॥वाल्मीकिरामायणम् சுந்தர காண்டம் · சர்க்கம் 2

சுந்தர காண்டம்

சர்க்கம்

இலங்கையைக் காணுதலும் அனுமனின் சிந்தனையும் நுண்ணுருவில் நகருக்குள் நுழைதலும்

திரிகூட மலைச்சரிவில் நின்ற அனுமன் இலங்கையைக் காணுதல், உத்தியானங்களும் வனங்களும் அளிக்கும் அழகு, நகரின் அணுகவியலாத் தன்மை, உபாயச் சிந்தனை, தூதனின் கடமை பற்றிய ஆய்வு, பூனை அளவு உருவத்துடன் முன்னிரவில் நுழைதல், சந்திரோதயம்

பெருவலிமை உடைய அனுமன், அணுகுவதற்கரிய கடலைக் கடந்து, திரிகூட மலையின் சரிவில் அமைதியாக நின்று இலங்கையைக் கண்டான். பிறகு மரங்கள் உதிர்த்த பூமழையால் நனைக்கப்பட்ட அந்த வீரிய வானரன் அங்கே பூக்களாலேயே ஆனவன்போல விளங்கினான். உயர்ந்த வீரமுடைய, அழகுமிக்க அந்த வானரன் நூறு யோஜனை கடந்தும் நீண்ட பெருமூச்சு விடவில்லை, களைப்பையும் அடையவில்லை. அவன் எண்ணினான் — ‘நான் பல நூறு யோஜனைகளையும் கடக்க வல்லவன்; நூறு யோஜனை மட்டுமேயான கடலின் எல்லையைப் பற்றிச் சொல்லவும் வேண்டுமோ?’ வீரியமுடையவர்களில் சிறந்தவனும் தாவுவோரில் உத்தமனுமான வேகமுடைய அவன், பெருங்கடலைத் தாண்டி இலங்கையை நோக்கிச் சென்றான். நீலப் புல்வெளிகள், நறுமணமுள்ள வனங்கள், தேன் நிறைந்த மரக்கூட்டங்கள், மலைகள் நிறைந்த நிலப்பகுதிகள் ஆகியவற்றின் நடுவே அவன் சென்றான். மரங்களால் மூடப்பட்ட மலைகளையும் பூத்துக் குலுங்கும் வனவரிசைகளையும் ஒளிமிக்க வானரர்களில் காளை போன்ற அனுமன் கடந்து சென்றான். அந்த மலையின்மேல் நின்ற வாயுமைந்தன் வனங்களையும் உபவனங்களையும், மலையின் உச்சியில் அமைந்திருந்த இலங்கையையும் கண்டான். இங்கே கவி அனுமனின் உடல்வலிமையையும் மனவுறுதியையும் ஒரே நேரத்தில் காட்டுகிறார் — நீண்ட பறத்தலுக்குப் பிறகும் அவன் களைப்பை உணரவில்லை; மாறாக இன்னும் அதிகம் செய்ய ஊக்கம் கொள்கிறான். நான்காம் சுலோகம் அவனுடைய தனிமொழி; அதில் செருக்கு இல்லை, தன்னம்பிக்கையே உள்ளது. பூமழை இயற்கை அளித்த வரவேற்பு போன்றது; முந்தைய சர்க்கத்தில் மகேந்திர மலையிலிருந்து எழும்பியபோதும் மரங்கள் பூக்களைச் சொரிந்தன. ‘ஸ்வஸ்த:’ (அமைதியாக, நிலைகுலையாமல்) என்ற சொல், அவன் அமைதியான மனத்துடன் இருக்கிறான், கலங்கவில்லை என்பதைச் சுட்டுகிறது — இதுவே அடுத்து வரும் நுட்பமான சிந்தனைக்கு அடிப்படை. ‘ததர்ஶ ஹ’ (கண்டான்) என்ற சொல்லால் நகரைக் காணுதல் தொடங்குகிறது; அது சர்க்கம் முழுவதும் விரிவாக வருணிக்கப்படுகிறது. முதல் சர்க்கத்தின் முடிவில் அவன் லம்ப மலையின் சிகரத்தில் இறங்கியிருந்தான்; இங்கே அந்த இடத்திலிருந்து அவன் இலங்கையை நோக்குகிறான் — இவ்வாறு இரு சர்க்கங்களின் கதைநூல் அறுபடாமல் தொடர்கிறது. கரையை அடைந்த அனுமன் உடனே நகருக்குள் நுழையவில்லை; முதலில் தொலைவிலிருந்து ஆராய்கிறான் — இந்த எச்சரிக்கை அவனுடைய அறிவை அறிமுகப்படுத்துகிறது. ‘வீரியமுடையவர்களில் சிறந்தவன், தாவுவோரில் உத்தமன்’ என்ற இருவித அடைமொழி — வலிமையிலும் வேகத்திலும் அவன் முதன்மையானவன்.

