॥वाल्मीकिरामायणम् கிஷ்கிந்தா காண்டம் · சர்க்கம் 40

கிஷ்கிந்தா காண்டம்

சர்க்கம்

கிழக்குத் திசைக்கு வானரர்களை அனுப்புதல்

சுக்ரீவன் படையை அறிவித்தல், ராமனின் பதில், வினதனைப் பணியமர்த்துதல், கிழக்குத் திசையின் ஆறுகள், நாடுகள், தீவுகள், மலைகள் பற்றிய வர்ணனை, ஒரு மாதக் கெடு

பிறகு காரியம் கைகூடப்பெற்ற வானரத் தலைவனான அரசன் சுக்ரீவன், மனிதருள் புலியும் பகைப்படையை அழிப்பவனுமான ராமனிடம் சொன்னான்: என் நாட்டில் வாழும், வலிமைமிக்க, விரும்பிய உருவம் எடுக்க வல்ல, மகேந்திரனைப் போல் ஒளிரும் வானரத் தலைவர்கள் வந்து தங்கியுள்ளனர். பெரும் பராக்கிரமமும் வலிமையும் அஞ்சத்தக்க வீரமும் உடையவர்களோடு வந்துள்ள இந்த அஞ்சத்தக்க வானரர்கள் தைத்தியர்களையும் தானவர்களையும் ஒத்தவர்கள். புகழ்பெற்ற செயல்களும் சாதனைகளும் உடையவர்கள், வலிமையுடையவர்கள், களைப்பை வென்றவர்கள், பராக்கிரமத்தில் புகழ்பெற்றவர்கள், முயற்சியில் சிறந்தவர்கள். ராமா, நிலத்திலும் நீரிலும் திரிபவர்களும் பல்வேறு மலைகளில் வாழ்பவர்களுமான கோடிக்கணக்கான வெள்ளமாக வந்துள்ள இந்த வானரர்கள் உன் பணியாளர்களாக வந்துள்ளனர். அனைவரும் ஆணைக்குக் கட்டுப்பட்டவர்கள், அனைவரும் தலைவனின் நலத்தில் நிலைத்தவர்கள்; பகைவரை அடக்குபவனே, உன் விருப்பத்தை நிறைவேற்ற அவர்கள் வல்லவர்கள். பற்பல ஆயிரம் அஞ்சத்தக்க வீரமுடைய அணிகளோடு வந்துள்ள இவர்கள் அஞ்சத்தக்கவர்கள், தைத்திய தானவர்களை ஒத்தவர்கள். மனிதருள் புலியே, எது காலத்துக்கு ஏற்றது என்று நீ எண்ணுகிறாயோ அதைச் சொல்; உன் படை உன் வசத்தில் ஆயத்தமாக உள்ளது; நீ ஆணையிடத் தகுந்தவன். இவர்களுடைய இந்தப் பணி எனக்கு உண்மையில் நன்றாகத் தெரிந்ததே; ஆயினும் பொருத்தமானபடி நீ ஆணையிடத் தகுந்தவன். படைத்தலைவன் படையைத் திரட்டிவிட்டுத் தலைவனின் ஆணைக்காகக் காத்திருக்கிறான் — இதுவே முறைமை. ‘காரியம் கைகூடப்பெற்றவன்’ என்ற முதல் சொல்லாலேயே சுக்ரீவனின் நிலை சுட்டப்படுகிறது — நோக்கம் நிறைவேறியவனின் சொல் உறுதி நிறைந்ததாக இருக்கும். மூன்றாம் சுலோகமும் ஏழாம் சுலோகமும் ஏறக்குறைய ஒன்றே; அவற்றின் முன்பாதியில் மட்டுமே வேறுபாடு — ‘பெரும் பராக்கிரமமும் வலிமையும் உடையவர்களோடு’ என்றும் ‘பற்பல ஆயிரம் அணிகளோடு’ என்றும். இந்தக் கூறியது கூறல் பரவலாக வழங்கும் பாடத்தின் (வல்கேட்) தனித்தன்மையே; திறனாய்வுப் பதிப்பில் அது காணப்படவில்லை. ‘நிலத்திலும் நீரிலும் திரிபவர்கள்’ என்ற சொல்லால் வானரர்கள் நிலம், நீர் இரண்டிலும் இயங்குவது சுட்டப்படுகிறது; இது பின்னால் வரும் கடல் தாண்டுதலுக்கு ஒரு முன்னறிவிப்புபோல உள்ளது. ‘கோடிக்கணக்கான வெள்ளம்’ என்பது எண்ணிக்கையை ஒரு பெருக்காக வர்ணிப்பது — அவர்கள் எண்ணப்படுவதில்லை, வெள்ளம்போலப் பாய்ந்து வருகிறார்கள் என்பது கருத்து. ‘உன் பணியாளர்கள்’ என்ற சொல்லால் சுக்ரீவன் தன் படையையே ராமனுக்கு ஒப்படைக்கிறான். ‘களைப்பை வென்றவர்கள்’ என்பதால் நீண்ட பயணத்துக்கான தகுதி சுட்டப்படுகிறது.

