॥वाल्मीकिरामायणम् கிஷ்கிந்தா காண்டம் · சர்க்கம் 61

கிஷ்கிந்தா காண்டம்

சர்க்கம்

சிறகுகள் கருகிய வரலாற்றைச் சம்பாதி நிசாகரரிடம் கூறுதல்

சூரியனைப் பின்தொடரும் பந்தயம், சூரிய வழியிலிருந்து உலகைக் காணுதல், மயக்கம், ஜடாயு விழுதல், சம்பாதியின் சிறகுகள் கருகுதல், மலைச்சிகரத்திலிருந்து விழுந்து உயிர்விடும் எண்ணம்

நிசாகர முனிவரின் கேள்வியைக் கேட்டு, சம்பாதி கொடியதும் கடினமானதுமான அந்தச் செயலைச் சொல்லத் தொடங்குகிறான். சட்டென, யோசிக்காமல் செய்த அந்தச் சூரியனைப் பின்தொடர்ந்த செயல் முழுவதையும் அவன் முனிவரிடம் சொன்னான். ஆனால் சொல்வதற்கு முன்பே அவன் தன் நிலையைத் தெரிவிக்கிறான்: ‘பகவானே, காயங்களால் உடல் வருந்துகிறது, வெட்கத்தால் புலன்கள் கலங்குகின்றன; களைத்துப்போன என்னால் பேசக்கூட முடியவில்லை.’ இங்கே கவி உடல் வேதனையோடு மன வெட்கத்தையும் கணக்கில் கொள்கிறார் — பறவை அரசனின் தோல்வி உடலளவில் மட்டுமல்ல, தன்மானத்துக்கும் உரியது. ஆயினும் முனிவர் கேட்டதால் அவன் சொல்வதை நிறுத்தவில்லை. ‘ஸஹஸா’ (சட்டென) என்ற சொல்லால் செயலின் அடிப்படைக் குற்றம் சுட்டப்படுகிறது — சிந்தனையின்மையே அடுத்து வரும் எல்லாத் துயரத்துக்கும் வித்து.

‘நானும் ஜடாயுவும் ஒருவரோடொருவர் போட்டியிட்டதால் செருக்கில் மயங்கியிருந்தோம். எங்கள் வீரத்தின் எல்லையை அறிய விரும்பி, நாங்கள் தொலைவிலிருந்தே வானத்தில் பறந்தோம். கைலாச சிகரத்தில் முனிவர்களின் முன்னிலையில் நாங்கள் ஒரு பந்தயம் கட்டினோம் — சூரியன் அஸ்தமன மாமலையை அடையும் வரை அவனைப் பின்தொடர வேண்டும் என்று. முனிவர்கள் சாட்சிகள், இடம் புண்ணியத் தலம்; இவ்வாறு போட்டி சபதமாக மாறியது. ஒரே நேரத்தில் பறந்து, தரையில் நகரங்கள் தனித்தனியாகத் தேர்ச்சக்கர அளவில் தெரிவதைக் கண்டோம். ஓரிடத்தில் இசைக்கருவிகளின் முழக்கமும், ஓரிடத்தில் அணிகலன்களின் ஓசையும் கேட்டன; சிவப்பு ஆடை அணிந்து பாடிக்கொண்டிருந்த பல பெண்களையும் நாங்கள் கண்டோம்.’ பறக்கத் தொடங்கியபோது பூமி அழகாகவும் சிறியதாகவும் தோன்றுகிறது, காதில் மங்கல ஒலிகள் கேட்கின்றன — செருக்கின் முதல் பலன் இது; இதற்குப் பின் எதிர்மாறு வரப்போகிறது. நகரங்கள் சிறியதாகத் தெரிவதால் ஏறிய உயரம் அளக்கப்படுகிறது. ‘பணம்’ (பந்தயம்) என்ற சொல் முக்கியமானது — விளையாட்டுக்காகக் கட்டிய போட்டியே உயிருக்கு ஆபத்தை உண்டாக்கப்போகிறது. ‘தொலைவிலிருந்தே’ என்று சொல்வதால் சம்பாதி தன் குற்றத்தை மறைக்கவில்லை; செருக்கும் போட்டியும் இரண்டுமே ஒப்புக்கொள்ளப்பட்டன; இது அவனுடைய நேர்மையைச் சுட்டுகிறது.