அங்கே அந்த வானர யானை தேவதாரு (சரளம்), கொன்றை, நன்கு பூத்த பேரீச்சை, பியாளம் (சாரப்பருப்பு), முசுலிந்தம், குடசம், தாழை, நறுமணம் நிறைந்த ப்ரியங்கு, கடம்பு, ஏழிலைம்பாலை, வேங்கை, மந்தாரை, பூத்த அலரி ஆகிய மரங்களைக் கண்டான். பூக்களின் பாரத்தால் வளைந்தனவும், மொட்டுகள் நிறைந்தனவும், பறவைகள் நிறைந்தனவும், காற்றால் அசையும் உச்சிகளை உடையனவுமான மரங்களை அவன் கண்டான். அன்னங்களும் காரண்டவங்களும் நிறைந்து, தாமரைகளாலும் நீலோற்பலங்களாலும் மூடப்பட்ட நடைக்கிணறுகளையும், பலவகை அழகிய விளையாட்டிடங்களையும், பலவித நீர்நிலைகளையும், எல்லாப் பருவங்களிலும் காய்த்துப் பூக்கும் மரங்கள் அடர்ந்த அழகிய உத்தியானங்களையும் அவன் கண்டான். இங்கே மரங்களின் பெயர்ப் பட்டியல் இலங்கையின் வளத்தையும் இயற்கை அழகையும் காட்டுகிறது. ‘ஸர்வர்துபலபுஷ்பிதை:’ (எல்லாப் பருவங்களிலும் காய்த்துப் பூப்பவை) என்ற சொல்லால், எல்லாப் பருவங்களிலும் பழமும் பூவும் உடைய மரங்கள் என்ற உலகியலுக்கு அப்பாற்பட்ட தன்மை சுட்டப்படுகிறது. அனுமன் இந்த உத்தியானங்களைக் கவனத்துடன் நோக்குகிறான் — பின்னர் அசோகவனத்திலேயே சீதை காணப்படுவாள் என்பது இந்தக் காட்சியின் மறைமுக முக்கியத்துவம். கவி முதலில் இலங்கையின் புறப்பகுதியை வருணிக்கிறார், பிறகுதான் நகரத்தை; இவ்வாறு வாசகனும் அனுமனோடு படிப்படியாக நகரை நெருங்குகிறான். பூக்களின் மணம், பறவைகளின் இனிய ஒலி, நீர்நிலைகளின் குளிர்ச்சி — இவையெல்லாம் அவனுடைய நீண்ட பயணத்துக்குப் பிறகு ஓய்விடம் போன்றவை; ஆனால் அவன் ஒரு கணமும் ஓய்வெடுக்கவில்லை. பகைவனின் நாட்டின் புறநிலமே இவ்வளவு அழகானது என்பது ராவணனின் செல்வத்துக்கு முதல் சான்று.

