॥वाल्मीकिरामायणम् கிஷ்கிந்தா காண்டம் · சர்க்கம் 67

கிஷ்கிந்தா காண்டம்

சர்க்கம்

அனுமனின் பெருவலிமை எழுச்சியும் மகேந்திர மலை ஏற்றமும்

வானரர்களின் மகிழ்ச்சி, அனுமனின் உடல் வளர்ச்சி, தன் ஆற்றல் பற்றிய முழக்கம், வைதேகியைக் காண்பேன் என்ற உறுதிமொழி, ஜாம்பவானின் ஆசி, மகேந்திர மலை ஏற்றம், மனத்தால் இலங்கைக்குச் செல்லுதல்

நூறு யோஜனை தாண்டுவதற்காக உடலை விரித்து எழுந்து, வேகத்தால் சட்டென்று நிறைந்து பெருகிக்கொண்டிருந்த அந்த வானரர்களில் சிறந்த அனுமனைக் கண்டதும், அந்த வானரர்கள் உடனே துயரத்தை உதறிவிட்டுப் பெருமகிழ்ச்சியில் ஆழ்ந்தனர். அவர்கள் ஆரவாரம் செய்தனர்; மாவலிமை படைத்த அனுமனைப் புகழ்ந்தனர். மகிழ்ந்தும் வியந்தும் அவர்கள் அவனைச் சுற்றிலும் நின்று நோக்கினர் — வாமன உருவில் வளர்ந்துகொண்டிருந்த, ஊக்கம் கொண்ட திரிவிக்கிரமனான நாராயணனை மக்கள் கண்டதுபோலவே. துயரத்திலிருந்து மகிழ்ச்சிக்குப் படை அடைந்த இந்த மாற்றமே சர்க்கத்தின் முதல் காட்சி; வாமன உவமையால் கவி வரவிருக்கும் மாபெரும் செயலை முன்னறிவிக்கிறார். முந்தைய சர்க்கத்தில் துயரத்தில் மூழ்கியிருந்த அதே வானரர்கள் இப்போது முழங்கியும் புகழ்ந்தும் காணப்படுகிறார்கள்; இத்தகைய மாற்றம் ஒரு வீரனின் எழுச்சியால் மட்டுமே சாத்தியமாகிறது. ‘ஸஹஸா சோகம் உத்ஸ்ருஜ்ய’ (உடனே துயரத்தை உதறிவிட்டு) என்ற சொற்றொடர் துயரம் திடீரென்று கைவிடப்பட்டதைக் குறிக்கிறது. இந்த மூன்று சுலோகங்களும் அச்சுப் பதிப்பில் மட்டுமே உள்ளன; திறனாய்வுப் பதிப்பில் இவற்றுக்கு இணையானவை காணப்படவில்லை.

புகழப்பட்டுக்கொண்டிருந்த மாவலிமை படைத்த அனுமன் மேலும் மேலும் வளர்ந்தான்; வாலைச் சுழற்றியபடி மகிழ்ச்சியால் தன் வலிமையை அடைந்தான் — அதாவது தன் ஆற்றலை நினைவுகூர்ந்தான் என்பது பொருள். முதிய வானரத் தலைவர்களால் புகழப்பட்டு ஒளியால் நிறைந்துகொண்டிருந்த அவனுடைய உருவம் ஒப்பற்றதாக இருந்தது. திறந்த, அகன்ற மலைக்குகையில் சிங்கம் சோம்பல் முறித்து உடலை விரிப்பதுபோலவே, மாருதனின் ஔரஸ மகன் (அவனுக்கே பிறந்தவன்) அப்போது உடலை விரித்தான். புகழ்ச்சி வலிமையை நினைவூட்டுகிறது, நினைவு வளர்ச்சிக்குக் காரணமாகிறது — இந்தத் தொடர் வரிசை இங்கே தெளிவாகிறது. வாலைச் சுழற்றுவது வானரனின் ஊக்கத்தின் இயல்பான அடையாளம். ‘பலம் உபேயிவான்’ என்ற சொற்றொடருக்கு இரு பொருள்கள் இருக்கலாம் — வலிமையை அடைந்தான் என்பதும், வலிமையை நினைவுகூர்ந்தான் என்பதும்; இரண்டுமே இங்கே பொருந்துகின்றன, ஏனெனில் வலிமை அவனிடம் எப்போதும் இருந்தது, அது மறக்கப்பட்டிருந்தது மட்டுமே. சிங்க உவமையும் சிறப்பானது — சிங்கம் முழங்கும்போது மட்டுமல்ல, உடலை விரித்துச் சோம்பல் முறிக்கும்போதே அச்சமூட்டுவதாகிறது.

