॥वाल्मीकिरामायणम् சுந்தர காண்டம் · சர்க்கம் 3

சுந்தர காண்டம்

சர்க்கம்

இலங்கை நகரைக் காணுதலும் இலங்கையை வெல்லுதலும்

இரவில் இலங்கையை நெருங்குதல், நகரின் செல்வச் சிறப்பு, அனுமனின் சிந்தனை, நகர தேவதையான இலங்கை தடுத்தல், முஷ்டியால் அடித்தல், சுயம்புவின் வரத்தை நினைவுகூர்தலும் நுழைய அனுமதித்தலும்

மேகம்போன்ற உயர்ந்த லம்ப மலையின் சிகரத்தில் நின்ற அறிவுக்கூர்மையுடைய வாயுமைந்தன் அனுமன், மனவலிமையைச் சார்ந்து, தைரியம் கொண்டு, இரவில் இலங்கைக்குள் நுழைந்தான். ராவணனால் காக்கப்பட்ட அந்த நகரம் அழகிய காடுகளாலும் நீர்நிலைகளாலும் நிறைந்திருந்தது. சரத்கால மேகங்களைப் போன்ற வெண்மையான மாளிகைகளால் அழகுபெற்றும், கடலைப் போன்ற ஆழ்ந்த முழக்கமுடையதாகவும், கடற்காற்று வீசுவதாகவும் அது காணப்பட்டது. நன்கு பேணப்பட்ட வலிய படையால் காக்கப்பட்ட அது குபேரனின் அளகாபுரி போலத் தோன்றியது; அதன் தோரணங்கள் அழகியவை; வாயில்களிலிருந்து வெளிநீண்ட மரச்சிற்பப் பகுதிகள் (நிர்யூஹங்கள்) அழகானவை; வெளிவாயில்களும் உள்வாயில்களும் வெண்மையானவை. பாம்புகள் உலவுவதும், காக்கப்படுவதும், மங்கலமானதுமான பாதாளத்திலுள்ள போகவதியைப் போலவும்; மின்னலுடன் கூடிய மேகங்கள் சூழ்ந்ததும், ஒளிக்கூட்டங்கள் நிறைந்ததும், கடுங்காற்றின் முழக்கமுடையதுமான இந்திரனின் அமராவதியைப் போலவும் அதை அவன் கண்டான். பெரிய பொன் மதிலால் சூழப்பட்டு, சிறுமணிக் கோவைகளால் ஒலிக்கும் கொடிகளால் அணிசெய்யப்பட்ட அந்த நகரை அடைந்து, மகிழ்ந்த அவன் திடீரென்று மதிலின்மேல் ஏறினான். இங்கே மூன்று உவமைகளைக் கவனிக்க வேண்டும் — அளகை (செல்வத்துக்கு), போகவதி (நாகர்களின் காவலுக்கு), அமராவதி (தேவர்களின் சிறப்புக்கு) — இவ்வாறு இலங்கை மூன்று உலகங்களின் சிறப்பையும் தாங்கியிருக்கிறது என்பது சுட்டப்படுகிறது. ‘ஸத்த்வமாஸ்தாய’ (மனவலிமையைச் சார்ந்து) என்ற சொல் அனுமனின் மனவலிமையைக் காட்டுகிறது; தனியாகப் பகைவன் நகருக்குள் நுழைய அவன் மனம் உறுதியாக இருக்கிறது. முதல் சுலோகம் முந்தைய சர்க்கத்தின் ‘மலையின் சிகரத்தில் நின்றவன்’ என்ற நிலையை மீண்டும் நினைவூட்டுகிறது — லம்பம் என்பது திரிகூடத்தின் ஒரு சிகரம். இரண்டாம் சுலோகத்தில் ‘விவேஶ’ (நுழைந்தான்) என்ற சொல் முன்கூட்டியே சொல்லப்பட்டது; உண்மையில் நுழைவு பின்னர் இலங்கையை வென்ற பிறகே நிகழ்கிறது. இரவின் இருளிலும் கவி இலங்கையின் அழகை வருணிக்கிறார், ஏனெனில் நகரம் விளக்குகளாலும் நிலவொளியாலும் ஒளிர்ந்தது. அனுமனின் பார்வை முதலில் நகர் முழுவதையும் காண்கிறது, பிறகு படிப்படியாக மதிலை, பிறகு வாயில்களை — இவ்வாறு தொலைவிலிருந்து அருகுக்குப் பார்வை நகர்கிறது. ‘ஸஹஸா ஹ்ருஷ்ட:’ (திடீரென்று மகிழ்ந்து) என்ற சொல்லால் அவன் ஊக்கம் வெளிப்படுகிறது; நீண்ட கடல்தாண்டலுக்குப் பிறகு இலக்கைக் கண்டு அவன் மனம் மலர்கிறது. மதிலின்மேல் ஏறுவதே முதல் துணிச்சல். அச்சுப்பதிப்பில் நான்காம் சுலோகத்தின் இந்தி உரை, ‘அளகாபுரியைப் போல வலிய படைகளால் காக்கப்பட்டது’ என்று சொல்லி, ‘விடபாவதீம்’ என்பதற்கு அளகை என்ற பொருளைத் தெளிவுபடுத்துகிறது.

