॥वाल्मीकिरामायणम् சுந்தர காண்டம் · சர்க்கம் 1

சுந்தர காண்டம்

சர்க்கம்

அனுமன் கடலைத் தாண்டுதல்

மகேந்திர மலையிலிருந்து எழும்புதல், மலையின் கலக்கம், சபதம், வான்வழிப் பயணம், மைநாகனின் விருந்தோம்பல், சுரசையின் சோதனை, சிம்ஹிகையின் வதம், லம்ப மலையில் இறங்குதலும் இலங்கையைக் காணுதலும்

கிஷ்கிந்தா காண்டத்தின் முடிவில் அனுமன் மகேந்திர மலையின்மேல் ஏறியிருந்தான்; இதே இடத்திலிருந்துதான் சுந்தர காண்டம் தொடங்குகிறது. பிறகு பகைவரை வாட்டுபவனான அனுமன், ராவணனால் கவர்ந்து செல்லப்பட்ட சீதை இருக்குமிடத்தைத் தேடுவதற்காக, சாரணர்கள் சஞ்சரிக்கும் வான்வழியில் செல்ல விரும்பினான். பிறரால் செய்வதற்கரியதும், துணையோ போட்டியாளரோ எவரும் இல்லாததுமான அத்தகைய செயலைச் செய்ய விரும்பிய அந்த வானரன், தலையையும் கழுத்தையும் உயர்த்திக்கொண்டு, பசுக்களின் தலைவனான காளையைப் போலப் பொலிந்தான். பின்னர் தீரனும் பெருவலிமை உடையவனுமான அவன், வைடூரிய நிறமுடையனவும் நீர்போலத் தோன்றுவனவுமான பசும்புல்வெளிகளில் தன் விருப்பம்போல உலவினான். பறவைகளை அஞ்சச் செய்துகொண்டும், மார்பால் மரங்களை வீழ்த்திக்கொண்டும், பல விலங்குகளை அடித்துக்கொண்டும், வளர்ந்து நிற்கும் சிங்கம்போல அவன் விளங்கினான். அந்த மலையின் அடிவாரம் நீலம், சிவப்பு, மஞ்சிட்டி நிறம், தாமரை நிறம், வெண்மை, கருமை எனப் பல நிறங்களுடைய, இயற்கையாகவே அமைந்த தூய தாதுக்களால் அழகுபெற்றிருந்தது. அங்கே விரும்பிய உருவம் எடுக்கவல்லவர்களும் தேவர்களுக்கு நிகரானவர்களுமான யக்ஷர்கள், கின்னரர்கள், கந்தர்வர்கள், நாகர்கள் ஆகியோர் தம் பரிவாரங்களுடன் எப்போதும் வசித்து வந்தனர். சிறந்த யானைகள் நிறைந்த அந்த மலையடிவாரத்தில் நின்ற வானரச் சிறந்தோன், மடுவில் நிற்கும் பெரிய யானையைப் போலத் தோன்றினான். இங்கே கவி காண்டத்தின் முதல் சுலோகத்திலேயே கதையின் இலக்கைச் சுட்டுகிறார் — அது சீதையைத் தேடுதல். ‘நிஷ்ப்ரதித்வந்த்வம்’ (துணையோ போட்டியோ இல்லாதது) என்ற சொல்லால், இந்தச் செயலில் அனுமன் தனியன், அவனுக்குத் துணை எவரும் இல்லை என்பது சுட்டப்படுகிறது. இரண்டாம் சுலோகம் திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை; ஆகவே இங்கேயே வல்கேட் பாடத்தின் வேறுபாடு தொடங்குகிறது. காளை, சிங்கம், யானை ஆகிய உவமைகளால் அனுமனின் வலிமையும் பெருமிதமும் சித்திரிக்கப்படுகின்றன. மலையின் தாதுக்களைப் பற்றிய வருணனையும் தேவயோனிகளின் வாசமும் மகேந்திரத்தின் புனிதத்தைச் சுட்டுகின்றன — அது சாதாரண மலை அல்ல, தேவபூமி. அனுமனின் உலாவுதல் ‘யதாசுகம்’ (தன் விருப்பம்போல, இன்பமாக) என்று சொல்லப்படுகிறது — பெரும் செயலுக்கு முன்பும் அவன் மனம் அமைதியாக இருக்கிறது, கலங்கவில்லை. ‘சத்ருகர்ஷணன்’ (பகைவரை வாட்டுபவன்) என்ற அடைமொழி வரப்போகும் செயலைச் சுட்டுகிறது — அவன் பகைவர்களை வருத்தப்போகிறான். முந்தைய காண்டத்தின் இறுதியில் மகேந்திரம் வானரர்களின் கடைசிப் புகலிடமாக இருந்தது; இங்கே அனுமனின் தனிமை தொடங்குகிறது. ‘சாரணாசரிதே பதி’ (சாரணர்கள் சஞ்சரிக்கும் வழியில்) என்பது வான்வழி — சாரணர்கள் என்பவர்கள் வானில் திரியும் தேவப் பாடகர்கள்; ஆகவே அனுமனின் வழி தெய்விகமானது. புல்வெளிகளுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட ‘வைடூர்யவர்ணேஷு ஸலிலகல்பேஷு’ (வைடூரிய நிறமுடையவை, நீர் போன்றவை) என்ற இரண்டு அடைமொழிகளும் அவற்றின் நீலப்பச்சை நிறத்தையும் குளிர்ச்சியையும் சுட்டுகின்றன; இந்தி உரையும் ‘வைடூரிய மணியைப் (நீலக்கல்) போலவும் கடல்நீரைப் போலவும் பச்சைப்பசேலென்ற புல்’ என்றே சொல்கிறது.

அவன் சூரியனுக்கும், மகேந்திரனுக்கும் (இந்திரனுக்கும்), வாயுவுக்கும், சுயம்புவான பிரம்மாவுக்கும், எல்லா உயிர்களுக்கும் கைகூப்பி வணங்கிப் புறப்படுவதற்கு மனம் கொண்டான். கிழக்கு நோக்கி நின்று தன் தந்தையான வாயுவுக்குக் கைகூப்பி வணங்கியபடி, திறமைசாலியான அவன் தெற்குத் திசைக்குச் செல்வதற்காகப் பெருகினான் — உடலை வளர்த்தான். வானரச் சிறந்தோர் பார்த்துக்கொண்டிருக்க, தாவுவதில் உறுதி கொண்ட அவன், ராமனின் வெற்றிக்காக, பருவ நாட்களில் (பௌர்ணமியில்) கடல் பொங்குவதுபோலப் பெருகினான். அளவற்ற உடலுடைய அவன் கடலைத் தாண்ட விரும்பி, தன் கைகளாலும் கால்களாலும் மலையை அழுத்தினான். பெரிய செயலைத் தொடங்கும்போது தெய்வங்களை வணங்குவது இந்திய மரபின் ஒரு பகுதி; அனுமன் சிறப்பாகத் தன் தந்தையான வாயுவை வணங்குகிறான், ஏனெனில் அவனுடைய வேகம் வாயுவின் அருளே. ‘தக்ஷிணோ தக்ஷிணாம் திசம்’ என்பதில் சிலேடை உள்ளது — ‘தக்ஷன்’ ஆகிய, அதாவது திறமைசாலியான அனுமன், ‘தக்ஷிணா’ ஆகிய தெற்குத் திசையை நோக்கி. பௌர்ணமியில் கடலின் அலைப்பெருக்கு என்ற உவமை, உடலின் வளர்ச்சி படிப்படியாக நிகழ்வதையும் அதன் பெருமையையும் காட்டுகிறது. ‘ராமவ்ருத்த்யர்த்தம்’ (ராமனின் உயர்வுக்காக) என்ற சொல்லால் அவன் வளர்ச்சியின் நோக்கம் குறிக்கப்படுகிறது — அவன் தன்னலத்துக்காக அல்ல, ராமனுக்காகவே பெருகுகிறான். பிரம்மா படைப்பவர், சூரியனும் இந்திரனும் உலகக் காவலர்கள், வாயு தந்தை — இவர்கள் எல்லோரையும் வணங்கி அவன் தெய்வத்தின் துணையை வேண்டுகிறான். ‘நிஷ்ப்ரமாணசரீரன்’ — அளவிட முடியாத உடலுடையவன்.

வானரனால் அழுத்தப்பட்ட அந்த மலை ஒரு கணம் அசைந்தது; நுனிகளில் பூத்திருந்த மரங்களின் பூக்களையெல்லாம் உதிர்த்தது. மரங்கள் உதிர்த்த நறுமணமுள்ள பூக்குவியல்களால் எங்கும் மூடப்பட்ட அந்த மலை பூக்களாலேயே ஆனதுபோல விளங்கியது. உயர்ந்த வீரமுடைய அவனால் அழுத்தப்பட்ட அந்த மலை, மதங்கொண்ட யானை மதநீரைப் பெருக்குவதுபோல நீரைப் பெருக்கியது. வலியவனால் அழுத்தப்பட்ட மகேந்திரம் பொன்னிறமும், மைநிறமும், வெள்ளிநிறமும் உடைய ‘ரீதி’களை — தாதுக்கள் கலந்த நீரோடைகளை — வெளிப்படுத்தியது. நடுவே தீக்கொழுந்துடன் புகைக்கோடுகளை வெளியிடும் நெருப்பைப்போல, அது மனச்சிலை (சிவப்புத் தாது) கலந்த பெரிய பாறைகளை உதிர்த்தது. வானரனால் அழுத்தப்பட்ட மலையால் எல்லாப் பக்கங்களிலும் நெருக்கப்பட்டு, குகைகளுக்குள் புகுந்திருந்த உயிரினங்கள் விகாரமான குரல்களில் கதறின. மலை அழுத்தப்பட்டதால் எழுந்த உயிர்களின் அந்தப் பெரும் ஓலம் பூமியையும் திசைகளையும் உபவனங்களையும் நிறைத்தது. தெளிவான ஸ்வஸ்திகக் குறிகளுடைய அகன்ற படங்களைக் கொண்ட நாகங்கள் கொடிய நெருப்பைக் கக்கியபடி தம் பற்களால் பாறைகளைக் கடித்தன. சினமுற்ற, நஞ்சுடைய அவற்றால் கடிக்கப்பட்ட அந்தப் பெரும் பாறைகள் நெருப்பால் சுடர்விட்டு எரிந்தன; ஆயிரம் துண்டுகளாகப் பிளந்தன. அந்த மலையில் விளைந்திருந்த நஞ்சு முறிக்கும் மூலிகைக் கூட்டங்களாலும் நாகங்களின் நஞ்சைத் தணிக்க முடியவில்லை. இங்கே அனுமனின் வலிமையின் விளைவு மறைமுகமாக வருணிக்கப்படுகிறது — அவன் கால்களால் மலையை அழுத்துகிறான், அவ்வளவே; அதனால் மலை முழுவதும் கலங்குகிறது. பூமழை, நீர்ப்பெருக்கு, தாது ஓடைகள், பாறைச் சரிவு, உயிர்களின் ஓலம், நாகங்களின் சினம் — இவ்வாறு ஆறுவிதக் கலக்கம் வரிசையாக வருணிக்கப்படுகிறது. மதங்கொண்ட யானையின் உவமை மலையின் நீர்ப்பெருக்கை உயிரோட்டமுள்ளதாக்குகிறது. நாகங்களின் ஸ்வஸ்திகக் குறி என்பது பாம்புகளின் படத்தில் தெரியும் நீலக்கோடு; அதைப் பற்றி அச்சுப்பதிப்பில் அடிக்குறிப்பும் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. நஞ்சு முறிக்கும் மூலிகைகளும் பயனற்றுப் போனது நஞ்சின் கடுமையையும், அதற்குக் காரணமான அனுமனின் அழுத்தத்தின் கடுமையையும் சுட்டுகிறது. பதினைந்தாம் சுலோகத்தில் ‘ரீதீ:’ என்பது நீரோட்டங்கள்; இந்தி உரையிலும் ‘பொன்னிற, வெள்ளிநிற, கருநிற நீரோடைகள்’ என்றே உள்ளது. பதினாறாம் சுலோகம் திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை — புகைக்கோடுகளுடன் கூடிய நெருப்பின் உவமை வல்கேட்டில் மட்டுமே உள்ளது. இந்தக் காட்சி நிலநடுக்கம் போன்றது — மலை நடுங்குகிறது, நீர் பெருகுகிறது, பாறைகள் விழுகின்றன, உயிர்கள் கதறுகின்றன. கவி அனுமனின் வலிமையை நேரடியாக வருணிக்கவில்லை, அதன் விளைவுகளால் மட்டுமே காட்டுகிறார்; இது குறிப்புப்பொருளை (த்வனி) முதன்மையாகக் கொண்ட நடை. தொடக்கத்தில் மலையின் பூமழை மகிழ்ச்சியைச் சுட்டுகிறது, இறுதியில் நாகங்களின் நச்சுத்தீ அச்சத்தைச் சுட்டுகிறது — இவ்வாறு மென்மையிலிருந்து கடுமைக்கு ஒரு வரிசை அமைகிறது. தம் குகைகள் நெருக்கப்பட்டதால் நாகங்கள் சினமுறுகின்றன; அவற்றின் கடியால் பாறைகளும் எரிகின்றன, பிளக்கின்றன — நஞ்சும் நெருப்பும் ஒன்றாகின்றன. இந்தக் கலக்கம் முழுவதன் நடுவிலும் அனுமன் தானே அசையாமல் நிற்கிறான் — அவன் எழும்புவதற்கு மட்டுமே ஆயத்தமாக இருக்கிறான். இருபத்தொன்றாம் சுலோகத்தில் ‘யானி த்வௌஷதஜாலானி’ என்று அச்சிடப்பட்டுள்ளது; திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘யானி சௌஷதஜாலானி’. இந்தக் கலக்கத்துக்குக் காரணம் அனுமனின் சொந்த வலிமையே, வெளியிலிருந்து வந்த எந்த இடையூறும் அல்ல — இவ்வாறு அவனுடைய ஆற்றல் இயற்கையின் ஆற்றல்களோடு ஒப்பிடப்படுகிறது.

