சர்க்கம்
ஜாம்பவான் அனுமனை விழிப்பூட்டுதலும் அவன் பிறப்பின் கதையும்
மனம் தளர்ந்த வானரப் படை, கருடனோடு ஒப்பீடு, அஞ்சனையின் வரலாறு, சூரியனைப் பிடிக்க முயன்றது, வஜ்ராயுதம் விழுந்தது, தேவர்கள் அளித்த வரங்கள், ‘விரிந்து எழு’ என்ற தூண்டுதல்
பல நூறாயிரக்கணக்கில் இருந்த, மனம் தளர்ந்த வானரப் படையைக் கண்டு, கரடிகளின் அரசன் ஜாம்பவான் அனுமனிடம் இவ்வாறு சொன்னான்: ‘வீரனே, நீ வானர உலகின் வீரன், எல்லா சாஸ்திரங்களையும் அறிந்தவர்களில் சிறந்தவன்; ஏன் தனியிடத்தைச் சார்ந்து அமைதியாக எதுவும் பேசாமல் இருக்கிறாய்?’ என்று கேட்டான். ‘அனுமனே, ஒளியிலும் வலிமையிலும் நீ வானர அரசன் சுக்ரீவனுக்கு நிகரானவன், ராம லக்ஷ்மணருக்கும் சமமானவன்’ என்றும் சொன்னான். படையின் மனத்தளர்ச்சி, தலைவனின் மௌனம், முதியவனின் விழிப்பூட்டல் — இம்மூன்றாலும் சர்க்கம் தொடங்குகிறது. அனுமன் தன் வலிமையை மறந்துவிட்டான் என்று ஜாம்பவான் அறிவான்; ஆகவே நினைவூட்டுவதே இங்கே முக்கிய உபாயம். நூறாயிரக்கணக்கான படையும் ஊக்கமிழந்தால் பயனற்றதே; ஆகவே முதலில் தலைவனின் உணர்வை எழுப்ப ஜாம்பவான் முனைகிறான். ‘ஏன் பேசவில்லை?’ என்ற கேள்வி மென்மையான கடிந்துரை; அதனால் அனுமனின் மௌனம் உடைகிறது. சுக்ரீவனோடும் ராம லக்ஷ்மணரோடும் ஒப்பிட்டதால் அவனுடைய இடம் உயர்த்தி நிறுவப்பட்டது.
‘அரிஷ்டநேமி என்ற கச்யபரின் மகனும், வினதையின் மைந்தனும், பெருவலிமை உடையவனுமான கருடன் எல்லாப் பறவைகளிலும் சிறந்தவன் என்று புகழ்பெற்றவன். கடலில் பாம்புகளைத் தூக்கியெடுக்கும் பெருங்கைகளும் பெருவலிமையும் உடைய அந்தப் பறவையை நான் பலமுறை கண்டிருக்கிறேன். அவனுடைய சிறகுகளில் எவ்வளவு வலிமை உள்ளதோ அவ்வளவே உன் கைகளிலும் உள்ளது; வீரத்திலும் வேகத்திலும் நீ அவனுக்குக் குறைந்தவன் அல்ல’ என்றான் ஜாம்பவான். ‘வானரர்களில் சிறந்தவனே, வலிமை, அறிவு, ஒளி, உள்ள உறுதி — இவை அனைத்தும் உன்னிடம் எல்லா உயிர்களையும்விடச் சிறப்பாக உள்ளன; பிறகு ஏன் கடலைத் தாண்ட உன்னை ஆயத்தப்படுத்திக்கொள்ளவில்லை?’ என்றும் கேட்டான். தன்னை மறந்திருப்பதே இங்கே ஒரே குற்றம்; அதைப் போக்கப் பழைய வரலாற்றைச் சொல்லத் தொடங்குகிறான். கருடன் பறவைகளின் அரசன், அனுமன் வாயுவின் மைந்தன் — இருவருமே வானில் செல்பவர்கள், பெருவலிமை உடையவர்கள். இந்த உவமையால் ஜாம்பவான் கடலைத் தாண்டுவது அனுமனுக்கு இயலாதது அல்ல என்று காட்டுகிறான். வலிமை, அறிவு, ஒளி, உள்ள உறுதி என்ற நான்கு குணங்களும் ஒன்றுசேரும் இடத்தில் இயலாதது என்று எதுவும் எஞ்சுவதில்லை. ‘ஏன் உன்னை ஆயத்தப்படுத்திக்கொள்ளவில்லை?’ என்ற கேள்வியே சர்க்கத்தின் மையப்புள்ளி என்று சொல்லலாம்.