‘பிறகு விரைவாக மேலெழுந்து நாங்கள் சூரியனின் வழியை அடைந்தோம்; அங்கிருந்து புல்வெளி போலத் தோன்றிய காட்டைப் பார்த்தோம். கூழாங்கற்களைப் போன்ற மலைகளால் பூமி மூடப்பட்டதுபோலத் தோன்றியது; ஆறுகளால் நூல்கள் சுற்றப்பட்டதுபோல நிலம் காணப்பட்டது. இமயமும் விந்தியமும் பெருமலையான மேருவும் தரையில் குளத்தில் நிற்கும் யானைகளைப் போல ஒளிர்ந்தன.’ மூன்று உவமைகளால் கவி தொலைவை அளக்கிறார் — மலைகள் கூழாங்கற்களின் அளவு, ஆறுகள் நூல்களின் அளவு, பெருமலைகள் யானைகளின் அளவு. அதன்பின் வர்ணனை திடீரெனத் தலைகீழாகிறது: ‘எங்களுக்குக் கடும் வியர்வையும் களைப்பும் அச்சமும் உண்டாயின; மயக்கம் சூழ்ந்தது; பிறகு கொடிய மூர்ச்சை ஏற்பட்டது. தெற்குத் திசையும் தெரியவில்லை, தென்கிழக்கும் தெரியவில்லை, மேற்கும் தெரியவில்லை; நிலையாக இருந்த உலகமும் யுக முடிவில் நெருப்பால் எரிக்கப்பட்டதுபோலத் தோன்றியது.’ திசைமயக்கமே ஆபத்தின் முதல் அடையாளம்; பந்தயம் கட்டிப் பறந்தவர்கள் இப்போது திசையையும் அறியவில்லை. அழகைக் காண்பதிலிருந்து வெப்பத்தைக் காண்பது வரையிலான இந்த நகர்வே சர்க்கத்தின் மையம். ‘நியதஃ’ (நிலையாக இருந்த) என்ற அடைமொழியால் கவி சுட்டுகிறார் — உலகம் உண்மையில் நலமாகவே இருந்தது, மாற்றம் காண்பவர்களின் கண்ணிலேயே இருந்தது. ஊழியில் சிக்கியதுபோலத் தோன்றும் வெளியுலகம் உண்மையில் அவர்களுடைய மயக்கத்தின் பிரதிபலிப்பே.

‘மனம் சிதைந்தது; கண்ணும் ஒரு பற்றுக்கோட்டை அடைந்தும் மீண்டும் சிதைந்தது. ஆயினும் பெரும் முயற்சியோடு இதே சூரியன் மேல் மனத்தையும் கண்களையும் நிலைநிறுத்தி அவனைக் கண்டோம். மீண்டும் பெரும் முயற்சியோடு சூரியனைப் பார்த்தோம் — அவன் எங்களுக்குப் பூமியின் அளவுக்கு நிகராகத் தோன்றினான்.’ சூரியனின் அண்மை இங்கே அவனுடைய அளவாலேயே அளக்கப்படுகிறது; தரையில் நிற்பவர்களுக்கு ஒரு வட்டமாக மட்டும் தெரிவது அருகில் பூமியைப் போலப் பெரியது. முன்பு நகரங்கள் தேர்ச்சக்கர அளவில் இருந்தன, இப்போது சூரியன் பூமி அளவில் — அளவுகளின் இந்த எதிர்மாறான போக்கு ஏறியதன் உச்சத்தைச் சுட்டுகிறது. பன்னிரண்டாம் சுலோகம் திறனாய்வுப் பதிப்பில் காணப்படவில்லை; அது வல்கேட் பாடத்துக்கே உரியது.

‘ஜடாயு என்னிடம் சொல்லாமலேயே அங்கிருந்து பூமியை நோக்கி விழுந்தான். அவனைக் கண்டு நானும் உடனே வானத்திலிருந்து என்னைக் கீழே விட்டேன். என் சிறகுகளால் மூடிக் காக்கப்பட்ட ஜடாயு கருகவில்லை; கவனக்குறைவால் வான்வழியிலிருந்து விழுந்த நானே அங்கே கருகினேன். அவன் ஜனஸ்தானத்தில் விழுந்தான் என்று ஐயுறுகிறேன்; நானோ சிறகுகள் கருகி, உணர்விழந்து விந்தியத்தில் விழுந்தேன். அரசை இழந்து, தம்பியை இழந்து, சிறகுகளையும் வீரத்தையும் இழந்த நான், முற்றிலும் சாகவே விரும்பி மலைச்சிகரத்திலிருந்து விழப்போகிறேன்.’ தம்பியைக் காத்ததே அவன் கருகியதற்குக் காரணம் — இங்கே பாசம் வீரத்தைவிட மேலானது, அண்ணனின் தர்மம் செருக்கைவிட வலியது. ‘இழந்து’ என்ற மூன்று சொற்களால் அவன் தன் வெறுமையை எண்ணுகிறான்; ஆயினும் சர்க்கம் இங்கேயே முடிகிறது; முனிவரின் பதில் அடுத்த சர்க்கத்தில் வரும். இவை அனைத்தும் வானரர்களின் முன்னிலையில் சொல்லப்படும் பழைய வரலாறு; ஆகவே தன்மையில் அமைக்கப்பட்டுள்ளது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये किष्किन्धाकाण्डे एकषष्टितमः सर्गः॥ ६१॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க