சர்க்கம்
தெற்குத் திசைக்கு வானரர்களை அனுப்புதல்
அங்கதன் தலைமையிலானோரைத் தெற்குத் திசைக்கு அனுப்புதல், விந்தியம், நர்மதை முதலியவற்றின் வர்ணனை, அகஸ்தியர் ஆசிரமம், மகேந்திர மலை, ராவணனின் இருப்பிடம் பற்றிய குறிப்பு, ஒரு மாதக் கெடு
கிழக்குத் திசையை நோக்கி அந்தப் பெரும் வானரப் படையை அனுப்பிவைத்த சுக்ரீவன், மீண்டும் தெற்குத் திசையை நோக்கித் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட வானரர்களை அனுப்பினான். ‘தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட’ என்ற சொல்லால் சுட்டப்படுவது — இவர்கள் எப்படியோ எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டவர்கள் அல்ல, தனிச்சிறப்பாகக் குறிக்கப்பட்டு, தேர்வின்மூலம் பணியமர்த்தப்பட்டவர்கள். அவர்களில் அக்னியின் மைந்தன் நீலன், அனுமன், பிரம்மனின் மைந்தனான பேராற்றலுடைய ஜாம்பவான், சுஹோத்ரன், சராரி, சரகுல்மன், கஜன், கவாக்ஷன், கவயன், சுஷேணன், விருஷபன், மைந்தன், த்விவிதன், மீண்டும் ஒரு சுஷேணன், கந்தமாதனன், அக்னியின் இரு மைந்தர்களான உல்காமுகன், அனங்கன் ஆகியோர் எண்ணப்படுகிறார்கள். அங்கதனைத் தலைவனாகக் கொண்ட, வேகமும் பராக்கிரமமும் நிறைந்த இந்த வீரர்களுக்கு, தனித்தன்மைகளை அறிந்த வானரக் கூட்டங்களின் தலைவன் ஆணையிட்டான். ‘தனித்தன்மைகளை அறிந்தவன்’ என்ற அடைமொழி அரசனின் அந்த ஆற்றலைச் சொல்கிறது — அதனால் அவன் ஒவ்வொரு வானரனின் வலிமையையும் இயல்பையும் அறிந்து தகுந்த பணியில் அமர்த்துகிறான். பெருவலிமையுடைய அங்கதனையே வானர வீரர்களின் முன்னோடியாக்கி, அவன் அவர்களுக்குத் தெற்குத் திசையை ஒதுக்கினான். பிறகு வானரத் தலைவன், அந்தத் திசையில் உள்ள மிக அணுகுதற்கரிய இடங்கள் எவையோ அவற்றை வானரத் தலைவர்களுக்கு வரிசையாக எடுத்துரைத்தான். இங்கே கவிஞர் சுக்ரீவனின் நிலவியல் அறிவை வெளிப்படுத்துகிறார் — வெறும் ஆணை போதாது, வழியின் விரிவான விவரமும் தரப்பட வேண்டும்; இல்லையேல் தேடல் திசைதவறலில் முடியும். பெயர்ப் பட்டியலில் இரண்டு சுஷேணர்கள் கேட்கப்படுகிறார்கள்; அச்சுப்பதிப்பின் அடிக்குறிப்பில் தெளிவுபடுத்தப்பட்டுள்ளது — ஒருவன் தாரையின் தந்தை, மற்றவன் அவனிலிருந்து வேறான ஒரு வானரக் கூட்டத் தலைவன். அங்கதன் முன்னோடியாக இருப்பது அவனுடைய இளவரசுப் பதவியையே சுட்டுகிறது; வாலியின் மகன் என்பதற்காக அவன் அவமதிக்கப்படவில்லை, மாறாகத் தலைமை தரப்பட்டது. எல்லாத் திசைகளிலும் தெற்குத் திசையே இங்கே முதன்மை பெறுகிறது; ஏனெனில் அங்கேதான் ராவணனின் இருப்பிடம், அங்கேதான் அனுமனின் பெரும் பணியும் காத்திருக்கிறது. இந்த இரண்டு சர்க்கங்களும் கவிஞரால் நிலவியல் வர்ணனைக்காகவே அமைக்கப்பட்டவை; ஆயினும் ஒவ்வொரு பெயரும் கதையின் ஓட்டத்தை வளர்க்கிறது. வானரர்கள் பலர், திசைகள் நான்கு, காலமோ ஒரு மாதம் மட்டுமே — ஆகவே பணியமர்த்துவதில் அறிவே முதன்மையானது, வலிமை அல்ல. அக்னியின் இரு மைந்தர்களும் பிரம்மனின் மைந்தனும் இருப்பதால் இந்தப் படை தேவ அம்சம் உடையது என்று அறியப்படுகிறது. அனுமனின் பெயர் இங்கே தனிக்குறிப்பின்றிச் சாதாரணமாக எண்ணப்பட்டதுபோல் உள்ளது; ஆனால் அவனே பின்னர் எல்லாவற்றையும் சாதிப்பான் என்பது கதையின் மறைமுகக் குறிப்பு.
