॥वाल्मीकिरामायणम् கிஷ்கிந்தா காண்டம் · சர்க்கம் 63

கிஷ்கிந்தா காண்டம்

சர்க்கம்

சம்பாதிக்குச் சிறகுகள் முளைத்தலும் வானரர்கள் தெற்கு நோக்கிப் புறப்படுதலும்

நிசாகரர் ஆசிரமத்துக்குள் நுழைதல், விந்தியத்தில் நூறாண்டுக் காத்திருப்பு, மகனைக் கடிந்துகொண்டது, சிறகுகள் மீண்டும் தோன்றுதல், வானரர்களின் புறப்பாடு

‘இவற்றாலும் இன்னும் பல சொற்களாலும் சொல்வன்மையுடைய அந்த முனிவர் என்னைப் புகழ்ந்து, விடை தந்து, தன் இருப்பிடத்துக்குள் நுழைந்தார். பிறகு நான் மலைக்குகையிலிருந்து மெல்ல மெல்ல ஊர்ந்து வெளிவந்து, விந்தியத்தின் மேல் ஏறி உங்களுக்காகக் காத்திருக்கிறேன். அன்றுமுதல் இன்றுவரை நூறாண்டுகளுக்கு மேல் கழிந்துவிட்டன; முனிவரின் சொல்லை நெஞ்சில் வைத்துக்கொண்டு நான் தக்க இடத்துக்கும் காலத்துக்கும் காத்திருக்கிறேன்.’ ‘மெல்ல மெல்ல’ என்ற இரட்டிப்பால் சிறகுகள் கருகியவனின் நடையின் துன்பம் சுட்டப்பட்டது — முன்பு சூரியனின் வழியை அடைந்தவன் இப்போது குகையிலிருந்து வெளிவரவே நீண்ட காலம் முயல்கிறான். ‘காத்திருக்கிறேன்’ என்ற நிகழ்காலத்தால் கவி கேட்போராகிய வானரர்களையே நேரடியாக விளிக்கிறார். அச்சுப் பதிப்பில் இங்கே ஓர் அடிக்குறிப்பு உள்ளது — மூலத்தில் ‘நூறுக்கு மேல்’ என்று உள்ளது; அறுபதாம் சர்க்கத்திலோ எட்டாயிரம் ஆண்டுகள் சொல்லப்பட்டுள்ளன; ஆகவே இரண்டும் ஒத்துப்போகும்படி ‘நூறு’ என்ற சொல் ஒரு குறிப்புச் சொல் (பெரும் எண்ணிக்கையைச் சுட்டுவது) என்று முடிவு செய்யப்பட்டுள்ளது. ‘உங்களுக்காகக் காத்திருக்கிறேன்’ என்ற பன்மையிலான மரியாதை விளியால் சம்பாதி வானரர்களிடம் கொண்ட மதிப்பு சுட்டப்படுகிறது.

‘நிசாகரர் மகாப்பிரஸ்தானம் (இறுதிப் பயணம்) மேற்கொண்டு சுவர்க்கம் சென்ற பின், பல எண்ணங்களால் சூழப்பட்ட என்னை வேதனை எரிக்கிறது. சாவதற்கு எழும் எண்ணத்தை முனிவரின் சொற்களால் திருப்புகிறேன்; உயிரைக் காக்கும்படி அவர் தந்த அறிவு, சுடர்விடும் நெருப்புக் கொழுந்து இருளைப் போக்குவதுபோல என் துயரத்தைப் போக்குகிறது. தீயவனான ராவணனின் வீரத்தை அறிந்திருந்தும், “மைதிலியை ஏன் காப்பாற்றவில்லை?” என்று நான் என் மகனைச் சொற்களால் கடிந்துகொண்டேன். அவளுடைய புலம்பலைக் கேட்டும், சீதையைப் பிரிந்த அவ்விருவரையும் கண்டும், தசரதனிடம் எனக்கிருந்த நட்புக்காக என் மகன் எனக்கு இனியதைச் செய்யவில்லை.’ இங்கே சம்பாதியின் துயரம் மூவகை — முனிவரின் பிரிவு, தன் உடற்குறை, மகனின் அக்கறையின்மை. ‘சுடர்விடும் நெருப்புக் கொழுந்து இருளைப் போக்குவதுபோல’ என்ற உவமையால் முனிவரின் சொல்லின் ஆற்றல் காட்டப்பட்டது; சோகத்தைப் போக்குவது தத்துவ அறிவாலேயே என்பது உட்பொருள். மகனின் பெயர் இங்கே சொல்லப்படவில்லை; ஆனால் அடுத்த சர்க்கங்களில் அவன் சுபார்சுவன் என்று அறியப்படுகிறான். ‘சொற்களால் கடிந்துகொண்டேன்’ என்ற சொல்லால் தந்தையின் இயலாமையே வெளிப்படுகிறது — சிறகற்றவன் சொல்லால் மட்டுமே தண்டிக்க முடியும். தசரதனோடு முன்பு இருந்த நட்பே இங்கே சான்றாக நினைவூட்டப்படுகிறது.