மதிலின்மேல் நின்ற, வியப்பில் ஆழ்ந்த இதயமுடைய அனுமன் நகரைச் சுற்றிலும் நோக்கினான். அங்கே பொன்னாலான வாயில்கள், வைடூரியத்தால் அமைக்கப்பட்ட மேடைகள், வைரம், பளிங்கு, முத்து ஆகியவற்றால் அமைக்கப்பட்ட மணித்தளங்கள் இருந்தன. உருக்கிய பொன்னாலான மரச்சிற்ப நீட்சிகளும், வெள்ளிபோலத் தூய வெண்மையான சுவர்களும், வைடூரியப் படிக்கட்டுகளும், பளிங்காலான தூய உட்பகுதிகளும், அழகிய சபா மண்டபங்களும் காணப்பட்டன. அந்த வாயில்கள் வானை நோக்கி எழுந்தவைபோல் உயர்ந்திருந்தன. அன்றில்களும் மயில்களும் ஒலிக்கும், ராஜஹம்சங்கள் உலவும் இடங்களாக அவை இருந்தன; இசைக்கருவிகளின் ஓசையாலும் அணிகலன்களின் ஒலியாலும் அந்த நகரம் எங்கும் ஒலித்தது. குபேரனின் வஸ்வௌகஸாரா நகரைப் போலப் பொலிவதும், வானுக்கு எழுந்ததுபோல் இருப்பதுமான இலங்கையைக் கண்டு வானரன் அனுமன் மகிழ்ந்தான். இந்த மகிழ்ச்சி பகைவனின் செல்வத்தைக் கண்டு எழுந்தது அல்ல; அதன் அழகைக் கண்டு எழுந்த தூய வியப்பு. சிற்பியின் திறமை, ரத்தினங்களின் மிகுதி, பறவைகளின் இனிய ஒலி, இசைக்கருவிகளின் ஓசை — எல்லாம் சேர்ந்து நகரின் உயிருள்ள சித்திரத்தை உருவாக்குகின்றன. இந்தி உரையில் ‘ஸஞ்ஜவன’ என்ற சொல் ‘சபா மண்டபம்’ என்று விளக்கப்பட்டுள்ளது — நாற்புறக் கட்டடமுள்ள வீடு அல்லது சபைக்கூடம் என்பது அதன் பொருள். வஸ்வௌகஸாரா என்பது குபேரனின் அளகையின் மற்றொரு பெயர்; ஆகவே இங்கும் இலங்கைக்குக் குபேரனுடனான உறவு மீண்டும் நினைவூட்டப்படுகிறது. எட்டாம் சுலோகம் முதல் பதினொன்றாம் சுலோகம் வரை ஒரே நீண்ட வாக்கியம் — வாயில்களின் அடைமொழிகள் வரிசையாக வருகின்றன; இறுதியில் ‘பரிநாதிதாம்’ (எங்கும் ஒலிப்பது) என்ற நகர அடைமொழியுடன் வாக்கியம் முடிகிறது. இந்த வாக்கிய அமைப்பால் அனுமனின் பார்வையின் இடையறாத ஓட்டம் பின்பற்றப்படுகிறது — அவன் ஒவ்வொரு பொருளையும் வரிசையாகக் காண்கிறான்.