இவ்வாறு பேசிய சுக்ரீவனைத் தசரதன் மகனான ராமன் இரு கைகளாலும் தழுவிக்கொண்டு இந்தச் சொல்லைச் சொன்னான்: சௌம்யனே, வைதேகி உயிரோடிருக்கிறாளா இல்லையா என்று அறியப்படட்டும்; பேரறிவாளனே, ராவணன் வசிக்கும் நாடும் அறியப்படட்டும். வைதேகியையும் ராவணனின் இருப்பிடத்தையும் அறிந்த பிறகு, அந்த நேரத்தில் உன்னோடு சேர்ந்து காலத்துக்கேற்றதை நான் செய்வேன். வானர அரசே, இந்தப் பணியில் நான் தலைவன் அல்ல, லக்ஷ்மணனும் அல்ல; வானரத் தலைவனே, இந்தப் பணிக்குக் காரணமும் தலைவனும் நீயே. வல்லமையுடையவனே, என் பணி குறித்த முடிவை நீயே ஆணையிடு; வீரனே, என் பணியை நீ அறிவாய், ஐயமில்லை. நண்பர்களைத் துணையாகக் கொண்டவனும், பராக்கிரமசாலியும், அறிவாளியும், காலத்தின் நுட்பம் அறிந்தவனுமான நீ எங்கள் நலத்தில் ஈடுபட்ட நலம்விரும்பி, நம்பத்தகுந்தவன், காரியத்தை நன்கறிந்தவர்களில் சிறந்தவன். ராமன் தானே செய்பவன் என்ற நிலையைக் கைவிட்டு அதை நண்பனிடமே ஒப்படைக்கிறான் — இது நம்பிக்கையின் உச்ச வடிவம்; நண்பனைத் தலைவனாக்குபவனே நண்பனின் ஊக்கத்தை வளர்க்கிறான். ராமனின் முதல் ஆணை போர் பற்றியதல்ல, அறிவு பற்றியது — ‘அறியப்படட்டும்’; தேடுவதே எல்லாவற்றுக்கும் முதல் பணி என்று அவன் அறிவான். ‘உயிரோடிருக்கிறாளா இல்லையா’ என்ற ஐயம் ராமனின் உள்ளத்து வேதனையை வெளிப்படுத்துகிறது; ஆயினும் அவன் மனவுறுதியோடு செயல்திட்டத்தை வகுக்கிறான். ‘நண்பர்களைத் துணையாகக் கொண்டவன்’ என்ற அடைமொழி இங்கே பல பொருள்களைச் சுமக்கிறது — சுக்ரீவனே நண்பர்களை உடையவன், நண்பர்களோடு சேர்ந்தே செயல்படுபவன். ‘காலத்தின் நுட்பம் அறிந்தவன்’ என்பது அரசநீதியின் அடிப்படைக் குணம் — காலத்தை அறியாதவன் எல்லாவற்றையும் அழித்துவிடுகிறான். இவ்வாறு ராமன் புகழுரையை முன்வைத்தே ஆணையைச் சுக்ரீவனிடமிருந்து வரச் செய்கிறான்; தானே செய்பவன் என்ற நிலையைத் தவிர்க்கிறான். லக்ஷ்மணனின் பெயரைக் குறிப்பிடுவதும் அவனுடைய பணிவின் ஓர் அங்கமே.

இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட சுக்ரீவன், ராமனின் அருகிலும் அறிவாளியான லக்ஷ்மணனின் முன்னிலையிலும், வினதன் என்னும் கூட்டத் தலைவனிடம் பேசினான் — மலைபோன்றவனும் மேக முழக்கம் போன்ற குரலுடையவனும் வலிமைமிக்கவனுமான அந்த வானரத் தலைவனிடம் அவன் சொன்னான்: வானரர்களில் சிறந்தவனே, சந்திர சூரியர்களைப் போன்ற வானரர்களோடு, இடம், காலம், நீதி ஆகியவற்றை அறிந்தவனாக, காரியத்தை முடிவு செய்வதில் வல்லவனாக, வேகமுடைய நூறாயிரம் வானரர்கள் சூழ, மலைகளோடும் காடுகளோடும் சோலைகளோடும் கூடிய கிழக்குத் திசைக்குச் செல். அங்கே மலைக்கோட்டைகளிலும் காடுகளிலும் ஆறுகளிலும் வைதேகியான சீதையையும் ராவணனின் இருப்பிடத்தையும் தேடுங்கள். அழகிய பாகீரதி நதியையும், சரயுவையும், கௌசிகியையும் தேடுங்கள். திசை வர்ணனை இங்கே தொடங்குகிறது; இது இந்தக் காண்டத்தின் தனிச்சிறப்பான பகுதி — பாரதவர்ஷத்தின் கிழக்குத் திசையில் உள்ள ஆறுகளும் நாடுகளும் தீவுகளும் மலைகளும் வரிசையாக எண்ணப்படுகின்றன. வினதன் என்னும் கூட்டத் தலைவன் ‘மலைபோன்றவன்’, ‘மேக முழக்கக் குரலுடையவன்’ என்ற இரு அடைமொழிகளால் அவனுடைய உருவமும் குரலும் வர்ணிக்கப்படுகின்றன. ‘இடம், காலம், நீதி ஆகியவற்றை அறிந்தவன்’ என்பவை தலைவனின் மூன்று குணங்கள் — இட அறிவு, கால அறிவு, நீதி அறிவு; இவற்றாலேயே தூதுப்பணி கைகூடுகிறது. ‘நூறாயிரம்’ என்ற எண்ணிக்கை ஒவ்வொரு திசைக் குழுவின் அளவையும் காட்டுகிறது. கிழக்குத் திசை முதலில் குறிப்பிடப்படுகிறது; ஏனெனில் அதுவே சூரியன் உதிக்கும் திசை, மங்கலத் திசை. ‘மலைகளோடும் காடுகளோடும் சோலைகளோடும் கூடிய’ என்ற அடைமொழியால் தேட வேண்டிய பகுதியின் பன்முகத்தன்மை சுட்டப்படுகிறது — மலைகள், காடுகள், சோலைகள் தனித்தனியே எண்ணப்படுகின்றன. ராம லக்ஷ்மணர்களின் முன்னிலையில் ஆணையிடுவதால் சுக்ரீவன் தன் உறுதிமொழியைக் கண்கூடாக நிறைவேற்றுகிறான்.