உடலை விரித்துக்கொண்டிருந்த அந்த அறிவாளியின் முகம், பொரிக்கும் வாணலிபோலச் சுடர்ந்து, புகையற்ற நெருப்புப்போல ஒளிர்ந்தது. பிறகு மயிர்க்கூச்செறிந்த உடலோடு அவன் வானரர்களின் நடுவிலிருந்து எழுந்து, முதிய வானரர்களை வணங்கி இவ்வாறு சொன்னான்: ‘நெருப்பின் நண்பனான காற்று மலைமுகடுகளை முறித்தபடி வீசுகிறது; அந்த வாயு வலிமை மிக்கவன், அளவிட முடியாதவன், வானில் சஞ்சரிப்பவன். விரைந்த வேகமும் விரைந்த செலவும் கொண்ட அந்த மகாத்மாவின் ஔரஸ மகன் நான்; தாவுவதில் அவனுக்கு நிகரானவன்.’ இது தற்புகழ்ச்சி அல்ல; தந்தையின் பெருமையைச் சார்ந்து தன் ஆற்றலை அறிவிப்பதே; முதியோரை வணங்கியதால் பணிவும் காக்கப்பட்டது. ‘அம்பரீஷம்’ என்பது வறுக்கும் பாத்திரம் (வாணலி); அதைப்போல அவன் முகம் சுடர்ந்தது, புகையற்ற நெருப்புப்போலத் தூய்மையாகவும் இருந்தது. மயிர்க்கூச்செறிதல் ஊக்கத்தின் புற அடையாளம். வாயுவுக்குச் சொல்லப்பட்ட மூன்று அடைமொழிகள் — நெருப்பின் நண்பன், அளவிட முடியாதவன், வானில் சஞ்சரிப்பவன் — மூன்று உலகங்களோடும் அவனுக்குள்ள தொடர்பைச் சுட்டுகின்றன; மகனும் அத்தகையவனே என்பது உட்குறிப்பு. ‘ப்லவனேனாஸ்மி தத்ஸம:’ (தாவுவதில் அவனுக்கு நிகரானவன்) என்ற வாக்கியத்திலும் பணிவு உள்ளது — தந்தைக்கு நிகர், அவனைவிட மேலானவன் அல்ல என்றே அவன் சொல்கிறான். முதலில் முதியோரை வணங்கிய பின்பே அவன் பேசத் தொடங்குகிறான்; அதனால் அவனுடைய ஒழுக்கம் வெளிப்படுகிறது.

‘வானைக் கீறுவதுபோல உயர்ந்து அகன்ற மேரு மலையை இடையில் எங்கும் தங்காமல் ஆயிரம் முறை சுற்றி வர என்னால் முடியும். என் கைகளின் வேகத்தால் தள்ளப்பட்டுக் கொந்தளிக்கும் கடலால், மலைகள், ஆறுகள், ஏரிகள் உட்பட இந்த உலகையே மூழ்கடிக்க என்னால் இயலும். என் தொடைகளும் கணுக்கால்களும் எழுப்பும் வேகத்தால் வருணனின் இருப்பிடமான கடல் பொங்கி எழும்; அதில் வாழும் பெரிய முதலைகளும் மேலே எழுந்துவிடும். பறவைகள் பணியும், பாம்புகளை உண்ணும், வானில் பாயும் வைனதேயனான கருடனையும் ஆயிரம் முறை சுற்றி வர என்னால் முடியும்’ என்றான் அனுமன். மேரு, கடல், கருடன் — இவை மூன்றும் உலகில் பெருமையின் அடையாளங்கள்; அவற்றைக் கடந்து செல்வதாகச் சொல்வதால் கவி அனுமனின் ஆற்றல் அளவிட முடியாதது என்பதைக் காட்டுகிறார். ‘அஸங்கேன’ என்ற சொல் முக்கியமானது — இடையில் எங்கும் ஓய்வின்றி ஆயிரம் முறை சுற்றுதல் என்பது அதன் பொருள். முதலைகள் மேலெழுவது என்றால் கடலின் அடிப்பகுதியிலிருந்தே கொந்தளிப்பு; தொடைகள், கணுக்கால்களின் வேகத்தாலேயே இத்தனை கொந்தளிப்பு என்று மிகைப்படுத்தி அவன் வலிமை வர்ணிக்கப்படுகிறது. வைனதேயன் என்பது கருடன்; ‘பன்னகாசனன்’ என்பது பாம்புகளை உண்பவன்; அவன் பறவைகளால் பணியப்படுபவன், வானில் பாய்பவன். அவனையும் ஆயிரம் முறை சுற்றி வரும் ஆற்றல் உண்டு என்று சொல்லி, தான் பறவை அரசனுக்கும் குறைந்தவன் அல்ல என்பதை அனுமன் தானே சுட்டுகிறான்.

