அழகிய முகடுகளிலும் பரந்த குகைகளிலும் ராவணன் மீண்டும் தேடப்பட வேண்டும் — இந்த வரி சர்க்கத்தில் மூன்று முறை வருகிறது; அதனால் தேடலின் இடைவிடாத்தன்மை குறிப்பால் உணர்த்தப்படுகிறது. அந்த மலையரசனைக் கடந்தால், உள்ளே பொன் தெரியும், முழுவதும் பொன்னாலான, அருவிகளும் ஊற்றுகளும் நிறைந்த ஒரு மலை இருக்கிறது; அங்கே யானைகளும் பன்றிகளும் சிங்கங்களும் புலிகளும் எங்கும் இடைவிடாது முழங்குகின்றன; அந்த ஒலியால் அவையே செருக்குறுகின்றன. அங்கே பச்சைக் குதிரைகளை உடைய, சீர்மிக்க, பாகனை அடக்கிய மகேந்திரன் தேவர்களால் அரசனாக அபிஷேகம் செய்யப்பட்டான்; அதுவே மேகம் என்னும் மலை. அதைக் கடந்து மகேந்திரனால் காக்கப்படும் மலையரசனை அடைந்தால், அறுபதாயிரம் பொன்மலைகளை அடைவார்கள்; அவை இளஞ்சூரிய நிறமுடையவை, எங்கும் ஒளிர்பவை, நன்கு பூத்த பொன்மரங்களால் அழகுபெற்றவை. இந்திரனின் அபிஷேகத் தலம் என்ற இந்த மலையின் பெருமைக்குப் புராண அடிப்படை தேவை. நரகன் என்னும் தானவன் பிராக்ஜ்யோதிஷத்தில் வாழ்கிறான் என்பது மகாபாரதத்திலும் புராணங்களிலும் பிரசித்தம்; பிராக்ஜ்யோதிஷம் என்பது கிழக்கு நாட்டின் பெயர், ஆயினும் இங்கே மேற்கு வழியில் எண்ணப்படுகிறது — இது பரவலாக வழங்கும் பாடத்தின் (வல்கேட்) நிலவியல் வரிசையின் விசித்திரம். ‘வைதேகியோடு ராவணன் அங்குமிங்கும் தேடப்பட வேண்டும்’ என்ற வரியின் மும்முறை மீள்வருகை நினைவூட்டும் சொல்போலச் செயல்படுகிறது; அதனால் கேட்பவர் தேடலின் ஒரே இலக்கை மறக்க மாட்டார். ‘உள்ளே பொன் தெரியும்’ என்பது மலையின் பள்ளத்தாக்குகள் பொன்மயமானவை என்று சுட்டுகிறது. யானை, பன்றி, சிங்கம், புலிகளின் முழக்கத்தால் அவையே செருக்குறுகின்றன — இந்த உளவியல் பார்வை கவிஞரின் தனிச்சிறப்பு. மேக மலையில் இந்திரனின் அபிஷேகம் என்பது அதன் அரசமலைத் தன்மையை நிறுவுகிறது. அறுபதாயிரம் பொன்மலைகள் என்ற எண்ணிக்கை மேருவின் பரிவாரத்தையே சுட்டுகிறது; ஏனெனில் மேரு அவற்றின் நடுவே அரசன். ‘அருவிகளும் ஊற்றுகளும் நிறைந்த’ என்ற சொல்லால் அந்த மலையில் அருவிகள் பல என்று சொல்லப்படுகிறது; அதனால் அதன் இனிமை வளர்கிறது. ‘இளஞ்சூரிய நிறமுடையவை’ என்பதால் பொன்மலைகளின் நிறம் காலைச் சூரியனுக்கு உவமிக்கப்படுகிறது.