ராக்ஷசர் தலைவனின் ஒப்பற்ற, வளமிக்க, மங்கலமான அந்த இலங்கையைக் கண்டு வீரியமுடைய அனுமன் சிந்தித்தான் — ‘இந்த நகரத்தை வேறு எவராலும் வலிமையால் தாக்க முடியாது; ஏனெனில் ஆயுதங்களை ஓங்கிய கைகளுடைய ராவணனின் படைகளால் இது எல்லாப் பக்கங்களிலும் காக்கப்படுகிறது. குமுதன், அங்கதன், பெருவானரன் சுஷேணன், மைந்தன், த்விவிதன் ஆகியோருக்கு இந்த நிலம் அடையக்கூடியதாக இருக்கலாம். விவஸ்வானின் (சூரியனின்) மைந்தன் சுக்ரீவன், குஶபர்வா என்ற வானரன், வானரர்களில் முதன்மையான கரடிகளின் அரசன் ஜாம்பவான், நான் — இவர்களுக்கு இங்கே வர இயலும்.’ பிறகு நீண்ட கைகளுடைய ராகவனின் வீரத்தையும் லக்ஷ்மணனின் ஆற்றலையும் நினைத்து அந்த வானரன் மகிழ்ச்சியடைந்தான். இரண்டாம் சர்க்கத்தில் அவன் ‘நால்வருக்கு மட்டுமே வழி’ என்று சொல்லியிருந்தான்; இங்கே அவன் மேலும் பல பெயர்களை எண்ணுகிறான்; அதனால் அவன் நம்பிக்கை சிறிது வளர்ந்திருக்கிறது என்று அறியப்படுகிறது. ஆனால் எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக ராம லக்ஷ்மணர்களின் வீரமே அவனுடைய ஆறுதலின் வேர் — வானரர்கள் கருவிகள் மட்டுமே, வெற்றி ராமனுடையது. இதனால் அவனுடைய தலைவன்மீதான பக்தியும் பணிவும் வெளிப்படுகின்றன — தன் வலிமையை அவன் மிகைப்படுத்திக் கருதவில்லை. இங்கே சிந்தனை நம்பிக்கையின்மையால் எழுந்ததல்ல, திட்டமிடலால் எழுந்தது; வரப்போகும் போருக்கு யாருடைய ஆற்றல் தேவை என்று அவன் ஆராய்கிறான். ‘குஶபர்வா’ என்ற பெயர் அறிமுகமில்லாதது; இந்தி உரையும் ‘குஶபர்வா என்ற வானரன்’ என்று அந்தப் பெயராலேயே அவனைக் கொள்கிறது. பதினேழாம் சுலோகத்தில் ‘மஹாபாஹோ’ என்ற விளிவடிவம் அச்சிடப்பட்டுள்ளது; அது ‘மஹாபாஹோ:’ (நீண்ட கைகளுடையவனின்) என்ற ஆறாம் வேற்றுமைப் பொருளில் பயன்படுத்தப்பட்டதுபோல் உள்ளது. இவ்வாறு சிந்தனையில் தொடங்கிய பகுதி மகிழ்ச்சியில் முடிகிறது.

ரத்தினமயமான மதில்களை ஆடைகளாகப் போர்த்தியவளும், மாட்டுத்தொழுவங்களையும் பிற வீடுகளையும் காதணிகளாக அணிந்தவளும், இயந்திரசாலைகளை ஸ்தனங்களாக உடையவளும், செல்வமிக்க இளம்பெண்போல அலங்கரிக்கப்பட்டவளும், ஒளிவீசும் விளக்குகளாலும் பெரும் மாளிகைகளாலும் இருள் நீங்கியவளுமான ராக்ஷசேந்திரனின் நகரைப் பெருவானரன் கண்டான். இங்கே இலங்கை இளம்பெண் வடிவில் சித்திரிக்கப்படுகிறது — அடுத்த சுலோகங்களில் அவள் நேரடியாகப் பெண் உருவில் எழுகிறாள்; ஆகவே இந்த உவமை அதற்கான முன்னறிவிப்பு. ‘மஹாக்ரஹை:’ என்பது அச்சுப்பதிப்பின் பாடம் — இந்தி உரை, பெரும் கோள்கள் இருளை அகற்றின என்று ‘க்ரஹ’ என்பதைக் கோள் என்ற பொருளில் கொள்கிறது.

