சர்க்கம்
வானரர்கள் தம் தாவும் ஆற்றலைக் கூறுதலும் ஜாம்பவான் தூண்டுதலும்
வானரர்கள் வரிசையாகத் தம் ஆற்றலைத் தெரிவித்தல், ஜாம்பவானின் பழைய வரலாறு, நூறு யோஜனை பற்றிய அங்கதனின் உறுதிமொழி, தலைவனை ஏவலாளனாக அனுப்பக்கூடாது என்பது, அனுமனைத் தூண்டுதல்
அங்கதன் முன்பு சொன்ன சொல்லைக் கேட்டு, அந்த வானரச் சிறந்தோர் அனைவரும் கடலைத் தாண்டுவது பற்றித் தத்தம் ஊக்கத்தையும் ஆற்றலையும் வரிசையாக, தம்மிடம் எவ்வளவு இருக்கிறதோ அவ்வளவே, தெரிவிக்கத் தொடங்கினர். கஜன், கவாக்ஷன், கவயன், சரபன், கந்தமாதனன், மைந்தன், த்விவிதன், சுஷேணன், ஜாம்பவான் — இந்த ஒன்பது பேரும் அந்த அவையில் முதன்மையான வீரர்கள்; அவர்களுடைய சொல்லை மற்ற வானரர்கள் சான்றுபோலக் கருதினர். அவர்களில் முதலில் கஜன் சொன்னான்: ‘நான் ஒரே தாவலில் பத்து யோஜனை வரை செல்ல முடியும்.’ அதன்பின் கவாக்ஷன், ‘நான் இருபது யோஜனை செல்வேன்’ என்று உறுதியளித்தான். இவ்வாறு வரிசையாக ஒவ்வொரு வானரனும் தன் தாவலின் எல்லையைத் தெளிவாகச் சொல்ல முன்வந்தான்; யாரும் மிகைப்படுத்தவில்லை, ஒவ்வொருவரும் தம் வலிமையை உள்ளபடியே சொன்னார்கள். அங்கதன் கேட்ட கேள்வி எளிமையானது — ‘நூறு யோஜனையைத் தாண்டக்கூடியவன் யார்?’ என்பது; ஆனால் அதற்கான பதில் அனைவருக்கும் ஒரு சோதனை போல ஆயிற்று.
அதன்பின் அங்கே சரபன் என்ற வானரன் அந்த வானரர்களிடம் சொன்னான்: ‘வானரர்களே, நான் ஒரே தாவலில் முப்பது யோஜனை செல்வேன்.’ பிறகு ரிஷபன் அவர்களையே விளித்து, ‘நாற்பது யோஜனை செல்வேன், இதில் ஐயமில்லை’ என்றான். அதன்பின் பேரொளி வாய்ந்த கந்தமாதனன் வானரர்களிடம் சொன்னான்: ‘ஐம்பது யோஜனை செல்ல முடியும், ஐயப்பட வேண்டாம்.’ மைந்தனும் அங்கே வானரர்களிடம் சொன்னான்: ‘அறுபது யோஜனை வரை தாவ முடியும், அதற்கு மேல் இல்லை.’ பிறகு பேரொளி வாய்ந்த த்விவிதன் சொன்னான்: ‘எழுபது யோஜனை செல்வேன், இதில் சந்தேகமில்லை.’ இறுதியாக வலிமையும் பேரொளியும் உடைய வானரச் சிறந்தோனான சுஷேணன் தெரிவித்தான்: ‘என் வீரத்தைக் கொண்டு எண்பது யோஜனை செல்வதாக உறுதியளிக்கிறேன்.’ இவ்வாறு பத்தில் தொடங்கிப் பத்துப் பத்தாக உயரும் இந்த உறுதிமொழித் தொடர், ஒருபுறம் வானரர்களின் பெரும் வலிமையைப் பறைசாற்றுகிறது; மறுபுறம் நூறு யோஜனை அகலமுள்ள கடலைக் கடப்பதன் கடினத்தைச் சுட்டுகிறது. நூறு யோஜனையை இதுவரை யாரும் தொடவில்லை. இங்கே பேசுவோரின் வரிசையும் கவனிக்கத்தக்கது — பத்தில் தொடங்கிப் பத்துப் பத்தாக உயரும் எண்கள் வரிசையாக மேன்மேலும் வலிமையுள்ள வானரர்களின் வாயிலிருந்து வருகின்றன; ஆகவே அவையின் ஆவலும் படிப்படியாக உயர்கிறது. ஒவ்வொருவரும் ‘ஐயமில்லை’, ‘சந்தேகமில்லை’ என்ற சொல்லால் தம் உறுதிமொழியின் உறுதியைத் தெளிவாக்குகிறார்கள், வீண் தற்புகழ்ச்சி செய்வதில்லை. சுஷேணனின் ‘ப்ரதிஜானே’ (உறுதியளிக்கிறேன்) என்ற சொல் தனிச்சிறப்புடையது — மற்றவர்கள் ‘செல்வேன்’ என்று எதிர்காலத்தில் பேசுகிறார்கள்; அவனோ சபதமாகப் பேசுகிறான்; ஆகவே அவன் சொல்லுக்குக் கனம் அதிகம்.