அவற்றின் நடுவே மேரு என்னும் சிறந்த மலை அரசன்போல நிற்கிறது; முன்பு மனம் மகிழ்ந்த சூரியன் அதற்கு வரம் அளித்தான். சூரியன் சொன்னான் — ‘மலையரசே, உன்னைச் சார்ந்தவை அனைத்தும் என் அருளால் பகலிலும் இரவிலும் பொன்னாக இருக்கும்; உன்னில் வாழும் தேவர்களும் கந்தர்வர்களும் தானவர்களும் என் பக்தர்களாக, ஒளியால் பொன்னொளியுடையவர்களாக இருப்பார்கள்.’ விசுவேதேவர்களும் வசுக்களும் மருத்துக்களும் ஆகிய வானுலகவாசிகள் மாலைச் சந்தியில் சிறந்த மலையான மேருவுக்கு வந்து சூரியனை வழிபடுகிறார்கள்; அவர்களால் பூஜிக்கப்பட்ட சூரியன் எல்லா உயிர்களுக்கும் புலப்படாதவனாகி அஸ்தமன மலைக்குச் செல்கிறான். சூரியன் பத்தாயிரம் யோஜனையை அரை முகூர்த்தத்திலேயே கடந்து அந்தப் பாறைக்குன்றை அடைகிறான். அதன் சிகரத்தில் விசுவகர்மாவால் அமைக்கப்பட்ட, சூரியனைப் போன்ற, மாளிகைக் கூட்டங்கள் நெருங்கிய பெரும் தெய்விக மனை இருக்கிறது; பலவகைப் பறவைகள் நிறைந்த விசித்திரமான மரங்களால் அது அழகுபெற்றது — அதுவே பாசத்தைக் கையில் ஏந்திய மகாத்மாவான வருணனின் இருப்பிடம். சூரியனின் வரமே மேருவின் பொன்மயத்துக்குக் காரணம் என்ற புராண விளக்கம் இங்கே தரப்படுகிறது. ‘சிறந்த மலையான மேரு’ என்ற சொல்லால் எல்லா மலைகளின் நடுவிலும் அதன் மேன்மை நிறுவப்படுகிறது. சூரியனின் வரத்தில் இரண்டு பகுதிகள் — மலையே பொன்னாவது, அங்கே வாழ்வோர் பொன்னொளி பெறுவது; இவ்வாறு வரம் இடத்தையும் மக்களையும் இரண்டையுமே தொடுகிறது. விசுவேதேவர் முதலியோரின் சந்தி வழிபாடு நாள்தோறும் நிகழும் செயல்; அதனால் மேரு நித்திய வழிபாட்டுத் தலம் என்று அறியப்படுகிறது. ‘எல்லா உயிர்களுக்கும் புலப்படாதவன்’ என்ற சொல்லால் சூரிய அஸ்தமனத்தின் தன்மை வர்ணிக்கப்படுகிறது — சூரியன் அழிவதில்லை, புலப்படாதவனாகிறான். பத்தாயிரம் யோஜனை அரை முகூர்த்தத்தில் என்று வேகத்தின் அளவு கணக்கால் தரப்படுகிறது; இது பண்டைய ஜோதிடத்தின் தொடுகையைக் காட்டுகிறது. வருணனின் இருப்பிடம் பற்றிய ‘பாசத்தைக் கையில் ஏந்தியவன்’ என்ற அடைமொழியால் அவனுடைய ஆயுதமும் நினைவூட்டப்படுகிறது; ஏனெனில் மேற்குத் திசை வருணனுடையது. ‘மாளிகைக் கூட்டங்கள் நெருங்கிய’ என்பது மனையின் அடர்த்தியைச் சுட்டுகிறது. ‘முன்பு வரம் பெற்ற மலை’ என்ற இறந்தகாலக் குறிப்பால் கதையின் தொன்மை சுட்டப்படுகிறது; வரம் இன்றையதல்ல, புராண காலத்தியது.