‘உதயத்திலிருந்து புறப்பட்டு, சுடர்விட்டு, கதிர்மாலை அணிந்த சூரியனை, அவன் மறைவதற்கு முன்பே சென்று அடைய என்னால் முடியும். பிறகு பூமியைத் தொடாமலேயே பெரிய, பயங்கரமான வேகத்தோடு மீண்டும் திரும்பி வர என்னால் முடியும், வானரர்களில் காளைகளே! வானில் சஞ்சரிக்கும் அனைவரையும் கடந்து செல்ல என்னால் முடியும்; கடல்களை வற்றச் செய்வேன், பூமியைப் பிளப்பேன். தாவிச் செல்லும் வானரனான நான் மலைகளைத் தூளாக்குவேன்; பெருங்கடலைத் தாவிக் கடக்கும்போது என் தொடைகளின் வேகத்தால் அதை இழுத்துச் செல்வேன்.’ இங்கே சொல்லப்பட்டவை மிகைக்கூற்றுப்போலத் தோன்றலாம்; ஆனால் உண்மையில் இது தன்னம்பிக்கையை மீண்டும் பெற்றதே — முன்பு மௌனமாக இருந்தவன் இப்போது மூவுலகையும் சிறியதாக நினைக்கிறான். சிறுவயதில் செய்து முடிக்கப்படாத செயல் — சூரியனை நோக்கிச் சென்றது — இப்போது மீண்டும் உறுதியாக எண்ணப்படுகிறது; இதில் ஜாம்பவான் சொன்ன கதையின் பயன் தெரிகிறது. ‘பூமியைத் தொடாமலேயே’ என்ற சொற்றொடர் இடையில் ஓய்வு இல்லை என்பதைத் தெளிவாக்குகிறது; கடலைத் தாண்டுவதற்கு அதுவே தேவை. ‘கடல்களை வற்றச் செய்வேன்’ என்ற பன்மையால் ஒரு கடல் மட்டுமல்ல, எல்லாக் கடல்களும் குறிக்கப்படுகின்றன. ‘பூமியைப் பிளப்பேன்’ என்பது நிலத்தைப் பிளத்தல்; இந்தச் சொற்களால் கேட்போரின் உள்ளத்தில் நம்பிக்கை பிறக்கிறது.

‘கொடிகளின் பலவகைப் பூக்களும் மரங்களின் பூக்கள் எல்லாமும் இன்று வான்வழியே தாவிச் செல்லும் என்னைப் பின்தொடரும். வானில் என் பாதை சுவாதி நட்சத்திரத்தின் பாதைபோலப் பூக்களாகிய நட்சத்திரங்களால் அழகுபெற்றுத் திகழும். பயங்கரமான வானில் சஞ்சரிக்கும், மேலே எழும், கீழே இறங்கும் என்னை எல்லா உயிர்களும் வானரர்களும் காண்பார்கள். வானரர்களே, மகாமேருவைப் போன்ற என்னை நீங்கள் காண்பீர்கள் — வானத்தை மூடியபடி, ஆகாயத்தையே விழுங்குவதுபோலச் செல்லும் என்னை. மேகங்களைச் சிதறடிப்பேன், மலைகளை நடுங்கச் செய்வேன், மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தித் தாவிச் சென்று கடலை வற்றச் செய்வேன்.’ இருபத்திரண்டாம் சுலோகம் மூன்று அரைச் சுலோகங்களால் அமைந்தது; ஆகவே அது ஆறு பாதங்கள் கொண்டது. சுவாதி நட்சத்திரத்தின் பாதைபோலப் பூக்களால் அழகுபெற்ற பாதை — இந்த உவமை வானில் பொழியும் பூமழையின் அழகைக் காட்டுகிறது. ‘த்ரக்ஷ்யத்வம்’ (காண்பீர்கள்) என்ற எதிர்கால வடிவால் அவன் வானரர்களைச் சாட்சிகளாக்குகிறான். ‘மேருவைப் போன்றவன்’ என்பது உருவின் விரிவையும், ‘ஆகாயத்தை விழுங்குவதுபோல’ என்பது செலவின் வேகத்தையும் காட்டுகின்றன. ‘ஜீமூதான் விதமிஷ்யாமி’ (மேகங்களைச் சிதறடிப்பேன்) என்பது மேகங்களை விலக்குவது; வாயுமைந்தனுக்கு அது இயல்பான செயலே. ‘ஸமாஹித:’ (மனம் ஒருமுகப்பட்டவனாய்) என்ற சொல் ஒருமுகப்பாட்டைக் குறிக்கிறது — வெறும் வலிமையால் அல்ல, மன ஒருமைப்பாட்டாலேயே செயல் நிறைவேறுகிறது.