பிறகு நுழைந்துகொண்டிருந்த வானரப் புலியும் வாயுமைந்தனுமான பெருவானரனை அந்த இலங்கை நகரம் தன் சொந்த உருவில் கண்டது. ராவணனால் காக்கப்பட்ட அந்த இலங்கை, அந்த வானரச் சிறந்தோனைக் கண்டு, விகாரமான முகத்தோற்றத்துடன் தானே எழுந்து, வாயுமைந்தனான வீரனுக்கு முன்னால் நின்றாள். பெருமுழக்கமிட்டவாறு அவள் வாயுமைந்தனிடம் சொன்னாள் — ‘காட்டில் வாழ்பவனே, நீ யார்? எந்தக் காரியத்துக்காக இங்கே வந்தாய்? உன் உயிர் இருக்கும்போதே உண்மையைச் சொல். வானரனே, ராவணனின் படைகளால் எல்லாப் பக்கங்களிலும் காக்கப்படும் இந்த இலங்கைக்குள் உன்னால் நுழைய முடியாது.’ முன்னால் நின்ற அவளிடம் வீரனான அனுமன் சொன்னான் — ‘நீ கேட்பதன் உண்மையைச் சொல்வேன். ஆனால் விகாரமான கண்களுடையவளே, நகர வாயிலில் நிற்கும் நீ யார்? கொடியவளே, ஏன் என்னைச் சினத்துடன் அதட்டுகிறாய்?’ அனுமனின் சொல்லைக் கேட்டு, விரும்பிய உருவம் எடுக்கவல்ல இலங்கை சினமுற்று வாயுமைந்தனிடம் கடுஞ்சொல் சொன்னாள் — ‘பெருமைமிக்க ராக்ஷச அரசன் ராவணனின் ஆணையை எதிர்நோக்கி நிற்கும், வெல்லப்பட முடியாத நான் இந்த நகரைக் காக்கிறேன். என்னை அலட்சியம் செய்துவிட்டு இந்த நகருக்குள் நுழைய முடியாது; இன்று என்னால் கொல்லப்பட்டு உயிர் துறந்து நீ கிடப்பாய். வானரனே, நானே இலங்கை நகரம்; எல்லாப் பக்கங்களிலும் இதைக் காக்கிறேன் — இதை உனக்குச் சொல்லிவிட்டேன்.’ இந்த நிகழ்ச்சி திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை; வல்கேட்டில் மட்டுமே விரிவாக வருணிக்கப்படுகிறது. நகரத்தின் அதிதேவதை பெண் உருவில் நேரில் தோன்றுகிறாள் என்ற கற்பனை பழமையானது — ஒவ்வொரு நகரமும் தன் தேவதையால் காக்கப்படுகிறது. அனுமன் அவளுடைய கேள்விக்கு அமைதியாகக் கேள்வியாலேயே பதில் சொல்கிறான் — அவன் தன் நோக்கத்தை வெளிப்படுத்தவில்லை; முதலில் எதிர்த்தரப்பை அறிய விரும்புகிறான்; இது தூதனின் நீதி. இலங்கையின் சொற்களில் செருக்கும் சினமும் தெளிவாக உள்ளன — ‘உன் உயிர் இருக்கும்போதே’, ‘கொல்லப்பட்டுக் கிடப்பாய்’ என்பவை அச்சுறுத்தல்கள். அவள் தன்னை ‘ராவணனின் ஆணையை எதிர்நோக்கி நிற்பவள்’ என்கிறாள் — நகர தேவதையும் ராவணனுக்குப் பணிப்பெண் ஆகிவிட்டாள்; இது அவன் ஆதிக்கத்தின் அறிமுகம். இங்கே