மேருவுக்கும் அஸ்தமன மலைக்கும் இடையே பத்துத் தலைகளுடைய (பத்து உச்சிகளுடைய), பொன்னாலான, சீர்மிக்க, விசித்திரமான மேடையுடைய பெரும் பனைமரம் ஒளிர்கிறது. அந்த அணுகுதற்கரிய இடங்கள் அனைத்திலும், ஏரிகளிலும், ஆறுகளிலும் வைதேகியோடு ராவணன் தேடப்பட வேண்டும். தன் தவத்தால் உயர்ந்தவரும், தர்மம் அறிந்தவரும், பிரம்மனுக்கு நிகரானவர் என்று புகழ்பெற்றவருமான மேருசாவர்ணி என்னும் முனிவர் எங்கே இருக்கிறாரோ, சூரியனைப் போன்ற அந்த மகரிஷியைத் தரையில் தலைபட வணங்கி மைதிலியைப் பற்றிய செய்தியைக் கேட்க வேண்டும். உயிருள்ளோர் உலகம் இவ்வளவுதான்; ஏனெனில் இரவு முடிந்ததும் எல்லாவற்றையும் இருளற்றதாக்கிய சூரியன் அஸ்தமன மலைக்குச் செல்கிறான். இவ்வளவு தூரம் மட்டுமே வானரர்களால் செல்ல முடியும்; சூரியனற்ற, எல்லையற்ற அதற்கு அப்பால் உள்ள எதையும் நாம் அறியோம் என்று சுக்ரீவன் தெளிவாகச் சொல்கிறான். தெற்குத் திசையில் பித்ருலோகம் எல்லையானதுபோல, மேற்குத் திசையில் அஸ்தமன மலையே எல்லை — இரண்டிலும் கவிஞர் உயிருள்ளோர் உலகின் முடிவையே தேடலின் முடிவாக நிறுவுகிறார். மகரிஷியிடம் கேட்பதும் நீதிக்கு ஏற்றது; ஏனெனில் தவசிகள் எல்லாம் அறிவார்கள். பத்துத் தலைகளுடைய அந்தப் பனைமரம் விசித்திரமான மேடையுடையது, பொன்னாலானது — அது அஸ்தமன மலைக்கும் மேருவுக்கும் இடையே ஓர் எல்லைக்கல்போல நிற்கிறது. ‘அந்த அணுகுதற்கரிய இடங்கள் அனைத்திலும், ஏரிகளிலும், ஆறுகளிலும்’ என்ற சொற்களால் தேடலின் பரப்பு மீண்டும் சொல்லப்படுகிறது. மேருசாவர்ணி பிரம்மனுக்கு நிகரானவர் என்ற அடைமொழி பெரியது; அதனால் அவருடைய அறிவு எல்லாம் அறிந்தவருக்கு நிகரானது என்று குறிப்பால் உணர்த்தப்படுகிறது; ஆகவேதான் அவரிடம் சீதையைப் பற்றிய செய்தி கேட்கப்பட வேண்டும். ‘தரையில் தலைபட வணங்கி’ என்பது பணிவுக்கான அறிவுறுத்தல் — வலிமையுடையவர்களுக்கும் தவசியின் முன் பணிவே வழி. ‘உயிருள்ளோர் உலகம் இவ்வளவுதான்’ என்ற சொல்லால், சூரிய ஒளியே உயிருள்ளோர் உலகின் அளவு என்ற நுட்பமான பார்வை தரப்படுகிறது. ‘சூரியனற்ற, எல்லையற்ற’ என்ற இரு அடைமொழிகள் — சூரியன் இல்லாத இடத்தில் எல்லையும் இல்லை, ஆகவே அங்கே வழியும் இல்லை. சுக்ரீவனின் ‘நாம் அறியோம்’ என்ற வெளிப்படையான ஒப்புதல் அவனுடைய வாய்மையைக் காட்டுகிறது. ‘எல்லாவற்றையும் இருளற்றதாக்கி’ என்ற சொல்லால் சூரியனின் நாள்தோறுமான செயல் — இருளை அழிப்பது — அதுவே அவனுடைய பெருமை என்று சொல்லப்படுகிறது.