அழகிய காளிந்தியான யமுனையையும், யமுனைக்குரிய பெருமலையையும், சரஸ்வதியையும், சிந்துவையும், மணிபோன்ற நீருடைய சோணையையும் தேடுங்கள். மலைகளாலும் காடுகளாலும் அழகுபெற்ற மஹீ, காலமஹீ ஆறுகளையும், பிரம்மமாலர், விதேகர், மாலவர், காசி கோசலர், மகதர், மகாக்கிராமர், புண்டரர், அங்கர் ஆகியோரின் நாடுகளையும், பட்டுப்புழு வளர்ப்போரின் நிலத்தையும், வெள்ளிச் சுரங்கங்கள் உள்ள நிலத்தையும் — அவை அனைத்தையும் அங்குமிங்கும் தேடுபவர்கள் ஆராய வேண்டும். ராமனின் அன்பு மனைவியும் தசரதனின் மருமகளுமான சீதை தேடப்பட வேண்டியவள். ஆறுகளையும் நாடுகளையும் பற்றிய இந்தக் கணக்கீடு பண்டைய பாரதவர்ஷத்தின் நிலவியலைக் காட்டுகிறது; பட்டுப்புழு வளர்ப்போரின் நிலம், வெள்ளிச் சுரங்க நிலம் என்று வணிக நோக்கிலும் பகுதிகள் குறிக்கப்படுகின்றன — காவியத்தில் நிலவியலும் சுவையுடையதாகிறது என்பது இங்கே தெரிகிறது. பாகீரதி, சரயு, கௌசிகி, யமுனை, சரஸ்வதி, சிந்து, சோணை என்று ஏழு முக்கிய ஆறுகள் வரிசையாகச் சொல்லப்படுகின்றன; அவற்றில் சரஸ்வதியும் சிந்துவும் மேற்குப் பகுதியைச் சேர்ந்தவையாக இருந்தும் இங்கே எண்ணப்படுகின்றன; அதனால் கவிஞர் கிழக்குத் திசையை விரிவாகக் கொள்கிறார் என்று அறியப்படுகிறது. நாடுகளின் கணக்கீட்டில் விதேகர், காசி கோசலர், மகதர், புண்டரர், அங்கர் ஆகியோர் கிழக்கு நாட்டவர் என்பது தெளிவு. ‘தேடுபவர்கள்’ என்ற தொடர்வினை வடிவத்தால் தேடலின் தொடர்ச்சி சுட்டப்படுகிறது — ஒருமுறை அல்ல, மீண்டும் மீண்டும் தேட வேண்டும். ‘ராமனின் அன்பு மனைவி’ என்ற குறிப்பால் தேடலின் இலக்கு எப்போதும் நினைவூட்டப்படுகிறது; ஏனெனில் விரிந்த நிலப்பரப்பில் இலக்கை மறப்பதே பெரும் குறை. ‘தசரதனின் மருமகள்’ என்ற உறவுக் குறிப்பால் குலப்பெருமையும் நினைவூட்டப்படுகிறது.

