சர்க்கம்
நிசாகரர் சம்பாதியைத் தேற்றி வரவிருக்கும் ராம காரியத்தைக் கூறுதல்
சிறகுகள் மீண்டும் கிடைக்கும் என்ற உறுதி, ராமனின் பிறப்பு, வனவாசம், சீதை கவரப்படுதல் பற்றிய முன்னுரைப்பு, தக்க இடத்துக்கும் காலத்துக்கும் காத்திருக்கும்படி அறிவுரை, மகரிஷியின் உடல்துறக்கும் எண்ணம்
முனிவர்களில் சிறந்த நிசாகரரிடம் இவ்வாறு சொன்ன பின், சம்பாதி மிகவும் துயருற்று அழுதான். ஒரு முகூர்த்த நேரம் தியானித்த பின் பகவானான முனிவர் இவ்வாறு சொன்னார்: ‘உனக்கு மீண்டும் புதிய சிறகுகளும் சிறு இறகுகளும் தோன்றும்; கண்களும், உயிர்மூச்சுகளும், வீரமும், வலிமையும் உனக்கு மீண்டும் வரும்.’ தியானமே இங்கே முனிவருக்கு எதிர்காலத்தை அறியும் கருவி; அழுகைக்கு அவர் தரும் பதில் வெறும் ஆறுதல் அல்ல, உறுதியான வாக்குறுதி. ‘பக்ஷௌ ப்ரபக்ஷௌ’ (சிறகுகளும் சிறு இறகுகளும்) என்ற வேறுபாட்டால் பெரிய இறகுகளும் சிறிய இறகுகளும் தனித்தனியாகக் குறிப்பிடப்பட்டன. ‘பகவான்’ என்ற சொல்லால் முனிவரின் மகிமையும் தவ ஆற்றலும் சுட்டப்பட்டன; அவருடைய இந்தச் சொல்லே இனி சம்பாதியின் வாழ்க்கைக்கு ஒரு பற்றுக்கோடாகும்.
‘புராணத்தில் மிகப் பெரிய ஒரு வருங்காலக் காரியத்தைப் பற்றி நான் கேட்டிருக்கிறேன்; தவத்தால் அதைக் கண்டிருக்கிறேன்; கேட்டு அறிந்திருக்கிறேன்’ என்று முனிவர் தன் சான்றைச் சொல்கிறார் — கேள்வி, தவம், அனுபவம் என்ற மூன்று வழிகள். ‘இக்ஷ்வாகு குலத்தை வளர்க்கும் தசரதன் என்ற ஓர் அரசன் தோன்றுவான்; அவனுக்குப் பேரொளி வாய்ந்த ராமன் என்ற மகன் பிறப்பான். சத்தியமே வீரமாகக் கொண்ட அவன், தந்தையால் அந்தக் காரியத்தில் நியமிக்கப்பட்டு, சகோதரன் லக்ஷ்மணனோடு காட்டுக்குச் செல்வான். தேவர்களாலும் தானவர்களாலும் கொல்லப்பட முடியாத, நிருதி குலத்து அரக்கர் தலைவன் ராவணன் என்பவன் ஜனஸ்தானத்தில் அவனுடைய மனைவியைக் கவர்வான்.’ இவ்வாறு முனிவர் சம்பாதியின் வருங்காலக் காரியத்துக்கான களத்தை அமைக்கிறார் — இன்று தொலைவில் இருப்பதே இவனுடைய வாழ்க்கையின் நோக்கமாகும். ‘பவிஷ்யதி’ (நிகழும்) என்ற எதிர்கால வினையைத் திரும்பத் திரும்பப் பயன்படுத்துவதால் கவி இதைக் காட்டுகிறார் — சொல்லப்படுவது எதுவும் இன்று நிகழவில்லை, ஆனால் முனிவரின் தெய்விகப் பார்வையில் நிறைவேறியதே. ராமனின் பிறப்பு, அவனுடைய வனவாசம், சீதை கவரப்படுதல் என்ற மூன்று இழைகளே இங்கே சுருக்கமாகச் சொல்லப்பட்டுள்ளன; அவற்றிலேயே சம்பாதியின் நீண்ட காத்திருப்பின் வித்து பொதிந்துள்ளது.