‘இந்த மலையை பூதங்கள் பிளக்கின்றன’ என்று எண்ணி அஞ்சிய தவசிகளும் வித்தியாதரர்களும் தம் பெண்டிருடன் அந்த மலையிலிருந்து வானத்துக்கு எழுந்தனர். பானம் அருந்தும் இடத்தில் வைத்திருந்த பொன்னாலான மதுக்கிண்ணத்தையும், விலையுயர்ந்த பாத்திரங்களையும், பொற்கமண்டலங்களையும், பலவகையான நக்கி உண்ணும் பண்டங்களையும் தின்பண்டங்களையும், பலவித இறைச்சிகளையும், காளைத் தோலால் செய்யப்பட்ட கேடயங்களையும், பொற்பிடியுடைய வாள்களையும் விட்டுவிட்டு அவர்கள் சென்றனர். கழுத்தில் மாலைகளை அணிந்தவர்களும், மயக்கத்தில் இருந்தவர்களும், சிவந்த மாலைகளும் சிவந்த சந்தனப் பூச்சும் உடையவர்களும், சிவந்த கண்களும் தாமரைக் கண்களும் உடையவர்களுமான அவர்கள் வானை அடைந்தனர். ஆரம், சிலம்பு, தோள்வளை, கைவளை அணிந்த பெண்கள் வியப்போடும் புன்னகையோடும் தம் காதலர்களுடன் வானில் நின்றனர். தம் பெரும் வித்தையைக் காட்டியவாறு வித்தியாதரர்களும் மகரிஷிகளும் ஒன்றாக வானில் நின்று மலையை நோக்கினர். அப்போது தூய வானில் நின்றிருந்த, தூய்மையான உள்ளம் படைத்த ரிஷிகள், சாரணர்கள், சித்தர்கள் ஆகியோரின் சொல்லை அவர்கள் கேட்டனர் — ‘மலையைப் போன்றவனும் பெருவேகமுடையவனுமான இந்த வாயுபுத்திரன் அனுமன், வருணனின் இருப்பிடமான கடலைக் கடக்க விரும்புகிறான். ராமனுக்காகவும் வானரர்களுக்காகவும் செய்வதற்கரிய செயலைச் செய்ய விரும்பி, அடைவதற்கரிய கடலின் மறுகரையை அடைய அவன் விரும்புகிறான்.’ அந்தத் தவசிகளின் சொற்களைக் கேட்டு வித்தியாதரர்கள் மலையின்மேல் நின்றிருந்த அளவிடற்கரிய வானரச் சிறந்தோனைக் கண்டனர். இங்கே வித்தியாதரர்களின் இன்பம் நிறைந்த வாழ்க்கை சித்திரிக்கப்படுகிறது — பானமிடம், மது, இறைச்சிகள், மாலைகள் — அவர்கள் ஓடுவது திடீரென்று எழுந்த அச்சத்தைக் காட்டுகிறது. அவர்கள் விட்டுச்சென்ற பொருள்கள் விரிவாக எண்ணிச் சொல்லப்படுகின்றன; அதனால் அச்சத்தின் திடீர்த்தன்மை தெளிவாகிறது — அவர்கள் இன்பப்பொருள்களையும் விட்டு ஓடுகிறார்கள். ஆனால் பெண்களோ ‘விஸ்மிதா: ஸஸ்மிதா:’ — வியப்போடும் புன்னகையோடும் — அச்சத்தை விட்டு ஆவலுடன் பார்க்கிறார்கள்; இது ஒரு நுட்பமான உளவியல் வேறுபாடு. ரிஷிகளும் சித்தர்களும் அனுமனின் நோக்கத்தை அறிவார்கள்; ஆகவே அவர்கள் அச்சத்தின் காரணத்தைத் தெளிவுபடுத்துகிறார்கள் — இது நிலநடுக்கம் அல்ல, ராமகாரியத்துக்காக முனைந்து நிற்கும் வானரனின் வலிமை. ‘ராமார்த்தம் வானரார்த்தம் ச’ (ராமனுக்காகவும் வானரர்களுக்காகவும்) என்பதில் இருவித நோக்கம் உள்ளது — தலைவனின் காரியம், தன் இனத்தைக் காத்தல்; ஏனெனில் சீதையைக் காணாமல் திரும்பும் வானரர்கள் சுக்ரீவனால் தண்டிக்கப்படுவார்கள். முப்பத்தொன்றாம் சுலோகம் திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை. இருபத்து நான்காம் சுலோகத்தில் ‘ஆர்ஷபாணி ச சர்மாணி’ என்பது கேடயங்களாகப் பயன்படுத்தப்பட்ட காளைத் தோல்கள். வித்தியாதரர்கள் பூமியிலும் மலையிலும் உலவுகிறார்கள், வானிலும் செல்லவல்லவர்கள்; அனுமனின் செயலுக்கு அவர்களே முதல் சாட்சிகள். ரிஷிகளின் சொல்லைக் கேட்ட பிறகுதான் அவர்கள் அவனைக் காண்கிறார்கள் — இவ்வாறு கவி அனுமனின் அறிமுகத்தைத் தெய்விகர்களின் வாயால் செய்விக்கிறார். ‘அப்ரமேயம்’ (அளவிடற்கரியவன்) என்ற அடைமொழி அவனுடைய அளவற்ற வலிமையைச் சுட்டுகிறது — அவன் அளவை யாரும் அறியார். பானமிடத்தின் வருணனை வித்தியாதரர்களின் இன்பமயமான உலகைக் காட்டுகிறது; அது ஒரு கணத்தில் அச்சத்தால் அறுபடுகிறது. ‘வீக்ஷாஞ்சக்ரு:’ (நோக்கினர்) என்ற ‘ஆம்’ விகுதி கொண்ட வடிவம் அச்சுப்பதிப்பில் ஒரே சொல்லாக அச்சிடப்பட்டுள்ளது. வித்தியாதரர்கள் தம் பெண்டிருடன் வானில் நிற்பது நாடகத்தின் பார்வையாளர்களைப் போன்றது — அவர்கள் அனுமனின் எழுச்சியைக் காண வந்தவர்கள்.

நெருப்பை ஒத்த அவன் தன் மயிர்களை உதறினான், உடலை உலுக்கினான், பெரிய மேகம்போலப் பெருமுழக்கம் செய்தான். எழும்பப்போகிறவனாக, வரிசையாக உருண்டு திரண்டதும் மயிர் அடர்ந்ததுமான தன் வாலை, பறவையரசன் கருடன் பாம்பை வீசுவதுபோல வீசினான். பெருவேகமுடைய அவனுக்குப் பின்னால் சுழற்றப்பட்ட வால், கருடனால் தூக்கிச் செல்லப்படும் பெரும் பாம்புபோலத் தோன்றியது. பெரிய இரும்புத்தடிகளைப் போன்ற தன் கைகளை அவன் இறுக்கி நிறுத்தினான், இடுப்பில் வளைந்தான், கால்களைச் சுருக்கினான். அழகும் வீரமும் உடைய அவன் கைகளையும் கழுத்தையும் உள்ளிழுத்துக்கொண்டு, ஒளியையும் மனவுறுதியையும் வீரியத்தையும் தனக்குள்ளே ஒருமுகப்படுத்தினான். மேல்நோக்கிப் பார்வையைப் பதித்து, தொலைவிலிருந்தே வழியை நோக்கியவாறு, வானத்தைப் பார்த்துக்கொண்டு, அவன் தன் மூச்சை இதயத்தில் அடக்கினான். வானரர்களில் யானை போன்றவனும் பெருவலிமை உடையவனுமான அனுமன், எழும்பப்போகிறவனாகக் கால்களை உறுதியாக ஊன்றி, காதுகளை மடக்கிக்கொண்டு நின்றான். இங்கே எழும்புவதற்கு முன் உடல் செய்யும் எல்லாச் செயல்களும் நுட்பமாக வருணிக்கப்படுகின்றன — உடற்பயிற்சியில் தேர்ந்த விளையாட்டு வீரன் பாய்வதற்கு முன் உடலை ஆயத்தப்படுத்துவதுபோல. மயிர் சிலிர்த்தல், முழக்கம், வாலை வீசுதல், கைகளை இறுக்குதல், இடுப்பை வளைத்தல், கால்களைச் சுருக்குதல், மூச்சை அடக்குதல், காதுகளை மடக்குதல் — இவையெல்லாம் வரிசையாக நிகழ்கின்றன. கருட உவமை இருமுறை பயன்படுத்தப்படுகிறது, ஏனெனில் கருடன் வேகத்தின் இலட்சியம்; அனுமனும் பின்னர் தன்னைச் சுபர்ணனாக (கருடனாக) எண்ணுகிறான். ‘தேஜ: ஸத்த்வம் வீர்யம்’ என்பது மூன்றின் தொகுப்பு — உடல், மனம், ஆன்மா ஆகியவற்றின் வலிமையை அவன் ஒன்றுசேர்க்கிறான். ‘ருரோத ஹ்ருதயே ப்ராணான்’ (மூச்சை இதயத்தில் அடக்கினான்) என்பது பிராணாயாமத்தைச் சுட்டுகிறது; இது ஒருமுகப்பாட்டின் உச்சநிலை. அச்சுப்பதிப்பில் ‘நிகுச்ய’ என்று உள்ளது, திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘நிகுஞ்ச்ய’; ‘ஆஸஸாத கபி: கட்யாம்’, ‘ஸஞ்சுகோச’ என்பவையும் அச்சுப்பதிப்பில் தெளிவாக உள்ளன. இந்த வருணனையால் வாசகனும் ஆவலுடன் எழுச்சியை எதிர்நோக்குகிறான்; திரைப்படத்தின் மெதுவான காட்சிபோலக் கவி அந்தக் கணத்தை நீட்டுகிறார். வாலின் வருணனை தனிச்சிறப்புடையது — அது வானரனின் வலிமைக்கும் பெருமைக்கும் அடையாளம். அனுமனின் இந்த ஆயத்தநிலை யோகியின் தியானம் போன்றது — உடல் அசையாது, மூச்சு அடங்கியிருக்கிறது, பார்வை இலக்கில் நிலைத்திருக்கிறது. முப்பத்தேழாம் சுலோகத்தில் ‘ருரோத ஹ்ருதயே ப்ராணான்’ என்பதில் — வாயுவின் மகனே வாயுவை (மூச்சை) அடக்குகிறான்; இது ஓர் அழகான முரண்தோற்றம்.

பிறகு வானரச் சிறந்தோன் வானரர்களிடம் இந்தச் சொற்களைச் சொன்னான் — ‘ராகவன் எய்த அம்பு காற்றின் வேகத்தில் செல்வதுபோல, ராவணனால் காக்கப்படும் இலங்கைக்கு நான் செல்வேன். இலங்கையில் ஜனகன் மகளைக் காணாவிட்டால், இதே வேகத்தில் தேவர்களின் இருப்பிடமான சுவர்க்கத்துக்குச் செல்வேன். அல்லது சுவர்க்கத்திலும் உழைத்துத் தேடியும் சீதையைக் காணாவிட்டால், ராக்ஷச அரசன் ராவணனைக் கட்டிக் கொண்டுவருவேன். எப்படியும் காரியத்தை முடித்தவனாக நான் சீதையுடன் வருவேன்; இல்லையேல் ராவணனோடு சேர்த்து இலங்கையையே பெயர்த்துக் கொண்டுவருவேன்.’ இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு, வானரர்களில் உத்தமனும் வேகமுடையவனுமான அனுமன் தயங்காமல் வேகமாக எழும்பினான்; வானரர்களில் யானை போன்ற அவன் தன்னைச் சுபர்ணனாக (கருடனாக) எண்ணினான். இந்தச் சபதத்தில் மூன்று மாற்றுவழிகள் உள்ளன — இலங்கையில் சீதையைக் காணுதல், சுவர்க்கத்தில் தேடுதல், ராவணனைக் கட்டுதல் அல்லது இலங்கையைப் பெயர்த்தல். இந்தச் சபதம் அவனுடைய உறுதியான தீர்மானத்தைக் காட்டுகிறது — காரியத்தை முடிக்காமல் அவன் திரும்பமாட்டான். ராமபாணத்தின் உவமை பொருள் நிறைந்தது — ராமனின் அம்பு ஒருபோதும் இலக்கைத் தவறுவதில்லை; ராமனின் தூதனும் அப்படியே. ‘அவிசாரயன்’ (தயங்காமல், மேலும் ஆராயாமல்) என்ற சொல் முழுமையாக ஆராய்ந்த பிறகே பயன்படுத்தப்படுகிறது — தீர்மானம் செய்தபின் மீண்டும் ஐயம் இல்லை. ‘ஸுபர்ணமிவ சாத்மானம் மேனே’ (தன்னைக் கருடனாக எண்ணினான்) என்ற வரி திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை, வல்கேட்டில் மட்டுமே உள்ளது. நாற்பதாம் சுலோகத்தில் ‘நஹி த்ரக்ஷ்யாமி’ என்று அச்சிடப்பட்டுள்ளது. இந்தச் சொற்களைக் கேட்பவர்கள் அங்கதன், ஜாம்பவான் முதலிய வானரர்கள்; அவர்கள் எல்லோரும் அவன்மீதே நம்பிக்கை வைத்திருந்தனர். அவர்கள் முன்னிலையில் செய்த சபதம் அவர்களுடைய தைரியத்தை வளர்க்கிறது, தன் பொறுப்பையும் உறுதிப்படுத்துகிறது. ‘ச்வஸனவிக்ரம:’ என்பது அச்சுப்பதிப்பின் பாடம் — காற்றைப் போன்ற வீரியமுடைய அம்பு. ‘க்ருதச்ரம:’ (உழைத்தவனாக) என்பது — உழைத்தும் கிடைக்காவிட்டாலும் அவன் பின்வாங்கமாட்டான் என்பதைக் குறிக்கிறது.

அவன் மேலெழுந்தபோது, அவனுடைய வேகத்தால் மலையில் வளர்ந்திருந்த மரங்கள் தம் கிளைகளையெல்லாம் ஒடுக்கிக்கொண்டு எல்லாப் பக்கங்களிலும் மேலே எழுந்தன. மதங்கொண்ட கோயஷ்டிபகப் பறவைகள் தங்கியிருந்த, பூக்கள் நிறைந்த மரங்களைத் தொடைகளின் வேகத்தால் சுமந்துகொண்டு அவன் தூய வானில் சென்றான். தொடைவேகத்தால் எழுந்த மரங்கள், நீண்ட பயணம் புறப்படும் தம் உறவினனை உறவினர்கள் பின்தொடர்வதுபோல, ஒரு கணம் வானரனைப் பின்தொடர்ந்தன. அவன் தொடைவேகத்தால் வேரோடு பெயர்க்கப்பட்ட ஆச்சா மரங்களும் பிற சிறந்த மரங்களும், அரசனைப் படைவீரர்கள் பின்தொடர்வதுபோல, அனுமனைப் பின்தொடர்ந்தன. நுனிகளில் நன்கு பூத்திருந்த பல மரங்களுடன் கூடிய, மலைபோன்ற உருவமுடைய அனுமன் காண்பதற்கு வியப்பூட்டுபவனாக விளங்கினான். பின்னர் வயிரமும் கனமும் உடைய மரங்கள், மகேந்திரனுக்கு (இந்திரனுக்கு) அஞ்சி மலைகள் வருணனின் இருப்பிடத்தில் மூழ்கியதுபோல, உப்புக்கடலில் மூழ்கின. தளிர்களும் மொட்டுகளும் கூடிய பலவகைப் பூக்களால் மூடப்பட்ட, மேகம்போன்ற அந்த வானரன், மின்மினிப் பூச்சிகளால் ஒளிரும் மலைபோல விளங்கினான். அவன் வேகத்திலிருந்து விடுபட்ட அந்த மரங்கள், வழியனுப்பித் திரும்பும் நண்பர்களைப் போல, பூக்களை உதிர்த்துவிட்டு நீரில் விழுந்தன. எடை குறைவானதால் வானரனின் காற்றால் தள்ளப்பட்ட மரங்களின் விசித்திரமான பலவகைப் பூக்கள் கடலில் விழுந்தன; அதனால் அந்தப் பெருங்கடல் விண்மீன்கள் நிறைந்த வானம்போல ஒளிர்ந்தது. நறுமணமுள்ள பலநிறப் பூக்குவியலால் அந்த வானரன், மின்னல் கூட்டங்களால் அணிசெய்யப்பட்டு எழும் மேகம்போல விளங்கினான். அவன் வேகத்தால் வாரி இறைக்கப்பட்ட பூக்களால் நீர், உதித்திருக்கும் அழகிய விண்மீன்களுடன் கூடிய வானம்போலத் தோன்றியது. இங்கே கருணைச் சுவையின் நுட்பமான தொடுகை உள்ளது — உறவினர்கள் தம் அன்புக்குரிய நண்பனைச் சிறிது தூரம் பின்தொடர்ந்து திரும்புவதுபோல மரங்கள் திரும்புகின்றன; இது மனித உணர்வை இயற்கையின்மேல் ஏற்றிச் சொல்லும் முறை. வயிரமுடைய மரங்கள் மூழ்கியது, இந்திரனுக்கு அஞ்சி மலைகள் கடலுள் புகுந்ததன் உவமையால் வருணிக்கப்படுகிறது; அந்தக் கதையைப் பின்னர் மைநாகன் சொல்கிறான் — இவ்வாறு கவி முன்பே விதையை ஊன்றுகிறார். பூக்களால் மூடப்பட்ட கடல் விண்மீன்கள் நிறைந்த வானம் போன்றது — வானுக்கும் கடலுக்கும் உள்ள ஒற்றுமை மீண்டும் மீண்டும் காணப்படுகிறது. ஐம்பத்து மூன்றாம் சுலோகம் ஆறு அடிகளுடையது — அச்சுப்பதிப்பில் மூன்று அரைச் சுலோகங்கள் ஒரே எண்ணால் கட்டப்பட்டுள்ளன. ‘கத்யோதைரிவ பர்வத:’ (மின்மினிகளால் மலைபோல) என்ற உவமையால், இரவில் மின்மினிகளால் ஒளிரும் மலை சித்திரிக்கப்படுகிறது — பூக்களே மின்மினிகள் போன்றவை. மின்னல் கூட்டங்களுடன் கூடிய மேகம் என்ற உவமை பின்னரும் மீண்டும் வருகிறது, ஏனெனில் அனுமனின் உருவம் மேகத்தைப் போன்றது. மரங்கள் பின்தொடர்வதும் அனுமனின் வேகத்துக்குச் சான்று — அவன் தொடைகளால் எழுந்த காற்று மரங்களை வேரோடு பெயர்த்து வானுக்குக் கொண்டுசெல்கிறது. ‘ஸைன்யா இவ மஹீபதிம்’ (அரசனைப் படைவீரர்கள் போல) என்ற உவமையால் அனுமன் அரசன்போலவும், மரங்கள் அவனுடைய வீரர்கள்போலவும் காட்டப்படுகின்றனர் — அவன் தலைமை சுட்டப்படுகிறது. மதங்கொண்ட கோயஷ்டிபகப் பறவைகளும் மரங்களோடு பறக்கின்றன; இயற்கை முழுவதுமே அவனுடன் செல்வதுபோல் இருக்கிறது. பூக்கள் விழுவது ‘லகுத்வேன’ (எடை குறைவால்) — கனமான மரங்கள் மூழ்குகின்றன, லேசான பூக்கள் மிதக்கின்றன — இதுவும் ஒரு நுட்பமான இயற்பியல் கவனிப்பு. பூக்களால் மூடிய கடலைக் கண்டு வானம் என்ற மயக்கம், பூக்களுடன் கூடிய அனுமனைக் கண்டு மின்னல் மேகம் என்ற மயக்கம் — இவ்வாறு இருவிதப் பிரதிபலிப்புக் கற்பனை. ஐம்பத்தைந்தாம் சுலோகத்தில் ‘ராமாபிருதிதாபிரிவாம்பரம்’ என்று அச்சிடப்பட்டுள்ளது, திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘அபிராமாபிர்’. ஐம்பத்தொன்றாம் சுலோகத்தில் ‘ஸாங்குரகோரகை:’ என்பது — தளிர்களோடும் மொட்டுகளோடும் கூடிய பூக்களால்; மரங்களின் எல்லாப் பகுதிகளும் அவனுடன் பறந்தன.