கடலுக்குள் ஆழ்ந்து நிற்கும் மலைகளிலும் பட்டினங்களிலும், மந்தர மலையின் முனையைச் சார்ந்த இருப்பிடங்கள் எவையோ அங்கும் — அங்கெல்லாம் தேட வேண்டும். கர்ணப்ராவரணர் — காதுகளாலேயே ஆடைபோலத் தங்களைப் போர்த்திக்கொள்பவர்கள்; ஓஷ்டகர்ணகர் — உதடுவரை நீண்ட காதுகளை உடையவர்கள்; அஞ்சத்தக்க இரும்பு முகம் உடையவர்கள்; வேகமுடைய ஒற்றைக்காலர்கள்; அழியாத, வலிமையுடைய மனிதரை உண்போர்; கூரிய குடுமியும் பொன்னிறமும் உடைய காண்பதற்கினிய கிராதர்கள்; பச்சை மீனை உண்ணும் தீவுவாழ் கிராதர்கள்; நீருக்குள் திரியும் அஞ்சத்தக்க ‘நரவியாக்ரர்’ என்று அழைக்கப்படுவோர் — காட்டில் வாழும் இவர்கள் அனைவரின் இருப்பிடங்களும் ஆராயப்பட வேண்டும். மலைகள் வழியாகவும், நீந்தியும், படகிலும் செல்லக்கூடிய நாடுகளும் தேடப்பட வேண்டும். இந்த வர்ணனைகளில் பண்டைய பயணிகளின் செவிவழிச் செய்திகள் பிரதிபலிக்கின்றன — தொலைதூர நாடுகளின் விசித்திர இனங்கள் இவ்வாறுதான் சொல்லப்பட்டு வந்தன. கர்ணப்ராவரணர் எனப்படுவோரின் இரு காதுகளுமே ஆடைபோல உடலைப் போர்த்துகின்றன என்று உரையாசிரியர்கள் சொல்கின்றனர்; ஓஷ்டகர்ணகரோ காதுகள் உதடுவரை தொங்குபவர்கள். ஒற்றைக்காலர் ஒரே காலுடையவர்கள், ஆயினும் வேகமுடையவர்கள் — இந்த முரண்தோற்றம் இங்கே வியப்பை உண்டாக்குகிறது. ‘அழியாதவர்கள்’ என்பது சந்ததி குறையாதவர்கள்; ‘மனிதரை உண்போர்’ என்பது நரமாமிசம் தின்பவர்கள். நரவியாக்ரர் என்பவர்கள் கீழுடல் மனிதனுடையதுபோலவும் மேலுடல் புலியினுடையதுபோலவும் உள்ளவர்கள். ‘நீந்தியும் படகிலும்’ என்ற இரு சொற்களால் நீந்துதலும் படகில் செல்லுதலும் தனித்தனியே குறிக்கப்படுகின்றன — கடற்பயணத்தின் இரண்டு வழிகள். கிராதர்களின் இரண்டு பிரிவுகள் இங்கே சொல்லப்படுகின்றன — கூரிய குடுமியும் பொன்னிறமும் உடையவர்கள், பச்சை மீன் உண்ணும் தீவுவாசிகள்.

முயற்சியுடையவர்களாக, ஏழு அரசுகளால் அழகுபெற்ற யவத்வீபத்தையும், பொன் சுரங்கங்களால் அணிசெய்யப்பட்ட சுவர்ண ரூப்யகத் தீவையும் (பொன், வெள்ளித் தீவு) தேடுங்கள். யவத்வீபத்தைக் கடந்து சிசிரம் என்னும் மலை இருக்கிறது; அது தன் சிகரத்தால் வானைத் தொடுகிறது, தேவர்களும் தானவர்களும் அதை நாடுகின்றனர். இவற்றின் மலைக்கோட்டைகளிலும் அருவிகளிலும் காடுகளிலும் நீங்கள் அனைவரும் சேர்ந்து புகழ்பெற்ற ராமன் மனைவியைத் தேடுங்கள். பிறகு விரைந்தோடும் சிவந்த நீருடைய சோணம் என்னும் ஆற்றை அடைந்து, சித்தர்களும் சாரணர்களும் நாடும் கடலின் மறுகரைக்குச் சென்று, அதன் அழகிய துறைகளிலும் விசித்திரமான காடுகளிலும் வைதேகியோடு ராவணன் அங்குமிங்கும் தேடப்பட வேண்டும். யவத்வீபம், சுவர்ணத்வீபம் ஆகியவற்றைக் குறிப்பிடுவதால் பண்டைய கடல் வணிகம் பற்றிய அறிவு சுட்டப்படுகிறது; பொன் சுரங்கங்கள், வெள்ளிச் சுரங்கங்களைக் குறிப்பதும் அதே அனுபவத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. ‘முயற்சியுடையவர்களாக’ என்ற சொல்லால் தேடலில் தனி முயற்சி தேவை என்று சுட்டப்படுகிறது; ஏனெனில் தீவுகள் அணுகுதற்கரியவை. சிசிர மலை தன் சிகரத்தால் வானைத் தொடுகிறது என்ற மிகைக்கூற்றால் அதன் உயரம் வர்ணிக்கப்படுகிறது; தேவர்களும் தானவர்களும் நாடுவதால் அதன் தெய்விகத் தன்மையும். சோண நதி ‘சிவந்த நீருடையது’ என்று சொல்லப்படுகிறது — அதன் நீர் உலோகத் தாதுக்களால் சிவந்த நிறம் பெற்றது என்பது உலகறிந்த செய்தி. ‘சித்தர்களும் சாரணர்களும் நாடும்’ என்ற கடல் மறுகரையின் அடைமொழியும் அதன் தெய்விகத் தன்மையைச் சுட்டுகிறது. இவ்வாறு வர்ணனை வரிசையாக உலகியலிலிருந்து தெய்விகத்தை நோக்கிச் செல்கிறது — முதலில் அறியப்பட்ட ஆறுகள், பிறகு தீவுகள், பிறகு புராண இடங்கள். ‘நீங்கள் அனைவரும் சேர்ந்து’ என்ற சொல்லால் குழுவாகவே தேடும்படி ஆணையிடப்படுகிறது.

