॥वाल्मीकिरामायणम् கிஷ்கிந்தா காண்டம் · சர்க்கம் 64

கிஷ்கிந்தா காண்டம்

சர்க்கம்

கடலைக் கண்டு வானரர்கள் மனம் தளர்தலும் அங்கதன் தேற்றுதலும்

கடற்கரையில் தங்குதல், கடலின் பயங்கர வர்ணனை, வானரர்களின் மனத்தளர்ச்சி, அங்கதன் மனத்தளர்ச்சியைக் கண்டித்தல், தாவும் ஆற்றல் பற்றிய கேள்வி

கழுகரசன் சம்பாதி இவ்வாறு சொன்னதும், சிங்கம் போன்ற வீரமுடைய வானரர்கள் துள்ளிக் குதித்து, மகிழ்ச்சியோடு ஒன்றுகூடி ஆரவாரித்தனர். சம்பாதியின் சொல்லையும் ராவணனின் அழிவையும் கேட்டு, சீதையைக் காண விரும்பிய வானரர்கள் மகிழ்ந்து கடலுக்கு வந்தனர். பயங்கர வீரமுடைய அவர்கள் அந்த இடத்தை அடைந்து, பேருலகம் முழுவதன் பிரதிபலிப்பு போல நின்ற கடலைக் கண்டனர். பிறகு தென்கடலின் வடபகுதியை அடைந்து, பெருவலிமை மிக்க வானர வீரர்கள் அங்கே தங்கினர். ‘உலகத்தின் பிரதிபலிப்பு’ என்ற உவமையால் கடலின் விரிவும், கண்ணாடியை ஒத்திருப்பதால் அதன் அசைவின்மையும் ஒருசேரச் சுட்டப்பட்டன. முந்தைய சர்க்கத்தின் இறுதியில் ஊக்கத்தோடு புறப்பட்டவர்கள் இங்கே இலக்கை நோக்கிய வழியில் முதல் தடையைக் காண்கிறார்கள் — கதையின் போக்கு இங்கேதான் மாறுகிறது. ‘ஸமுத்ப்லுத்ய’ (துள்ளிக் குதித்து) என்ற சொல்லால் வானரர்களின் இயல்பான செயல் சுட்டப்பட்டது — அவர்களுடைய மகிழ்ச்சி சொல்லால் அல்ல, துள்ளலாலேயே வெளிப்படுகிறது. ‘சீதையைக் காண விரும்பியவர்கள்’ என்பது அவர்களுடைய நோக்கம்; ராவணனின் அழிவும் சீதையைக் காண்பதற்கான வழியே. ‘வடபகுதியை அடைந்து’ என்ற சொல்லால் இடம் நுட்பமாகக் குறிக்கப்பட்டது — தென்கடலின் வடகரை; ஏனெனில் முன்னே இலங்கை தெற்கில் உள்ளது.

அந்தக் கடல் ஓரிடத்தில் உறங்குவதுபோலவும், வேறோரிடத்தில் விளையாடுவதுபோலவும் தோன்றியது; ஓரிடத்தில் மலையளவு நீர்க்குவியல்களால் மூடப்பட்டிருந்தது. பாதாளத்தில் வாழும் தானவத் தலைவர்கள் நிறைந்த, மயிர்க்கூச்செறியச் செய்யும் அந்தக் கடலைக் கண்டு வானரர்களில் யானை போன்றவர்கள் மனம் தளர்ந்தனர். வானத்தைப் போலக் கடப்பதற்கரிய அதைப் பார்த்து வானரர்கள் அனைவரும் ஒன்றாக மனம் தளர்ந்து ‘என்ன செய்வது?’ என்று சொல்லிக்கொண்டிருந்தனர். உறக்கம், விளையாட்டு என்ற இரண்டு உவமைகளால் கடலின் அமைதியான வடிவமும் கொந்தளிக்கும் வடிவமும் இரண்டும் விவரிக்கப்பட்டன; ‘வானத்தைப் போலக் கடப்பதற்கரியது’ என்பதால் அதன் கரையின்மை சொல்லப்பட்டது. மனத்தளர்ச்சிக்குக் காரணம் இங்கே பகைவன் அல்ல, வழியே — இதுவே இந்தச் சர்க்கத்தின் தனிச்சிறப்பு. ‘என்ன செய்வது?’ என்ற கேள்வியே அடுத்த இரண்டு சர்க்கங்களின் பொருள்; இங்கே கேள்வி எழுப்பப்பட்டது; பதிலோ அனுமனிடமே நிலைகொள்ளும்.