வானில் நீட்டப்பட்ட அவனுடைய கைகள், மலையுச்சியிலிருந்து வெளிவரும் ஐந்து தலை நாகங்கள் இரண்டைப் போலத் தோன்றின. அந்தப் பெருவானரன் அலைக்கூட்டங்களுடன் கூடிய பெருங்கடலைக் குடிப்பவன்போலவும், வானத்தையே குடிக்க விரும்புபவன்போலவும் தோன்றினான். காற்றின் வழியைப் பின்பற்றிச் சென்ற அவனுடைய மின்னலொளி போன்ற கண்கள், மலையின்மேல் எரியும் இரண்டு நெருப்புகளைப் போல ஒளிர்ந்தன. பழுப்புக் கண்ணுடையவர்களில் முதன்மையானவனான அவனுடைய பழுப்புநிறமான, பெரிய, வட்டமான கண்கள் சந்திர சூரியர்களைப் போல நிலைபெற்று ஒளிர்ந்தன. செம்மையான மூக்கால் சிவந்த அவன் முகம், அந்திச் செம்மை தொட்ட சூரிய வட்டம்போல விளங்கியது. தாவிச் செல்லும் வாயுபுத்திரனின் சுழற்றப்பட்ட வால், வானில் உயர்த்தப்பட்ட இந்திரத்துவஜம் (இந்திர விழாக் கொடிமரம்) போலப் பொலிந்தது. வாலை வட்டமாகச் சுழற்றியவனும், வெண்மையான கோரைப்பற்களை உடையவனும், பேரறிவாளனுமான வாயுமைந்தன் அனுமன், ஒளிவட்டம் சூழ்ந்த சூரியன்போல ஒளிர்ந்தான். மிகச் சிவந்த பின்புறத்தால் அந்தப் பெருவானரன், பெரிய காவித் தாதுவால் பிளக்கப்பட்ட மலைபோல விளங்கினான். கடலைத் தாண்டிச் செல்லும் அந்த வானரச் சிங்கத்தின் அக்குளுக்குள் புகுந்த காற்று மேகம்போல முழங்கியது. வடதிசையிலிருந்து வெளிப்பட்ட எரிகொள்ளி (வால்நட்சத்திரம்) தன் வாலுடன் வானில் விழுவதுபோல அந்த வானர யானை தோன்றினான். நீண்டு நீட்டிக்கொண்ட அந்த வானரன் பறக்கும் பறவையைப் போலவும், வயிற்றுக் கச்சையால் கட்டப்படும் வளர்ந்த யானையைப் போலவும் பொலிந்தான். மேலே உடலாலும், நீரில் ஆழ்ந்த நிழலாலும் அந்த வானரன் கடலில் காற்றால் உந்தப்படும் படகுபோல இருந்தான். அந்தப் பெருவானரன் கடலின் எந்தெந்தப் பகுதிக்குச் சென்றானோ, அந்தந்தப் பகுதி அவனுடைய உடல்வேகத்தால் வெறிகொண்டதுபோலக் காணப்பட்டது. மலைபோன்ற உடலுடைய கடலலைக் கூட்டங்களைத் தன் மார்பால் மோதியவாறு பெருவேகமுடைய அந்தப் பெருவானரன் தாவிச் சென்றான். இந்தப் பகுதியில் உவமைகளின் குவியல் உள்ளது — இரு நாகங்கள், இரு நெருப்புகள், சந்திர சூரியர்கள், அந்திச் சூரியன், இந்திரத்துவஜம், ஒளிவட்டச் சூரியன், காவி மலை, மேக முழக்கம், எரிகொள்ளி, பறவை, யானை, படகு. ஒவ்வோர் உவமையும் அனுமனின் உடலின் ஓர் உறுப்பை வருணிக்கிறது — கைகள், கண்கள், முகம், வால், பின்புறம், அக்குள்கள். இந்த வருணனை முறை ‘நகசிக வருணனை’ (அடிமுதல் முடிவரை வருணனை) போன்றது, ஆனால் இது இயங்கும் உடலினுடையது. ‘பிபன்னிவ’ (குடிப்பவன் போல), ‘பிபாஸுரிவ’ (குடிக்க விரும்புபவன் போல) என்ற தற்குறிப்பேற்றங்களால் அவன் உருவத்தின் பெருமை காட்டப்படுகிறது — அவன் கடலையும் வானத்தையும் விழுங்கப் போவதுபோல் இருக்கிறான். எரிகொள்ளி உவமை வேகத்தையும், படகு உவமை நிலைத்தன்மையையும் சுட்டுகின்றன. அறுபத்திரண்டாம் சுலோகத்தில் ‘லாங்கூலசக்ரோ ஹனுமான்’ என்று அச்சிடப்பட்டுள்ளது, திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘லாங்கூலசக்ரேண மஹான்’. இந்த உருவ வருணனைகள் எல்லாம் அனுமனின் தெய்விகத்தை வெளிப்படுத்துகின்றன — அவன் வெறும் வானரன் அல்ல, தெய்வத்தின் அம்சம். ஐந்து தலை நாக உவமையில் ஐந்து விரல்களே ஐந்து படங்கள் என்ற குறிப்புப்பொருள் உள்ளது. சந்திர சூரிய உவமையில் இரு கண்களும் பகலுக்கும் இரவுக்கும் தலைவர்கள் போல — எப்போதும் விழித்திருக்கும் பார்வை. அந்திச் சூரிய உவமையில் சிவந்த முகம் பகலின் முடிவைச் சுட்டுகிறது, ஏனெனில் அனுமன் மாலையில் இலங்கையை அடைவான். இந்திரத்துவஜ உவமையில் வால் வெற்றிக்கொடிபோல உயர்த்தப்பட்டுள்ளது; இந்திரத்துவஜம் விழாவின்போது உயர்த்தப்படுவது, ஆகவே அனுமனின் பயணமும் ஒரு விழாவைப் போன்றது. ஒளிவட்டச் சூரிய உவமையில் வாலின் வட்டமே ஒளிவட்டம், வெண்மையான கோரைப்பற்களே கதிர்கள். காவி மலை உவமையில் சிவந்த கீழ்ப்பகுதி மலையின் தாதுக்கோடு போன்றது. அக்குள்களில் காற்று முழங்குவது மேக முழக்கம் போன்றது — வேகத்துக்குக் காதால் கேட்கும் சான்று. எரிகொள்ளி உவமை வாலுடன் கூடிய ஒளிமிக்க, வேகமான வீழ்ச்சியின் சித்திரம் — வாலே எரிகொள்ளியின் வால். படகு உவமையில் உடல் படகு, நிழல் அதன் நீர்ப் பிரதிபிம்பம். ‘ஸோன்மாத இவ’ (வெறிகொண்டது போல) என்ற தற்குறிப்பேற்றத்தால் கடலின் அலைக்கொந்தளிப்பு பித்தனின் செயல்போலக் காட்டப்படுகிறது. இவ்வாறு பதினான்கு சுலோகங்களால் ஒரே கணம் — பறத்தலின் நடுப்பகுதி — பல்வேறு கோணங்களிலிருந்து சித்திரிக்கப்படுகிறது. அறுபத்தைந்தாம் சுலோகத்தில் ‘உத்தராந்தாத் விநி:ஸ்ருதா’ என்பதை இந்தி உரை ‘மேல்திசையிலிருந்து தோன்றிய வாலுடைய எரிகொள்ளி’ என்று, ‘உத்தர’ என்ற சொல்லை ‘மேல்’ என்ற பொருளில் கொள்கிறது. அறுபத்தாறாம் சுலோகத்தில் ‘பதத்பதங்கஸங்காச:’ என்பது பறவையோடு உவமை; ‘கக்ஷ்யயா பத்யமானயா’ என்பது யானையின் வயிற்றுக் கச்சைக் கயிற்றோடு உவமை — அனுமனின் இடுப்பைச் சுற்றிய வால் கயிறுபோல. இந்தச் சுலோகங்கள் ஏறக்குறைய எல்லாமே திறனாய்வுப் பதிப்பின் பாடத்தோடு ஒத்துப்போகின்றன, பாடவேறுபாடுகள் குறைவு — ஆகவே இந்தப் பகுதி மிகப் பழமையானதாகத் தோன்றுகிறது.