செல்வச் சிறப்புடைய அனுமன் ராவணனால் காக்கப்படும் இலங்கையை அடைந்து அதைக் கண்டான் — அது தாமரைகளும் நீலோற்பலங்களும் நிறைந்த அகழிகளால் அணிசெய்யப்பட்டிருந்தது; சீதை கவரப்பட்டது முதல் ராவணனால் தனிக் கவனத்துடன் காக்கப்பட்டிருந்தது; எல்லாப் பக்கங்களிலும் திரியும் கொடிய வில்லேந்திய ராக்ஷசர்களால் காவல் செய்யப்பட்டிருந்தது. அந்தப் பெருநகரம் அழகிய பொன் மதிலால் சூழப்பட்டிருந்தது; சரத்கால மேகங்களைப் போன்ற, மலைகளைப் போன்ற வீடுகளாலும், வெண்மையான உயர்ந்த தெருக்களாலும் சூழப்பட்டிருந்தது; நூற்றுக்கணக்கான கோபுர மாடங்கள் நிறைந்திருந்தது; கொடிகளாலும் துவஜங்களாலும் பொலிந்தது. கொடிவரிசைகளின் சித்திரங்களுடைய தெய்விகமான பொன் தோரணங்கள் கொண்ட இலங்கையைத் தேவன் தேவநகரைக் காண்பதுபோல அனுமன் கண்டான். மலையின் உச்சியில் அமைந்த, வெண்மையான மங்கலமான மாளிகைகள் நிறைந்த அந்த நகரை, அழகுமிக்க அந்த வானரன் வானில் செல்வதுபோலக் கண்டான். ராக்ஷசேந்திரனால் காக்கப்படுவதும் விஶ்வகர்மாவால் கட்டப்பட்டதுமான அதை, வானில் மிதப்பதுபோல அவன் கண்டான். அதன் கோட்டைமேடுகளும் மதில்களும் இடையைப் போலவும், பரந்த நீரும் வனங்களும் ஆடையைப் போலவும், சதக்னிகளும் சூலங்களும் கூந்தலைப் போலவும், கோபுர மாடங்கள் காதணிகளைப் போலவும் இருந்தன. விஶ்வகர்மா மனத்தாலேயே படைத்ததுபோன்ற அந்த இலங்கையைக் கண்டு, வடக்கு வாயிலை அடைந்து வானரன் சிந்தித்தான். அந்த வாயில் கைலாச சிகரம் போன்றது; வானத்தைக் கீறுவதுபோல் இருந்தது; உயர்ந்த சிறந்த மாளிகைகளால் வானத்தையே தாங்குவதுபோல் இருந்தது. கொடிய ராக்ஷசர்களால் நிறைந்த அது நாகர்களால் நிறைந்த போகவதி போன்றது; சிந்தனைக்கு எட்டாதது, நன்கு கட்டப்பட்டது, தெளிவானது; முன்பு குபேரன் வசித்த இடம். கோரைப்பற்களுடைய, சூலமும் பட்டிசமும் ஏந்திய, வீரர்களான பல கொடிய ராக்ஷசர்களால் அது, நச்சுப் பாம்புகளால் குகை காக்கப்படுவதுபோலக் காக்கப்பட்டிருந்தது. இங்கே இரண்டு உவமைகள் தனிக் கவனத்துக்குரியவை — இலங்கை பெண் வடிவில் கற்பனை செய்யப்படுகிறது (இருபத்தொன்றாம் சுலோகத்தில்); அடுத்த சர்க்கத்தில் அவள் நேரடியாகப் பெண் உருவில் தோன்றுகிறாள்; மேலும் ‘ஆஶீவிஷை: குஹா இவ’ (நச்சுப் பாம்புகளால் குகை போல) என்ற உவமை அதற்குள் நுழைவதன் பயங்கரத்தைக் காட்டுகிறது. ‘ஸீதாபஹரணாத்’ (சீதை கவரப்பட்டது முதல்) என்ற சொல்லால் ராவணனின் அச்சம் சுட்டப்படுகிறது — சீதையை விடுவிக்க யாராவது வருவார்கள் என்று அவனும் அறிவான். பதினாறாம் சுலோகத்தின் ‘க்ருஹைஶ்ச கிரிஸங்காஶை: ஶாரதாம்புதஸன்னிபை:’ என்ற வரியும், பதினேழாம் சுலோகத்தின் ‘பாண்டுராபி: ப்ரதோலீபிருச்சாபிரபிஸம்வ்ருதாம்’ என்ற வரியும் வல்கேட்டில் மட்டுமே உள்ளன. ‘குபேராத்யுஷிதாம் புரா’ (முன்பு குபேரன் வசித்தது) என்ற சொல் இலங்கையின் முந்தைய வரலாற்றை நினைவூட்டுகிறது — ராவணன் இந்த நகரைத் தன் அண்ணன் குபேரனிடமிருந்து பறித்தான். இவ்வாறு இலங்கை கவர்ந்துகொள்ளப்பட்ட செல்வம், சீதை கவர்ந்து செல்லப்பட்ட மனைவி என்பதுபோல. இந்தப் பகுதியின் வருணனை மூன்று அடுக்குகளுடையது — முதலில் காவல் ஏற்பாடு (அகழிகள், மதில், வில்லேந்திய ராக்ஷசர்கள்), பிறகு