சுக்ரீவன் முதலில் ஆயிரம் சிகரங்களுடையதும் பலவகை மரங்களும் கொடிகளும் நிறைந்ததுமான விந்திய மலையையும், பிறகு பெரும் பாம்புகள் வாழும் அழகிய நர்மதை நதியையும் குறிப்பிடுகிறான் — இவை இரண்டுமே தட்சிணாபதத்தின் (தென்னாட்டு வழியின்) வாயில்கள். பிறகு அழகிய கோதாவரியும், கிருஷ்ணவேணி என்னும் பெருநதியும், பெரும்பேறுடைய வரதையும், மேகலர், உத்கலர், தசார்ண நகரங்களும் காணப்பட வேண்டும் என்கிறான். ஆப்ரவந்தி, அவந்தி, விதர்ப்பர், ருஷ்டிகர், அழகிய மாஹிஷகர், வங்கர், கலிங்கர், கௌசிகர் ஆகிய நாடுகளை எங்கும் தேடும்படி ஆணையிடுகிறான். மலைகள், ஆறுகள், குகைகளோடு கூடிய தண்டகாரண்யத்தை ஆராய்ந்து, கோதாவரியையும் மீண்டும் பார்த்து, ஆந்திரர், புண்டரர், சோழர், பாண்டியர், கேரளர் நாடுகளுக்குச் செல்ல வேண்டும். தண்டகாரண்யத்தின் பெயரைக் குறிப்பிடுவது இங்கே தனிப்பட உள்ளத்தைத் தொடுவது; ஏனெனில் அங்கேதான் சீதை கவரப்பட்டாள்; ஆகவே அங்கே மீண்டும் தேடுவது இயல்பானது. இங்கே ஒன்பதாம் சுலோகம் மூன்று அரைச் சுலோகங்களால் அமைந்துள்ளது. இந்த நிலவியல் பட்டியலைக் கவிஞர் வடக்கிலிருந்து தெற்கு நோக்கி வரிசையாக நடத்துகிறார் — முதலில் விந்தியம், பிறகு நர்மதை, பிறகு தென்னாட்டு ஆறுகள், பிறகு மத்திய நாட்டின் நாடுகள், இறுதியில் திராவிட நாடுகள். ‘எல்லாவற்றையும் நன்கு பாருங்கள்’ என்ற தொடர் இருமுறை வருகிறது; அதனால் தேடலின் முழுமை சுட்டப்படுகிறது — எதையும் விடக் கூடாது. ஆறுகளின் பெயர்களைச் சொல்லும்போது கவிஞர் அவற்றின் அடைமொழிகளையும் விடுவதில்லை; அதனால் கேட்பவர் அவற்றின் வடிவத்தை மனக்கண்ணால் காணலாம். ‘பெரும் பாம்புகள் வாழும்’ என்ற அடைமொழி நர்மதைக்கும் வரதைக்கும் பொதுவானது; அதனால் அவற்றின் ஆழம் சுட்டப்படுகிறது. நாடுகளின் கணக்கீட்டில் கிழக்கு நாட்டவரும் தென்னாட்டவரும் கலந்துள்ளனர்; ஏனெனில் தட்சிணாபதம் விரிவானது.