வானரனிடமிருந்து எழுந்த காற்றும் மேகக்காற்றும் வலிமையுடன் பயங்கர முழக்கமிடும் கடலைக் கடுமையாக அசைத்தன. உப்புக்கடலில் பெரிய அலைக்கூட்டங்களை இழுத்துக்கொண்டு, அந்த வானரப் புலி வானையும் மண்ணையும் சிதறடிப்பவன்போலத் தாவிச் சென்றான். பெருங்கடலில் எழுந்த மேரு, மந்தர மலைகளைப் போன்ற அலைகளை எண்ணுபவன்போலப் பெருவேகமுடைய அவன் கடந்து சென்றான். அவன் வேகத்தால் மேலே வீசப்பட்ட மேகங்களுடன் கூடிய நீர், வானில் பரந்த சரத்காலத்து மேகம்போல ஒளிர்ந்தது. ஆடையை அகற்றியதும் உடல்கள் வெளிப்படுவதுபோல, நீர் விலகியதால் திமிங்கிலங்கள், முதலைகள், மீன்கள், ஆமைகள் வெளிப்பட்டுத் தோன்றின. வானில் அடியெடுத்துச் செல்லும் அந்த வானரப் புலியைக் கண்டு கடலில் வாழும் பாம்புகள் அவனைச் சுபர்ணன் (கருடன்) என்று எண்ணின. வானரச் சிங்கத்தின் பத்து யோஜனை அகலமும் முப்பது யோஜனை நீளமும் உடைய நிழல் வேகத்தில் மிக அழகாக இருந்தது. வாயுபுத்திரனைப் பின்தொடர்ந்து உப்புநீரில் விழுந்த அவன் நிழல் வெண்மேகங்களின் வரிசைபோலப் பொலிந்தது. பேரொளியும் பேருடலும் உடைய அந்தப் பெருவானரன், பற்றுக்கோடில்லாத காற்றின் வழியில் சிறகுள்ள மலைபோல விளங்கினான். வலியவனான வானர யானை எந்த வழியில் வேகமாகச் சென்றானோ, அந்த வழியில் கடல் திடீரென்று தொட்டியாக்கப்பட்டதுபோல ஆயிற்று. பறவைக் கூட்டங்களின் வழியில் பறவையரசனைப் போலச் சென்ற அனுமன், காற்றைப் போல மேகக் கூட்டங்களை இழுத்துச் சென்றான். வெளிர், செம்மை, நீலம், மஞ்சிட்டி நிறமுடைய பெரும் மேகங்கள் வானரனால் இழுக்கப்பட்டு ஒளிர்ந்தன. மேகக் கூட்டங்களுக்குள் நுழைந்தும் மீண்டும் மீண்டும் வெளிப்பட்டும், மறைந்தும் தோன்றியும் அவன் சந்திரனைப் போலக் காணப்பட்டான். விரைந்து தாவிச் செல்லும் அவனைக் கண்டு தேவர்களும் கந்தர்வர்களும் சாரணர்களும் அங்கே பூமழை பொழிந்தனர். தாவிச் செல்லும் வானர அரசனைச் சூரியன் சுடவில்லை; ராமகாரியம் நிறைவேறுவதற்காகக் காற்றும் அவனுக்குப் பணிவிடை செய்தது. வான்வழியே தாவிச் செல்லும் அவனை ரிஷிகள் துதித்தனர்; தேவர்களும் கந்தர்வர்களும் அந்தக் காட்டுவாசியைப் புகழ்ந்து பாடினர். நாகர்களும், யக்ஷர்களும், பலவகை ராக்ஷசர்களும் களைப்பின்றிச் செல்லும் அந்த வானரச் சிறந்தோனைக் கண்டு உடனே துதித்தனர். இங்கே இயற்கையின் எல்லாக் கூறுகளும் அனுமனுக்குத் துணைபுரிகின்றன — சூரியன் சுடுவதில்லை, காற்று பணிவிடை செய்கிறது, தேவர்கள் பூமழை பொழிகிறார்கள். ‘தரங்கான் கணயன்னிவ’ (அலைகளை எண்ணுபவன் போல) என்ற தற்குறிப்பேற்றம் அனுமனின் விளையாட்டு மனநிலையைச் சுட்டுகிறது — பெரிய செயலையும் அவன் எளிதாகச் செய்கிறான். நிழலின் அளவு பத்து யோஜனை, முப்பது யோஜனை என்பது உயர்வு நவிற்சி; இது பின்னர் சிம்ஹிகை நிழலைப் பற்றும் நிகழ்ச்சிக்கு விதையாகிறது. ‘வஸ்த்ராபகர்ஷணேனேவ’ (ஆடையை அகற்றியதுபோல) என்ற உவமை புதுமையானது — நீர் விலகினால் நீர்வாழ் உயிர்கள் ஆடையின்றி இருப்பவைபோலத் தோன்றுகின்றன. மேகங்களுக்குள் நுழைந்து வெளிப்படும் காட்சியைச் சந்திர உவமை அழகாக்குகிறது; இது பின்னர் 182, 183 ஆம் சுலோகங்களில் மீண்டும் வருகிறது. எழுபத்தொன்றாம் சுலோகம் முதல் எழுபத்து நான்காம் சுலோகம் வரையிலும், எழுபத்தெட்டாம் சுலோகம் முதல் எண்பத்தொன்றாம் சுலோகம் வரையிலும் பல சுலோகங்கள் திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை; இந்த விரிவு வல்கேட்டில் மட்டுமே உள்ளது. இந்தப் பகுதியின் முதல் பாகம் கடலின் கொந்தளிப்பையும், இரண்டாம் பாகம் வானம் மற்றும் மேகங்களையும், மூன்றாம் பாகம் தேவர் முதலியோரின் எதிர்வினையையும் வருணிக்கிறது. வானரக்காற்றும் மேகக்காற்றும் ஆகிய இரண்டு காற்றுகள் சேர்ந்து கடலை அசைக்கின்றன — அனுமனின் வேகமே ஓர் இயற்கைக் காற்றைப் போன்றது. ‘விகிரன்னிவ ரோதஸீ’ (வானையும் மண்ணையும் சிதறடிப்பவன் போல) என்ற தற்குறிப்பேற்றம் — அவன் வேகத்தால் விண்ணும் மண்ணும் சிதறியதுபோல். அலைகள் மேரு, மந்தரம் போன்றவை என்ற உயர்வு நவிற்சியால் கடலின் பயங்கரமும், அவற்றை ‘எண்ணுபவன் போல’ என்பதால் அனுமனின் அச்சமின்மையும் ஒரே நேரத்தில் காட்டப்படுகின்றன. மேலே வீசப்பட்ட நீர் மேகங்களுடன் கலந்து சரத்கால மேகம்போல் ஆகிறது — கடலுக்கும் வானுக்கும் இடையிலான வேறுபாடு மறைகிறது. நீர்வாழ் உயிர்கள் ஆடையின்றி இருப்பதுபோன்ற காட்சி காவியத்தில் அரிதான உவமை; அதில் சிறிது நகைச்சுவையின் தொடுகையும் உண்டு. பாம்புகள் அவனைக் கருடன் என்று மயங்குவது அச்சத்தைச் சுட்டுகிறது, ஏனெனில் கருடன் பாம்புகளின் பகைவன். நிழலை வெண்மேக வரிசையோடு ஒப்பிடுவது, நீரில் விழுந்த நிழலின் நிறம் கருமையல்ல, வெண்மை என்ற வியப்பான செய்தியைச் சுட்டுகிறது; சூரிய ஒளியில் நுரை நிறைந்த நீரில் அப்படித் தோன்றும். ‘த்ரோணீக்ருத இவார்ணவ:’ (கடல் தொட்டியாக்கப்பட்டதுபோல) என்பது — காற்றின் வேகத்தால் நீர் விலகியதால் அவன் சென்ற வழியில் கடல் தொட்டிபோலத் தாழ்ந்தது. மேகங்களின் நிறங்கள் — வெளிர், செம்மை, நீலம், மஞ்சிட்டி — மாலைப்பொழுதின் வண்ணப் பன்மையைச் சுட்டுகின்றன. சூரியன் சுடாததும் காற்று பணிவிடை செய்வதும் ராமகாரியத்துக்குத் தெய்வத்தின் ஆதரவைச் சுட்டுகின்றன — ஏனெனில் வாயு அனுமனின் தந்தை, சூரியன் அவனுடைய குரு என்பது மரபு. தேவர்கள், கந்தர்வர்கள், ரிஷிகள், நாகர்கள், யக்ஷர்கள், ராக்ஷசர்கள் — எல்லா வகையினரும் அவனைத் துதிக்கிறார்கள்; அதனால் அவன் செயலின் உலகளாவிய முக்கியத்துவம் சுட்டப்படுகிறது. ‘விகதக்லமம்’ என்பது — நீண்ட பயணத்திலும் அவன் களைப்பற்றவன். எழுபத்து நான்காம் சுலோகத்தில் ‘திமிநக்ரஜஷா: கூர்மா:’ என்று உள்ளது; இந்தி உரையில், நீர் விலகியதால் கடலுக்குள் வாழும் உயிர்கள் தெரிந்தன என்று உள்ளது. எழுபத்தொன்பதாம் சுலோகத்தில் ‘த்ரோணீக்ருத இவார்ணவ:’ என்பது இந்தியில் மரத்தொட்டி (மரப்பாத்திரம்) போல என்று விளக்கப்பட்டுள்ளது. எண்பத்து மூன்றாம் சுலோகத்தில் அச்சுப்பதிப்பில் ‘வவ்ருஷுஸ்தத்ர புஷ்பாணி தேவகந்தர்வசாரணா:’ என்று உள்ளது, திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘வவ்ருஷு: புஷ்பவர்ஷாணி தேவகந்தர்வதானவா:’. எண்பத்தைந்தாம் சுலோகத்தில் ‘ப்ரசம்ஸந்தோ வனௌகஸம்’ என்று உள்ளது, திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘மஹௌஜஸம்’. இவ்வாறு வல்கேட் சிறு சொல்வேறுபாடுகளால் திறனாய்வுப் பதிப்பிலிருந்து வேறுபடுகிறது; பொருள் மட்டும் ஒன்றே.

வானரப் புலியான அனுமன் தாவிச் சென்றுகொண்டிருக்கையில், இக்ஷ்வாகு குலத்துக்கு மதிப்பளிக்க விரும்பிய கடலரசன் இவ்வாறு எண்ணினான் — ‘வானரத் தலைவனான அனுமனுக்கு நான் உதவி செய்யாவிட்டால், பேசுவோர் எல்லோராலும் பழிக்கப்படுவேன். இக்ஷ்வாகு குலத் தலைவனான சகரனால் நான் வளர்க்கப்பட்டேன்; இவனோ இக்ஷ்வாகுகளின் அமைச்சன் (துணைவன்); ஆகவே இவன் சோர்வடையத் தகாதவன். வானரன் ஓய்வெடுக்கும்படி நான் ஏற்பாடு செய்ய வேண்டும்; என்மேல் இளைப்பாறி இன்புற்ற அவன் எஞ்சிய தூரத்தைக் கடந்துவிடுவான்.’ இவ்வாறு நல்ல எண்ணம் கொண்டு, கடல், நீருள் மறைந்திருந்த, பொன்னை நடுவில் உடைய சிறந்த மலையான மைநாகனிடம் சொன்னான் — ‘பெருமைமிக்க தேவராஜனால் (இந்திரனால்) நீ இங்கே பாதாளத்தில் வாழும் அசுரக் கூட்டங்களுக்கு ஒரு தாழ்ப்பாள்போல நிறுத்தப்பட்டிருக்கிறாய். வீரியம் அறியப்பட்ட, மீண்டும் மேலெழ விரும்பும் அவர்களுக்காக, நீ அளவிடற்கரிய பாதாளத்தின் வாயிலை மூடிக்கொண்டு நிற்கிறாய். மலையே, குறுக்காகவும் மேலும் கீழும் வளர உனக்கு ஆற்றல் உண்டு; ஆகவே உன்னைத் தூண்டுகிறேன் — சிறந்த மலையே, எழுந்திரு. வீரியமுடையவனும் பயங்கரச் செயல்களைச் செய்பவனுமான இந்த வானரப் புலி அனுமன், ராமகாரியத்தை நாடி வானில் தாவி, உனக்கு மேலே வந்துகொண்டிருக்கிறான். இக்ஷ்வாகு குலத்துக்குப் பணிசெய்யும் இவனுக்கு நான் உதவி செய்ய வேண்டும்; இக்ஷ்வாகுகள் எனக்குப் பூஜிக்கத் தக்கவர்கள், உனக்கோ அதைவிடவும் பூஜிக்கத் தக்கவர்கள். எங்களுக்குத் துணைசெய்; எங்கள் கடமை தவறிப்போகக் கூடாது; செய்ய வேண்டிய கடமை செய்யப்படாமல் போனால், அது நல்லோரின் சினத்தைத் தூண்டும். நீரிலிருந்து மேலே எழுந்திரு; இந்த வானரன் உன்மேல் தங்கட்டும்; தாவுவோரில் சிறந்த இவன் நம் விருந்தினன், பூஜிக்கத் தக்கவன். பொன்னாலான பெரிய நடுப்பகுதி உடையவனே, தேவர்களும் கந்தர்வர்களும் போற்றுபவனே, அனுமன் உன்மேல் இளைப்பாறிப் பிறகு எஞ்சிய வழியைச் செல்வான். காகுத்தனின் (ராமனின்) கருணையையும், மைதிலி பிரிந்து அயலிடத்தில் இருப்பதையும், வானரத் தலைவனின் களைப்பையும் கருதி நீ எழுந்திருக்க வேண்டும்.’ இங்கே கடலின் நன்றியுணர்வே முதன்மையான உணர்வு — சகரனின் மைந்தர்களால் தோண்டப்பட்டதால் கடல் ‘சாகரம்’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்றது; ஆகவே அது இக்ஷ்வாகு வம்சத்துக்குக் கடன்பட்டது. ‘செய்த உதவிக்குக் கைம்மாறு செய்ய வேண்டும்’ என்ற அறம் மனிதர்களால் மட்டுமல்ல, கடலாலும் காக்கப்படுகிறது. மைநாகன் பாதாள வாயிலைக் காப்பவன் என்பது அவன் பெருமையைச் சுட்டுகிறது — அவன் இந்திரனால் நியமிக்கப்பட்டவன். ‘ஸர்வவாச்ய:’ (எல்லோராலும் பழிக்கப்படுபவன்) என்ற சொல்லால், உலகப் பழியைப் பற்றிய அச்சமும் கடமைக்குத் தூண்டுகோல் என்பது காட்டப்படுகிறது. விருந்தோம்பல் இந்திய அறத்தின் வேர்; கடலும் விருந்தினனைப் பூஜிக்க விரும்புகிறது. தொண்ணூற்றிரண்டாம் சுலோகத்தில் ‘தேவராஜ்ஞா மஹாத்மனா’, ‘பாதாலநிலயானாம் ஹி’ என்ற பாடம் திறனாய்வுப் பதிப்பிலிருந்து வேறுபட்ட வரிசையில் உள்ளது — அங்கே ‘பாதாலதலவாஸினாம்… தேவராஜ்ஞா கிரிச்ரேஷ்ட’ என்று உள்ளது. கடலின் உள்மனச் சிந்தனை இங்கே மனிதனுடையதைப் போலச் சித்திரிக்கப்படுகிறது — அவன் உலகப் பழிக்கு அஞ்சுபவன், நன்றியுள்ளவன், விருந்தினரிடம் அன்புள்ளவன். மைநாகனிடம் அவன் சொல்லும் சொற்கள் இருவகை — முதலில் மைநாகனின் ஆற்றலை நினைவூட்டுதல் (பாதாள வாயிலைக் காத்தல், மூன்று திசைகளில் வளரும் ஆற்றல்), பிறகு கடமையை உணர்த்துதல். ‘உனக்கோ அதைவிடவும் பூஜிக்கத் தக்கவர்கள்’ என்ற சொல்லால் கடல் மைநாகனுக்கும் இக்ஷ்வாகுகளோடு உள்ள உறவை நினைவூட்டுகிறது; ஏனெனில் மைநாகன் கடலில் வசிக்கிறான், ஆகவே கடலின் உறவினர் அவனுக்கும் உறவினரே. ‘கர்தவ்யமக்ருதம் கார்யம் ஸதாம் மன்யுமுதீரயேத்’ (செய்ய வேண்டியது செய்யப்படாவிட்டால் நல்லோரின் சினத்தைத் தூண்டும்) என்ற நீதிவாக்கியம் எக்காலத்துக்கும் பொருந்தும் — கடமையைச் செய்யாமை நல்லோரின் சினத்துக்குக் காரணம். கடைசிச் சுலோகத்தில் மூன்று காரணங்கள் உள்ளன — ராமனின் கருணை, சீதையின் பிரிவு, அனுமனின் களைப்பு — இவ்வாறு உணர்வும் கடமையும் இணைகின்றன. ‘சாமீகரமஹாநாப’ (பொன்னாலான பெரிய நடுப்பகுதி உடையவனே) என்ற விளி மைநாகனின் பொன்மயமான வடிவைச் சுட்டுகிறது. தொண்ணூற்றொன்றாம் சுலோகத்தில் ‘ஸமுத்ரஶ்சன்னமம்பஸி’ என்பது — நீரில் மூழ்கியிருந்த மைநாகனைக் கடல் விளிக்கிறது. தொண்ணூற்று நான்காம் சுலோகத்தின் ‘திர்யகூர்த்வமதஶ்சைவ’ (குறுக்காகவும் மேலும் கீழும்) என்ற தொடர் மீண்டும் நூற்றெண்பத்தெட்டாம் சுலோகத்தில் அனுமனின் பார்வையை வருணிக்கையில் வருகிறது. கடலின் இந்தச் சிந்தனை வேறொரு திசையையும் காட்டுகிறது — இயற்கையின் ஆற்றல்களும் அறத்தால் கட்டுப்பட்டவை, அவையும் நன்றியுணர்வின் நியதியைப் பின்பற்றுகின்றன. இவ்வாறு ராமாயணத்தில் படைப்பு முழுவதும் ராமகாரியத்துக்குத் துணைநிற்கிறது.