அழகு (வீடுகள், தெருக்கள், தோரணங்கள்), பிறகு மீண்டும் அச்சம் (நச்சுப் பாம்புகள், கோரைப்பல்லர்கள்). அழகு அச்சத்தால் சூழப்பட்டுள்ளது — இதுவே இலங்கையின் இயல்பு. ‘தேவோ தேவபுரீமிவ’ (தேவன் தேவநகரைப் போல) என்ற உவமையால் அனுமனின் தெய்விகமும் சுட்டப்படுகிறது — அவன் வாயுவின் மைந்தன், தெய்வத்தின் அம்சம். ‘ஆகாஶகாமிவ’ (வானில் செல்வது போல), ‘ப்லவமானாமிவ’ (மிதப்பது போல) என்ற இரு உவமைகள் மலையுச்சியில் அமைந்த நகரின் உயரத்தைக் காட்டுகின்றன — தொலைவிலிருந்து பார்க்கையில் அது மேகங்களில் மிதப்பதுபோல் இருக்கிறது. வடக்கு வாயிலை அடைந்து அவன் சிந்திக்கிறான் — அதாவது வாயிலிலேயே நின்று நுழைவதற்கான உபாயத்தை ஆராய்கிறான், திடீரென்று நுழையவில்லை. இருபத்திரண்டாம் சுலோகத்தில் வல்கேட்டில் மட்டுமுள்ள ‘மனஸேவ க்ருதாம்’ (மனத்தாலேயே படைத்தது போன்ற) என்ற வரி விஶ்வகர்மாவின் திறமையைப் புகழ்கிறது — அவன் வெறும் சங்கல்பத்தாலேயே நகரைப் படைத்தவன்போல. இருபத்தொன்றாம் சுலோகத்தில் உருவகம் முழுமையாக உள்ளது — இலங்கை ஒரு பெண்; மதில்கள் அவள் இடை, நீரும் வனங்களும் ஆடை, ஆயுதங்கள் கூந்தல், கோபுர மாடங்கள் காதணிகள். இந்த உவமை அடுத்த சர்க்கத்தில் நகர தேவதை தோன்றுவதற்கு விதை.

அந்த நகரின் பெரும் காவலையும், கடலையும், கொடிய பகைவனான ராவணனையும் நோக்கி வானரன் சிந்தித்தான் — ‘இங்கே வந்தாலும் வானரர்கள் பயனற்றவர்களாவார்கள்; போரால் இந்த இலங்கையைத் தேவர்களாலும் வெல்ல முடியாது. ராவணனால் காக்கப்படும், அணுகுவதற்கரிய இந்த இலங்கையை அடைந்தாலும், நீண்ட கைகளுடைய ராகவன் என்ன செய்வார்? ராக்ஷசர்களிடம் சாமத்துக்கு (இனிய சொல்லுக்கு) இடம் தெரியவில்லை, தானத்துக்கும் இல்லை, பேதத்துக்கும் (பிரித்தலுக்கும்) இல்லை, போருக்கும் இல்லை. வேகமுடைய வானரர்களில் நால்வருக்கு மட்டுமே இங்கே வரும் வழி இயலும் — வாலியின் மகன் அங்கதன், நீலன், நான், அறிவுடைய அரசன் சுக்ரீவன். இருக்கட்டும்; முதலில் வைதேகி உயிரோடு இருக்கிறாளா இல்லையா என்று அறிகிறேன்; அந்த ஜனகன் மகளைக் கண்டபிறகே அதைப் பற்றிச் சிந்திப்பேன்.’ இங்கே அனுமனின் அரசியல் நுண்ணறிவு காணப்படுகிறது — சாமம், தானம், பேதம், தண்டம் என்ற நான்கு உபாயங்களையும் அவன் ஆராய்கிறான்; அவற்றுக்கு இங்கே இடமில்லை என்று காண்கிறான். ஆனால் அவன் நம்பிக்கை இழக்கவில்லை; ‘முதலில் முக்கியமான காரியம், பிறகு சிந்தனை’ என்று தீர்மானிக்கிறான். இது நடைமுறை அறிவு — சீதையின் நிலை தெரியாதவரை போரைப் பற்றிய சிந்தனை பயனற்றது. இருபத்தெட்டாம் சுலோகத்தில் ‘அவிஷமாம்’ என்பது அச்சுப்பதிப்பின் பாடம், திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘விஷமாம்’ (அணுகுவதற்கரிய); இந்தி உரையும் ‘அணுகுவதற்கரியது’ என்றே சொல்கிறது. அவன் தன்னை நால்வரில் ஒருவனாக எண்ணுகிறான்; ஆனால் தன் பெயரை முதலில் வைக்காமல் மற்றவர்களின் நடுவே வைக்கிறான் — இது பணிவின் அடையாளம். ராமனின் வலிமையை அவன் ஐயத்துடன் நோக்குகிறான் என்பதல்ல; இலங்கையின் அணுகவியலாத் தன்மையையே தெளிவுபடுத்துகிறான். ஆகவே அவனுடைய கவலை காரியத்தின் கனத்தை அறிந்ததால் எழுந்தது, பலவீனத்தால் அல்ல.