கடலைப் பார்த்ததால் மனம் தளர்ந்த படையைக் கண்டு, வானரர்களில் சிறந்த அங்கதன் அச்சத்தால் வருந்திய வானரர்களைத் தேற்றினான்: ‘மனத்தைத் தளர்ச்சிக்கு இடம் தரக்கூடாது; மனத்தளர்ச்சி மிகப் பெரிய குற்றம். கோபம் கொண்ட பாம்பு குழந்தையைக் கொல்வதுபோல மனத்தளர்ச்சி மனிதனைக் கொல்கிறது. வீரம் காட்ட வேண்டிய நேரம் வந்தபோது மனத்தளர்ச்சிக்கு இடம் தருபவன் ஒளியற்றவன்; அவனுடைய முயற்சி நிறைவேறுவதில்லை.’ இங்கே அங்கதன் வயதில் இளையவனாக இருந்தும் படைத்தலைவனின் சொல்லைப் பேசுகிறான்; மனத்தளர்ச்சியைக் கண்டிப்பது ராமாயணத்தில் மீண்டும் மீண்டும் போதிக்கப்படும் கொள்கை. பாம்பு உவமை குறிப்பாக உள்ளத்தைத் தொடுவது — பாம்பு குழந்தையைக் கொல்கிறது, ஏனெனில் குழந்தைக்குத் தற்காப்பு தெரியாது; அதுபோலவே மனத்தளர்ச்சி பக்குவமடையாத அறிவுடைய மனிதனை அழிக்கிறது. ‘தோஷவத்தரஃ’ (மிகப் பெரிய குற்றம்) என்ற உயர்வு விகுதியால் மனத்தளர்ச்சி மற்றக் குற்றங்களைவிடவும் பெரியது என்று நிறுவப்பட்டது. படைத்தலைவனின் முதல் கடமை இங்கே காட்டப்படுகிறது — முதலில் மன உறுதி, பிறகு உபாயச் சிந்தனை.

அந்த இரவு கழிந்ததும், அங்கதன் வானரர்களோடும் முதிய வானரர்களோடும் கூடி மீண்டும் ஆலோசனை செய்தான். அங்கதனைச் சூழ்ந்து நின்ற அந்த வானரப் படை, இந்திரனைச் சூழ்ந்து நிற்கும் மருத்துகளின் படை போல ஒளிர்ந்தது. வாலியின் மைந்தனையும் அனுமனையும் தவிர வேறு யார்தான் அந்த வானரப் படையை நிலைநிறுத்த முடியும்? பிறகு பகைவரை அடக்குபவனான திருமிக்க அங்கதன் அந்த முதிய வானரர்களையும் படையையும் மதித்துப் பொருள் பொதிந்த சொற்களைச் சொன்னான். கவி இங்கே அங்கதன், அனுமன் இருவருடைய ஆற்றலையும் தனித்தனியே குறிப்பிடுகிறார் — வரவிருக்கும் சுந்தர காண்டத்துக்கான முன்னறிவிப்பு இது. ‘அனுமான்ய’ (மதித்து) என்ற சொல்லால் அங்கதனின் பணிவு காட்டப்பட்டது; அவன் முதியோரை அவமதித்து ஆணையிடுவதில்லை, மதித்துக் கேட்கிறான். ‘அந்த இரவு கழிந்ததும்’ என்ற சொல்லால் கவி காலத்தையும் கணக்கிடுகிறார் — மாதக் கெடு முடிந்த பின் ஒவ்வொரு நாளும் முக்கியமானது. மருத்துகளின் படை என்ற உவமையால் வானரப் படையின் அழகும் எண்ணிக்கையும் இரண்டும் சுட்டப்பட்டன; அங்கதனின் இடம் இந்திரனுடையதைப் போன்றது.