‘கடலைத் தாண்டும் ஆற்றல் வைனதேயனுக்கோ, எனக்கோ, மாருதனுக்கோ மட்டுமே உண்டு; பறவைகளின் அரசனான சுபர்ணனையும் மாவலிமை படைத்த மாருதனையும் தவிர, தாவிச் செல்லும் என்னைப் பின்தொடரக்கூடிய வேறு எந்த உயிரையும் நான் காணவில்லை.’ ‘கண் இமைக்கும் நேரத்துக்குள், மேகத்திலிருந்து எழுந்த மின்னல்போல, ஆதாரமற்ற வானில் சட்டென்று பாய்வேன். கடலைத் தாண்டும்போது என் உருவம், மூன்று அடிகளை எடுத்து வைத்த விஷ்ணுவின் உருவம்போல இருக்கும். என் அறிவால் நான் இவ்வாறே காண்கிறேன், என் மனத்தின் துடிப்பும் அப்படியே உள்ளது; நான் வைதேகியைக் காண்பேன் — வானரர்களே, மகிழுங்கள்!’ இருபத்துமூன்றாம் சுலோகமும் ஆறு பாதங்கள் கொண்டதே. இறுதியில் முழக்கம் உறுதிமொழியாக மாறுகிறது. ‘மின்னல்போல’ என்ற உவமையால் வேகத்தின் திடீர்த்தன்மையும், ‘அடியெடுத்து வைக்கும் விஷ்ணுவைப்போல’ என்ற உவமையால் உருவின் பெருமையும் சுட்டப்படுகின்றன. இறுதியில் வரும் ‘நான் வைதேகியைக் காண்பேன்’ என்ற உறுதிவாக்கே இந்த முழக்கம் முழுவதன் சாரம் — வானரர்களுக்கு உண்மையான ஆறுதல் இதுவே. ‘நிராலம்பனம் அம்பரம்’ (ஆதாரமற்ற வானம்) என்ற சொற்றொடர் வானில் பிடிமானம் இல்லாததைக் குறிக்கிறது; இருந்தும் அங்கே அவன் செலவு தடையற்றது. ‘ப்ரமோதத்வம்’ (மகிழுங்கள்) என்ற ஏவல் வடிவால் அவன் வானரர்களின் துயரத்தைப் போக்குகிறான்.

‘வேகத்தில் நான் மாருதனுக்கு நிகர், விரைவில் கருடனுக்கு நிகர்; பத்தாயிரம் யோஜனை செல்வேன் என்பது என் எண்ணம். வஜ்ராயுதம் ஏந்திய இந்திரனின் கையிலிருந்தோ, சுயம்புவான பிரம்மனின் கையிலிருந்தோ கூட, வீரத்தோடு சட்டென்று பறித்து அமுதத்தை இங்கே கொண்டுவர என்னால் முடியும். இலங்கையையே பெயர்த்தெடுத்துக் கொண்டுவரச் செல்வேன் என்பது என் எண்ணம்.’ இவ்வாறு முழங்கிக்கொண்டிருந்த, அளவற்ற ஒளிகொண்ட அந்த வானரர்களில் சிறந்தவனை அனைவரும் கண்டனர். ‘அயுதம்’ என்பது பத்தாயிரம்; நூறு யோஜனை மட்டுமே அவனுக்கு அற்பம் என்பது கருத்து. இலங்கையைப் பெயர்த்தெடுப்பதாகச் சொன்னது, பின்னர் சுந்தர காண்டத்தில் நிகழவிருப்பதன் முன்னறிவிப்புப்போல உள்ளது. அமுதத்தைப் பறிப்பதும் இலங்கையைப் பெயர்ப்பதும் பற்றிய இந்தச் சொற்கள் வெறும் வலிமைப் பறைசாற்றல் அல்ல; சுக்ரீவனின் ஆணை நிறைவேறுவதில் ஐயமே இல்லை என்ற உறுதியின் அறிவிப்பு. ‘அமிதப்ரபம்’ (அளவற்ற ஒளியுடையவன்) என்ற அடைமொழி அவனுடைய ஒளியின் அளவின்மையைக் குறிக்கிறது; முழங்கும் அவனைப் பார்த்த மாத்திரத்திலேயே வானரர்கள் திகைத்து நின்றனர்.