‘அப்சரஸ்களில் சிறந்தவளான புஞ்ஜிகஸ்தலை என்று புகழ்பெற்ற ஓர் அப்சரஸ் இருந்தாள்; அவளே அஞ்சனை என்று புகழ்பெற்று, வானர அரசன் கேசரியின் மனைவியானாள். மூவுலகிலும் புகழ்பெற்ற அவள் பூமியில் அழகில் இணையற்றவளாக இருந்தாள்; சாபத்தால் வானரப் பிறவி எடுத்தாலும் விரும்பிய உருவம் எடுப்பவளாக இருந்தாள். அவள் மகாத்மாவான வானரத் தலைவன் குஞ்ஜரனின் மகள். ஒருநாள் அவள் மனித உருவம் எடுத்து, அழகும் இளமையும் பொலிய, வண்ண மாலைகளாலும் அணிகலன்களாலும் அலங்கரித்துக்கொண்டு, பட்டாடை உடுத்தி, மழைக்கால மேகம் போன்ற ஒரு மலைச்சிகரத்தில் உலவிக்கொண்டிருந்தாள்.’ வானரப் பிறவியில் பிறந்தும் விருப்பப்படி மனித உருவம் எடுக்க அவளால் முடிந்தது; அதுவே அவளுக்குக் கிடைத்த வரம். அப்சரஸ் இறங்கி வந்தது, சாபம், வானரப் பிறவியில் பிறப்பு, வானரத் தலைவனின் மகளானது, கேசரியோடு மணம் — இந்தப் படிகளால் கவி அனுமனின் தாயின் தெய்விகமான மூலத்தை நிறுவுகிறார். மலைச்சிகரம் மேகம் போலக் கருமையானது; அதன் மேல் வெண்ணிற ஆடை அணிந்த அழகி — இந்தச் சித்திரமே அடுத்த நிகழ்ச்சிக்குப் பின்னணி. ‘காமரூபிணீ’ (விரும்பிய உருவம் எடுப்பவள்) என்ற அடைமொழி இருமுறை பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது; ஆகவே விருப்பப்படி உருவம் தரிப்பதே அவளுடைய முதன்மையான அடையாளம் என்று அறியப்படுகிறது.
‘நீள்விழியாளான அவளுடைய அழகிய ஆடை மஞ்சள் நிறம், அதன் கரை சிவப்பு. மலையுச்சியில் நின்றிருந்த அவளுடைய அந்த ஆடையைக் காற்று மெல்ல விலக்கியது. பிறகு அவன் அவளுடைய நன்கு திரண்ட உருண்ட தொடைகளையும், பருத்து நெருங்கிய மார்பகங்களையும், அழகாக அமைந்த இனிய முகத்தையும் கண்டான். அகன்ற இடையும் நீண்ட இடுப்பும் மெல்லிய இடையும் உடைய, புகழ்மிக்க, எல்லா உறுப்புகளும் அழகான அவளைக் கண்ட அளவிலேயே வாயுதேவன் காமத்தால் மயங்கினான். பிறகு அந்த மாருதன் பருத்து நீண்ட தன் கைகளால் குறையற்ற அவளைத் தழுவிக்கொண்டான்; உடல் முழுவதும் மன்மதனால் ஆட்கொள்ளப்பட்டுத் தன்னிலை இழந்தான்’ என்று ஜாம்பவான் சொல்கிறான். உருவமற்ற காற்றும் உருவம் உள்ளவனைப் போலத் தழுவுவது காவியத்தின் மரபு. ஆடையை விலக்கியது தீய எண்ணத்தால் அல்ல, காற்றின் இயல்பான செயல்; அதன் விளைவு காணுதல், காணுதலின் விளைவு காமம். ‘கதாத்மா’ (தன்னிலை இழந்தவன்) என்ற சொல்லால் கவி வாயுவின் தன்மறதியைச் சுட்டுகிறார். இந்த வர்ணனை வெறும் சிருங்காரம் அல்ல; தெய்விகப் பிறப்புக்கான காரணத்தைச் சொல்வது. மஞ்சள் ஆடை, சிவப்புக் கரை — நிற முரணால் கவி காட்சியின் தெளிவைக் கூட்டுகிறார்.