பிறகு மலையின் சிகரத்தில் நின்ற வானர யானை, ராமனின் உயர்வைப் பற்றிச் சிந்தித்தவாறு, ஒரு கணம் ஆராய்ந்தான் — ‘இந்த உருவத்தோடு ராக்ஷசர்களின் நகருக்குள் என்னால் நுழைய முடியாது; ஏனெனில் கொடியவர்களும் வலிமை மிக்கவர்களுமான ராக்ஷசர்களால் அது காக்கப்படுகிறது. பேராற்றலும் பெருவீரமும் வலிமையும் உடைய ராக்ஷசர்கள் அனைவரையும், ஜானகியைத் தேடும் நான் ஏமாற்ற வேண்டும். ஆகவே இரவில், கண்ணுக்குத் தெரிந்தும் தெரியாததுமான உருவத்தோடு, பெரும் காரியத்தை நிறைவேற்ற இலங்கை நகருக்குள் நுழைவதற்கு எனக்கு நேரம் வந்துவிட்டது.’ ‘ராமஸ்யாப்யுதயம்’ (ராமனின் உயர்வு) என்ற சொல்லால் அவன் சிந்தனையின் நோக்கம் தெளிவாகிறது — தன் புகழ் அல்ல, ராமனின் நலனே. ‘வஞ்சனீயா:’ (ஏமாற்றப்பட வேண்டியவர்கள்) என்ற சொல் சூழ்ச்சியின் பகுதி அல்ல, போர்நீதியின் பகுதி — பகைவனின் பார்வையைத் தவிர்ப்பதற்காக. ‘லக்ஷ்யாலக்ஷ்யேண’ என்ற சொல் இந்தி உரையில், கண்ணால் காண முடியாததும் செயலால் மட்டுமே ஊகிக்கக்கூடியதுமான உருவம் என்று விளக்கப்பட்டுள்ளது. இவ்வாறு உருவத்தை மாற்றும் தீர்மானம் ஆராய்ந்து செய்யப்பட்டது, திடீரென்று அல்ல.

தேவர்களாலும் அசுரர்களாலும் வெல்ல முடியாத அத்தகைய நகரைக் கண்டு, அனுமன் மீண்டும் மீண்டும் பெருமூச்செறிந்து சிந்தித்தான் — ‘தீய உள்ளம் படைத்த ராக்ஷசேந்திரன் ராவணன் காணாதபடி, எந்த உபாயத்தால் ஜனகன் மகளான மைதிலியை நான் காண்பேன்? தன்னை அறிந்தவரான ராமனின் காரியம் எப்படிக் கெடாமல் இருக்கும்? நான் ஒருவனாக, தனிமையான இடத்தில், தனியாக இருக்கும் ஜனகன் மகளை எப்படிக் காண்பேன்? இடத்துக்கும் காலத்துக்கும் முரணாக நடக்கும், கலங்கிய தூதனைச் சேர்ந்தால், நிறைவேறிய காரியங்களும் சூரியோதயத்தில் இருள்போல அழிந்துவிடுகின்றன. நன்மை தீமைகளைப் பற்றி அரசனின் அறிவு தீர்மானித்திருந்தாலும், தகுதியற்ற தூதனால் அது பொலிவதில்லை; தம்மைப் பண்டிதர்களாக எண்ணிக்கொள்ளும் தூதர்கள் காரியங்களைக் கெடுக்கிறார்கள். காரியம் எப்படிக் கெடாமல் இருக்கும்? எனக்கு எப்படிக் கலக்கம் வராமல் இருக்கும்? கடலைத் தாண்டியது எப்படி வீணாகாமல் இருக்கும்? ராக்ஷசர்கள் என்னைக் கண்டுவிட்டால், ராவணனின் அழிவை