மலைகளில் தோன்றும், மிக அஞ்சத்தக்க பல சோலைகளை உடைய ஆறுகளும், குகைகளுடைய மலைகளும், காடுகளும் தேடப்பட வேண்டும். பிறகு மிக அஞ்சத்தக்க கடல் தீவுகளையும், அலைகளுடையதும் மிகக் கொடியதும் காற்றால் கொந்தளித்து முழங்குவதுமான கடலையும் நீங்கள் காண வேண்டும். அங்கே பேருடல் கொண்ட அசுரர்கள், பிரம்மனால் அனுமதிக்கப்பட்டு, நீண்டகாலம் பசியோடிருந்து, எப்போதும் நிழலைப் பற்றுகிறார்கள். கருமேகம் போன்றதும், பெரும் பாம்புகள் வாழ்வதும், பேரொலி செய்வதுமான அந்தப் பெருங்கடலைத் துறை வழியாக மட்டுமே அணுகி, பிறகு லோஹிதம் என்னும் சிவந்த நீருடைய அஞ்சத்தக்க கடலை அடைந்து, அந்தப் பெரிய கூடசால்மலி மரத்தைக் காண்பீர்கள். நிழலைப் பற்றுதல் என்பது ஒரு பண்டைய கற்பனை — அசுரர்கள் உயிரினங்களின் நிழலையே பற்றி அவற்றை இழுத்துக்கொள்கிறார்கள்; இது கடற்பயணத்தின் அச்சுறுத்தலை வெளிப்படுத்துகிறது. ‘பிரம்மனால் அனுமதிக்கப்பட்டு’ என்ற சொல்லால் அந்த அசுரர்களின் செயல் விதியால் வரையறுக்கப்பட்டது என்று சுட்டப்படுகிறது — அவர்கள் தம் விருப்பப்படி அல்ல, வரத்தினாலேயே நிழலைப் பற்றுகிறார்கள். ‘நீண்டகாலம் பசியோடிருந்து’ என்பது அவர்களுடைய நிறைவின்மை; பசியே அவர்களுக்குத் தண்டனை. பெருங்கடலின் வர்ணனையில் கருமேகம் போன்றது, பெரும் பாம்புகள் வாழ்வது, பேரொலியுடையது என்று அச்சமூட்டும் மூன்று குணங்கள் சொல்லப்படுகின்றன. ‘துறை வழியாக மட்டுமே’ என்ற சொல்லாலும் எச்சரிக்கை உபதேசிக்கப்படுகிறது — துறை உள்ள இடத்தில் மட்டுமே இறங்க வேண்டும், வேறிடத்தில் அல்ல. கூடசால்மலி என்பது சால்மலித் தீவின் அடையாளமான பெருமரம்; கருடனின் இருப்பிடத்தின் அருகே உள்ளது. ‘பெரிய’ என்ற அடைமொழியால் அதன் பரப்பு சொல்லப்படுகிறது.

அங்கே பலவகை ரத்தினங்களால் அணிசெய்யப்பட்ட, கைலாசத்தை ஒத்த, விசுவகர்மாவால் அமைக்கப்பட்ட வைநதேயனின் (கருடனின்) மாளிகை இருக்கிறது. அங்கே மலைகளைப் போன்ற, அஞ்சத்தக்க, பல உருவங்களுடைய, பயமூட்டும் மந்தேஹர் என்னும் அரக்கர்கள் மலைச்சிகரங்களில் தொங்கிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். சூரியன் உதிக்கும்போது அவர்கள் நாள்தோறும் நீரில் விழுகிறார்கள்; சூரியனால் சுடப்பட்டு மீண்டும் மீண்டும் தொங்குகிறார்கள். நாள்தோறும் பிரம்ம தேஜஸால் அந்த அரக்கர்கள் கொல்லப்படுகிறார்கள். பிறகு வெண்மேகம் போன்ற க்ஷீரோதம் என்னும் பாற்கடலைக் காண்பீர்கள். மந்தேஹர்களின் கதை புராணங்களில் பிரசித்தமானது — சூரிய உதய நேரத்தில் அவர்கள் சூரியனை நோக்கிப் பாய்கிறார்கள்; பிரம்ம தேஜஸால் நாள்தோறும் கொல்லப்படுகிறார்கள், மீண்டும் உயிர்பெறுகிறார்கள்; இந்த முடிவற்ற சுழற்சி தீய செயலின் முடிவற்ற பலன்போலத் தோன்றுகிறது. வைநதேயனின் மாளிகை விசுவகர்மாவால் கட்டப்பட்டது என்பதால் தேவ சிற்பியின் திறமை நினைவூட்டப்படுகிறது; பலவகை ரத்தினங்களால் அணிசெய்யப்பட்டது, கைலாசத்தை ஒத்தது என்பதால் அதன் அழகு வர்ணிக்கப்படுகிறது. மந்தேஹர்கள் மலைபோன்றவர்கள், அஞ்சத்தக்கவர்கள், பல உருவங்களுடையவர்கள், பயமூட்டுபவர்கள் என்று நான்கு அடைமொழிகளால் வர்ணிக்கப்படுகிறார்கள். ‘மலைச்சிகரங்களில் தொங்குகிறார்கள்’ என்ற செயல் விசித்திரமானது — அவர்கள் நிற்பதில்லை, தொங்குகிறார்கள்; இது அவர்களுடைய நிலையின்மையைச் சுட்டுகிறது. ‘நாள்தோறும்’ என்ற அடுக்குத்தொடரால் அந்தச் சுழற்சி எப்போதும் திரும்பத் திரும்ப நிகழ்கிறது என்று சொல்லப்படுகிறது. பிறகு பாற்கடலை வெண்மேகம் போன்றது என்று வர்ணிப்பது தொடங்குகிறது; அதனால் அச்சச்சுவையிலிருந்து இன்பச்சுவைக்கு மாற்றம் நிகழ்கிறது. இந்தச் சுவைமாற்ற முறை இந்தச் சர்க்கத்தில் மீண்டும் மீண்டும் காணப்படுகிறது.