‘அவளோ அங்கேயே கலங்கி, நல்ல விரதமுடைய கற்புடையவளாய்ச் சொன்னாள்: “ஒருவனையே கணவனாகக் கொண்ட என் இந்த விரதத்தை அழிக்க விரும்புபவன் யார்?” அஞ்சனையின் சொல்லைக் கேட்டு மாருதன் பதில் சொன்னான்: “அழகிய இடையுடையவளே, நான் உனக்குத் தீங்கு செய்யவில்லை; பேறுடையவளே, உன் மனத்தில் அச்சம் வேண்டாம். புகழ்மிக்கவளே, மனத்தால் மட்டுமே உன்னைத் தழுவிவிட்டு நான் சென்றேன்; அதனால் உனக்கு வீரியமும் அறிவும் நிறைந்த ஒரு மகன் பிறப்பான். பேருள்ளமும் பேரொளியும் பெருவலிமையும் வீரமும் உடைய அவன் தாண்டுவதிலும் தாவுவதிலும் எனக்கு நிகராக இருப்பான்.” இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட உன் தாய் மனநிறைவு அடைந்தாள்; பெரும் வானரனே, பெருங்கைகளுடையவனே, வானரச் சிறந்தோனே, பிறகு அவள் ஒரு குகையில் உன்னைப் பெற்றெடுத்தாள்’ என்றான் ஜாம்பவான். விரதமும் காக்கப்பட்டது, வரமும் கிடைத்தது — இரண்டுமே இங்கே நிறைவேறின. இங்கே அஞ்சனையின் ஒழுக்கமே முதன்மையானது — அவள் அச்சப்படவில்லை, விரதம் உடைவதற்கு மட்டுமே அஞ்சினாள். வாயுவும் அவளுடைய ஒழுக்கத்தைக் காத்து ‘மனத்தால் மட்டுமே’ என்கிறான்; ஆகவே மகனின் பிறப்பு மனத்தின் சங்கல்பத்தாலேயே நிகழ்ந்தது, உடல் சேர்க்கையால் அல்ல. மகனின் குணங்களும் முன்பே உறுதியளிக்கப்பட்டன — பேருள்ளம், பேரொளி, தாண்டுவதில் தந்தைக்கு நிகர். ‘குகையில்’ என்ற சொல்லால் பிறந்த இடமும் குறிப்பிடப்பட்டது; அது வானர இனத்தின் இயல்பான வாழிடம்.
‘குழந்தைப் பருவத்தில் பெருங்காட்டில் உதித்த சூரியனைக் கண்டு, “இது ஒரு பழம்” என்று எண்ணி, அதைப் பிடிக்க விரும்பி நீ துள்ளி வானில் பறந்தாய். பெரும் வானரனே, முந்நூறு யோஜனை சென்று, அந்தச் சூரியனின் ஒளியால் தாக்கப்பட்டபோதும் நீ மனம் தளரவில்லை. பெரும் வானரனே, வானவெளியில் விரைந்து வந்த உன்னைக் கண்டு, கோபம் கொண்ட இந்திரன் ஒளி நிறைந்த வஜ்ராயுதத்தை வீசினான். அப்போது மலையுச்சியில் விழுந்த உன் இடது தாடை (ஹனு) முறிந்தது; அதனாலேயே உனக்கு ‘ஹனுமான்’ என்ற பெயர் வழங்கியது.’ குழந்தையின் அச்சமின்மை, சூரிய ஒளியின் தாங்க முடியாமை, இந்திரனின் கோபம், பெயரின் சொற்பிறப்பு — இவை அனைத்தும் ஒன்றாகச் சொல்லப்பட்டன. ‘பழம்’ என்ற எண்ணம் குழந்தையின் கள்ளமின்மையையே காட்டுகிறது; முந்நூறு யோஜனை துள்ளிச் சூரியனின் அருகே செல்லும் ஆற்றலோ பிறப்பிலேயே அமைந்தது. இந்திரனின் வஜ்ராயுதமும் அவனைக் கொல்லவில்லை, தாடையை மட்டுமே முறித்தது — ஆகவே அவனுடைய பெயரும் அவன் தோல்வியின் அடையாளம் அல்ல, வெல்லப்பட முடியாமையின் அடையாளமே. வஜ்ராயுதம் விழுந்தும் மனத்தளர்ச்சி ஏற்படவில்லை என்பதில் குழந்தையின் இயல்பான துணிவு இங்கே வெளிப்படுகிறது.