உப்புக்கடலின் சொற்களைக் கேட்டு, பொன்னை உள்ளே உடையவனும் பெரிய மரங்களாலும் கொடிகளாலும் மூடப்பட்டவனுமான மைநாகன் விரைவாக நீரிலிருந்து மேலெழுந்தான். ஒளிக்கதிர்கள் சுடர்விடும் சூரியன் மேகத்தைப் பிளந்துகொண்டு எழுவதுபோல, அவன் கடல்நீரைப் பிளந்துகொண்டு மிக உயரமாக எழுந்தான். கடலால் ஏவப்பட்ட, நீரால் சூழப்பட்ட, பெருமைமிக்க அந்த மலை ஒரு கணத்தில் தன் சிகரங்களைக் காட்டியது. அந்தச் சிகரங்கள் பொன்னாலானவை; கின்னரர்களும் பெரும் நாகங்களும் வாழ்ந்தவை; உதிக்கும் சூரியனைப் போன்றவை; வானத்தைக் கீறுவனபோல் இருந்தன. அந்த மலையின் மேலெழுந்த பொற்சிகரங்களால், வாளைப்போல் கருநீலமாக இருந்த வானம் பொன்னொளி பெற்றது. சுடர்விடும் பேரொளி கொண்ட பொற்சிகரங்களால் அந்தச் சிறந்த மலை நூறு சூரியர்களுக்கு நிகராக ஆயிற்று. உப்புநீரின் நடுவே திடீரென்று எழுந்து தனக்கு முன்னால் நின்ற அதைக் கண்டு, அனுமன் ‘இது ஒரு தடை’ என்று தீர்மானித்தான். பெருவேகமுடைய அந்தப் பெருவானரன், காற்று மேகத்தைத் தள்ளுவதுபோல, மிக உயர்ந்திருந்த அதைத் தன் மார்பால் தள்ளி வீழ்த்தினான். வானரனால் இவ்வாறு மோதப்பட்ட அந்தச் சிறந்த மலை, அந்த வானரனின் வேகத்தை உணர்ந்து மகிழ்ந்தது, முழங்கியது. பிறகு வானில் வந்து நின்ற அந்த மலை, அன்புடனும் மகிழ்ந்த மனத்துடனும், வானில் சென்றுகொண்டிருந்த வீரனான வானரனிடம் பேசியது. இங்கே மைநாகனின் எழுச்சி சூரிய உதயத்தோடு ஒப்பிடப்படுகிறது — பொற்சிகரங்கள் சூரியனைப் போன்றவை. ‘சஸ்த்ரஸங்காசம்’ (ஆயுதம் போன்றது) என்ற சொல்லால் வானத்தின் கருநீல நிறம் வாளின் நிறம்போல் என்று சுட்டப்படுகிறது; இந்தி உரையிலும் ‘ஆயுதம் போன்ற நீலநிற வானம்’ என்றே உள்ளது. அனுமனின் எதிர்வினை உடனடியானது — தடை என்று எண்ணி அவன் மார்பால் மோதுகிறான்; அவனுடைய காரியப் பற்று எத்தகையதென்றால், உதவியையும் அவன் தடையாகக் கருதுகிறான். ஆனால் மைநாகன் சினங்கொள்ளவில்லை, மாறாக அவன் வேகத்தைக் கண்டு மகிழ்கிறான் — பெரியவன் பெரியவனின் வலிமையை மதிக்கிறான். நூற்று மூன்றாம் சுலோகம் திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை. அச்சுப்பதிப்பிலுள்ள ‘ஹிரண்யகர்ப:’ என்ற அடைமொழி மைநாகன் உள்ளே பொன்மயமானவன் என்பதைச் சுட்டுகிறது; திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘ஹிரண்யநாப:’. மைநாகனின் சிகரங்களின் வருணனையில் ‘ஆதித்ய’ (சூரியன்) என்ற சொல் மும்முறை வருகிறது — உதயம், நூறு சூரியர்களுக்கு நிகர் — அதனால் அவனுடைய ஒளி சூரியனைப் போன்றது என்று நிறுவப்படுகிறது. கின்னரர்களும் பெரும் நாகங்களும் அவன் சிகரங்களில் வாழ்கின்றனர்; ஆகவே மகேந்திரத்தைப் போல அவனும் தேவபூமி. அனுமனின் ‘விக்னோ(அ)யம்’ (இது தடை) என்ற தீர்மானம் எச்சரிக்கையின் விளைவு — அறியாத இடத்தில் திடீரென்று எழும் பொருள் பகைவனாக இருக்கலாம். அவனுடைய அடியும் கட்டுப்பாடுடையது — அவன் மார்பால் மட்டுமே தள்ளுகிறான், ஆயுதத்தால் அல்ல. மைநாகனின் ‘ஜஹர்ஷ ச நநாத ச’ (மகிழ்ந்தது, முழங்கியது) என்ற எதிர்வினை நட்பைச் சுட்டுகிறது; அனுமனின் வலிமையைக் கண்டு அவன் திருப்தியடைகிறான். ‘புத்த்வா தஸ்ய ஹரேர்வேகம்’ என்று அச்சுப்பதிப்பில் உள்ளது, திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘கபேர்வேகம்’; பொருள் ஒன்றே. இங்கே சூரிய உவமையும் மேக உவமையும் ஒன்றுக்கொன்று முரண்படுவனபோல் உள்ளன — மைநாகன் சூரியன்போல மேகத்தைப் பிளக்கிறான், அனுமன் காற்றுபோல மேகத்தை வீழ்த்துகிறான்; அந்தக் கணத்தில் மைநாகன் மேகத்தின் இடத்தில் இருக்கிறான்.

மனித உருவம் தாங்கித் தன் சிகரத்தின்மேல் நின்று மைநாகன் சொன்னான் — ‘வானரர்களில் உத்தமனே, செய்வதற்கரிய இந்தச் செயலை நீ செய்திருக்கிறாய். என் சிகரங்களில் இறங்கி, இனிது இளைப்பாறிவிட்டுச் செல். ராகவனின் குலத்தில் பிறந்த சகரன் முதலியோரால் கடல் வளர்க்கப்பட்டது; அந்தக் கடல் ராமனின் நலனுக்காக முனைந்திருக்கும் உன்னைப் பதிலுக்குப் போற்றுகிறது. செய்யப்பட்ட உதவிக்குக் கைம்மாறு செய்ய வேண்டும் — இது என்றுமுள்ள அறம். கைம்மாறு செய்ய விரும்பும் அது உன்னிடமிருந்து மதிப்புப் பெறத் தக்கது; உன் பொருட்டு அது என்னைப் பெருமதிப்புடன் இவ்வாறு தூண்டியது — “இந்த வானரன் நூறு யோஜனை வானைத் தாவி வந்திருக்கிறான்; உன் மலைச்சரிவுகளில் இளைப்பாறிவிட்டு எஞ்சிய தூரத்தைக் கடக்கட்டும்.” வானரப் புலியே, நில்; என்மேல் இளைப்பாறிவிட்டுச் செல்; நறுமணமும் சுவையும் உடைய இந்த ஏராளமான கிழங்குகளையும் வேர்களையும் பழங்களையும் சுவைத்து, இளைப்பாறிச் செல்வாய். வானரத் தலைவனே, உன்னோடு எங்களுக்கும் ஓர் உறவு உண்டு; அது மூன்று உலகங்களிலும் புகழ்பெற்றது, பெரும் சிறப்புடையது. வாயுமைந்தனே, வேகமுடைய தாவும் வானரர்கள் எத்தனை பேர் உள்ளனரோ, அவர்கள் எல்லோரிலும் உன்னையே தலைசிறந்தவனாக நான் கருதுகிறேன். அறத்தை அறிய விரும்புபவன், அறிந்தவன், சாதாரண விருந்தினனையும் பூஜிக்க வேண்டும்; உன்னைப் போன்றவனைப் பற்றிச் சொல்லவும் வேண்டுமோ? நீ தேவர்களில் சிறந்தவனும் பெருமைமிக்கவனுமான வாயுவின் மைந்தன்; அவனுக்கு நிகரான வேகமுடையவன். நீ பூஜிக்கப்பட்டால் வாயுவே பூஜை பெறுகிறான்; ஆகவே நீ எனக்குப் பூஜிக்கத் தக்கவன். இதற்கான காரணத்தைக் கேள் — முன்பு கிருதயுகத்தில் மலைகள் சிறகுடையனவாக இருந்தன; அவை கருடனைப் போல வேகமாக எல்லாத் திசைகளுக்கும் சென்றன. அவை அப்படிச் சென்றபோது, தேவர் கூட்டங்களும் ரிஷிகளும் உயிர்களும் அவை தம்மேல் விழுமோ என்ற ஐயத்தால் அச்சமுற்றனர். அப்போது சினமுற்ற, ஆயிரம் கண்ணுடைய சதக்ரதுவான இந்திரன், தன் வஜ்ராயுதத்தால் நூறாயிரக்கணக்கான மலைகளின் சிறகுகளை வெட்டினான். அந்தத் தேவராஜன் வஜ்ரத்தை ஓங்கியவாறு சினத்துடன் என்னிடமும் வந்தான்; அப்போது பெருமைமிக்க வாயுவால் — உன் தந்தையால் — நான் திடீரென்று வீசப்பட்டேன். இந்த உப்புநீரில் வீசப்பட்ட நான், உன் தந்தையால் காக்கப்பட்டு, சிறகுகள் காக்கப்பட்டவனாக, முழுமையாக இருக்கிறேன். ஆகவே, வாயுமைந்தனே, நான் உன்னை மதிக்கிறேன்; நீ எனக்கு மதிப்புக்குரியவன்; உன்னோடு எனக்குள்ள இந்த உறவு பெரும் சிறப்புடையது. காரியம் இவ்வாறு அமைந்திருக்கையில், பேரறிவாளனே, மகிழ்ந்த மனத்துடன் கடலுக்கும் எனக்கும் மகிழ்ச்சியைத் தர வேண்டும். களைப்பை நீக்கிக்கொள், பூஜையை ஏற்றுக்கொள், உன்னை மதிக்கும் எனக்கு மகிழ்ச்சியைத் தா; உன்னைக் கண்டதால் நான் மகிழ்ந்திருக்கிறேன்.’ இங்கே மைநாகனின் சொற்கள் இருவிதக் காரணம் தருகின்றன — கடலுக்கு இக்ஷ்வாகுகளுடன் உள்ள உறவு, தனக்கு வாயுவுடன் உள்ள உறவு. சிறகுகள் வெட்டப்பட்ட கதை புராணங்களில் புகழ்பெற்றது — இந்திரன் மலைகளின் சிறகுகளை வெட்டினான்; மைநாகன் வாயுவால் காக்கப்பட்டான்; அதனால்தான் அவனுடைய நன்றியுணர்வு. இவ்வாறு அனுமனின் தந்தை செய்த உதவிக்கான கைம்மாறு மகனுக்குத் திருப்பித் தரப்படுகிறது — இது உதவியின் தொடர்ச்சி. விருந்தோம்பல் அறத்தின் விளக்கமும் இங்கே உள்ளது — ‘சாதாரண விருந்தினனும் பூஜைக்குரியவன்’. நூற்றுப் பதினேழாம் சுலோகம் ஆறு அடிகளுடையது — மூன்று அரைச் சுலோகங்கள் ஒரே எண்ணின் கீழ். நூற்றிருபத்தைந்தாம் சுலோகத்தில் அச்சுப்பதிப்பில் ‘தேவராத்’ என்று தகர ஈற்றுடன் உள்ளது, திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘தேவராட்’; அச்சுப்பதிப்பின் வடிவமே காக்கப்பட்டுள்ளது. ‘மானுஷம் தாரயன் ரூபம்’ (மனித உருவம் தாங்கி) என்ற சொற்களால் மைநாகனும் விரும்பிய உருவம் எடுக்கவல்லவன், மனித உருவில் பேசுகிறான் என்பது சுட்டப்படுகிறது — இந்தி உரையும் ‘மனித உருவம் தாங்கித் தன் சிகரத்திலேயே நின்று’ என்று அவ்வாறே கொள்கிறது. இந்த நீண்ட உரையின் அமைப்பைக் கவனிக்க வேண்டும் — முதலில் அழைப்பு (111–112), பிறகு கடலின் தூண்டுதலைத் தெரிவித்தல் (112–115), பிறகு விருந்தோம்பல் முன்மொழிவு (116–117), பிறகு அனுமனைப் புகழ்தல் (118–121), பிறகு தன் கதை (122–126), இறுதியில் மீண்டும் வேண்டுகோள் (127–129). இவ்வாறு அவன் படிப்படியாக அனுமனின் இதயத்தை வெல்ல முயல்கிறான். ‘மானுஷம் தாரயன் ரூபம்’ என்ற தொடர் இந்தி உரையின்படி மைநாகனுக்கே உரிய அடைமொழி — அவன் மனித உருவம் எடுத்துத் தன் சிகரத்தில் நின்று பேசுகிறான். கிழங்கு, வேர், பழங்களால் செய்யும் விருந்தோம்பல் வானரனின் இயல்புக்கு ஏற்றது; இது காட்டுவாசிகளின் உணவு. ‘தாத’ (அப்பா, அன்புக்குரியவனே) என்ற விளி மைநாகனின் அன்பைச் சுட்டுகிறது — அவன் அனுமனுக்குச் சிறிய தந்தை போன்றவன். மலைகளுக்குச் சிறகுகள் இருந்தன, அவை கருடனைப் போலப் பறந்தன, அவை விழுமோ என்று உலகங்கள் அஞ்சின — இந்தக் கதை பல புராணங்களில் காணப்படுகிறது; இந்திரனுக்கு ‘கோத்ரபித்’ (மலைகளைப் பிளந்தவன்) என்ற பெயர் இந்தக் கதையின் விளைவே. வாயு மைநாகனைக் கடலில் வீசிக் காத்தான்; ஆகவே மைநாகன் இன்றும் சிறகுடையவன், சிறகுள்ள ஒரே மலை. ‘மஹாகுண: ஸம்பந்த:’ (பெரும் சிறப்புடைய உறவு) என்பது — உதவியால் பிறந்த உறவு இரத்த உறவைவிடப் பெரியது. மைநாகன் தன்னையும் ‘மான்ய:’ (மதிப்புக்குரியவன்) என்கிறான் — அவனும் மதிப்பை விரும்புகிறான்; அனுமன் ஏற்றுக்கொண்டால் அவனும் மதிக்கப்பட்டவனாவான். இவ்வாறு விருந்தோம்பல் இருபக்கமானது — கொடுப்பவனும் பயன் பெறுகிறான். இந்த நிகழ்ச்சியின் எல்லாச் சுலோகங்களும் ஏறக்குறையச் திறனாய்வுப் பதிப்பின் பாடத்தோடு ஒத்துப்போகின்றன, சொல்வேறுபாடுகள் மட்டுமே. நூற்றிருபத்தொன்றாம் சுலோகத்தில் ‘பூஜிதே த்வயி தர்மஜ்ஞே பூஜாம் ப்ராப்னோதி மாருத:’ (அறமறிந்த நீ பூஜிக்கப்பட்டால் வாயு பூஜை பெறுகிறான்) என்பது — மகனைப் பூஜித்தால் தந்தையைப் பூஜித்ததாகும்; இது இந்தியக் கண்ணோட்டம். நூற்றிருபத்தெட்டாம் சுலோகத்தில் ‘மஹாமதே’ என்று அச்சிடப்பட்டுள்ளது, திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘மஹாகபே’. ‘அதிதி: கில பூஜார்ஹ:’ (விருந்தினன் பூஜைக்குரியவன் அன்றோ) என்ற வாக்கியம் இல்லறத்தானின் அறத்தின் சாரம்; மலையும் இல்லறத்தான்போல விருந்தினனைப் பூஜிக்க விரும்புகிறது. நூற்றிருபத்தேழாம் சுலோகத்தில் அச்சுப்பதிப்பில் ‘மான்யோ(அ)ஸி மம மாருதே’ (வாயுமைந்தனே, நீ எனக்கு மதிப்புக்குரியவன்) என்று உள்ளது, திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘மான்யோ ஹி மம மாருத:’ (வாயு எனக்கு மதிப்புக்குரியவன்) — அச்சுப்பதிப்பின் பாடம் அனுமனை விளிக்கிறது, திறனாய்வுப் பதிப்பின் பாடம் வாயுவைக் குறிக்கிறது.

இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட வானரச் சிறந்தோன் அந்தச் சிறந்த மலையிடம் சொன்னான் — ‘நான் மகிழ்ந்தேன்; விருந்தோம்பல் செய்யப்பட்டதாகவே கொள்கிறேன்; உன் மனவருத்தம் நீங்கட்டும். என் காரியத்தின் காலம் விரைவுபடுத்துகிறது, பகலும் கடந்துகொண்டிருக்கிறது; இடையில் தங்கமாட்டேன் என்று நான் சபதம் செய்திருக்கிறேன்.’ இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு, வானரர்களில் காளை போன்ற வீரியமுடைய அவன் கையால் மலையைத் தொட்டு, புன்னகைப்பவன்போல வானுக்குள் புகுந்து சென்றான். மலையாலும் கடலாலும் பெருமதிப்புடன் நோக்கப்பட்ட அவன், தகுந்த ஆசிகளால் பூஜிக்கப்பட்டும் வாழ்த்தப்பட்டும் சென்றான். பிறகு மலையையும் பெருங்கடலையும் விட்டு மேலே வெகுதூரம் வந்து, தன் தந்தையின் வழியான காற்றின் வழியை அடைந்து, தூய வானில் சென்றான். மீண்டும் மேல்நோக்கிய பாதையை அடைந்து, அந்த மலையைத் திரும்பிப் பார்த்தவாறு, வாயுமைந்தனான வானர யானை பற்றுக்கோடின்றிச் சென்றான். அனுமனின் பதிலில் மூன்று பண்புகள் உள்ளன — நன்றியுணர்வு, காரியப் பற்று, சபதத்தைக் காத்தல். அவன் விருந்தோம்பலை மறுக்கவில்லை, ‘செய்யப்பட்டதாகக் கொள்கிறேன்’ என்று ஏற்றுக்கொள்கிறான்; ஆனால் இளைப்பாறவில்லை. ‘மன்யுரேஷோ(அ)பனீயதாம்’ (இந்த மனவருத்தம் நீங்கட்டும்) என்ற சொல்லால், முன்பு மார்பால் மோதப்பட்டதால் மைநாகனின் மனத்தில் எழுந்த வருத்தத்தைப் போக்க அவன் முயல்கிறான். கையால் தொடுவது மதிப்பின் அடையாளம் — அவன் நண்பனைத் தொட்டுவிட்டுச் செல்கிறான். ‘ப்ரஹஸன்னிவ’ (புன்னகைப்பவன் போல) என்பது அவனுடைய மலர்ந்த மனத்தைச் சுட்டுகிறது. ‘ப்ரதிஜ்ஞா ச மயா தத்தா’ (நான் சபதம் செய்திருக்கிறேன்) என்பது — மகேந்திர மலையில் வானரர்கள் முன்னிலையில் ‘இதே வேகத்தில்’ என்று செய்த சபதம் இங்கே காக்கப்படுகிறது. இவ்வாறு அனுமனின் சொல்லும் செயலும் ஒன்றாக இருக்கின்றன. ‘அஹஶ்சாப்யதிவர்ததே’ (பகலும் கடந்துகொண்டிருக்கிறது) என்பது — பகல் கழிகிறது, மாலையில் இலங்கைக்குள் நுழையும் நேரம் நெருங்குகிறது. ‘ஆலப்ய’ (தொட்டு) என்ற சொல் தொடுகையின் மென்மையைச் சுட்டுகிறது.