இருவரின் உரையாடல் நாடகத்தன்மை கொண்டது — கேள்வி, எதிர்க்கேள்வி, அதட்டல். ‘விக்ருதானனதர்ஶனா’ (விகாரமான முகத்தோற்றம் உடையவள்) என்ற அடைமொழி இருமுறை வருகிறது (21, 41) — எழும்போதும் விழும்போதும் அவள் ஒரே தோற்றத்தில் இருக்கிறாள்; இவ்வாறு நிகழ்ச்சியின் நிறைவு சுட்டப்படுகிறது. இலங்கை தன்னை ‘நகரீ லங்கா’ (இலங்கை நகரம்) என்று தானே அறிமுகப்படுத்துகிறாள்; ஆகவே அவள் நகரின் அதிதேவதை என்பது உறுதி; இந்தி உரையும் ‘அதிஷ்டான தேவியான இலங்கை’ என்று சொல்கிறது. அனுமனின் அமைதிக்கும் அவளுடைய சினத்துக்கும் இடையிலான முரணே இந்தப் பகுதியின் முதன்மைச் சுவை. வீரத் தூதனின் இலக்கணம் — முதலில் சொல்லால் காரியம் சாதித்தல், பிறகே வலிமையைப் பயன்படுத்துதல் — இங்கே அனுமனால் பின்பற்றப்படுகிறது. ‘வனாலய’ (காட்டில் வாழ்பவனே) என்ற இகழ்ச்சி தொனிக்கும் விளியை அவன் அமைதியாகப் பொறுத்துக்கொள்கிறான். இலங்கையின் செருக்கு அவள் தோல்விக்கு முன்பே வருகிறது — இது கதையின் நியதி; இது பின்னர் ராவணன் விஷயத்திலும் பலிக்கும்.

இலங்கையின் சொல்லைக் கேட்டு, வாயுமைந்தனும் வானரச் சிறந்தோனுமான அனுமன் முயற்சியுடன் மற்றொரு மலைபோல அசையாமல் நின்றான். பெண் உருவில் விகாரமாக இருந்த அவளைக் கண்டு, அறிவுக்கூர்மையும் மனவலிமையும் உடைய வானரர்களில் காளை போன்றவன் சொன்னான் — ‘கோபுர மாடங்களும் மதில்களும் தோரணங்களும் உடைய இலங்கை நகரைக் காணவே நான் இங்கே வந்தேன்; எனக்குப் பெரும் ஆர்வம் இருக்கிறது. இலங்கையின் வனங்களையும் உபவனங்களையும் காடுகளையும் முக்கியமான மாளிகைகளையும் காண்பதற்காகவே என் வருகை.’ அவனுடைய அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, விரும்பிய உருவம் எடுக்கவல்ல இலங்கை மீண்டும் கடுமையான சொற்களில் சொன்னாள் — ‘தீய அறிவுடையவனே, வானரர்களில் இழிந்தவனே, ராக்ஷசேஶ்வரனால் காக்கப்படும் என்னை வெல்லாமல் இன்று இந்த நகரை உன்னால் காண முடியாது.’ அப்போது வானரப் புலி அந்த இரவுலாவியிடம் சொன்னான் — ‘நல்லவளே, இந்த நகரைக் கண்டுவிட்டு வந்தவழியே திரும்பிச் சென்றுவிடுவேன்.’ பிறகு பயங்கரப் பெருமுழக்கமிட்டு அந்த இலங்கை வேகமாகத் தன் உள்ளங்கையால் வானரச் சிறந்தோனை அறைந்தாள். அவளால் கடுமையாக அறையப்பட்ட வீரியமுடைய வாயுமைந்தன் மிகப் பெரிய முழக்கமிட்டான். பிறகு சினத்தால் நிறைந்த அனுமன் இடக்கையின் விரல்களை மடக்கி முஷ்டியாக்கி அவளை அடித்தான். ‘இவள் பெண்’ என்று எண்ணியதால் அவன் தானே மிகுந்த சினம் கொள்ளவில்லை; ஆயினும் அந்த லேசான அடியாலேயே உடல் நிலைகுலைந்த, விகாரமான முகத்தோற்றமுடைய அந்த இரவுலாவி திடீரென்று தரையில் விழுந்தாள். வீழ்த்தப்பட்ட அவளைக் கண்டு, ஒளிமிக்க வீரனான அனுமன் ‘பெண்’ என்று எண்ணி அவள்மேல் இரக்கம் கொண்டான். அனுமனின் பதில் சாமர்த்தியமானது — அவன் உண்மையையும் சொல்கிறான், ஆனால் முக்கியக் காரியத்தை வெளிப்படுத்தவில்லை; ‘காண வந்தேன்’ என்ற சொல் உண்மையே — சீதையைக் காணவே அவன் வந்தான். ‘யதாகதம் புனர்யாஸ்யே’ (வந்தவழியே திரும்புவேன்) என்ற சொல்லால் அவன் அமைதியையும் முன்வைக்கிறான். ஆனால் அவள் அடித்தபோது அவன் பதிலடி தருகிறான் — இடக்கையால், மிதமான சினத்துடன்; இவ்வாறு பெண்கொலைப் பழியைத் தவிர்த்தபடியே அவன் தற்காப்பும் செய்கிறான். நாற்பத்தொன்றாம் சுலோகம் ஆறு அடிகளுடையது — மூன்று அரைச் சுலோகங்கள் ஒரே எண்ணின் கீழ். ‘க்ருபாம் சகார’ (இரக்கம் கொண்டான்) என்ற சொல் அனுமனின் கருணையைக் காட்டுகிறது — வெல்லப்பட்ட பகைவனின் தேவதையிடமும் அவன் இரக்கம் காட்டுகிறான். இந்த நிகழ்ச்சியின் நீதி தெளிவானது — பெண்ணைக் கொல்வது அறமல்ல; ஆகவே அனுமன் முழு வலிமையையும் பயன்படுத்தவில்லை; ஆயினும் அவனுடைய லேசான அடியே நகர தேவதையை வீழ்த்தப் போதுமானதாக இருந்தது; அதனால் அவனுடைய ஒப்பற்ற வலிமையும் சுட்டப்படுகிறது. ‘வாமஹஸ்தஸ்ய’ (இடக்கையின்) என்ற தனிக்குறிப்பும் அலட்சியத்தைச் சுட்டுகிறது — அவன் வலக்கையைப் பயன்படுத்தவில்லை. முன்பு ‘பெரும் ஆர்வம்’ என்ற சொல்லால் அவன் வன்முறையற்ற தன்மையைக் காட்டினான்; அவளுடைய தாக்குதலால்தான் அவன் பதில்தாக்குதலில் இறங்கினான் — ஆகவே குற்றம் அவளுடையதே. இத்தகைய தன்னடக்கத்தின் எடுத்துக்காட்டு ராமாயணத்தில் மீண்டும் மீண்டும் காணப்படுகிறது — ராமனும் தாடகையைக் கொல்வதற்கு முன் பெண்ணைக் கொல்ல விரும்பவில்லை. அனுமனின் ‘ஸுமஹாநாத:’ (மிகப் பெரிய முழக்கம்) இலங்கையின் ‘மஹாநாத’த்துக்கான (பெருமுழக்கத்துக்கான) பதில்.