‘பிறகு நீ அடிபட்டதைக் கண்டு, மணம் சுமக்கும் வாயு தானே மிகவும் கோபம் கொண்டு மூவுலகிலும் வீசவில்லை; அழிக்கும் காற்று (பிரபஞ்சனன்) அசையாமல் நின்றது. மூவுலகமும் கலங்கியபோது தேவர்கள் அனைவரும் பதறினர்; உலகங்களின் தலைவர்கள் கோபம் கொண்ட மாருதனை மகிழ்விக்க முயன்றனர். வாயு மகிழ்விக்கப்பட்டபோது பிரம்மன் உனக்கு வரம் தந்தான் — “அன்பனே, சத்தியமே வீரமாகக் கொண்டவனே, போரில் நீ எந்த ஆயுதத்தாலும் கொல்லப்படமாட்டாய்” என்று. வஜ்ராயுதம் விழுந்தும் நீ நோயின்றி, காயமின்றி இருப்பதைக் கண்டு மனம் மகிழ்ந்த ஆயிரம் கண்களுடைய இந்திரனும் உனக்குச் சிறந்த வரத்தை அளித்தான்.’ மகன்மேல் கொண்ட பாசத்தால் பிறந்த வாயுவின் கோபம் மூவுலகையும் அசையாமல் நிறுத்துகிறது; அதனாலேயே அனுமனின் வீண்போகாத வலிமையும் நிறுவப்படுகிறது. வாயு நின்றுவிட்டால் உயிர்களின் மூச்சே நின்றுவிடுகிறது; ஆகவே மூவுலகமும் கலங்கியது. தேவர்கள் வாயுவை மகிழ்விப்பதே உபாயமாயிற்று. பிரம்மனின் வரமும் இந்திரனின் வரமும் சேர்ந்து அனுமனின் உடலைக் கொல்லப்பட முடியாததாக்குகின்றன; இதனால், முன்னே இலங்கையில் என்ன நேர்ந்தாலும் அதையெல்லாம் தாங்க அவன் வல்லவன் என்று சுட்டப்பட்டது. ‘பிரபஞ்சனன் வீசவில்லை’ என்ற வாக்கியம் வாயுவின் மௌனத்தின் பயங்கரத்தைக் காட்டுகிறது.
‘“உன் மரணம் உன் விருப்பப்படியே நிகழும்” என்று, தலைவனே, அந்த வரம் அளிக்கப்பட்டது. அதே நீ கேசரியின் க்ஷேத்திரஜ மகன் (அவன் மனைவியிடம் பிறந்தவன்), பயங்கர வீரமுடையவன்; மாருதனின் ஔரஸ மகனோ (அவனுக்கே பிறந்தவன்), ஒளியிலும் அவனுக்கு நிகரானவன். குழந்தாய், நீ வாயுவின் மைந்தன், தாவுவதிலும் அவனுக்கு நிகரானவனே. நாங்கள் இன்று உயிரற்றவர்கள் போல ஆகிவிட்டோம்; இப்போது எங்களுக்கு எஞ்சியிருக்கும் புகலிடம் நீயே. திறமையிலும் வீரத்திலும் நிறைந்த நீ இன்னொரு பறவை அரசனைப் போல ஒளிர்கிறாய்’ என்றான் ஜாம்பவான். க்ஷேத்திரஜன், ஔரஸன் என்ற இரண்டையும் சொல்லிக் கவி அனுமனின் இருவகைத் தந்தை உறவைத் தெளிவாக்குகிறார். ‘உயிரற்றவர்கள்’ என்பது மிகைப்படுத்தல் அல்ல — சீதையைக் காணாமல் கிஷ்கிந்தைக்குச் செல்ல முடியாது, அங்கே சாவு உறுதி; ஆகவே வானரர்களின் வாழ்வு இப்போது அனுமனிடமே நிலைகொண்டுள்ளது. பறவை அரசன் உவமை மீண்டும் நினைவூட்டப்படுகிறது; அதனால் தாவும் ஆற்றலே முதன்மையானது என்பது தெளிவாகிறது.