தாதுக்களால் அணிசெய்யப்பட்ட, விசித்திரமான சிகரங்களும் பல வண்ணப் பூக்கள் பூத்த சோலைகளும் நல்ல சந்தனக் காடுகளும் உடைய அயோமுகம் என்னும் பெருமலை தேடப்பட வேண்டும். பிறகு தெளிந்த நீர்நிலைகளுடைய, அப்சரஸ் கூட்டங்கள் விளையாடும் தெய்விக நதியான காவிரியைக் காண்பார்கள். மலய மலையின் உச்சியில் அமர்ந்திருக்கும், சூரியனைப் போன்ற, பேராற்றலுடைய முனிவர்களில் சிறந்த அகஸ்தியரை அவர்கள் காண்பார்கள். மனம் மகிழ்ந்த அந்த மகாத்மாவால் அனுமதிக்கப்பட்டு, முதலைகள் நிறைந்த தாமிரபரணி என்னும் பெருநதியைக் கடப்பார்கள். விசித்திரமான சந்தனக் காடுகளால் மறைக்கப்பட்ட தீவுகளும் நீரும் உடைய அந்த நதி, இளம் காதலி தன் காதலனை அணைவதுபோலக் கடலில் சென்று கலக்கிறது — இது கவிஞரின் பிரசித்தமான உவமை; இதனால் நதி கடலோடு சேர்வது தம்பதிகளின் இணைவுபோல வர்ணிக்கப்படுகிறது. பிறகு சென்று பொன்னாலான, முத்துக்களாலும் மணிகளாலும் அணிசெய்யப்பட்ட பாண்டியர்களின் தெய்விகக் கதவைக் காண்பார்கள். அதன் பின் கடலை அடைந்து, காரியம் பற்றி உறுதியாக ஆலோசித்து முன்னே செல்ல வேண்டும். அகஸ்தியரைக் காண்பது இங்கே மையப்புள்ளி — ஆரண்ய காண்டத்தில் ராமனுக்குத் தெய்விக வில்லையும் அம்பு குறையாத இரு அம்பறாத்தூணிகளையும் தந்தவரே இங்கே தெற்குத் திசையில் வானரர்களுக்கு வழிகாட்டி. ‘அனுமதிக்கப்பட்டு’ என்ற சொல்லால், முனிவரின் அனுமதியின்றி முன்னே செல்வது முறையல்ல என்ற நல்லொழுக்கம் சுட்டப்படுகிறது; வலிமையுடைய வானரர்களும் தவசியின் முன் பணிவைக் கடைப்பிடிக்கிறார்கள். காவிரி, தாமிரபரணி ஆகியவற்றின் வர்ணனையில் கவிஞர் வழியை மட்டும் சொல்லவில்லை, தென்னாட்டின் அழகையும் சித்திரிக்கிறார். ‘தெளிந்த நீர்நிலைகளுடைய’ என்ற காவிரியின் அடைமொழி அதன் தூய்மையைச் சொல்கிறது; ‘முதலைகள் நிறைந்த’ என்பது தாமிரபரணியின் அச்சமூட்டும் தன்மையைச் சுட்டுகிறது; இவ்வாறு இரு நதிகளின் வேறுபாடும் ஒவ்வொரு சொல்லாலேயே காட்டப்படுகிறது. பாண்டியர்களின் முத்து மணிகளால் அணிசெய்யப்பட்ட பொற்கதவு அந்த அரசின் செழிப்பைச் சொல்கிறது; அங்கே முத்துகள் கடலிலிருந்தே கிடைக்கின்றன என்பது பிரசித்தம். அயோமுகத்தின் ‘தாதுக்களால் அணிசெய்யப்பட்ட’ என்ற அடைமொழியால் அதன் காவி முதலிய கனிமங்களின் அழகு சுட்டப்படுகிறது. அகஸ்தியர் மலயச் சிகரத்தில் அமர்ந்திருக்கும் சூரியனைப் போன்றவர் என்று வர்ணிக்கப்படுகிறார்; தவத்தால் பெற்ற ஒளி இங்கே சூரிய ஒளியோடு உவமிக்கப்படுகிறது. ‘முனிவர்களில் சிறந்தவர்’ என்ற சொல்லால் முனிவர்களில் அவருடைய மேன்மை நிலைநாட்டப்படுகிறது. தீவுகள் நிறைந்த தாமிரபரணியைக் கடந்த பின்னரே பாண்டிய நாடு அடையப்படுகிறது என்பதால் வழியின் வரிசை தெளிவாகிறது. கவிஞர் இங்கே நதியைப் பெண்ணாகவும் கடலைக் காதலனாகவும் கற்பனை செய்கிறார்; இந்தச் சமாசோக்தி அணி ராமாயணத்தில் பல இடங்களில் காணப்படுகிறது.