அங்கே பேசிக்கொண்டிருந்த அவர்கள் அனைவரின் சொற்களையும் கேட்டு, அவர்கள் அனைவரையும் மதித்துப் போற்றி, அவர்களில் வயதில் மிக மூத்தவனான கரடிகளின் அரசன் ஜாம்பவான் பதில் சொன்னான். ‘முன்பு எங்களுக்கும் சிறிது வேகமும் வீரமும் இருந்தது; ஆனால் இப்போது நாங்கள் வயதின் எல்லையை அடைந்துவிட்டோம்’ என்று அவன் பணிவோடு சொன்னான் — முதுமை வெட்கம் அல்ல, ஆனால் உண்மையையே சொல்ல வேண்டும் என்பது அவனுடைய கருத்து. ‘ஆயினும் இந்நிலையில் இந்தக் காரியத்தைப் புறக்கணிக்க முடியாது; வானர அரசன் சுக்ரீவனும் ராமனும் இருவரும் எதற்காக உறுதியான முடிவு கொண்டிருக்கிறார்களோ அந்தக் காரியத்தை எப்படிக் கைவிட முடியும்?’ ‘ஆகவே இப்போது எங்களுக்கு எஞ்சியிருக்கும் வேகத்தைக் கேளுங்கள் — தொண்ணூறு யோஜனை ஐயமின்றிச் செல்வேன்’ என்று அவன் உறுதியளித்தான். இதனால் கடலைக் கடக்க இன்னும் பத்து யோஜனை மட்டுமே எஞ்சியுள்ளது என்று அனைவரும் உணர்ந்தனர். முதியவனின் சொல்லில் இரண்டு விஷயங்கள் உள்ளன — தன் தளர்ச்சியை வஞ்சனையின்றி ஒப்புக்கொள்வது, காரியம் தவிர்க்க முடியாதது என்பதை நினைவூட்டுவது. இதனால் அவையில் தளர்ச்சி வளரவில்லை; பொறுப்புணர்வே விழித்தெழுகிறது.
பிறகு அவன் அந்த வானரச் சிறந்தோர் அனைவரிடமும் மீண்டும் சொன்னான்: ‘செல்வதில் என் வீரம் இவ்வளவு மட்டுமே இருக்கவில்லை; முன்பு இதைவிட மிக அதிகமாக இருந்தது.’ ‘விரோசனனின் மைந்தனான பலியின் வேள்வியில், என்றும் உள்ளவனும் எங்கும் வியாபிப்பவனுமான பகவான் விஷ்ணு மூவுலகங்களையும் அளந்தபடி திரிவிக்கிரமனாக வளர்ந்தபோது, நான் அவனைச் சுற்றி வலம் வந்தேன்’ என்று அவன் பழைய நிகழ்ச்சியை நினைவூட்டினான். ‘அதே நான் இப்போது முதியவனாகி, தாவுவதில் வீரம் குன்றியவனாகிவிட்டேன்; இளமையில் என்னிடம் பிறரால் ஒப்பிட முடியாத பெரும் வலிமை இருந்தது. இப்போது செல்வதில் இவ்வளவு ஆற்றலையே மதிப்பிடுகிறேன்; ஆனால் இவ்வளவால் இந்தக் காரியம் நிறைவேறாது’ என்று அவன் தெளிவாகச் சொன்னான். தற்புகழ்ச்சியைக் கைவிட்டு, முதிய வீரன் தன் எல்லையையே உண்மையாகத் தெரிவித்தான்; அதுவே அவனுடைய பெருமை. வாமன அவதாரத்தின்போது விஷ்ணுவின் விசுவரூபத்தை வலம் வந்தது சிந்தனைக்கும் எட்டாத செயல்; அதை நினைத்து வானரர்கள் ஜாம்பவானின் முந்தைய வலிமை எத்தகையது என்று உணர்கிறார்கள். ஆனால் அந்த நினைவால் அவன் செருக்குக் கொள்ளவில்லை; தற்போதைய காரியத்தின் கனத்தையே காட்டுகிறான்.