‘அன்பனே, திரிவிக்கிரமன் காலத்தில் மலைகளோடும் வனங்களோடும் காடுகளோடும் கூடிய இந்தப் பூமியை நான் இருபத்தொரு முறை வலம் வந்தேன். அதுபோலவே தேவர்களின் ஆணைப்படி, அமுதத்தைக் கடைந்து உண்டாக்குவதற்கான மூலிகைகளை நாங்கள் சேகரித்தோம்; அப்போது எங்களுக்குப் பெருவலிமை இருந்தது. அதே நான் இப்போது முதியவனாகி வீரம் குன்றியவனாகிவிட்டேன். இப்போதோ எல்லாக் குணங்களும் நிறைந்தவனாக நீயே இருப்பதால் இது உன் காலம்’ என்றான். தன் பெருமையைச் சொன்ன பின்னும் அவன் அவை அனைத்தும் கடந்தவை என்று ஒப்புக்கொள்கிறான்; நிகழ்காலத்தின் சுமையை அனுமனிடமே ஒப்படைக்கிறான். இருபத்தொரு முறை பூமியை வலம் வந்தது, அமுதத்துக்காக மூலிகைகளைச் சேகரித்தது — இந்த இரண்டு நிகழ்ச்சிகளும் ஜாம்பவானின் மிகப் பழமையை நிரூபிக்கின்றன. ஆயினும் அவன் செருக்குக் கொள்ளவில்லை; ‘இப்போது காலம் (உன்னுடையது)’ என்று சொல்லி, தன் யுகம் முடிந்ததையும் அனுமனின் யுகம் தொடங்குவதையும் ஏற்றுக்கொள்கிறான்.
‘வீரனே, ஆகவே விரிந்து எழு; தாவுபவர்களில் நீயே சிறந்தவன். இந்த வானரப் படை முழுவதும் உன் வீரத்தைக் காண விரும்புகிறது. வானரர்களில் புலி போன்றவனே, எழு, பெருங்கடலைத் தாண்டு; அனுமனே, எல்லா உயிர்களின் வேகத்துக்கும் அப்பாற்பட்டது உன் வேகம். வானரர்கள் அனைவரும் மனம் தளர்ந்திருக்கிறார்கள், நீ ஏன் புறக்கணிக்கிறாய்? பெருவேகம் உடையவனே, விஷ்ணு மூன்று அடிகளை எடுத்து வைத்ததுபோல நீயும் அடியெடுத்து வை.’ பிறகு வானரர்களில் சிறந்த ஜாம்பவானால் தூண்டப்பட்ட, புகழ்பெற்ற வேகமுடைய வாயுமைந்தனான வானரன், அந்த வானர வீரப் படையை மகிழ்வித்தபடி அப்போது தன் பேருருவைக் கொண்டான். சர்க்கத்தின் இறுதியில் மனத்தளர்ச்சியின் இடத்தில் மகிழ்ச்சி நிலைநாட்டப்பட்டது. ‘விஜ்ரும்பஸ்வ’ (விரிந்து எழு) என்ற வினைவேர், சிங்கம் சோம்பல் முறிப்பதுபோல உறுப்புகள் விரிவதைச் சுட்டுகிறது. விஷ்ணுவின் திரிவிக்கிரம உவமை இங்கே மீண்டும் வருகிறது — முன்பு ஜாம்பவான் தன்னைப் பற்றிப் பயன்படுத்தியது இப்போது அனுமனிடம் வைக்கப்படுகிறது. உருவைப் பெருக்கியதே அவனுடைய பதில், சொல் அல்ல — செயலாலேயே அவன் பதில் தருகிறான்.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये किष्किन्धाकाण्डे षट्षष्टितमः सर्गः॥ ६६॥