அகஸ்தியரால் கடலில் நிறுவப்பட்ட, விசித்திரமான முகடுகளும் மரங்களும் உடைய, சீர்மிக்க, மலைகளில் சிறந்த மகேந்திர மலையை அவர்கள் காண்பார்கள். பொன்மயமான அது பெருங்கடலுக்குள் ஆழ்ந்து நிற்கிறது; பூத்துக் குலுங்கும் பலவகை மரங்களாலும் கொடிகளாலும் அழகுபெற்றது; தேவரிஷிகளும் யக்ஷர்களில் சிறந்தோரும் அப்சரஸ்களும் சித்த சாரணக் கூட்டங்களும் நாடுவது; பரந்து விரிந்தது, மிக இனியது. ஆயிரம் கண்களுடைய இந்திரன் ஒவ்வொரு பர்வ நாளிலும் எப்போதும் அதை அணுகுகிறான் — என்ற சொல்லால் அந்த மலையின் தெய்விக மேன்மை சுட்டப்படுகிறது. அதன் மறுகரையில் நூறு யோஜனை பரப்புடைய, மனிதர்களால் செல்ல முடியாத, ஒளிரும் ஒரு தீவு இருக்கிறது; அதை எங்கும் தேட வேண்டும்; அங்கே முழு முயற்சியோடு, தனிச்சிறப்பாகச் சீதை தேடப்பட வேண்டும். அந்த நாடே கொல்லப்பட வேண்டிய தீயவனான அரக்கர் தலைவன் ராவணனின் இருப்பிடம்; அவன் ஆயிரம் கண்ணனான இந்திரனுக்கு நிகரான ஒளியுடையவன். இங்கே முதன்முறையாக இலங்கையைப் பற்றிய குறிப்பு தெளிவாகத் தரப்படுகிறது; ஆயினும் பெயரால் சொல்லப்படவில்லை — கவிஞர் மர்மத்தைப் படிப்படியாகவே வெளிப்படுத்துகிறார். தெற்குக் கடலின் நடுவில் அங்காரகா என்னும் அரக்கி நிழலைப் பற்றி இழுத்து உண்பவளாக வாழ்கிறாள்; அவள் உயிரினங்களின் நிழலை இழுத்துத் தன் வசப்படுத்துகிறாள் என்பதே அவளுடைய அச்சமூட்டும் தன்மை. இவ்வாறு ஐயங்களை ஐயமற்றவையாக்கி, ஐயம் நீங்கிய வானரர்களால் அளவற்ற ஒளியுடைய மன்னனின் மனைவி தேடப்பட வேண்டும். ‘ஐயம் நீங்கியவர்கள்’ என்ற அடைமொழியால் கவிஞர் தேடுபவரின் மனநிலையையும் குறிக்கிறார் — ஐயமுடையவன் எதையும் உறுதியாகக் காணமாட்டான். ‘கொல்லப்பட வேண்டியவன்’ என்ற சொல் ராவணனின் எதிர்காலம் தீர்மானிக்கப்பட்டுவிட்டதுபோலச் சொல்கிறது; சுக்ரீவன் அவனுடைய இடத்தை உறுதியாக அறியாவிட்டாலும், அவனுடைய முடிவை உறுதியாக அறிவான். மகேந்திரத்தின் வர்ணனை விரிவாகச் செய்யப்பட்டுள்ளது; ஏனெனில் அந்த மலையிலிருந்தே பின்னர் அனுமன் கடலைத் தாண்டுவான்; கவிஞர் இங்கே வரவிருக்கும் சுந்தர காண்டத்தின் விதையை விதைக்கிறார். ‘அகஸ்தியரால் நிறுவப்பட்டது’ என்ற சொல்லால் மலையின் தெய்விகத் தோற்றம் சுட்டப்படுகிறது; அகஸ்தியர் விந்தியத்தையும் கட்டுப்படுத்தினார் என்பது புராணப் பிரசித்தி. தீவுக்குரிய ‘மனிதர்களால் செல்ல முடியாதது’ என்ற அடைமொழியால் அதை அடைவதன் அருமை சொல்லப்படுகிறது; ஆயினும் வானரர்கள் அங்கே செல்ல ஆணையிடப்படுகிறார்கள், ஏனெனில் அவர்கள் மனிதர்கள் அல்லர். அங்காரகாவின் நிழல் பற்றுதல் கடல்வழியின் முதல் தடை; அது மீண்டும் சுந்தர காண்டத்தில் சிம்ஹிகை வடிவில் திரும்ப வரும். சித்த சாரணக் கூட்டங்கள் நாடுவது என்பதால் மகேந்திரத்தின் புனிதம் சொல்லப்படுகிறது.