இவ்வாறு ஒன்றுகூடிய வானரர்களோடு இருந்து சம்பாதி பேசிக்கொண்டிருக்கையிலேயே, அந்தக் காட்டுவாசிகளின் கண்முன்னே அப்போது அவனுக்குச் சிறகுகள் முளைத்தன. சிவந்த இறகுகளோடு முளைத்த சிறகுகள் கொண்ட தன் உடலைக் கண்டு அவன் ஒப்பற்ற மகிழ்ச்சி அடைந்து வானரர்களிடம் சொன்னான்: ‘அளவற்ற ஒளியுடைய ராஜரிஷி நிசாகரரின் அருளால், சூரியக் கதிர்களால் கருகிய என் சிறகுகள் மீண்டும் தோன்றிவிட்டன.’ முனிவரின் சொல்லின் உண்மை இங்கே கண்கூடாக நிரூபிக்கப்பட்டது; நூறாண்டுக் காத்திருப்பின் பலன் ஒரு கணத்தில் வந்தது. ‘காட்டுவாசிகளின் கண்முன்னே’ என்ற சொல்லால் கவி சாட்சிகளை எண்ணுகிறார் — வானரர்கள் தாமே கண்டதே அவர்களுடைய ஊக்கத்துக்கு வேர். முந்தைய சர்க்கங்களில் முனிவர் உறுதியளித்தது — ‘உனக்கு மீண்டும் புதிய சிறகுகளும் சிறு இறகுகளும் தோன்றும்’ என்பது — இங்கே எழுத்துக்கு எழுத்து நிறைவேறியது; கதையின் இரண்டு இழைகளும் இங்கே ஒன்றுசேர்கின்றன.

‘இளமையில் எனக்கு இருந்த வீரத்தையே இன்று வலிமையாகவும் ஆண்மையாகவும் உணர்கிறேன். எல்லா வகையிலும் முயலுங்கள், நீங்கள் சீதையைக் கண்டடைவீர்கள்; எனக்குச் சிறகுகள் கிடைத்தது உங்கள் வெற்றிக்கு நம்பிக்கை தரும் அடையாளம்.’ இவ்வாறு அந்த வானரர்கள் அனைவரிடமும் சொல்லி, பறவைகளில் சிறந்த சம்பாதி தன் பறக்கும் திறனை அறிய விரும்பி மலைச்சிகரத்திலிருந்து மேலே பறந்தான். தன் ஆற்றலைச் சோதிப்பதே மற்றவர்களுக்கு ஊக்கத்துக்கான எடுத்துக்காட்டு — நூறாண்டுகள் அசையாமல் இருந்தவன் மீண்டும் பறந்து தன் புதிய வேகத்தை அறிய விரும்புகிறான். ‘ஸித்திப்ரத்யயகாரகஃ’ (வெற்றிக்கு நம்பிக்கை தருவது) என்ற சொல்லால் தனக்குச் சிறகுகள் கிடைத்தது வானரர்களின் காரிய வெற்றிக்கான நன்னிமித்தமாக முன்வைக்கப்பட்டது. ‘திறனை அறிய விரும்பி’ என்ற சொல்லால் பறந்ததன் நோக்கம் தெளிவாக்கப்பட்டது — தப்பி ஓடுவதற்கு அல்ல, காட்சிக்கு அல்ல, தன் ஆற்றலைச் சோதிப்பதற்கே. முன்பு சூரியனைப் பின்தொடர்ந்து சிறகுகளை இழந்தவனே இப்போது அடக்கத்தோடு மலைச்சிகரத்திலிருந்து மட்டுமே பறக்கிறான்.

அவனுடைய அந்தச் சொற்களைக் கேட்டு, மனம் மகிழ்ந்த வானரர்களில் புலி போன்றவர்கள் வீரத்தால் உயர்வதற்கு ஆயத்தமானார்கள். பிறகு காற்றுக்கு நிகரான வீரமுடைய, ஆண்மையை மீண்டும் பெற்ற வானரச் சிறந்தோர், ஜனகனின் மகளைத் தேடும் முனைப்போடு அபிஜித் நட்சத்திரம் நோக்கிய திசைக்குச் சென்றனர். ‘அபிஜித்’ என்ற நட்சத்திரம் புறப்பாட்டுக்கான மங்கலமான முகூர்த்தம்; ‘ப்ரதிலப்தபௌருஷாஃ’ (ஆண்மையை மீண்டும் பெற்றவர்கள்) என்பது முன்பு மனம் தளர்ந்திருந்தவர்கள் மீண்டும் எழுந்ததைச் சுட்டுகிறது. இறுதிச் சுலோகம் நீண்ட யாப்பில் அமைந்தது. இவ்வாறு கழுகரசனின் கதை நிறைவடைந்தது; வானரர்களின் கடற்கரைப் பயணம் தொடங்கியது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये किष्किन्धाकाण्डे त्रिषष्टितमः सर्गः॥ ६३॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க