பிறகு பேரறிவாளனான இளவரசன் அங்கதன், பெரும் வானரனான ஜாம்பவானை மதித்து, அவனுடைய வயதின் மூப்பையும் போற்றி, பெருந்தன்மையான பொருள் கொண்ட பதிலைச் சொன்னான்: ‘நான் இந்த நூறு யோஜனை அளவுள்ள பெரும் தூரத்தைக் கடந்து செல்வேன்; ஆனால் அங்கே சென்ற பின் திரும்பி வர எனக்கு ஆற்றல் இருக்குமா இருக்காதா என்பதை உறுதியாக அறியேன்.’ இவ்வாறு அவன் காரியத்தின் பாதியை மட்டுமே உறுதியளித்தான், முழுவதையும் அல்ல. சொல்வல்லவனும் வானரச் சிறந்தோனுமான ஜாம்பவான் அவனிடம் சொன்னான்: ‘வானரர்களிலும் கரடிகளிலும் சிறந்தவனே, உன் செல்லும் ஆற்றல் எங்களுக்கு நன்றாகவே தெரியும்; அதில் யாருக்கும் சிறிதும் ஐயமில்லை.’ ஜாம்பவானின் இந்தச் சொல் புகழ்ச்சி போலத் தோன்றுகிறது; ஆனால் அதன் கருத்து வேறு — ஆற்றல் உள்ளது, ஆயினும் அனுப்புவது முறையல்ல என்று அவன் அடுத்துச் சொல்லப்போகிறான்.
‘நீ விரும்பினால் நூறாயிரம் யோஜனை சென்று மீண்டும் திரும்பி வரவும் வல்லவன்தான்; ஆயினும் இது முறையாகச் சொல்லப்படவில்லை’ என்றான் ஜாம்பவான். ‘அன்பனே, வானரர்களில் சிறந்தவனே, அனுப்பும் தலைவன் எந்த வகையிலும் ஏவலாளனாக மாட்டான்; உன்னாலேயே இந்த மக்கள் அனைவரும் அனுப்பப்பட வேண்டியவர்கள், நீ யாராலும் அல்ல. நீ எங்களுக்கு இல்லத்தரசி போன்றவன், தலைவன் என்ற நிலையில் நிலைபெற்றவன்; இல்லத்தரசியை அனைவரும் காப்பதுபோலத் தலைவனைப் படை காக்க வேண்டும் — பகைவரை வாட்டுபவனே, இதுவே உலகின் புகழ்பெற்ற வழக்கு. பகைவரை அடக்குபவனே, மேலும் இந்தக் காரியத்துக்கு நீயே வேர்; ஆகவே இல்லத்தரசியைப் போல எப்போதும் காக்கப்பட வேண்டியவன். காரியத்தின் வேரைக் காக்க வேண்டும் என்பது காரியம் அறிந்தோரின் நீதி; வேர் இருக்கும்போதுதான் எல்லாக் குணங்களும் பலனைத் தருகின்றன; வேர் அழிந்தால் எல்லாம் அழியும். சத்தியமே வீரமாகக் கொண்டவனே, ஆகவே இந்தக் காரியத்தைச் சாதிப்பவன் நீயே; அறிவும் வீரமும் நிறைந்த நீயே இங்கே காரணம். வானரச் சிறந்தோனே, நீயே எங்கள் குருவும் குருவின் மைந்தனும் — வாலியின் மகன் என்பதால் குருவின் மைந்தன், இளவரசன் என்பதால் குரு; உன்னைச் சார்ந்தே நாங்கள் காரியத்தைச் சாதிக்க வல்லவர்களாகிறோம்.’ இங்கே ஜாம்பவான் அரசியல் நீதியின் மூன்று காரணங்களை முன்வைக்கிறான் — முதலாவது தலைவனுக்கும் ஏவலாளனுக்கும் உள்ள வேறுபாடு, இரண்டாவது வேரைக் காக்கும் நீதி, மூன்றாவது குரு என்ற உறவு. மூன்றிலிருந்தும் ஒரே முடிவு — இளவரசன் தானே செல்லக்கூடாது, ஆனால் வேறொருவனை அனுப்ப வல்லவன். ‘இல்லத்தரசி’ என்ற உவமை கடுமையானது அல்ல, காக்கப்பட வேண்டிய தன்மையையே வெளிப்படுத்துகிறது; குடும்பத்தில் இல்லத்தரசி அனைவரின் வாழ்க்கைக்கும் மையமாக இருப்பதுபோலப் படையில் தலைவன். ஆகவே அவனுடைய உயிருக்கு ஆபத்து என்றால் அனைவரின் உயிருக்கும் ஆபத்தே.