வெல்ல முடியாதவர்களே, அங்கே சென்று அலைகளால் முத்து மாலையை அணிந்திருப்பதுபோலத் தோன்றும் அந்தக் கடலைக் காண்பீர்கள்; அதன் நடுவில் ரிஷபம் என்னும் பெரிய வெண்ணிற மலை இருக்கிறது. அது தெய்விக மணம் கமழும் பூத்துக் குலுங்கும் அடர்ந்த மரங்களால் சூழப்பட்டது; அங்கே வெள்ளியாலான ஒளிரும் பொன் தாதுக்கள் கொண்ட தாமரைகளோடு கூடிய, அரச அன்னங்கள் நிறைந்த சுதர்சனம் என்னும் ஏரி இருக்கிறது. அங்கே தேவர்களும் சாரணர்களும் யக்ஷர்களும் கின்னரர்களும் அப்சரஸ் கூட்டங்களும் மகிழ்ந்து, விளையாட விரும்பி, அந்தத் தாமரைக் குளத்தை அடைகிறார்கள். வானரர்களே, பாற்கடலைக் கடந்தபின் எல்லா உயிர்களுக்கும் அச்சமூட்டும் ஜலோதம் என்னும் கடலைக் காண்பீர்கள்; அங்கே ஔர்வ முனிவரின் சினத்தில் பிறந்த பெரும் ஒளி குதிரைமுகமாக ஆக்கப்பட்டுள்ளது. முத்து மாலை உவமை இங்கே மிக அழகானது — பாற்கடலின் வெண்ணிற அலைகளே முத்து மாலைகள்போலத் தோன்றுகின்றன. ரிஷப மலை பெரியது, வெண்ணிறமானது என்ற இரு அடைமொழிகளால் பாற்கடலின் நடுவே அதன் அழகு வர்ணிக்கப்படுகிறது. சுதர்சன ஏரி வெள்ளித் தாமரைகளோடும் பொன் தாதுக்களோடும் கூடியது — வெள்ளியின் வெண்மையும் பொன்னின் மஞ்சளும் சேர்ந்து விசித்திரமான நிறத்தை உண்டாக்குகின்றன. தேவர், சாரணர், யக்ஷர், கின்னரர், அப்சரஸ் கூட்டங்கள் அங்கே வருவது அதன் தெய்விகத் தன்மையை நிரூபிக்கிறது; ‘விளையாட விரும்பி’ என்ற விருப்பவினைச் சொல்லால் அவர்களுடைய விளையாட்டு விருப்பம் சுட்டப்படுகிறது. பிறகு ஜலோதக் கடலின் வர்ணனையில் மீண்டும் அச்சம் வருகிறது — ‘எல்லா உயிர்களுக்கும் அச்சமூட்டும்’ என்ற அடைமொழியே போதுமானது. ஔர்வரின் சினத்தில் பிறந்த ஒளி குதிரைமுக வடிவில் அங்கே நிறுத்தப்பட்டுள்ளது என்ற புராணக் கதை இங்கே குறிப்பிடப்படுகிறது. ‘கடந்தபின்’ என்ற சொல்லால் பயணத்தின் வரிசை தெளிவாகிறது.

அசையும் அசையாப் பொருள்களோடு கூடிய அந்தப் பெருவேகமுடைய நீரே இந்த நெருப்பின் உணவு என்று சொல்கிறார்கள். அங்கே கடலில் வாழும் உயிரினங்கள் கதறும் ஒலி கேட்கிறது; ஆற்றலற்ற அவை அந்த வடவாமுகத்தைக் கண்ட மாத்திரத்திலேயே வேதனைக் குரல் எழுப்பின. இந்தச் சுலோகம் ஆறு பாதங்கள் கொண்டது — மூன்று அரைச் சுலோகங்கள் ஒரே எண்ணின்கீழ் அமைந்துள்ளன. நன்னீர்க் கடலின் வடகரையில் பதின்மூன்று யோஜனை சென்றால் ஜாதரூபசிலம் என்னும் பொன்னொளி வீசும் மிகப் பெரிய மலை இருக்கிறது. அங்கே நிலவைப் போன்றவனும், பூமியைத் தாங்குபவனும், தாமரை இதழ்போல் அகன்ற கண்களுடையவனுமான நாகனை — மலையின் உச்சியில் அமர்ந்திருக்கும், எல்லாத் தேவர்களாலும் வணங்கப்படும், ஆயிரம் தலைகளுடைய, நீல ஆடை அணிந்த அனந்த தேவனை — காண்பீர்கள். அந்த மகாத்மாவின் மூன்று தலைகளுடைய பொன்னாலான பனைமரக் கொடி மேடையோடு மலையின் உச்சியில் நாட்டப்பட்டு ஒளிர்கிறது. அனந்தனான ஆதிசேஷ நாகமே பூமியைத் தாங்குபவன் என்ற புராணச் செய்தி இங்கே பின்பற்றப்படுகிறது. ‘அசையும் அசையாப் பொருள்களோடு கூடிய உணவு’ என்ற சொல்லால், வடவாக்கினியின் உணவு கடல்நீரே என்றும், அதில் அசையும் அசையாப் பொருள்கள் அனைத்தும் அடங்கும் என்றும் சொல்லப்படுகிறது — இது பிரளய நெருப்புபோன்ற அச்சமூட்டும் சித்திரம். ‘கதறும் ஒலி கேட்கிறது’ என்பது செவிப்புலன் வழியாக அச்சத்தை வர்ணிப்பது, காட்சியால் மட்டுமல்ல. அனந்தனின் வர்ணனையில் நிலவைப் போன்றவன், தாமரை இதழ்போல் அகன்ற கண்களுடையவன், ஆயிரம் தலைகளுடையவன், நீல ஆடை அணிந்தவன் என்று நான்கு அடைமொழிகள் உள்ளன — அவற்றில் நீல ஆடையும் வெண்ணிற உடலும் என்ற நிற முரண் அழகைச் சேர்க்கிறது. மூன்று தலைகளுடைய பொன்னாலான பனைமரக் கொடி மேடையோடு கூடியது என்ற கொடியின் வர்ணனையும் கிழக்குத் திசையின் அடையாளமாகிறது. ‘எல்லாத் தேவர்களாலும் வணங்கப்படும்’ என்பது அனந்தனின் பெருமை.