அந்தத் தீவைக் கடந்து, நூறு யோஜனை தொலைவில் கடலில், சித்தர்களும் சாரணர்களும் நாடும் சீர்மிக்க புஷ்பிதகம் என்னும் மலை இருக்கிறது. சந்திர சூரியக் கதிர்களை ஒத்த, கடல்நீரைச் சார்ந்து நிற்கும் அது, தன் பரந்த சிகரங்களால் வானைக் கீறுவதுபோல ஒளிர்கிறது. அதன் ஒரு பொற்சிகரத்தைச் சூரியன் நாடுகிறான்; மற்றொரு வெண்ணிற வெள்ளிச் சிகரத்தைச் சந்திரன் நாடுகிறான்; நன்றிகெட்டவர்களும் கொடியவர்களும் நாத்திகர்களும் அந்த மலையைக் காண்பதில்லை. இந்தச் சர்க்கத்தில் உள்ள ஒரே அறநெறி உபதேசம் இதுவே — தெய்விகப் பொருள் தூய உள்ளம் உடையவர்களுக்கு மட்டுமே புலப்படும். தலைவணங்கி அது வானரர்களால் தேடப்பட வேண்டும். அதைக் கடந்து, கடப்பதற்கரிய வழியில் பதினான்கு யோஜனை சென்றால் சூரியவான் என்னும் மலையும், பிறகு எல்லா விருப்பங்களையும் நிறைவேற்றும் கனிகளும் எக்காலத்திலும் மனங்கவர்வனவுமான மரங்களோடு கூடிய வைத்யுதம் என்னும் மலையும் அடையப்படுகின்றன. அங்கே சிறந்த கிழங்குகளையும் கனிகளையும் உண்டு, இனிய தேனைப் பருகிவிட்டு மேலே செல்ல வேண்டும் — வழியில் களைப்பு நீக்குவதைப் பற்றியும் அரசன் சிந்தித்திருக்கிறான்; இதில் அவனுடைய பரிவு தெரிகிறது. பிறகு கண்ணுக்கும் மனத்துக்கும் இனிய குஞ்சரம் என்னும் மலை இருக்கிறது. முப்பதாம் சுலோகம் மூன்று அரைச் சுலோகங்களால் அமைந்துள்ளது. புஷ்பிதகத்தின் இரு சிகரங்கள் — ஒன்று பொன்னாலானது, சூரியன் நாடுவது; மற்றொன்று வெள்ளியாலானது, சந்திரன் நாடுவது — என்ற வர்ணனையால் கவிஞர் பகலுக்கும் இரவுக்கும் உள்ள அழகு வேறுபாட்டைச் சித்திரிக்கிறார். சூரியவான், வைத்யுதம், குஞ்சரம் என்ற மூன்று பெயர்களுமே ஒளியைச் சுட்டுகின்றன; அதனால் வழியின் தெய்விகத் தன்மை மேன்மேலும் வளர்கிறது. ‘கடப்பதற்கரிய வழியில் பதினான்கு யோஜனை’ என்ற எண்ணிக்கைக் குறிப்பால் கவிஞர் வழியின் கடினத்தை அளக்கிறார். வைத்யுதத்தில் எல்லா விருப்பங்களையும் நிறைவேற்றும் கனிமரங்கள் உள்ளன என்று சொல்லப்பட்டதால் அங்கே இளைப்பாறுவது எளிதாகிறது. தேன் பருகுவதைக் குறிப்பிடுவது வானர இயல்புக்கு ஏற்றது; அது பின்னர் மதுவனத்தில் திரும்ப வரும்.