மகிழ்ந்தும் வியந்தும் வானரர்கள் அங்கே அவனை உற்று நோக்கினர். உறவினர்களின் துயரைப் போக்கும் அவனுடைய அந்தச் சொற்களைக் கேட்டு மிகவும் மகிழ்ந்த வானரத் தலைவனான ஜாம்பவான் சொன்னான்: ‘வீரனே, கேசரியின் மகனே, வேகம் மிக்கவனே, மாருதனின் மைந்தனே, குழந்தாய், உறவினர்களின் பெருந்துயர் உன்னால் போக்கப்பட்டது. உன் நலத்தை விரும்பும் வானரத் தலைவர்கள் இங்கே ஒன்றுகூடியிருக்கிறார்கள்; அவர்கள் மனம் ஒருமுகப்பட்டுக் காரியம் வெற்றிபெறுவதற்காக மங்கலச் சடங்குகளைச் செய்வார்கள். முனிவர்களின் அருளாலும், முதிய வானரர்களின் சம்மதத்தாலும், பெரியோர்களின் அருளாலும் நீ பெருங்கடலைத் தாண்டு. நீ திரும்பி வரும்வரை நாங்கள் ஒற்றைக் காலில் நிற்போம்.’ ஒற்றைக் காலில் நிற்பது என்பது தவம் புரியும் உறுதி; அதனால் அனைவரின் கவலையும் வெளிப்படுகிறது. இங்கே ஜாம்பவானின் சொற்கள் புகழ்ச்சி, ஆசி, உறுதிமொழி — மூன்றும் ஒன்றாக அமைந்தவை. ‘உறவினர்களின் துயர் உன்னால் போக்கப்பட்டது’ என்ற சொற்களால் முந்தைய சர்க்கத்தின் மனத்தளர்ச்சி முடிந்துவிட்டதாக அறிவிக்கப்படுகிறது. முனிவர்கள், முதிய வானரர்கள், பெரியோர்கள் — மூவரின் அருளும் வேண்டப்படுகிறது; அதனால் காரியம் தெய்வ அனுகூலத்தோடு நிறைவேறும். புறப்படுவதற்கு முன் மங்கலச் செயல்கள் செய்யப்பட வேண்டும் என்ற சாஸ்திர மரபும் இங்கே சுட்டப்படுகிறது. ‘யாவதாகமனம் தவ’ (நீ திரும்பி வரும்வரை) என்ற சொற்றொடரால் காத்திருக்கும் கால எல்லையும் குறிக்கப்படுகிறது. ‘கல்யாணருசய:’ (நலம் விரும்புவோர்) என்ற சொல்லால் வானரத் தலைவர்களின் நல்லெண்ணம் சுட்டப்படுகிறது; அவர்கள் அனைவரும் மனம் ஒருமுகப்பட்டு ஸ்வஸ்திவாசனம் முதலியவற்றைச் செய்கிறார்கள்.