அது கிழக்குத் திசையில் தேவர் தலைவர்களால் அமைக்கப்பட்ட அடையாளம். அதற்கு அப்பால் பொன்மயமான, சீர்மிக்க உதய மலை இருக்கிறது. அதன் சிகரம் வானைத் தொட்டு நூறு யோஜனை நீண்டிருக்கிறது; அங்கே பொன்னாலான தெய்விக மேடை ஒளிர்கிறது. அந்த மலை பூத்திருக்கும் சால மரங்களாலும் பனைகளாலும் தமாலங்களாலும் கொன்றைகளாலும், பொன்னாலான, சூரியனைப் போன்ற தெய்விக மரங்களாலும் பொலிகிறது. அங்கே ஒரு யோஜனை அகலமும் பத்து யோஜனை உயரமும் உடைய, பொன்னாலான, நிலையான சௌமனசம் என்னும் சிகரம் இருக்கிறது. முன்பு திரிவிக்கிரம அவதாரத்தில் புருஷோத்தமனான விஷ்ணு அங்கே முதல் அடியை வைத்து, இரண்டாம் அடியை மேருவின் சிகரத்தில் வைத்தான். திரிவிக்கிரமக் கதையை நினைவுகூர்வதால் கிழக்குத் திசையின் பெருமை நிலைநாட்டப்படுகிறது — இறைவனின் முதல் அடி பதிந்த இடம் எல்லாத் திசைகளிலும் முதன்மையானது. உதய மலை பொன்மயமானது, நூறு யோஜனை நீண்ட சிகரம், பொன்னாலான மேடை என்று பொன்மயமான சித்திரமே உருவாக்கப்படுகிறது. மரங்களின் கணக்கீட்டில் சாலம், பனை, தமாலம், கொன்றை ஆகியவை சொல்லப்படுகின்றன; அவையும் பொன்னாலானவை, சூரியனைப் போன்றவை — இவ்வாறு மலையும் மரங்களும் எல்லாமே பொன்மயம். சௌமனச சிகரம் ஒரு யோஜனை அகலம், பத்து யோஜனை உயரம் என்று அளவாலும் குறிக்கப்படுகிறது. ‘நிலையான’ என்ற அடைமொழியால் அதன் அழியாத்தன்மை சொல்லப்படுகிறது — கல்பத்தின் முடிவிலும் அது அழியாது என்பது கருத்து. திரிவிக்கிரமக் கதையை நினைவுகூர்வதால் இந்த இடத்தின் பெருமை தெய்வத் தொடர்பால் நிலைநாட்டப்படுகிறது. மேருவின் சிகரத்தில் இரண்டாம் அடி என்பதால் இரு திசைகளுக்கும் இடையிலான தொடர்பு சுட்டப்படுகிறது.