குஞ்சரத்தில் விசுவகர்மாவால் கட்டப்பட்ட அகஸ்தியரின் மாளிகை இருக்கிறது. அங்கே ஒரு யோஜனை அகலமும் பத்து யோஜனை உயரமும் உடைய, பலவகை ரத்தினங்களால் அணிசெய்யப்பட்ட பொன்னாலான தெய்விக இருப்பிடம் இருக்கிறது. அங்கேயே பாம்புகளின் இருப்பிடமான போகவதி என்னும் நகரம் உள்ளது — அகன்ற தெருக்களுடையது, வெல்ல முடியாதது, எல்லாப் பக்கங்களிலும் காக்கப்படுவது, கூரிய கோரைப்பற்களும் கொடிய நஞ்சும் உடைய அஞ்சத்தக்க பாம்புகளால் காக்கப்படுவது. அங்கே மிகக் கொடிய பாம்பரசன் வாசுகி வாழ்கிறான்; அங்கிருந்து புறப்பட்டு அந்த நகரமும் தேடப்பட வேண்டும். அங்கே மறைக்கப்பட்ட இடைப்பட்ட பகுதிகள் ஏதேனும் இருந்தால் அவையும் பார்க்கப்பட வேண்டும் — மறைவான இடங்களே கவர்ந்துசென்றவனுக்குப் புகலிடமாகும் என்பது கருத்து. அந்த நாட்டைக் கடந்தால், எல்லா ரத்தினங்களாலும் ஆன சீர்மிக்க ரிஷபம் என்னும் பெருமலை இருக்கிறது; அங்கே கோசீர்ஷகம், பத்மகம், ஹரிச்யாமம் என்னும் நெருப்புபோல் ஒளிரும் தெய்விகச் சந்தனம் விளைகிறது. அந்தச் சந்தனத்தைக் கண்டாலும் ஒருபோதும் தொடக் கூடாது. காவலும் தடையும் சேர்ந்த இந்த அமைப்பைக் கவிஞர் கவனமாக நிறுவுகிறார் — தெய்விகமானது காணத்தக்கது, எடுத்துக்கொள்ளத்தக்கது அல்ல. இவ்வாறு சுக்ரீவன் வழியை மட்டும் காட்டவில்லை, வழியில் உள்ள தடைகளையும் விலக்குகளையும் முன்னதாகவே சொல்கிறான்; அதனால் வானரர்கள் அறியாமையால் ஆபத்தில் சிக்க மாட்டார்கள். போகவதியின் வர்ணனை தனிப்பட அச்சமூட்டுவது — அகன்ற தெருக்கள், வெல்ல முடியாத காவல், கூரிய கோரைப்பற்களும் கொடிய நஞ்சும் உடைய பாம்புகள், வாசுகியே நேரில். ஆயினும் அங்கும் தேட வேண்டும் என்பது ஆணை; அதனால் பணியின் கனம் அச்சத்தைவிட மேலானது என்று நிறுவப்படுகிறது. ரிஷபத்தின் சந்தனம் பேராசைக்கு மீண்டும் ஒரு சோதனை — எல்லாருக்கும் விருப்பமானதே தடைசெய்யப்பட்டது. கோசீர்ஷகம், பத்மகம், ஹரிச்யாமம் என்று சந்தனத்தின் மூன்று வகைகள் எண்ணப்படுகின்றன; அவற்றின் ஒளி நெருப்புக்கு நிகரானது என்று சொல்லப்படுகிறது. அகஸ்தியர் மாளிகையின் அளவும் கணக்கால் சொல்லப்படுகிறது — ஒரு யோஜனை அகலம், பத்து யோஜனை உயரம். விசுவகர்மாவின் படைப்பு என்ற சொல்லால் அதன் தெய்விகத் தன்மை நிறுவப்படுகிறது.