‘காட்டில் வாழும் அனைவரின் உயிர்களும் உன்னையே சார்ந்துள்ளன’ என்று சொல்லி ஜாம்பவான் நிறுத்தினான். பிறகு வானரர்களில் புலி போன்ற அனுமன் அந்த வனவாசிகளிடம் சொன்னான்: ‘உலகில் என் தாவலின் வேகத்தைத் தாங்க யாராலும் முடியாது. பாறைகள் நெருங்கிய இந்த மகேந்திர மலையின் இந்தச் சிகரங்களே உறுதியானவை, பெரியவை; இவற்றில் என் வேகத்தை ஊன்றிக்கொண்டு நான் செல்வேன். பலவகை மரங்கள் பரவிய, தாதுக்களின் ஊற்றுகளால் அழகுபெற்ற இந்தப் பெரிய சிகரங்களுக்கு மட்டுமே என் வேகத்தைத் தாங்கும் ஆற்றல் உண்டு; இங்கிருந்து நூறு யோஜனை தாவும் என் சுமையை அவையே தாங்கும்.’ பிறகு மாருதனுக்கு நிகரானவனும் பகைவரை அழிப்பவனுமான அந்த வானரன், மாருதனின் மைந்தன், மலைகளில் சிறந்த மகேந்திரத்தின் மேல் ஏறினான். முப்பத்தொன்பதாம் சுலோகம் மூன்று அரைச் சுலோகங்களால் அமைந்தது. மகேந்திரச் சிகரங்களுக்கு மட்டுமே வேகத்தைத் தாங்கும் ஆற்றல் உண்டு என்று சொல்வதால் அனுமன் தன் சுமையின் கனத்தைச் சுட்டுகிறான்; மென்மையான நிலம் அவனைத் தாங்க இயலாது என்பது கருத்து. ‘நானாத்ருமவிகீர்ணேஷு தாதுநிஷ்யந்தசோபிஷு’ (பலவகை மரங்கள் பரவிய, தாதுக்களின் ஊற்றுகளால் அழகுபெற்ற) என்று சிகரங்களின் அழகின் வர்ணனையும் அங்கேயே பின்னப்பட்டுள்ளது. மலையேற்றமே செயலின் தொடக்கம். ‘அரிமர்தன:’ (பகைவரை அழிப்பவன்), ‘மாருதப்ரக்ய:’ (மாருதனுக்கு நிகரானவன்) என்ற அடைமொழிகளால், ஏறும் அக்கணத்திலேயே அவனுடைய வரவிருக்கும் வீரத்தைக் கவி சுட்டுகிறார். ‘சிலாஸங்கடசாலின:’ (பாறைகள் நெருங்கியது) என்ற சொல்லால் மலையின் பாறைச் செறிவும் உறுதியும் புலப்படுத்தப்படுகின்றன; அத்தகைய மலையே அவனுடைய கால் அழுத்தத்தைத் தாங்கக்கூடியது.

அந்த மலை பலவகைப் பூக்களால் சூழப்பட்டிருந்தது; அதன் புல்வெளிகளில் மான்கள் மேய்ந்தன; கொடிப்பூக்கள் அடர்ந்திருந்தன; அதன் மரங்கள் எப்போதும் பூத்துக் காய்த்திருந்தன. அது சிங்கங்களும் புலிகளும் வாழ்வது, மதயானைகள் நடமாடுவது, மதம் கொண்ட பறவைக் கூட்டங்களின் ஒலியால் நிறைந்தது, பொங்கி வழியும் நீர்ப்பெருக்குகளால் நிரம்பியது. பெரிய சிகரங்களால் உயர்ந்த அந்த மகேந்திரத்தின் மீது, மாவலிமை படைத்தவனும் மகேந்திரனுக்கு நிகரான வீரம் உடையவனுமான அந்த வானரர்களில் சிறந்தவன் உலவினான். அந்த மகாத்மாவின் கால்களால் அழுத்தப்பட்ட அந்தப் பெருமலை, சிங்கத்தால் தாக்கப்பட்ட மதயானைபோல அலறியது. மலையின் அழகை வர்ணித்த பின் அதன் துயர ஓலம் — இந்த முரணால் கவி அனுமனின் சுமையின் பெருமையையே சுட்டுகிறார். பூக்கள், புல்வெளி, கொடிகள், எப்போதும் காய்க்கும் மரங்கள், சிங்கங்கள், புலிகள், மதயானைகள், பறவைக் கூட்டங்கள், நீர்ப்பெருக்குகள் — இவை அனைத்தாலும் மலையின் செழிப்பு வர்ணிக்கப்படுகிறது. அத்தகைய மலையும் அனுமனின் கால்களால் அழுத்தப்பட்டுத் துயர ஓலம் இடுகிறது. சிங்கத்தால் தாக்கப்பட்ட மதயானையின் உவமை இங்கே பொருத்தமானது; ஏனெனில் மலையும் பெரியது, வலிமையானது, இருந்தும் அதைவிட வலியவனால் அடக்கப்படுகிறது. ‘மகேந்திரஸமவிக்ரம:’ என்ற சொல்லில் சிலேடை போன்ற ஒன்று உள்ளது — மலையின் பெயரும் மகேந்திரம், தேவர்களின் அரசனின் பெயரும் மகேந்திரன்; அவன் இருவருக்குமே நிகரானவன் என்பது.