அனுமனின் செய்வதற்கரிய அந்த இரண்டாவது செயலைக் கண்டு தேவர்கள், சித்தர்கள், பரமரிஷிகள் எல்லோரும் புகழ்ந்தனர். அங்கிருந்த தெய்வங்கள் அவனுடைய செயலால் மகிழ்ந்தனர்; ஆயிரம் கண்ணுடைய வாசவனும் (இந்திரனும்) பொன்மயமான சுநாபனான மைநாகனின் செயலால் மகிழ்ந்தான். அறிவுடைய சசியின் கணவன் (இந்திரன்) தானே மனநிறைவால் தழுதழுத்த குரலில் மலைகளில் சிறந்த சுநாபனிடம் சொன்னான் — ‘பொன்னை நடுவில் உடையவனே, மலைகளின் அரசனே, உன்னிடம் நான் மிகவும் மகிழ்ந்தேன்; உனக்கு அபயம் அளிக்கிறேன்; அன்பனே, உன் விருப்பம்போலச் செல். நூறு யோஜனை கடக்கும்போது அச்சத்துக்குரிய நிலை இருந்தும் அஞ்சாத அனுமனின் இளைப்பாறலுக்காக நீ பெரும் உதவி செய்தாய். இந்த வானரன் தசரதன் மைந்தனான ராமனின் நலனுக்காகவே செல்கிறான்; உன்னால் இயன்றவரை அவனுக்கு உபசாரம் செய்ததால் நீ என்னை மிகவும் மகிழ்வித்தாய்.’ தேவர்களின் தலைவனான சதக்ரது மகிழ்ந்ததைக் கண்டு அந்தச் சிறந்த மலை பெருமகிழ்ச்சி அடைந்தது. வரம் பெற்ற அந்த மலை அப்போது அங்கேயே நிலைகொண்டது; அனுமனும் ஒரு கணத்தில் கடலின் அந்தப் பகுதியைக் கடந்தான். இங்கே கதையின் முரண் அழகானது — முன்பு மைநாகனின் சிறகுகளை வெட்ட விரும்பிய அதே இந்திரன் இப்போது அவனுக்கு அபயம் அளிக்கிறான். காரணம் ராமகாரியத்துக்குச் செய்த உதவி — ராமனுக்குச் செய்யும் சேவை பழைய பகையையும் அழிக்கிறது. ‘தத் த்விதீயம்’ (அந்த இரண்டாவது) என்பது ஓர் எண்ணிக்கை — முதல் செயல் கடலைத் தாண்டத் தொடங்கியது, இரண்டாவது மைநாக நிகழ்ச்சி, மூன்றாவது பின்வரும் சுரசையை வென்றது. அனுமனின் பயணத்தில் மூன்று தடைகள் — மைநாகன் (சாத்துவிகமானது, அன்பால் பிறந்தது), சுரசை (ராஜசமானது, சோதனை வடிவானது), சிம்ஹிகை (தாமசமானது, கொலைவெறியுடையது) — என்பது மரபுவழி விளக்கம். ‘நிர்பயஸ்ய பயே ஸதி’ (அச்சத்துக்குரிய நிலையிலும் அஞ்சாதவன்) என்ற முரண் அணி அனுமனின் தைரியத்தைக் காட்டுகிறது. இந்திரனின் சொற்களில் ‘ராமஸ்யைஷ ஹிதாயைவ யாதி தாசரதே: கபி:’ (இந்த வானரன் தசரதன் மைந்தன் ராமனின் நலனுக்காகவே செல்கிறான்) என்பதால் ராமகாரியத்துக்குத் தேவர்களின் ஒப்புதல் தெளிவாகிறது. அபயம் பெற்றது மைநாகனுக்குப் பெரும் பயன், ஏனெனில் இந்திரனுக்கு அஞ்சியே அவன் கடலில் மறைந்திருந்தான். ‘ஸகத்கதம்’ (தழுதழுத்த குரலில்) என்பது — இந்திரனும் மகிழ்ச்சியால் குரல் தழுதழுத்தான்; அதனால் ராமகாரியத்தின் பெருமை தேவர்களின் இதயத்தையும் தொடுகிறது என்பது சுட்டப்படுகிறது. நூற்று முப்பத்தேழாம் சுலோகத்தில் ‘காஞ்சனஸ்ய ஸுநாபஸ்ய’ என்பதில் சுநாபன் என்பது மைநாகனின் மற்றொரு பெயர் — பொன்னாலான நடுப்பகுதி உடையவன்.

பிறகு கந்தர்வர்களுடன் கூடிய தேவர்களும், சித்தர்களும், பரமரிஷிகளும் சூரியனைப் போன்ற நாகர்களின் தாயான சுரசையிடம் சொன்னார்கள் — ‘அழகுமிக்க இந்த வாயுமைந்தன் அனுமன் என்பவன் கடலின்மேல் தாவிச் செல்கிறான்; நீ ஒரு கணம் அவனுக்குத் தடை செய். மிகக் கொடிய, மலைபோன்ற ராக்ஷச உருவம் எடுத்துக்கொண்டு, கோரைப்பற்களால் அச்சமூட்டுவதும், பழுப்புக் கண்களை உடையதும், வானைத் தொடுவதுமான வாயைத் திறந்து நில். அவனுடைய வலிமையையும் வீரத்தையும் நாங்கள் மேலும் அறிய விரும்புகிறோம் — அவன் உபாயத்தால் உன்னை வெல்வானா, அல்லது துயரத்தை அடைவானா என்று.’ இவ்வாறு தெய்வங்களால் சொல்லப்பட்டு மதிக்கப்பட்ட அந்தத் தேவி சுரசை, கடலின் நடுவே விகாரமானதும், அருவருப்பானதும், எல்லோருக்கும் அச்சமூட்டுவதுமான ராக்ஷச உடலைத் தாங்கி, தாவிச் செல்லும் அனுமனை வழிமறித்து இவ்வாறு சொன்னாள் — ‘வானரர்களில் காளை போன்றவனே, தெய்வங்களால் நீ எனக்கு உணவாகக் குறிக்கப்பட்டிருக்கிறாய்; நான் உன்னைத் தின்னப்போகிறேன், என் இந்த வாய்க்குள் நுழை. முன்பு படைப்பவனால் (பிரம்மாவால்) எனக்கு இந்த வரம் தரப்பட்டது.’ இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு, அவள் விரைவாகப் பெரிய வாயைத் திறந்துகொண்டு வாயுமைந்தனுக்கு முன்னால் நின்றாள். இங்கே தேவர்களின் நோக்கம் சோதனையே, அழிவு அல்ல — அனுமனின் அறிவையும் வலிமையையும் அளந்தறிய அவர்கள் விரும்புகிறார்கள். சுரசை நாகர்களின் தாய், தக்ஷனின் மகள்; அவள் ராக்ஷசி உருவம் தாங்கிச் சோதிப்பவளாக வருகிறாள். ‘உபாயேன விஜேஷ்யதி’ (உபாயத்தால் வெல்வான்) என்ற தேவர்களின் சொல் வரப்போகும் கதையைச் சுட்டுகிறது — அனுமன் அவளை வலிமையால் அல்ல, உபாயத்தாலேயே வெல்வான். நூற்றைம்பதாம் சுலோகத்தில் அச்சுப்பதிப்பில் ‘மம பக்ஷ்ய:’ என்று உள்ளது, திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘மம பக்ஷ:’. நூற்றைம்பத்தொன்றாம் சுலோகம் திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை; அது வல்கேட்டில் நூற்றைம்பத்தெட்டாம் சுலோகத்தில் ஏறக்குறைய எழுத்துக்கு எழுத்து மீண்டும் வருகிறது — அச்சுப்பதிப்பின் இந்த மறுகூறல் அப்படியே காக்கப்பட்டுள்ளது. சுரசையின் சொற்களில் ‘ஈஶ்வரை: ப்ரதிஷ்ட:’ (தெய்வங்களால் குறிக்கப்பட்டவன்) என்பது தேவர்களின் ஆணையையும், ‘தாத்ரா வர: தத்த:’ (படைப்பவனால் வரம் தரப்பட்டது) என்பது பிரம்மாவின் வரத்தையும் சுட்டுகின்றன — இருவித உரிமை. சுரசையின் ‘ஸூர்யஸங்காசா’ (சூரியனைப் போன்றவள்) என்ற அடைமொழி அவளுடைய தெய்விகத்தைச் சுட்டுகிறது — ராக்ஷச உருவம் சோதனைக்காக மட்டுமே. ‘முஹூர்த்தம் விக்னம்’ (ஒரு கணத் தடை) என்பது — நிலையான தடை அல்ல, கணநேரத் தடை மட்டுமே; சோதனையின் இயல்பே அதுதான். நூற்று நாற்பத்து நான்காம் சுலோகத்திலிருந்து தேவர்களின் நிகழ்ச்சி தொடங்குகிறது; அங்கே அவர்களே தடையை உருவாக்குகிறார்கள் — இதனால் அனுமனின் காரியம் தேவர்களாலும் சோதிக்கப்படுகிறது என்பது சுட்டப்படுகிறது.

சுரசை இவ்வாறு சொன்னதும், மலர்ந்த முகத்துடன் அனுமன் சொன்னான் — ‘தசரதன் மைந்தன் ராமன் என்பவர் தம் தம்பி லக்ஷ்மணனோடும் மனைவி வைதேகியோடும் தண்டகாரண்யத்துக்குள் புகுந்தார். வேறொரு காரியத்தில் ஈடுபட்டிருந்தவரும் ராக்ஷசர்களோடு பகை கொண்டவருமான அவருடைய புகழ்மிக்க மனைவி சீதை ராவணனால் கவர்ந்து செல்லப்பட்டாள். ராமனின் ஆணைப்படி தூதனாக நான் அவளிடம் செல்லப்போகிறேன்; இந்த நாட்டில் வசிப்பவளே, நீ ராமனுக்கு உதவி செய்ய வேண்டும். அல்லது, மைதிலியையும், சிரமமின்றிச் செயலாற்றும் ராமனையும் கண்டபின் நான் உன் வாய்க்குள் வருவேன் — இது சத்தியம் என்று உறுதியளிக்கிறேன்.’ அனுமன் இவ்வாறு சொன்னதும், விரும்பிய உருவம் எடுக்கவல்ல சுரசை சொன்னாள் — ‘என்னை யாரும் கடந்து செல்லக் கூடாது — இது எனக்கு அளிக்கப்பட்ட வரம்.’ செல்லும் அவனை நன்கு நோக்கி, அனுமனின் வலிமையை அறிய விரும்பிய அந்த நாகர்களின் தாய் மீண்டும் சொன்னாள் — ‘வானரர்களில் உத்தமனே, இன்று என் வாய்க்குள் நுழைந்த பிறகே நீ செல்ல வேண்டும்; முன்பு படைப்பவனால் எனக்கு இந்த வரம் தரப்பட்டது.’ இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு, அவள் விரைவாகப் பெரிய வாயைத் திறந்துகொண்டு வாயுமைந்தனுக்கு முன்னால் நின்றாள். சுரசை இவ்வாறு சொன்னதும் வானரர்களில் காளை போன்றவன் சினமுற்றான். அனுமனின் முதல் உபாயம் சாமம் (இனிய சொல்) — அவன் ராமனின் கதையையும், சீதை கவரப்பட்டதையும், தான் தூதன் என்பதையும் தெரிவித்து, அவளிடம் உதவி கேட்கிறான். ‘விஷயவாஸினி’ (இந்த நாட்டில் வசிப்பவளே) என்ற விளி, அவள் ராமனின் அரசின் குடிமகள், ஆகவே அரசனுக்கு உதவுவது அவள் கடமை என்பதைச் சுட்டுகிறது. அவன் ஒரு சபதமும் செய்கிறான் — காரியத்தை முடித்துவிட்டுத் திரும்பி வருவேன் என்று; இவ்வாறு வாய்மைப் பற்றால் அவளை மகிழ்விக்க அவன் விரும்புகிறான். சாமம் பயனற்றுப் போனபோதுதான் அவனுக்குச் சினம் எழுகிறது — இந்த வரிசை நீதிநூலுக்கு ஏற்றது. நூற்றைம்பத்திரண்டாம் சுலோகம் ஆறு அடிகளுடையது. நூற்றைம்பத்தேழாம், நூற்றைம்பத்தெட்டாம் சுலோகங்கள் திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை; வல்கேட்டில் சுரசையின் சொற்கள் இருமுறை ஏறக்குறைய ஒரே சொற்களில் சொல்லப்பட்டுள்ளன. ‘ஸத்யம் ப்ரதிஶ்ருணோமி தே’ (உனக்குச் சத்தியமாக உறுதியளிக்கிறேன்) என்பது — உயிரோடு திரும்பினால் உன் வாய்க்குள் நுழைவேன் என்று அனுமன் வாய்மைப் பற்றோடு சபதம் செய்கிறான். ‘அன்யகார்யவிஷக்தஸ்ய’ (வேறொரு காரியத்தில் ஈடுபட்டிருந்தவர்) என்பது — சீதை கவரப்பட்டபோது ராமன் வேறிடத்தில் (மாயமானைப் பின்தொடர்வதில்) ஈடுபட்டிருந்தார். ‘ராமம் சாக்லிஷ்டகாரிணம்’ என்பது ராமனின் அடைமொழி — எவருடைய செயல்கள் சிரமமின்றி நிறைவேறுகின்றனவோ அவர்; அனுமன் தன் தலைவனின் ஆற்றலில் முழு நம்பிக்கையை வெளிப்படுத்துகிறான். சுரசையின் ‘நாதிவர்தேன்மாம் கஶ்சித்’ (என்னை யாரும் கடக்கக் கூடாது) என்ற பதில், வரத்தின் நியதி மீற முடியாதது, ஆகவே அனுமனும் ஓர் உபாயத்தைத் தேட வேண்டும் என்பதைச் சுட்டுகிறது.