ரோஹிதர் என்னும் அஞ்சத்தக்க கந்தர்வர்கள் அந்தச் சந்தனக் காட்டைக் காக்கிறார்கள். அங்கே சூரியனைப் போன்ற ஒளியுடைய ஐந்து கந்தர்வத் தலைவர்கள் — சைலூஷன், கிராமணி, சிக்ஷன், சுகன், பப்ரு — வாழ்கிறார்கள்; அது சூரியன், சந்திரன், அக்னி போன்ற உடலுடைய புண்ணியம் செய்தவர்களின் இருப்பிடம் என்று சொல்லப்படுகிறது. பூமியின் முடிவில் வெல்ல முடியாத, சுவர்க்கத்தை வென்ற அவர்கள் நிலைகொண்டுள்ளனர். அதற்கு அப்பால் மிகக் கொடிய பித்ருலோகம் இருக்கிறது; அது வானரர்கள் செல்லத்தக்கதல்ல; அதுவே துன்பம் தரும் இருளால் மூடப்பட்ட யமனின் தலைநகரம். இவ்வளவு தூரம் மட்டுமே வீர வானரச் சிறந்தோரால் தேடவோ செல்லவோ முடியும்; அதற்கு அப்பால் செல்லும் ஆற்றலுடையவர்களுக்கும் வழியில்லை. நாற்பத்தைந்தாம் சுலோகம் மூன்று அரைச் சுலோகங்களால் அமைந்துள்ளது. இங்கே சுக்ரீவன் நிலவியல் எல்லையைத் தெளிவாகக் குறிப்பிடுகிறான் — உயிருள்ளோர் உலகின் முடிவே தேடலின் முடிவும். இந்த எல்லை அச்சத்தால் மட்டுமல்ல, தர்மத்தாலும் ஆனது — பித்ருலோகத்தில் உயிரோடிருப்பவர் நுழைவது விதிக்கப்படவில்லை. ‘சுவர்க்கத்தை வென்றவர்கள்’ என்ற சொல்லால் அந்தக் கந்தர்வர்கள் தவத்தால் சுவர்க்கத்தை வென்றவர்கள் என்று அறியப்படுகிறது. ஐந்து கந்தர்வத் தலைவர்களின் பெயர்கள் தனித்தனியே எண்ணப்படுகின்றன; அதனால் அவர்களுடைய தனித்தன்மை நிறுவப்படுகிறது.
இவை அனைத்தையும் நன்கு பார்த்து, காணப்படும் மற்றவற்றையும் ஆராய்ந்து, வைதேகியின் நிலையை அறிந்துகொண்டு வானரர்கள் திரும்பி வர வேண்டும். ஒரு மாதத்துக்கு முன்பே திரும்பி வந்து ‘சீதை காணப்பட்டாள்’ என்று சொல்பவன் எனக்கு நிகரான செல்வத்தோடு இன்பங்களை அனுபவித்து மகிழ்வான். அவனைவிட எனக்கு அன்புக்குரியவன் — என் உயிரைவிடவும் — வேறு எவனும் இல்லை; பலமுறை குற்றம் செய்திருந்தாலும் அவன் என் உறவினனாவான் — என்ற சொல்லால் சுக்ரீவன் மன்னிப்புக்கான உறுதிமொழியையும் தருகிறான். இறுதியில் புஷ்பிதாக்ரா யாப்பில் அவன் சொல்கிறான் — அளவற்ற வலிமையும் பராக்கிரமமும் உடைய நீங்கள் பெருங்குணங்கள் நிறைந்த குலங்களில் பிறந்தவர்கள்; மன்னன் மகளை நீங்கள் அடையும்படியாக, அதற்கும் மேலான ஆண்மை முயற்சியைத் தொடங்குங்கள். பரிசு பற்றிய சொல் இங்கே அச்சத்தின் இடத்தில் வைக்கப்பட்டுள்ளது — அரசன் தண்டனையால் அல்ல, அன்பாலேயே தூண்டுகிறான். குலத்தையும் குணத்தையும் நினைவூட்டுவது க்ஷத்திரிய நீதியைப் பின்பற்றியது; அதனால் வானரர்கள் தங்கள் பெருமையை நினைத்து ஊக்கம் பெறுவார்கள். ‘ஆண்மை முயற்சியைத் தொடங்குங்கள்’ என்ற இறுதிச் சொல்லே சர்க்கத்தின் சாரம் — பலன் தெய்வத்தின் கையில், தொடக்கமோ மனிதனின் கையில். ஒரு மாதக் கெடு பற்றிய குறிப்பு பின்னால் கதையில் பதற்றத்தை உண்டாக்கும்; ஏனெனில் தெற்குக் குழுவே காலக்கெடுவை மீறும்.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये किष्किन्धाकाण्डे एकचत्वारिंशः सर्गः॥ ४१॥