விரும்பும், தன்னை அறிந்தவரான ராமனின் இந்தக் காரியம் வீணாகிவிடும். ராக்ஷசர்கள் அறியாமல் எங்கும் தங்க முடியாது — ராக்ஷச உருவிலும் முடியாது; வேறு எந்த உருவிலும் முடியாது என்று சொல்லவும் வேண்டுமோ? இங்கே காற்றுகூட அறியப்படாமல் சஞ்சரிக்க முடியாது என்பது என் எண்ணம்; பயங்கரச் செயல்களைச் செய்யும் ராக்ஷசர்கள் அறியாதது இங்கே எதுவுமில்லை. நான் என் சொந்த உருவில் மறைந்து இங்கே இருந்தால் அழிவை அடைவேன்; தலைவனின் காரியமும் கெடும். ஆகவே இரவில், என் சொந்த உருவைச் சிறிதாக்கிக்கொண்டு, ராகவனின் காரியம் நிறைவேறுவதற்காக இலங்கைக்குள் நுழைகிறேன். அணுகுவதற்கு மிக அரிதான ராவணனின் நகருக்குள் இரவில் நுழைந்து, ஒவ்வொரு மாளிகைக்குள்ளும் புகுந்து ஜனகன் மகளைக் காண்பேன்.’ இந்தப் பகுதி தூதனின் கடமை பற்றிய ஒரு சாத்திரம் போன்றது — இடம் காலம் அறிதல், மனவுறுதி, மறைவு காத்தல், தலைவனின் காரியத்தில் பற்று ஆகியவை தூதனின் பண்புகள். ‘பண்டிதமானின:’ (தம்மைப் பண்டிதர்களாக எண்ணுபவர்கள்) என்ற சொல்லால் போலிச் செருக்குடைய தூதன் பழிக்கப்படுகிறான்; அனுமன் தானே செருக்கைத் துறந்து மீண்டும் மீண்டும் ஆராய்கிறான். ‘விக்லவம் தூதம்’ (கலங்கிய தூதன்) பற்றிய உவமை — சூரியோதயத்தில் இருள் போல — மிகவும் பொருள் நிறைந்தது: தகுதியற்ற தூதன் ஒரு கணத்தில் எல்லாவற்றையும் அழிக்கிறான். நாற்பத்தொன்றாம் சுலோகத்தில் மூன்று கேள்விகள் — காரியம் கெடுதல், கலக்கம், கடல் தாண்டியது வீணாதல் — இவை அனுமனின் சிந்தனையின் மூன்று முக்கியக் கூறுகள். முப்பத்தெட்டாம் சுலோகத்தில் ‘ந வினஶ்யேத் கதம் கார்யம்’ (காரியம் எப்படிக் கெடாமல் இருக்கும்) என்ற கேள்வி நாற்பத்தொன்றாம் சுலோகத்தில் மீண்டும் வருகிறது — சிந்தனையின் மறுநிகழ்வு அதன் ஆழத்தைக் காட்டுகிறது. இறுதியில் அவன் தீர்மானிக்கிறான் — சிறிய உருவில் இரவில் நுழைதல். ‘விதிதாத்மன:’ (தன்னை அறிந்தவர்) என்ற அடைமொழி ராமனைப் பற்றி இருமுறை வருகிறது — ராமன் ஆன்மஞானி, புகழ்பெற்றவர்; அவருடைய காரியத்தைக் கெடுக்க அனுமன் விரும்பவில்லை. ‘ஏகாமேகஸ்து’ என்ற இரு சொற்களில் ‘ஏக’ (ஒன்று) என்ற சொல் மீண்டும் வருகிறது — ஒரே தூதன், தனியாக உள்ள சீதை, தனிமையில் சந்திப்பு — இவ்வாறு மறைவின் தேவை சுட்டப்படுகிறது. இவ்வாறு ஆராய்ந்து செய்யப்படும் செயல் அனுமனின் அறிவுக்கூர்மைக்குப் புகழ்பெற்ற எடுத்துக்காட்டு. இங்கே ‘ராவணானர்த்தமிச்சத:’ (ராவணனின் அழிவை விரும்புபவர்) என்ற சொல் ராமனின் அடைமொழி — ராமன் ராவணனின் அழிவை விரும்புகிறார்; ஆகவே அனுமன் வெளிப்பட்டால் பகைவன் எச்சரிக்கையடைந்து, சீதையை வேறிடத்துக்குக் கொண்டுசெல்லலாம் அல்லது கொன்றுவிடலாம். இவ்வாறு மறைவு காத்தலே காரிய வெற்றியின் வேர். ‘வாயுரப்யத்ர நாஜ்ஞாதஶ்சரேத்’ (இங்கே காற்றுகூட அறியப்படாமல் சஞ்சரிக்க முடியாது) என்ற வாக்கியம் உயர்வு நவிற்சியும் ஆகும், முரண்தோற்றமும் ஆகும் — வாயுவின் மைந்தனே அறியப்படாமல் சஞ்சரிக்க விரும்புகிறான். தூதனின் மூன்று குறைகள் இங்கே சுட்டப்படுகின்றன — இடம் காலத்துக்கு முரண்படுதல், கலக்கம், தன்னைப் பண்டிதனாக எண்ணுதல்; அனுமன் மூன்றையும் தவிர்க்கிறான்.

இவ்வாறு தீர்மானித்து, வைதேகியைக் காண ஆவலுற்ற வீரனான வானரன் அனுமன் அப்போது சூரியன் மறைவதை எதிர்பார்த்தான். சூரியன் மறைந்ததும் இரவில் வாயுமைந்தன் உடலைச் சுருக்கிக்கொண்டு, ‘வ்ருஷதம்ஶக’ அளவினனாக — பூனை அளவினனாக — காண்பதற்கு வியப்பூட்டுபவனாக ஆனான். முன்னிரவு நேரத்தில் வீரியமுடைய அனுமன் விரைவாகப் பாய்ந்து, தனித்தனியாகப் பிரிக்கப்பட்ட பெருவீதிகளுடைய அழகிய நகருக்குள் நுழைந்தான். ‘வ்ருஷதம்ஶக:’ என்பது பூனையின் பெயர்; இந்தி உரையும் ‘பூனைக்குச் சமமான’ என்றே சொல்கிறது; திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘ப்ருஷதம்ஶக’. இவ்வாறு அவன் எவ்வளவு சிறியவனோ அவ்வளவு வியப்பூட்டுபவன் — பெரியவன் சிறியவனாவதும் வியப்பானதே. சூரியன் மறைவதற்காகக் காத்திருப்பது மனவுறுதியின் அடையாளம் — ஆவலுடன் இருந்தும் அவன் அவசரப்படவில்லை. பகலில் நுழைந்தால் எல்லோரும் பார்ப்பார்கள்; ஆகவே அவன் இரவுக்காகவே காத்திருக்கிறான் — முன்பு தானே செய்த தீர்மானத்தை (‘இரவில் இலங்கை நகருக்குள்… நுழைய’) இங்கே காக்கிறான். ‘அத்புததர்ஶன:’ (காண்பதற்கு வியப்பூட்டுபவன்) என்ற அடைமொழி, சிறிய உருவிலும் அவன் ஒளி மங்கவில்லை என்பதைச் சுட்டுகிறது; அவன் உடலை மட்டுமே சுருக்குகிறான், வீரத்தை அல்ல.