இவ்வாறு சொன்ன பேரறிவாளனான ஜாம்பவானுக்கு, பெரும் வானரனும் வாலியின் மைந்தனுமான அங்கதன் பதில் சொன்னான்: ‘நான் போகவில்லை என்றால், வேறு எந்த வானரச் சிறந்தோனும் போகவில்லை என்றால், மீண்டும் நாம் உண்ணாநோன்பிருந்து உயிர்விடவே வேண்டியிருக்கும். அறிவாளியான வானர அரசன் சுக்ரீவனின் ஆணையை நிறைவேற்றாமல் கிஷ்கிந்தைக்குச் சென்றாலும் உயிரைக் காத்துக்கொள்ள வழி காணவில்லை. அந்த வானரத் தலைவன் அருள்வதிலும் கோபிப்பதிலும் மிக வல்லவன் — மகிழ்ந்தால் எல்லாம் தருவான், கோபித்தால் உயிரையும் பறிப்பான்; அவனுடைய ஆணையை மீறித் திரும்பினால் அழிவே நேரும். ஆகவே இந்தக் காரியத்துக்கு வேறு கதி நேராதபடி, உலகம் கண்டவனும் அனுபவமுள்ளவனுமான நீயே சிந்திக்க வேண்டும்.’ இவ்வாறு அங்கதன் தன் இயலாமையை அல்ல, தலைவனின் ஆணையை மீறுவதால் வரும் அச்சத்தையே வெளிப்படுத்தினான்; முடிவெடுக்கும் சுமையை முதியவனின் தோளில் வைத்தான். காரியம் நிறைவேறாவிடில் கிஷ்கிந்தையில் சாவு உறுதி; ஆகவே இங்கேயே உண்ணாநோன்பால் சாவது மேல் என்பது அவனுடைய தர்க்கம். அவன் கோழையல்ல; நிலைமையின் உண்மையைக் காட்டுகிறான். ‘ஹரிஃ ஈச்வரஃ’ (வானரன், தலைவன்) என்ற இரண்டு சொற்களால் சுக்ரீவனின் இரட்டைத் தன்மை சுட்டப்பட்டது — அவன் வானரர்களின் தலைவன், ஆனால் இறைவனைப் போலத் தண்டனை அளிப்பவனும் கூட.
அங்கதன் இவ்வாறு பதில் சொன்னதும், வீரனும் வானரச் சிறந்தோனுமான ஜாம்பவான் அப்போது அங்கதனிடம் இந்தச் சிறந்த சொற்களைச் சொன்னான்: ‘வீரனே, உன்னுடைய இந்தக் காரியத்தில் சிறிதும் குறை ஏற்படாது; இந்தக் காரியத்தை உறுதியாகச் சாதிக்கப்போகும் அந்த ஆண்மகனையே இதோ நான் தூண்டுகிறேன்.’ பிறகு வானர வீரனான ஜாம்பவான், தாவுபவர்களில் மிகச் சிறந்தவனும் வீரம் புகழ்பெற்றவனுமான வானர வீரன் அனுமனையே — ஒரு தனியிடத்தைச் சார்ந்து அமைதியாக, சுகமாக அமர்ந்திருந்த அவனையே — தூண்டினான். இவ்வாறு சர்க்கத்தின் இறுதியில் கவி அனைவரின் பார்வையையும் இந்தப் பெரும் காரியத்தின் உண்மையான செய்பவனை நோக்கித் திருப்புகிறார். ‘இதோ நான் தூண்டுகிறேன்’ என்ற சொல்லில் நம்பிக்கை மீண்டும் எழுகிறது; அவன் யாரை நோக்கிச் செல்கிறான் என்று எல்லா வானரர்களும் ஆவலோடு பார்க்கிறார்கள்.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये किष्किन्धाकाण्डे पञ्चषष्टितमः सर्गः॥ ६५॥