பிறகு மிகவும் கலக்கமுற்ற இலங்கை, தழுதழுத்த சொற்களில், செருக்கைத் துறந்து, வானரனான அனுமனிடம் சொன்னாள் — ‘நீண்ட கைகளுடையவனே, வானரர்களில் சிறந்தவனே, அருள்புரி, என்னைக் காப்பாற்று. அன்பனே, மனவலிமையும் பெருவலிமையும் உடைய ஆண்மக்கள் சமயத்தில் — சாத்திர வரம்பில் — நிற்கிறார்கள்; பெண்ணைக் கொல்வதில்லை. வானரனே, நானே இலங்கை நகரம்; வீரனே, பெருவலிமை உடையவனே, உன் வீரத்தால் வெல்லப்பட்டேன். வானரர் தலைவனே, நான் சொல்லும் இந்த உண்மையைக் கேள் — சுயம்புவான பிரம்மா எனக்கு அளித்த வரம் இது. அவர் சொன்னார் — “எப்போது ஒரு வானரன் தன் வீரத்தால் உன்னை அடக்குவானோ, அப்போது ராக்ஷசர்களுக்கு அச்சம் வந்துவிட்டது என்று நீ அறிந்துகொள்.” அன்பனே, உன்னைக் கண்டதால் இன்று அந்த நேரம் எனக்கு வந்துவிட்டது; சுயம்பு விதித்தது உண்மை, அது மாறுவதில்லை. சீதையின் காரணமாகத் தீய உள்ளம் படைத்த அரசன் ராவணனுக்கும் எல்லா ராக்ஷசர்களுக்கும் அழிவு வந்துவிட்டது. ஆகவே வானரச் சிறந்தோனே, ராவணனால் காக்கப்படும் நகருக்குள் நுழைந்து, நீ இங்கே விரும்பும் காரியங்கள் எல்லாவற்றையும் செய். வானரர் தலைவனே, சாபத்தால் தாக்கப்பட்ட, ராக்ஷசத் தலைவனால் காக்கப்படும் இந்த மங்கலமான நகருக்குள் நுழைந்து, உன் விருப்பம்போல், இனிதாக எங்கும் சென்று, கற்புடைய ஜனகன் மகளைத் தேடு.’ இங்கே இலங்கையின் தோல்வியே இலங்கையின் அழிவின் முதல் அறிகுறி — பிரம்மாவின் சொல் இதை உறுதிப்படுத்துகிறது. ‘ஸீதாநிமித்தம்’ (சீதையின் காரணமாக) என்ற சொல்லால் கதை முழுவதின் வேர் வெளிப்படுகிறது — பிறன் மனைவியைக் கவர்ந்ததே ராவணனின் அழிவுக்குக் காரணம். நகர தேவதையே அனுமனுக்கு அனுமதி அளிக்கிறாள்; ஆகவே அவன் நுழைவது திருட்டுத்தனம் அல்ல, அறத்தால் அனுமதிக்கப்பட்டது. இறுதிச் சுலோகம் வம்சஸ்த யாப்பில் அமைந்து சர்க்கத்தின் நிறைவைச் சுட்டுகிறது. ‘ஶாபோபஹதாம்’ (சாபத்தால் தாக்கப்பட்டது) என்ற சொல், ராவணனின் பாவங்களால், ரிஷிகளும் பெண்களும் இட்ட சாபங்களால் இலங்கை முன்பே அழிக்கப்பட்டுவிட்டது என்பதைச் சுட்டுகிறது. இலங்கையின் சொற்களில் உள்ள ‘ஸமயே ஸௌம்ய திஷ்டந்தி’ (அன்பனே, சமயத்தில் நிற்கிறார்கள்) என்ற நீதிவாக்கியம் அனுமனின் தன்னடக்கத்துக்கே புகழ்ச்சி — அவன் பெண்ணைக் கொல்லவில்லை என்பதற்காக அவள் நன்றியுடன் இருக்கிறாள். பிரம்மாவின் வரத்தின் இந்த வடிவம் ராமாயணத்தின் பல நிகழ்ச்சிகளில் காணப்படுகிறது — வரத்தாலேயே அழிவின் காலம் குறிக்கப்படுகிறது. ஆகவே அனுமனின் வருகை தற்செயலானது அல்ல, தெய்வத்தால் குறிக்கப்பட்டது; அவனுடைய காரிய வெற்றி முன்பே உறுதிசெய்யப்பட்டுள்ளது என்பது கேட்பவருக்கு ஆறுதல். ‘யானி யானி வாஞ்சஸி’ (நீ விரும்புவை எல்லாவற்றையும்) என்ற அனுமதியும் கவனிக்கத் தக்கது — பின்னர் அனுமன் அசோகவனத்தை அழிப்பான், இலங்கையை எரிப்பான்; அவை எல்லாவற்றுக்கும் இங்கே முன்பே அனுமதி தரப்பட்டதுபோல் இருக்கிறது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये सुन्दरकाण्डे तृतीयः सर्गः॥ ३॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க