ஜம்புத்வீபத்தை வடக்குப் பக்கமாகச் சுற்றிவந்து, சூரியன் மிக உயர்ந்த அந்தச் சிகரத்தை அடைந்து மிகத் தெளிவாகக் காணப்படுகிறான். அங்கே வைகானசர் என்னும் வாலகில்ய மகரிஷிகள் — சூரியனின் நிறமுடைய தவசிகள் — ஒளிர்ந்துகொண்டு காணப்படுகிறார்கள். எந்த மலையின் முன்னே இந்தச் சுதர்சனத் தீவு ஒளிர்கிறதோ, அதிலேயே எல்லா உயிரினங்களின் ஒளியும் கண்ணும் உள்ளன. அந்த மலையின் முகடுகளிலும் குகைகளிலும் காடுகளிலும் வைதேகியோடு ராவணன் அங்குமிங்கும் தேடப்பட வேண்டும். பொன்மலையின் ஒளியாலும் மகாத்மாவான சூரியனின் ஒளியாலும் நிறைந்த காலைச் சந்தி சிவந்து ஒளிர்கிறது. இதுவே பூமிக்கும் உலகுக்கும் முதல் வாயிலாக அமைக்கப்பட்டது; சூரியன் உதிப்பதும் இங்கேதான்; ஆகவே இது ‘பூர்வா’ (முதலாவது, கிழக்கு) திசை என்று அழைக்கப்படுகிறது. ‘பூர்வா’ என்ற பெயரின் சொற்பொருள் விளக்கம் இங்கே தரப்படுகிறது — முதலில் அமைக்கப்பட்டதே ‘பூர்வம்’. சூரியன் ஜம்புத்வீபத்தைச் சுற்றிவருவது சௌமனச சிகரத்திலிருந்தே தெளிவாகத் தெரிகிறது என்ற வானியல் அவதானிப்பு இங்கே காவிய மொழியில் அமைக்கப்பட்டுள்ளது. வைகானசர், வாலகில்யர் என்று இரண்டு முனிவர் கூட்டங்கள்; வாலகில்யர் கட்டைவிரல் அளவுள்ள தவசிகள் என்று புராணங்களில் பிரசித்தமானவர்கள். ‘சூரியனின் நிறமுடையவர்கள்’ என்பதால் அவர்களுடைய தவத்தின் ஆற்றல் வர்ணிக்கப்படுகிறது. சுதர்சனத் தீவின் பெயர் விளக்கமும் இங்கே தரப்படுகிறது — எல்லா உயிர்களின் ஒளியும் கண்ணும் எங்கே வைக்கப்பட்டுள்ளனவோ அதுவே சுதர்சனம் (நன்கு காண்பது). ‘வைதேகியோடு ராவணன் தேடப்பட வேண்டும்’ என்பது அச்சுப்பதிப்பில் இருமுறை வருவது காணப்படுகிறது — அது தேடலின் வற்புறுத்தலைச் சுட்டுகிறது. காலைச் சந்தியின் சிவந்த ஒளியும் பொன்மலையின் ஒளியாலேயே என்பது கவிக்கற்பனை.

அந்த மலையின் முகடுகளிலும் அருவிகளிலும் குகைகளிலும் வைதேகியோடு ராவணன் தேடப்பட வேண்டும். அதற்கு அப்பால் கிழக்குத் திசை செல்ல முடியாதது — தேவர்களால் சூழப்பட்டது, சந்திர சூரியர்கள் இல்லாதது, காண முடியாதது, இருளால் மூடப்பட்டது. அந்த எல்லா மலைகளிலும் குகைகளிலும் ஆறுகளிலும், நான் சொல்லாத நாடுகளிலும்கூட ஜானகி தேடப்பட வேண்டும். வானரச் சிறந்தோரே, இவ்வளவு தூரம் மட்டுமே வானரர்களால் செல்ல முடியும்; சூரியனற்ற, எல்லையற்ற அதற்கு அப்பாலுள்ளதை நாம் அறியோம். வைதேகியையும் ராவணனின் இருப்பிடத்தையும் கண்டறிந்து, ஒரு மாதம் நிறைவடைந்ததும் உதய மலையை அடைந்து திரும்புங்கள். ஒரு மாதத்துக்கு மேல் தங்கக் கூடாது; தங்குபவன் என்னால் கொல்லப்படத் தக்கவன். மைதிலியைக் கண்டறிந்து, காரியம் கைகூடியவர்களாகத் திரும்புங்கள். வானரர்களே, மகேந்திரனுக்கு இனிய, காட்டுத் தொகுதிகளால் அணிசெய்யப்பட்ட அந்தத் திசையில் திறமையோடு திரிந்து, ரகு குலத்தோனுக்கு அன்பான சீதையைக் கண்டடைந்து, பிறகு திரும்பி வந்து சுகமாக இருப்பீர்கள். இந்த எழுபத்தொன்றாவது சுலோகம் நீண்ட யாப்பில் அமைந்தது. ஒரு மாதக் கெடு கடுமையானது; ஆயினும் இறுதியில் ஆசீர்வாதத்தோடேயே சர்க்கம் நிறைவடைகிறது. ‘நான் சொல்லாத நாடுகளிலும்’ என்ற சொல்லால் சுக்ரீவன் தன் அறிவின் எல்லையையும் ஒப்புக்கொள்கிறான் — நான் அறியாத இடத்திலும் தேட வேண்டும் என்ற அறிவுறுத்தல் தலைவனின் நேர்மையைக் காட்டுகிறது. ‘சூரியனற்ற, எல்லையற்ற’ என்ற இரு சொற்களால், உலகின் எல்லைக்கு அப்பால் உள்ளது அறிய முடியாதது என்று சொல்லப்படுகிறது; வானரர்களின் பயணமும் அங்கே தடைப்படுகிறது. ‘ஒரு மாதம் நிறைவடைந்ததும் திரும்புங்கள்’ என்ற காலக்கெடு அடுத்த சர்க்கங்களில் கதையின் பெரும் கருவியாகும்; ஏனெனில் தெற்குத் திசைக்குச் சென்ற வானரர்களே அந்தக் கெடுவை மீறுகிறார்கள். ‘தங்குபவன் கொல்லப்படத் தக்கவன்’ என்ற கடுஞ்சொல்லும் அரசாணையின் உறுதியை நிலைநாட்டுகிறது. இறுதியிலோ ‘சுகமாக இருப்பீர்கள்’ என்ற ஆசீர்வாதத்தால் படைத்தலைவன் அச்சத்தை நீக்குகிறான். இந்தச் சர்க்கத்தோடு கிழக்குத் திசையின் தேடல் தொடங்கியது என்று அறிய வேண்டும்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये किष्किन्धाकाण्डे चत्वारिंशः सर्गः॥ ४०॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க