அந்தப் பெருமலை பாறைக்குவியல்கள் சிதறியதாகி நீர்ப்பெருக்குகளைப் பீறிட்டு வெளியிட்டது; அங்கிருந்த மான்களும் யானைகளும் அஞ்சி நடுங்கின, பெருமரங்கள் ஆடின. மதுவருந்தியதால் கரடுமுரடாக நடந்துகொண்ட பலவகைக் கந்தர்வத் தம்பதிகளும், மேலே பறந்த பறவைகளும், வித்யாதரக் கூட்டங்களும் அதன் பெரிய மலைச்சாரல்களைக் கைவிட்டனர்; பெரிய பாம்புகள் ஒளிந்துகொண்டன; மலைச்சிகரங்களிலிருந்து பாறைகள் விழுந்தன — அப்போது அந்தப் பெருமலை இப்படி ஆயிற்று. விண்ணுலகவாசிகளும் அதன் சிகரங்களைக் கைவிட்டுச் செல்கிறார்கள் என்ற வர்ணனையால் நடுக்கத்தின் கடுமை வெளிப்படுகிறது. பாறைகள் சிதறுதல், நீரூற்றுகள் பீறிடுதல், மான்கள் அஞ்சுதல், மரங்கள் ஆடுதல் — இவை நான்கும் கொந்தளிப்பின் அடையாளங்கள். கந்தர்வர்களும் வித்யாதரர்களும் பறவைகளும் சாரல்களைக் கைவிடுகிறார்கள்; பாம்புகளோ வளைகளில் ஒளிகின்றன — அச்சத்தின் இரு வகைகள், ஓடுதலும் ஒளிதலும். ‘ஸலிலோத்பீடான் முமோச’ (நீர்ப்பெருக்குகளை வெளியிட்டது) என்பது நீர்த்தாரைகள் திடீரென்று வெளிப்படுவது; அது மலையின் உள்ளே ஏற்பட்ட கொந்தளிப்புக்கு நேரடிச் சான்று.

பாதி வெளியே நீண்டு மூச்சுவிடும் பாம்புகளோடு காணப்பட்ட அந்த மலை, அப்போது கொடிகள் கட்டப்பட்டதுபோல விளங்கியது — பாம்புகளின் படங்கள் கொடிகள்போலத் தோன்றின. அச்சத்தால் கலங்கிய முனிவர்களால் கைவிடப்பட்ட அந்தப் பாறைக்குவியலான மலை, பெரிய காட்டில் வணிகக் கூட்டத்தை இழந்த வழிப்போக்கன்போல வருந்தியது. வேகம் உடையவனும், வேகத்தில் மனத்தை நிலைநிறுத்தியவனும், பகை வீரர்களைக் கொல்பவனும், பெருமை மிக்கவனும், உயர்ந்த உள்ளம் கொண்டவனுமான அந்த வானர வீரன், மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தி மனத்தால் இலங்கைக்குச் சென்றான். இவ்வாறு கிஷ்கிந்தா காண்டம் நிறைவுறுகிறது; சுந்தர காண்டத்தின் வாயில் திறக்கப்படுகிறது. வணிகக் கூட்டத்தை இழந்த வழிப்போக்கன் என்ற உவமை மலையின் தனிமையையும் அவலத்தையும் காட்டுகிறது. இறுதிச் சுலோகம் வம்சஸ்த விருத்தத்தில் அமைந்தது. ‘மனஸா லங்காம் ஜகாம’ (மனத்தால் இலங்கைக்குச் சென்றான்) என்ற சொற்றொடர், உடலுக்கு முன்பே மனம் சென்றுவிட்டது என்பதைச் சுட்டுகிறது. இந்தச் சுலோகத்தால் காண்டத்தின் நிறைவு குறிக்கப்படுகிறது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये किष्किन्धाकाण्डे सप्तषष्टितमः सर्गः॥ ६७॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க