சினமுற்ற அனுமன் சொன்னான் — ‘என்னை உள்ளடக்கும்படியான வாயை உண்டாக்கிக்கொள்.’ இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு, பத்து யோஜனை அகலமுடைய சுரசைக்கு எதிரே அவன் பத்து யோஜனை அகலமுடையவனானான். மேகம்போன்ற, பத்து யோஜனை அகலமுடைய அவனைக் கண்டு சுரசையும் தன் வாயை இருபது யோஜனை அகலமாக்கினாள். பிறகு சினமுற்ற அனுமன் முப்பது யோஜனை அளவுடையவனானான்; சுரசை தன் வாயை நாற்பது யோஜனை உயரமாக்கினாள். வீரனான அனுமன் ஐம்பது யோஜனை உயரமானான்; சுரசை தன் வாயை அறுபது யோஜனை உயரமாக்கினாள். உடனே வீரனான அனுமன் எழுபது யோஜனை உயரமானான்; சுரசை தன் வாயை எண்பது யோஜனை உயரமாக்கினாள். நெருப்பைப் போன்ற அனுமன் தொண்ணூறு யோஜனை உயரமானான்; சுரசை தன் வாயை நூறு யோஜனை அகலமாக்கினாள். சுரசை திறந்த, நீண்ட நாக்குடைய, மிகப் பயங்கரமான, நரகத்தைப் போன்ற அந்த வாயைக் கண்டு, அறிவுடைய வாயுபுத்திரன் மேகம்போலத் தன் உடலைச் சுருக்கிக்கொண்டு, அதே கணத்தில் கட்டைவிரல் அளவினனானான். பெருவலிமை உடைய அவன் அந்த வாயை அடைந்து, உள்ளே நுழைந்து, வெளியே பாய்ந்து, வானில் நின்றுகொண்டு, அழகுமிக்கவனாக இந்தச் சொற்களைச் சொன்னான் — ‘தாக்ஷாயணியே (தக்ஷன் மகளே), உன் வாய்க்குள் நுழைந்துவிட்டேன்; உனக்கு வணக்கம்; வைதேகி இருக்குமிடத்துக்குச் செல்கிறேன்; உன் வரமும் உண்மையாயிற்று.’ ராகுவின் வாயிலிருந்து விடுபட்ட சந்திரனைப் போல வாயிலிருந்து விடுபட்ட அந்த வானரனைக் கண்டு, சுரசை தேவி தன் சொந்த உருவில் சொன்னாள் — ‘வானரச் சிறந்தோனே, அன்பனே, காரியம் நிறைவேறுவதற்காக உன் விருப்பம்போலச் செல்; பெருமைமிக்க ராகவனோடு வைதேகியைச் சேர்த்து வை.’ அனுமனின் செய்வதற்கரிய அந்த மூன்றாவது செயலைக் கண்டு உயிர்கள் எல்லாம் அப்போது ‘நன்று, நன்று’ என்று அந்த வானரனைப் புகழ்ந்தன. இங்கே அனுமனின் அறிவுக்கூர்மையே முதன்மையானது — வலிமைப் போட்டியில் வெற்றி இயலாது என்று அறிந்து அவன் எதிரான செயலைச் செய்கிறான்; பெரியவனாக இருந்து சிறியவனாகி, அவன் வரத்தையும் உண்மையாக்குகிறான், தன்னையும் காத்துக்கொள்கிறான். எண்களின் வரிசை — பத்து, இருபது, முப்பது, நாற்பது, ஐம்பது, அறுபது, எழுபது, எண்பது, தொண்ணூறு, நூறு — போட்டியின் தீவிரத்தைப் படிப்படியாக வளர்க்கிறது; பிறகு திடீரென்று ‘அங்குஷ்டமாத்ரக:’ (கட்டைவிரல் அளவினன்) என்ற தலைகீழ் மாற்றம். ‘தாக்ஷாயணி நமோ(அ)ஸ்து தே’ (தக்ஷன் மகளே, உனக்கு வணக்கம்) என்ற விளி பணிவு நிறைந்தது — வென்றவனாக இருந்தும் அவன் சோதித்தவளை வணங்குகிறான். ‘சந்த்ரம் ராஹுமுகாதிவ’ (ராகுவின் வாயிலிருந்து சந்திரனைப் போல) என்ற உவமை கிரகணத்திலிருந்து விடுபடுவதற்கும் அனுமனின் வெற்றிக்கும் அழகான சித்திரம். சுரசை தன் சொந்த உருவை வெளிப்படுத்தியதும் ஆசி வழங்கியதும் சோதனையின் வெற்றியைச் சுட்டுகின்றன. அச்சுப்பதிப்பில் நூற்றறுபத்தொன்றாம் சுலோகம் ஆறு அடிகளுடையது; அங்கே ‘விம்ஶத் யோஜனமாயதம்’ என்று ‘விம்ஶத்’ என்ற வடிவம் அச்சிடப்பட்டுள்ளது. நூற்றறுபத்திரண்டாம் சுலோகம் முதல் நூற்றறுபத்தைந்தாம் சுலோகம் வரை அச்சுப்பதிப்பில் ‘உச்ச்ரிதம்’ (உயரமானது) என்று உள்ளது, திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘ஆயதம்’ (அகலமானது); நூற்றறுபத்து நான்காம் சுலோகத்தில் அச்சுப்பதிப்பில் ‘ததைவ’ (உடனே), திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘ததைவ’ (அவ்வாறே) என்ற வேறு வடிவம். இங்கே ‘யோஜனை’ என்ற அளவு ஆயிரக்கணக்கான முழங்களுடையது; ஆகவே இந்தப் போட்டி உலகியலுக்கு அப்பாற்பட்டது. அனுமனின் ‘அனலப்ரக்ய:’ (நெருப்பைப் போன்றவன்) என்ற அடைமொழி சினத்தையும் ஒளியையும் சுட்டுகிறது. சுரசையின் வாய் ‘நரகோபமம்’ (நரகத்தைப் போன்றது) — உள்ளே நுழைவது மரணம்போல அச்சமூட்டுவது; ஆயினும் அனுமன் அஞ்சாமல் நுழைகிறான். கட்டைவிரல் அளவினனானது அவனுடைய யோகசித்திக்கு (அணிமாவுக்கு) சான்று — அவன் விருப்பப்படி மகிமாவையும் (பெருமையையும்) அணிமாவையும் (நுண்மையையும்) அடைகிறான். அவனுடைய சொல் ‘ஸத்யஶ்சாஸீத் வரஸ்தவ’ (உன் வரமும் உண்மையாயிற்று) — சுரசையின் வரமும் காக்கப்பட்டது, தன் காரியமும் காக்கப்பட்டது. அறச்சிக்கலுக்கு இது சிறந்த தீர்வு — இரு தரப்புக்கும் நன்மை. ‘ஸோ(அ)பிபத்யாத’ என்று அச்சுப்பதிப்பில் உள்ளது, திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘ஸோ(அ)பிபத்யாஶு’; ‘நிஷ்பத்ய ச மஹாபல:’ என்பதும் அவ்வாறே. போட்டியின் முடிவில் சுரசை சொந்த உருவம் தாங்கி ஆசி வழங்குகிறாள் — ‘பெருமைமிக்க ராகவனோடு வைதேகியைச் சேர்த்து வை’ — இவ்வாறு சோதித்தவளே துணைவியாகிறாள்.

அணுகுவதற்கரிய, வருணனின் இருப்பிடமான கடலை அடைந்து, கருடனைப் போன்ற அவன் வேகமாக வானுக்குள் புகுந்து சென்றான். அந்த வானம் மழைத்தாரைகளால் போற்றப்பட்டது, பறவைகள் நிறைந்தது, கைசிகம் முதலிய இசைக்கலை ஆசிரியர்களான தும்புரு முதலியோர் சஞ்சரிப்பது, ஐராவதம் உலவுவது. சிங்கம், யானை, புலி, பறவை, பாம்பு ஆகியவற்றை வாகனங்களாகக் கொண்டு பறந்துசெல்லும் தூய விமானங்களால் அணிசெய்யப்பட்டது; வஜ்ரம், இடி போன்ற தொடுகையுடைய, நெருப்பைப் போன்ற, புண்ணியம் செய்த, பெரும் பேறுடைய, சுவர்க்கத்தை வென்றவர்கள் தங்குவது அந்த வழி. அவியைச் சுமந்துசெல்லும் சித்திரபானுவான அக்னியால் போற்றப்பட்டது; கோள்கள், நட்சத்திரங்கள், சந்திரன், சூரியன், விண்மீன் கூட்டங்களால் அணிசெய்யப்பட்டது; மகரிஷிக் கூட்டங்கள், கந்தர்வர்கள், நாகர்கள், யக்ஷர்கள் நிறைந்தது; தனிமையானது, தூயது, எங்கும் பரந்தது, விஶ்வாவஸுவால் உலவப்படுவது. தேவராஜனின் யானையால் மிதிக்கப்பட்டது, சந்திர சூரியர்களின் மங்கலமான வழி, உயிருலகத்தின் மேற்கட்டி (விதானம்), பிரம்மாவால் படைக்கப்பட்டு விரிக்கப்பட்டது, வீரர்கள் பலமுறை சேவிப்பது, வித்தியாதரர் கூட்டங்கள் சூழ்ந்தது — அந்தக் காற்றின் வழியில் வாயுமைந்தன் கருடனைப் போலச் சென்றான். அனுமன் காற்றைப் போல, கருஞ்சந்தன (அகில்) நிறமுடையனவும் சிவப்பு, மஞ்சள், வெண்மை நிறமுடையனவுமான மேகக் கூட்டங்களை இழுத்துச் சென்றான். வானரனால் இழுக்கப்பட்ட அந்தப் பெரும் மேகங்கள் ஒளிர்ந்தன. மேகக் கூட்டங்களுக்குள் நுழைந்தும் மீண்டும் மீண்டும் வெளிப்பட்டும், எங்கும் காணப்பட்ட வாயுமைந்தன் அனுமன் மழைக்காலச் சந்திரனைப் போல விளங்கினான். இங்கே வானத்துக்கு ஏழாம் வேற்றுமையில் அமைந்த அடைமொழிகளின் நீண்ட மாலை உள்ளது — நூற்றெழுபத்து நான்காம் சுலோகம் முதல் நூற்றெண்பதாம் சுலோகம் வரை ஒரே வாக்கியப் பெருக்கு. வானம் வெறுமையானது அல்ல; தேவர்கள், புண்ணியவான்கள், கோள்கள், நட்சத்திரங்கள், வித்தியாதரர்கள் ஆகியோரின் இருப்பிடம் — இவ்வாறு அனுமனின் வழி புனிதமானதும் தெய்விகமானதும் ஆகிறது. ‘விதானே ஜீவலோகஸ்ய’ (உயிருலகத்தின் மேற்கட்டி) என்ற உருவகத்தால் வானம் உலகின்மேல் விரிக்கப்பட்ட மேற்கட்டிபோலக் காட்டப்படுகிறது. மேகங்களுக்குள் நுழைந்து வெளிவருவதற்கான சந்திர உவமை முன்பும் (82) பயன்படுத்தப்பட்டது; இங்கே மீண்டும் மழைக்காலச் சந்திரனோடு இணைக்கப்படுகிறது. இங்கே பல சுலோகங்கள் திறனாய்வுப் பதிப்பிலிருந்து வேறுபடுகின்றன — நூற்றெண்பதாம் சுலோகத்தின் பின்பாதியும், நூற்றெண்பத்தொன்றாம் சுலோகமும் திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை. ‘கைஶிகாசார்யை:’ என்ற சொல்லின் பொருள் இந்தி உரையில் இசைக்கலை ஆசிரியர்கள் என்று உள்ளது. இந்த வருணனையின் நோக்கம் அனுமனின் பயணத்தின் பெருமையை உயர்த்துவது — அவன் செல்லும் வழி தேவர்களுடையதும் ரிஷிகளுடையதும் புண்ணியவான்களுடையதுமான வழி. ‘க்ருதபுண்யைர்மஹாபாகை: ஸ்வர்கஜித்பி:’ என்பது — புண்ணியச் செயல்களால் சுவர்க்கத்தை வென்றவர்கள்; அவர்களும் இந்த வானில் தங்குகிறார்கள். ‘வஹதா ஹவ்யமத்யந்தம்’ என்பது — வேள்விகளில் இடப்பட்ட அவியைத் தேவர்களுக்குச் சுமந்துசெல்லும் அக்னியும் இங்கே சஞ்சரிக்கிறான். விஶ்வாவஸு கந்தர்வர்களின் அரசன், ஐராவதம் இந்திரனின் யானை — இவர்கள் வானத்தின் புகழ்பெற்ற வாசிகள். ‘தேவராஜகஜாக்ராந்தே’ (தேவராஜனின் யானையால் மிதிக்கப்பட்டது) என்பதால் இது ஐராவதத்தின் வழியும் ஆகும். மேகங்களின் அகில் நிறம் (கருமை), சிவப்பு, மஞ்சள், வெண்மை — பலநிற மேகங்கள் சூரியன் மறையும் நேரத்தில் காணப்படுகின்றன. மழைக்காலச் சந்திரன் மேகங்களால் மீண்டும் மீண்டும் மறைக்கப்பட்டும் வெளிப்பட்டும் இருக்கிறான்; அனுமனும் அவ்வாறே. நூற்றெழுபத்தைந்தாம் சுலோகத்தில் ‘ஸிம்ஹகுஞ்ஜரஶார்தூலபதகோரகவாஹனை:’ என்பது விமானங்களின் வாகனங்கள் — தேவர்களின் பலவகை ஊர்திகள். இந்த வான வருணனையின் பல பகுதிகள் திறனாய்வுப் பதிப்பிலும் உள்ளன (5.001.157–165); ஆனால் வல்கேட்டில் சில கூடுதல் அடிகள் காணப்படுகின்றன. இவ்வாறு வான வருணனை சர்க்கத்தின் நடுவில் ஓர் ஓய்விடம்போல் அமைகிறது — சுரசை, சிம்ஹிகை ஆகிய இரு மோதல்களுக்கு இடையே அமைதியான இடைவெளி.