அந்த நகரம் மாளிகை வரிசைகளால் விரிந்திருந்தது; பொன்னைப் போன்ற தூண்களும் பொன்னைப் போன்ற சாளரங்களும் உடையதாய், கந்தர்வ நகரத்தைப் போல இருந்தது. ஏழு மாடிகளும் எட்டு மாடிகளும் உடைய மாளிகைகள் நிறைந்த அந்தப் பெருநகரை அவன் கண்டான். பளிங்கு பதிக்கப்பட்டுப் பொன்னால் அணிசெய்யப்பட்ட தளங்களாலும், வைடூரிய மணிகளால் சித்திரிக்கப்பட்டு முத்துச்சரங்களால் அணிசெய்யப்பட்ட தளங்களாலும் ராக்ஷசர்களின் மாளிகைகள் இங்கே பொலிந்தன. ராக்ஷசர்களின் பொன்னாலான விசித்திரமான தோரணங்கள் எங்கும் அணிசெய்யப்பட்ட இலங்கையை ஒளிரச் செய்தன. சிந்தனைக்கு எட்டாத, வியப்பான வடிவமுடைய இலங்கையைக் கண்டு பெருவானரன் வருந்தினான்; வைதேகியைக் காண ஆவலுற்று மகிழ்ந்தான். வெண்மையான விமானங்களின் வரிசைகள் நிறைந்ததும், விலையுயர்ந்த பொன் சாளரங்களும் தோரணங்களும் உடையதும், புகழ்பெற்றதும், ராவணனின் கைகளால் காக்கப்படுவதும், பயங்கர வலிமையுடைய இரவுலாவிகளால் நன்கு காக்கப்படுவதுமான நகருக்குள் அவன் நுழைந்தான். இங்கே வருத்தமும் மகிழ்ச்சியும் கலந்திருப்பதைக் கவனிக்க வேண்டும் — நகரின் அணுகவியலாத் தன்மையைக் கண்டு வருத்தம், சீதையைக் காணும் நம்பிக்கையால் மகிழ்ச்சி. ஐம்பத்தாறாம் சுலோகம் வம்சஸ்த யாப்பில் அமைந்துள்ளது; அதனால் வருணனையின் உச்சம் சுட்டப்படுகிறது. ‘கந்தர்வநகரோபமாம்’ (கந்தர்வ நகரம் போன்றது) என்ற உவமையால் நகரின் மாயத்தன்மையும் சுட்டப்படுகிறது — கந்தர்வ நகரம் கானல்நீர்போலக் கண்ணுக்குத் தெரிந்தாலும் இல்லாதது. ஐம்பத்திரண்டாம், ஐம்பத்து மூன்றாம் சுலோகங்களில் ‘தலை:’ என்ற சொல்லின் அடைமொழிகள் விரிவாகச் சொல்லப்பட்டுள்ளன; இந்தி உரை அவற்றைத் ‘தரைகள்’ என்று கொள்கிறது. முன்பு தொலைவிலிருந்து கண்ட நகரம் இப்போது உள்ளிருந்து காணப்படுகிறது; ஆகவே வருணனை இன்னும் நுட்பமானது — தூண்கள், சாளரங்கள், தளங்கள், தோரணங்கள். ‘ராவணபாஹுபாலிதாம்’ (ராவணனின் கைகளால் காக்கப்படுவது) என்ற சொல் ராவணனுக்குத் தன் வலிமையில் உள்ள செருக்கைச் சுட்டுகிறது. அனுமனின் வருத்தம் அச்சத்தால் அல்ல, காரியத்தின் கனத்தால் — இவ்வளவு பரந்த நகரில் ஒரு பெண்ணைத் தேடுவது எவ்வளவு கடினம்!

அப்போது விண்மீன் கூட்டங்களின் நடுவே விளங்கும், பல ஆயிரம் கதிர்களுடைய சந்திரனும், இந்த அனுமனுக்குத் துணையும் உதவியும் செய்பவன்போல, நிலவொளி என்ற மேற்கட்டியால் உலகங்களை மூடியவாறு உதித்தான். சங்கின் ஒளியுடைய, பாலும் தாமரைத்தண்டும் போன்ற நிறமுடைய, மேலெழுந்து ஒளிர்கின்ற, ஏரியில் மிதக்கும் அன்னத்தைப் போன்ற சந்திரனை வானர வீரன் கண்டான். இரு சுலோகங்களும் உபஜாதி யாப்பில் அமைந்துள்ளன. சந்திரன் அனுமனுக்குத் துணைவன் என்ற கவியின் கற்பனை அழகானது — இருளில் அவன் சிறிய உருவில் இருக்கிறான், சந்திரன் அவன் வழியை ஒளிரச் செய்கிறான். அன்ன உவமையால் சந்திரனின் வெண்மையும் இயக்கமும் ஒரே நேரத்தில் வருணிக்கப்படுகின்றன. சங்கு, பால், தாமரைத்தண்டு — மூன்று வெண்பொருள்களும் சந்திரனின் நிறத்தில் கலந்துள்ளன.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये सुन्दरकाण्डे द्वितीयः सर्गः॥ २॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க