‘பெரும் பேறுடைய, புகழ்மிக்க அந்த மைதிலி, விருப்பப் பொருள்களாலும் உண்பனவற்றாலும் தின்பனவற்றாலும் ஆசைகாட்டப்பட்டாலும் உண்ணமாட்டாள்; துயரில் மூழ்கியே இருப்பாள். அவளுடைய நிலையை அறிந்து இந்திரன் அவளுக்குச் சிறந்த உணவை அளிப்பான் — அமுதத்தைப் போன்ற, தேவர்களுக்கும் கிடைப்பதரிய உணவு. அந்த உணவைப் பெற்று, “இது இந்திரனிடமிருந்து வந்தது” என்று அறிந்து, மைதிலி அதன் முதற்பகுதியை எடுத்து ராமனுக்காகத் தரையில் படைப்பாள். “என் கணவன் உயிரோடிருந்தால், அல்லது கொழுந்தன் லக்ஷ்மணன் உயிரோடிருந்தால், அல்லது இருவரும் தேவநிலையை அடைந்திருந்தால், இந்த உணவு அவர்களுக்கு” என்று அவள் சொல்வாள்.’ கற்புடையவளின் உறுதி இங்கே உணவைத் துறப்பதாலும், பித்ருக்களுக்குச் செய்யும் வேள்வி போன்ற படையலாலும் காட்டப்படுகிறது. ‘ந போக்ஷ்யதி’ (உண்ணமாட்டாள்) என்ற ஒரே வினைச்சொல்லால் சீதையின் முழு விரதமும் சுட்டப்பட்டது; ‘துக்கமக்னா’ (துயரில் மூழ்கியவள்) என்பதால் அவளுடைய உள்நிலை சுட்டப்பட்டது. இந்திரனின் உணவுக்கொடை தெய்வத்தின் அருள்; சீதையின் படையல் கணவனை நினைக்கும் ஒழுக்கம் — இரண்டுமே அவளுடைய கற்பை உறுதிப்படுத்துகின்றன.
‘அங்கே ராமனால் அனுப்பப்பட்ட வானரத் தூதர்கள் வருவார்கள்; பறவையே, அவர்களுக்கு நீ ராமனின் பட்டத்தரசியைப் பற்றிச் சொல்ல வேண்டும்.’ இவ்வாறு சொல்லி முனிவர் சம்பாதியைத் தடுக்கிறார்: ‘எந்த வகையிலும் நீ போகக்கூடாது; இந்த நிலையில் நீ எங்கே போவாய்? தக்க இடத்துக்கும் காலத்துக்கும் காத்திரு; நீ மீண்டும் சிறகுகளைப் பெறுவாய். இன்றே உன்னைச் சிறகுடையவனாக்க என்னால் முடியும்; ஆனால் இங்கேயே இருந்து நீ உலகங்களுக்கு நன்மை தரும் காரியத்தைச் செய்வாய்.’ சிறகுகளைத் தருவதில் தாமதம் இயலாமையால் அல்ல, ஒரு நோக்கத்தால் — தவசியின் ஆற்றலும் காலத்தைப் பின்பற்றுகிறது. ‘ஆக்யேயா’ (சொல்லப்பட வேண்டியவள்) என்ற கடமை வினைவடிவத்தால் சம்பாதியின் கடமை குறிக்கப்பட்டது — இதுவே அவனுடைய நீண்ட வாழ்க்கையின் நோக்கம். ‘தக்க இடத்துக்கும் காலத்துக்கும் காத்திரு’ என்ற உபதேசமும் ராமாயணத்தில் மீண்டும் மீண்டும் போதிக்கப்படும் பொறுமையின் கொள்கை.
‘அந்த அரசகுமாரர்கள் இருவருடைய காரியத்தை நீயும் செய்ய வேண்டும்; அது அந்தணர்கள், பெரியோர்கள், முனிவர்கள், இந்திரன் ஆகியோரின் காரியமே.’ இவ்வாறு சொல்லி முனிவர் தன் எண்ணத்தைச் சொல்கிறார்: ‘நானும் ராம லக்ஷ்மணர் என்ற அந்தச் சகோதரர்கள் இருவரையும் காண விரும்புகிறேன்; ஆனால் நீண்ட காலம் உயிரைத் தாங்கியிருக்க விரும்பவில்லை; இந்த உடலைத் துறப்பேன்.’ இவ்வாறு உண்மைப் பொருளை நேரில் கண்டறிந்த மகரிஷி சொன்னார். இறுதி அரைச் சுலோகம் திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை, வல்கேட் பாடத்துக்கே உரியது; அதோடு சம்பாதியின் பழைய வரலாறு நிறைவடைகிறது. ‘த்ருஷ்டதத்வார்த்ததர்சனஃ’ (உண்மைப் பொருளை நேரில் கண்டவர்) என்ற அடைமொழியால் இறுதியில் முனிவரின் நம்பகத்தன்மை நிலைநாட்டப்பட்டது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये किष्किन्धाकाण्डे द्विषष्टितमः सर्गः॥ ६२॥