சிறகுள்ள மலையரசனைப் போல அவன் பற்றுக்கோடில்லாத வானை அடைந்தான். தாவிச் செல்லும் அவனைக் கண்டு, சிம்ஹிகை என்ற, விரும்பிய உருவம் எடுக்கவல்ல, பெருத்த உடலுடைய ராக்ஷசி தன் மனத்துக்குள் எண்ணினாள் — ‘இன்று நீண்ட காலத்துக்குப் பிறகு நான் வயிறார உண்ணப்போகிறேன்; இந்தப் பெரும் உயிர் வெகுநாளைக்குப் பிறகு என் கைக்கு வந்திருக்கிறது.’ இவ்வாறு மனத்துக்குள் எண்ணி அவள் அவனுடைய நிழலைப் பற்றி இழுத்தாள். நிழல் பற்றப்பட்டதும் வானரன் எண்ணினான் — ‘எதிர்க்காற்றால் கடலில் பெரிய கப்பல் தடுக்கப்படுவதுபோல, நான் திடீரென்று இழுத்துப் பிடிக்கப்பட்டேன்; என் வீரியம் முடமாக்கப்பட்டது.’ பிறகு குறுக்காகவும் மேலும் கீழும் நோக்கிய வானரன் உப்புநீரில் எழுந்து நின்ற ஒரு பெரிய உயிரைக் கண்டான். விகாரமான முகமுடைய அவளைக் கண்டு வாயுமைந்தன் எண்ணினான் — ‘வானர அரசன் சுக்ரீவன் சொன்ன, காண்பதற்கு வியப்பூட்டும், நிழலைப் பற்றும் பெருவலிமை உடைய உயிர் இதுவே; இதில் ஐயமில்லை.’ அறிவுடைய அந்த வானரன் உண்மைநிலையை உணர்ந்து அவளைச் சிம்ஹிகை என்று அறிந்து, மழைக்கால மேகம்போலப் பேருடலுடையவனாகப் பெருகினான். பெருவானரனின் வளரும் உடலைக் கண்டு அவள் பாதாளத்துக்கும் வானுக்கும் இடையிலான வெளியைப் போன்ற வாயை விரித்தாள். மேகக் கூட்டம்போல முழங்கியவாறு அவள் வானரனை நோக்கிப் பாய்ந்தாள். அப்போது அறிவுக்கூர்மையுடைய பெருவானரன் அவளுடைய விகாரமான மிகப் பெரிய வாயையும், உடலின் அளவையும், உயிர்நிலைகளையும் கண்டான். வஜ்ரம் போன்ற உறுதியான உடலுடைய அந்த வானரன் மீண்டும் தன்னைச் சுருக்கிக்கொண்டு அவளுடைய விகாரமான வாய்க்குள் பாய்ந்தான். பருவநாளில் ராகுவால் விழுங்கப்படும் முழுநிலவைப் போல அவள் வாய்க்குள் மூழ்கும் அவனைச் சித்தர்களும் சாரணர்களும் கண்டனர். பிறகு கூர்மையான நகங்களால் அவளுடைய உயிர்நிலைகளைக் கிழித்து, மனவேகம் உடைய அந்த வானரன் வேகமாக மேலே பாய்ந்தான். நல்வினையாலும், மனவுறுதியாலும், திறமையாலும் அவளை வீழ்த்தித் தன்னடக்கமுடைய அந்த வானர வீரன் மீண்டும் வேகமாகப் பெருகினான். அனுமனால் இதயம் கிழிக்கப்பட்ட அவள் நிலைகுலைந்து நீரில் விழுந்தாள்; அவளை வீழ்த்துவதற்காகவே சுயம்புவான பிரம்மாவால் அனுமன் படைக்கப்பட்டான்போலும். வானரனால் விரைவில் கொல்லப்பட்டு விழுந்த அந்தச் சிம்ஹிகையைக் கண்டு, வானில் திரியும் உயிர்கள் அந்தத் தாவுவோரில் உத்தமனிடம் சொல்லின — ‘இன்று நீ பயங்கரமான செயலைச் செய்தாய், பெரிய உயிரைக் கொன்றாய்; தாவுவோரில் சிறந்தவனே, நீ விரும்பிய காரியத்தைத் தீங்கின்றி நிறைவேற்று. வானரர் தலைவனே, உன்னிடம் உள்ளதுபோல மனவுறுதி, தொலைநோக்கு, அறிவு, திறமை ஆகிய நான்கும் எவனிடம் உள்ளனவோ, அவன் செயல்களில் தளர்வதில்லை.’ காரியத்தின் நோக்கத்தை அறிந்த அவர்களால் நன்கு பூஜிக்கப்பட்ட, பூஜைக்குரிய அந்த வானரன், பாம்புகளை உண்ணும் கருடனைப் போல வானுக்குள் புகுந்து சென்றான். இங்கே மூன்றாவது தடை தாமசமானது — சிம்ஹிகை சோதிப்பவள் அல்ல, கொலைவெறியுடையவள்; ஆகவே அனுமன் அவளைக் கொல்கிறான். சுரசையிடம் அவன் நடந்துகொண்ட முறை வேறு — அவள் தேவர்களால் அனுப்பப்பட்டவள், இவளோ தன்னலத்துக்காக வந்தவள். சுக்ரீவன் முன்பே அவளைப் பற்றிச் சொல்லியிருந்ததை அனுமன் நினைவுகூர்கிறான் — இது சுக்ரீவனின் நிலவியல் அறிவின் (கிஷ்கிந்தா காண்டத்தில் திசைகளை வருணித்ததின்) பயன். உபாயம் மீண்டும் அதுவே — முதலில் பெருகுதல், பிறகு சுருங்குதல், பிறகு உள்ளே நுழைந்து உயிர்நிலைகளை அறுத்தல். ‘த்ருதிர்த்ருஷ்டிர்மதிர்தாக்ஷ்யம்’ (மனவுறுதி, தொலைநோக்கு, அறிவு, திறமை) என்ற நான்கு பண்புகளின் சூத்திரம் செயலாற்றும் எல்லோருக்குமான அறிவுரை. நூற்றுத் தொண்ணூற்றெட்டாம் சுலோகம் (‘ஸ்வயம்புவைவ ஹனுமான் ஸ்ருஷ்டஸ்தஸ்யா நிபாதனே’ என்ற பகுதியுடன்) ஆறு அடிகளுடையது; திறனாய்வுப் பதிப்பில் இதன் பெரும்பகுதி இல்லை. சிம்ஹிகை ராகுவின் தாய் என்பது புராணங்களில் புகழ்பெற்றது; ஆகவே ராகு உவமை இங்கே இருமடங்கு பொருளுடையது — அவளே கிரகணம் செய்பவள். நிழலைப் பற்றுவதே அவளுடைய தனி ஆற்றல் — நிழலைப் பற்றி அவள் உயிரினத்தைத் தடுத்து நிறுத்துகிறாள்; இது மாயையின் வியப்பான ஆற்றல். அனுமனின் முதல் எதிர்வினை வியப்பு — ‘ஸமாக்ஷிப்தோ(அ)ஸ்மி ஸஹஸா’ (திடீரென்று இழுத்துப் பிடிக்கப்பட்டேன்) — பிறகு தேடல், பிறகு அடையாளம் காணுதல், பிறகு உபாயம். நெருக்கடியில் அறிவாளி நடந்துகொள்ள வேண்டிய முறைக்கு இந்த வரிசை முன்மாதிரி. ‘ப்ரதிலோமேன வாதேன மஹானௌரிவ’ (எதிர்க்காற்றால் பெரிய கப்பல் போல) என்ற உவமை — எதிர்க்காற்றால் கப்பல் தடுக்கப்படுவதுபோல அவனும் தடுக்கப்பட்டான். பாதாளத்துக்கும் வானுக்கும் இடையிலான வெளியைப் போன்ற வாய் — கீழே பாதாளம், மேலே வானம் — அவள் வாயின் விரிவு எங்கும் பரந்ததுபோல் இருந்தது. அனுமன் அவள் உடலின் அளவையும் உயிர்நிலைகளையும் முன்னரே காண்கிறான் — போர்நீதிப்படி பகைவனின் பலவீனமான இடத்தை அறிய வேண்டும். ‘வஜ்ரஸம்ஹனன:’ (வஜ்ரம் போன்ற உறுதியான உடலுடையவன்) என்ற அடைமொழி அவன் உடலின் உறுதியைச் சுட்டுகிறது; ஆகவே உள்ளே நுழைந்தும் அவன் அழியவில்லை. அவன் விழுங்கப்படுவதைக் கண்டு சித்தர்களும் சாரணர்களும் அஞ்சியவர்கள் போல் இருந்தனர்; ஆனால் அவன் ஒரு கணத்தில் உயிர்நிலைகளை அறுத்து வெளிவருகிறான். ‘மன:ஸம்பாதவிக்ரம:’ என்பது — அவன் வேகம் மனத்தின் வேகத்துக்கு நிகரானது. ‘திஷ்ட்யா த்ருத்யா தாக்ஷிண்யேன’ என்பதில் மூன்று காரணங்கள் — தெய்வம், மனவுறுதி, திறமை. உயிர்களின் துதி இங்கே அறிவுரை வடிவில் உள்ளது — மனவுறுதி முதலிய நான்கு பண்புகளும் எவனிடம் உள்ளனவோ அவன் செயல்களில் தளர்வதில்லை; இந்தச் சுலோகம் உலகில் ஒரு பொன்மொழியாகப் புகழ்பெற்றது. ‘பன்னகாஶனவத்’ என்பதில் கருட உவமை மீண்டும் வருகிறது — நாகம் போன்ற சிம்ஹிகையைக் கொன்ற அவன் கருடனைப் போன்றவன். அச்சுப்பதிப்பில் நூற்றுத் தொண்ணூறாம் சுலோகத்தில் ‘கபிராஜ்ஞா யதாக்யாதம்’ என்று உள்ளது, திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘யதாக்யாதம்’ என்பதற்கு ‘யதாக்யாதம்’ (எதைச் சொன்னானோ) என்ற வேறு வடிவம் உள்ளது. நூற்றுத் தொண்ணூற்று நான்காம் சுலோகத்தில் ‘ஸ தஸ்யா விக்ருதே வக்த்ரே’ (விகாரமான வாயில்) என்று உள்ளது, திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘விவ்ருதே’ (திறந்த வாயில்). ‘ஹ்ருதஹ்ருத்ஸா’ என்பது — இதயம் பறிக்கப்பட்டவள், இதயம் அறுக்கப்பட்டதால் இறந்தவள். ‘விதுரா’ என்பது — நிலைகுலைந்தவள், உயிரற்றவள். ‘ஸ்வயம்புவைவ ஹனுமான் ஸ்ருஷ்டஸ்தஸ்யா நிபாதனே’ (அவளை வீழ்த்துவதற்காகவே சுயம்புவால் அனுமன் படைக்கப்பட்டான்) என்ற வாக்கியம் வல்கேட்டில் மட்டுமே உள்ளது — அனுமனின் பிறப்பின் ஒரு நோக்கம் சிம்ஹிகையைக் கொல்வது என்று அது சொல்கிறது.

ஏறக்குறைய மறுகரையை அடைந்துவிட்ட அவன் எல்லாப் பக்கங்களிலும் சுற்றிப் பார்த்தவாறு, நூறு யோஜனையின் முடிவில் ஒரு வனவரிசையைக் கண்டான். இறங்கிக்கொண்டிருக்கும்போதே, கிளைகளில் வாழும் விலங்குகளில் (வானரர்களில்) சிறந்தவன் பலவகை மரங்களால் அணிசெய்யப்பட்ட தீவையும், மலய மலையின் உபவனங்களையும் கண்டான். அவன் கடலையும், கடலை ஒட்டிய ஈரநிலக் கரைப்பகுதிகளையும், அங்கே வளர்ந்த மரங்களையும், கடலின் மனைவியரான நதிகளின் முகத்துவாரங்களையும் நோக்கினான். பெரிய மேகத்தைப் போல வானத்தையே அடைப்பவன்போல் இருந்த தன்னை நோக்கி, தன்னடக்கமுடைய அறிவாளியான அவன் ஒரு தீர்மானம் செய்தான் — ‘என் உடலின் பெருக்கத்தையும் வேகத்தையும் கண்டாலே ராக்ஷசர்கள் என்மேல் ஆர்வம் கொள்வார்கள்’ என்று அந்தப் பேரறிவாளன் எண்ணினான். பிறகு மலைபோன்ற அந்த உடலைச் சுருக்கிக்கொண்டு, மயக்கம் நீங்கிய ஆன்மஞானி போல அவன் மீண்டும் இயல்பு நிலையை அடைந்தான். பலியின் வலிமையைப் பறித்த ஹரி (வாமனன்) மூன்று அடிகளால் உலகங்களை அளந்தபின் தன் இயல்பான உருவில் நின்றதுபோல, அனுமன் அந்த உருவத்தை மிகவும் சுருக்கிக்கொண்டு இயல்பு நிலையில் நின்றான். பலவித உருவங்களைத் தாங்கவல்ல அவன், பிறரால் இயலாத கடலின் மறுகரையை அடைந்து, தகுந்த உருவத்தை ஏற்று, தன்னையும் தன் காரியத்தையும் நன்கு ஆராய்ந்தான். பிறகு பெரிய மேகச் சிகரம் போன்ற அந்தப் பெருமைமிக்கவன், லம்ப மலையின் வளமான, விசித்திரமான, தாழை, உத்தாலகம், தென்னை மரங்கள் நிறைந்த சிகரத்தின்மேல் இறங்கினான். கடற்கரையை அடைந்து, சிறந்த மலையின் உச்சியில் அமைந்திருந்த இலங்கையை நோக்கி, அந்த வானரன் தன் பெரிய உருவை உதறிவிட்டு, விலங்குகளையும் பறவைகளையும் அஞ்சச் செய்தவாறு அந்த மலையில் இறங்கினான். தானவர்களும் நாகர்களும் நிறைந்த, பெரும் அலைகளை மாலையாக உடைய கடலை வலிமையால் கடந்து, பெருங்கடலின் கரையில் இறங்கிய அவன், அப்போது அமராவதியைப் போன்ற இலங்கையைக் கண்டான். இங்கே அனுமனின் விவேகம் மீண்டும் காணப்படுகிறது — பெரிய உடல் பகைவர்களின் கவனத்தை ஈர்க்கும், ஆகவே அவன் சாதாரண உருவைத் தாங்குகிறான். ‘வீதமோஹ இவாத்மவான்’ (மயக்கம் நீங்கிய ஆன்மஞானி போல) என்ற உவமை ஆன்மிகமானது — விடுதலை பெற்றவன் மயக்கத்தை விட்டுத் தன் உண்மை இயல்பில் நிலைப்பதுபோல, அனுமன் பெரிய உருவத்தை விட்டு இயல்பு நிலையில் நிற்கிறான். வாமன அவதார உவமையும் பொருளுடையது — திரிவிக்கிரமன் மூன்று அடிகளால் உலகங்களை அளந்தபின் மீண்டும் வாமனன் ஆனதுபோல. கடைசி நான்கு சுலோகங்கள் (210–213) நீண்ட யாப்புகளில் — உபஜாதி, வம்சஸ்தம் ஆகியவற்றில் — அமைந்துள்ளன; அவை சர்க்கத்தின் உச்சத்தையும் நிறைவையும் சுட்டுகின்றன. ‘லங்காமமராவதீமிவ’ (அமராவதி போன்ற இலங்கையை) என்ற இறுதி வாக்கியம் அடுத்த சர்க்கத்தின் இலங்கை வருணனையின் தொடக்கம் போன்றது. நதிகளைக் ‘கடலின் மனைவியர்’ என்று வருணிப்பது இந்தியக் காவியத்தின் புகழ்பெற்ற மரபுக்குறிப்பு. ‘ப்ராப்தபூயிஷ்டபார:’ — ஏறக்குறைய மறுகரையை அடைந்தவன் — என்பதால் நீண்ட பயணத்தின் முடிவு நெருங்கிவிட்டது. மலயம் தென்கடற்கரையில் உள்ள மலை; அதன் உபவனங்கள் இலங்கைக்கு அருகில் உள்ளன என்பது கவியின் நிலவியல். கடலின் மனைவியரான நதிகளின் முகத்துவாரங்களைக் கண்டு அவன் கரையை உறுதிசெய்கிறான். ‘பரைரஶக்யம்’ (பிறரால் இயலாதது) என்பது — பிறரால் இயலாத செயல் அவனால் நிறைவேற்றப்பட்டது; இந்த வாக்கியமே சர்க்கத்தின் சாரம். லம்ப மலையின் சிகரத்தில் தாழை, உத்தாலகம், தென்னை — இவை தென்கரையின் தாவரங்கள். ‘வ்யதயன்ம்ருகத்விஜான்’ (விலங்குகளையும் பறவைகளையும் அஞ்சச் செய்தவாறு) என்பது — தொடக்கத்தில் மகேந்திரத்தில் நிகழ்ந்ததுபோல, அவன் இறங்கியதாலும் விலங்குகளும் பறவைகளும் அஞ்சின. இருநூற்றைந்தாம் சுலோகத்தில் ‘முகான்யபி விலோகயத்’ என்று அச்சிடப்பட்டுள்ளது. ‘ஸமீக்ஷிதாத்மா ஸமவேக்ஷிதார்த்த:’ என்பது — தன்னையும் தன் காரியத்தையும் நன்கு ஆராய்ந்து — இதனால் அவனுடைய தன்னாய்வு சுட்டப்படுகிறது. இலங்கையைக் கண்டது அமராவதியோடு ஒப்பிடப்படுகிறது; இதனால் அடுத்த சர்க்கத்தின் நகர வருணனைக்கு அடித்தளம் அமைக்கப்படுகிறது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये सुन्दरकाण्डे प्रथमः सर्गः॥ १॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க