‘இப்போது பேரொளி வாய்ந்த யார் கடலைத் தாண்டுவான்? பகைவரை அடக்கும் சுக்ரீவனை வாக்குத் தவறாதவனாக்குபவன் யார்? நூறு யோஜனையைத் தாண்டக்கூடிய வீர வானரன் யார்? இந்தக் கூட்டத் தலைவர்கள் அனைவரையும் பேரச்சத்திலிருந்து விடுவிப்பவன் யார்? யாருடைய அருளால் நாம் காரியம் நிறைவேறியவர்களாய், மகிழ்ச்சியோடு இங்கிருந்து திரும்பி மனைவியரையும் பிள்ளைகளையும் வீடுகளையும் காண்போம்? யாருடைய அருளால் நாம் மகிழ்ந்து, பெருவலிமை மிக்க ராமனையும், லக்ஷ்மணனையும், காட்டுவாசியான சுக்ரீவனையும் சென்றடைவோம்?’ நான்கு கேள்விகளால் அங்கதன் காரியத்தின் கனத்தையும், தம்மவரைக் காணும் நம்பிக்கையையும் ஒருசேர முன்வைக்கிறான். ‘சுக்ரீவனை வாக்குத் தவறாதவனாக்குபவன்’ என்ற சொல்லால் அரசனின் சபதமே படையின் சுமை என்று சுட்டப்படுகிறது; மாதக் கெடு கடந்துவிட்டதை நினைத்து அச்சம் கூடுகிறது. ‘யாருடைய அருளால்’ என்பதை இருமுறை சொல்லி அங்கதன் இதைக் காட்டுகிறான் — கடலைத் தாண்டுபவன் தன் காரியத்தை மட்டும் சாதிப்பதில்லை, அனைவரின் உயிரையும் காக்கிறான். வீடு, மனைவி, பிள்ளைகளைக் காண்பது என்பது வானரர்களின் உள்ளத்தைத் தொடும் ஈர்ப்பு; களைத்த படையை வெறும் கடமையுணர்வு தூண்டாது என்பதைப் படைத்தலைவன் அறிவான்.

‘உங்களில் கடலைத் தாண்டும் திறனுள்ள வானரன் யாரேனும் இருந்தால், அவன் இங்கே விரைவாக நமக்குப் புனிதமான அபயதட்சிணையை (அச்சமின்மை என்ற கொடையை) அளிக்கட்டும்.’ அங்கதனின் சொல்லைக் கேட்டு யாரும் எதுவும் சொல்லவில்லை; அந்த வானரப் படை முழுவதும் அங்கே உறைந்துவிட்டதுபோல ஆயிற்று. பிறகு வானரர்களில் சிறந்த அங்கதன் மீண்டும் அந்த வானரர்களிடம் சொன்னான்: ‘நீங்கள் அனைவரும் வலிமையுடையோரில் சிறந்தவர்கள், உறுதியான வீரமுடையவர்கள், புகழத்தக்க குலத்தில் பிறந்தவர்கள், அடிக்கடி போற்றப்பட்டவர்கள். உங்களில் எவருக்கும் எப்போதும் செல்லும் வழியில் தடை ஏற்படுவதில்லை; வானரச் சிறந்தோரே, தாவுவதில் ஒவ்வொருவருக்கும் உள்ள ஆற்றலைச் சொல்லுங்கள்.’ ‘அபயதட்சிணை’ என்ற வேள்விச் சொல் இங்கே பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது — இந்தக் காரியம் ஒரு வேள்வி, தாவுதல் அதன் தட்சிணை. படையின் மௌனம் ‘உறைந்துவிட்டதுபோல’ என்ற ஒரே சொல்லால் கவியால் சித்திரிக்கப்பட்டது; இதனாலேயே அடுத்த சர்க்கத்தின் ஆற்றல் கணக்கெடுப்புக்கு வழி அமைக்கப்பட்டது. ‘யாரும் எதுவும் சொல்லவில்லை’ என்ற இரட்டை மறுப்பால் மௌனத்தின் ஆழம் வெளிப்பட்டது. பிறகு அங்கதன் வேறொரு உபாயத்தைக் கையாள்கிறான் — பொதுவான கேள்வியை விட்டு ஒவ்வொருவரின் ஆற்றலையும் கேட்கிறான்; இதனாலேயே அடுத்த சர்க்கத்தில் கஜன், கவாக்ஷன் முதலியோரின் வரிசையான கணக்கு இயல்கிறது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये किष्किन्धाकाण्डे चतुःषष्टितमः सर्गः॥ ६४॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க