வைதேகியைக் கண்டறிந்து, ராவணனின் இருப்பிடத்தையும் அறிந்து, அஸ்தமன மலையை அடைந்து, ஒரு மாதம் நிறைவடைந்ததும் திரும்ப வேண்டும். ஒரு மாதத்துக்கு மேல் தங்கக் கூடாது; தங்குபவன் என்னால் கொல்லப்படத் தக்கவன் — என்று கடுமையான ஆணை தரப்பட்டது. உங்களோடு வீரனான என் மாமனார் வருவார்; ஆணையை நிறைவேற்றும் நீங்கள் அவர் சொல்வதையெல்லாம் கேட்க வேண்டும்; ஏனெனில் நீண்ட கைகளும் பெருவலிமையும் உடைய இவர் என் மாமனார், என் பெரியவர். பராக்கிரமசாலிகளான நீங்கள் அனைவருமே தகுதியுடையவர்கள்தான்; ஆயினும் இவரை வழிகாட்டியாக நிறுத்திக்கொண்டு மேற்குத் திசையைப் பாருங்கள். அளவற்ற ஒளியுடைய மன்னனின் மனைவி காணப்பட்டதும், செய்த உதவிக்குக் கைம்மாறு செய்ததால் நாம் கடமை முடித்தவர்களாவோம். ஆகவே இன்னும் இந்தப் பணிக்கு உகந்தது எதுவோ, இடம், காலம், பொருள் ஆகியவற்றுக்கு ஏற்றது எதுவோ, அதையும் நீங்கள் ஆலோசித்து முடிவு செய்ய வேண்டும். பிறகு சுஷேணனைத் தலைவனாகக் கொண்ட வானரர்கள் அனைவரும் சுக்ரீவனின் சொல்லைக் கவனமாகக் கேட்டு, வானரத் தலைவனிடம் விடைபெற்று, வருணனால் காக்கப்படும் அந்தத் திசைக்குச் சென்றார்கள். மாமனாரின் மதிப்பைக் காப்பது அரசனின் குலதர்மம்; ஆணையின் கடுமையோ பணியின் கனத்தைச் சுட்டுகிறது. தெற்குத் திசையைப்போலவே இங்கும் ஒரு மாதக் கெடு குறிப்பிடப்படுகிறது; ஆனால் இங்கே தண்டனையும் சொல்லப்படுகிறது — ‘தங்குபவன் என்னால் கொல்லப்படத் தக்கவன்.’ இந்தக் கடுமை பின்னால் கதையின் முக்கிய இழையை நெய்கிறது; ஏனெனில் தெற்குக் குழுவே காலக்கெடுவை மீறி அச்சத்துக்குள்ளாகும். மாமனாரைப் பற்றி ‘இவர் என் பெரியவர்’ என்ற சொல்லால் சுக்ரீவன் அவருடைய ஆணையையும் தன் ஆணைக்கு நிகராக்குகிறான். ‘பராக்கிரமசாலிகளான நீங்கள் அனைவருமே தகுதியுடையவர்கள்தான்’ என்ற சொல்லில் அரசன் உடன்செல்வோரின் மதிப்பையும் காக்கிறான் — தலைவன் நியமிக்கப்பட்டான், ஆயினும் மற்றவர்கள் அவமதிக்கப்படவில்லை. ‘செய்த உதவிக்குக் கைம்மாறு’ என்ற சொல்லால், ராமன் செய்த உதவிக்குக் கைம்மாறு செய்வதே எல்லாவற்றுக்கும் வேர் என்று மீண்டும் நினைவூட்டப்படுகிறது. இறுதிச் சுலோகம் இந்திரவஜ்ரா வகையைச் சேர்ந்த நீண்ட யாப்பில் அமைந்துள்ளது; அதனால் சர்க்கத்தின் நிறைவு கம்பீரமாக அமைகிறது. ‘வருணனால் காக்கப்படும்’ என்ற சொல்லால் மேற்குத் திசை வருணனால் காக்கப்படுவது மீண்டும் சொல்லப்படுகிறது. ‘கவனமாகக் கேட்டு’ என்ற சொல்லால் வானரர்கள் அரசனின் சொல்லைக் கருத்தோடு கேட்டார்கள் என்று சுட்டப்படுகிறது; கேட்பதிலேயே காரிய வெற்றியின் தொடக்கம் உள்ளது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये किष्किन्धाकाण्डे द्विचत्वारिंशः सर्गः॥ ४२॥