சர்க்கம்
அனுமன் இலங்கைக்குள் நுழைதலும் ராவணனின் அந்தப்புரத்துக்குள் நுழைதலும்
வாயில் வழியாக அல்லாமல் மதிலைத் தாண்டுதல், பகைவர் தலைமேல் இடக்காலை வைத்தல், ராக்ஷசர் இல்லங்களின் அழகு, பாட்டு, இசைக்கருவி, மந்திர ஒலிகள், நடுக் காவல்நிலையத்தில் ஒற்றர்களும் காவலர்களும், ராவணனின் மாளிகையைக் காணுதலும் அதற்குள் நுழைதலும்
வானரர்களில் உத்தமனும் பேரொளி உடையவனுமான அனுமன், விரும்பிய உருவம் எடுக்கவல்ல, இலங்கை என்ற சிறந்த நகர தேவதையைத் தன் வீரத்தால் வென்று, தன் வழியைத் தடையற்றதாக்கினான். பெருவீரமுடைய அவன் வாயில் வழியாக நுழையவில்லை; மதிலையே தாண்டிக் கீழே குதித்தான்; இரவில் பெருவலிமை உடைய அந்த வானர யானை இலங்கைக்குள் நுழைந்தான். வானர அரசன் சுக்ரீவனுக்கு நன்மை செய்தவாறு, அவன் நகருக்குள் நுழைந்து, பகைவர்களின் தலைமேல் வைப்பதுபோலத் தன் இடக்காலை வைத்தான். மனவலிமை நிறைந்த வாயுமைந்தன் இரவில் நுழைந்து, உதிர்ந்த பூக்களால் விளங்கும் பெருவீதியான ராஜவீதியைச் சார்ந்தான். வாயில் வழியாக நுழைவது விருந்தினனுக்கோ நண்பனுக்கோ உரிய முறை; பகைவனின் நகருக்குள்ளோ வாயிலல்லாத வழியால் நுழைய வேண்டும் என்ற நீதி இங்கே பின்பற்றப்படுகிறது; அதனால் வாயில் காவலர்களின் பார்வையும் தவிர்க்கப்படுகிறது. இடக்காலால் நுழைவது பகைவன் நகரில் தீமையைச் சுட்டுவது, பகைவர்களின் அழிவுக்கு முன்னறிகுறி என்பது கருத்து. ‘ஶத்ரூணாம் மூர்தனி’ (பகைவர்களின் தலைமேல்) என்ற வாக்கியம் இலக்கணைப் பொருளுடையது — அவன் அவர்களுடைய தலையில் கால் வைத்ததுபோல, அவர்களுடைய செருக்கை மிதித்ததுபோல. இதனால் அனுமனின் தன்னம்பிக்கையும் சுட்டப்படுகிறது — தனியனாக இருந்தும் இலங்கையை வெல்லவல்லவன்போல அவன் நுழைகிறான். இரவே நுழைவதற்கான நேரம் என்று முந்தைய சர்க்கத்தில் அவனே தீர்மானித்திருந்தான்; இப்போது அந்தத் தீர்மானத்தைச் செயலாக்குகிறான்.
பிறகு அந்த வானரன் அழகிய இலங்கை நகரை நோக்கிச் சென்றான். அந்த நகரம் சிரிப்பொலிகளின் உரத்த முழக்கங்களாலும் இசைக்கருவிகளின் ஓசைகளாலும் நிறைந்திருந்தது. வஜ்ரம், அங்குசம் போன்ற குறிகளால் அணிசெய்யப்பட்ட, வைரச் சாளரங்களால் அழகுபெற்ற, மேகம்போன்ற வெண்மையான வீடுகளால் அந்த அழகிய நகரம் மேகங்களால் வானம்போல ஒளிர்ந்தது. அப்போது இலங்கை ராக்ஷசக் கூட்டங்களின் மங்கலமான வீடுகளால் சுடர்விடுவதுபோல் இருந்தது — அந்த வீடுகள் வெண்மேகம் போன்றவை, விசித்திரமானவை, பத்மம் (தாமரை), ஸ்வஸ்திகம் ஆகிய வடிவமைப்புகளில் அமைந்தவை. ‘வர்தமானம்’ என்ற பெயருடைய வீடுகளாலும் அது எங்கும் நன்கு அணிசெய்யப்பட்டிருந்தது. விசித்திரமான பூமாலைகளை அணிகலன்களாகக் கொண்டதுபோல அலங்கரிக்கப்பட்ட அந்த நகரை, வானர அரசனுக்கு நன்மை செய்பவனும் அழகுமிக்கவனுமான அனுமன், ராகவனின் காரியத்துக்காகத் திரிந்தவாறு கண்டான்; கண்டு மகிழ்ந்தான். மாளிகைக்கு மாளிகை சென்றவாறு அந்த வானர யானை அங்கங்கே பலவித வடிவங்களும் தோற்றங்களும் உடைய மாளிகைகளைக் கண்டான். இங்கே அச்சுப்பதிப்பில் ஓர் அடிக்குறிப்பு உள்ளது; அது வராகமிகிரரின் சம்ஹிதையை மேற்கோள் காட்டி, வீடுகளின் அமைப்பு வகைகளை — சர்வதோபத்ரம், நந்த்யாவர்த்தம், வர்தமானம், ஸ்வஸ்திகம் — அவற்றின் இலக்கணங்களுடன் விளக்குகிறது. அதனால் ‘பத்மஸ்வஸ்திகஸம்ஸ்திதை:’, ‘வர்தமானக்ருஹை:’ என்ற சொற்கள் வாஸ்து சாத்திரத்தின் கலைச்சொற்கள் என்று அறியப்படுகிறது. இவற்றைக் கண்டு அனுமன் மகிழ்ந்தான் — பகைவனின் நகரமும் அழகானது என்று அவன் நடுநிலையோடு ஏற்றுக்கொள்கிறான். ஆனால் ‘ராகவார்த்தே சரன்’ (ராகவனின் காரியத்துக்காகத் திரிந்தவாறு) என்ற சொல்லால் அவனுடைய மகிழ்ச்சியும் காரியத்துக்குக் கட்டுப்பட்டது என்பது சுட்டப்படுகிறது. ஒன்பதாம் சுலோகத்தில் ‘ததர்ஶ’ (கண்டான்) என்ற வினைச்சொல் இருமுறை வருகிறது — முதலில் நகரத்தை, பிறகு மாளிகைகளை — இவ்வாறு காணுதலின் வரிசை தெளிவாகிறது.
இதயம், கழுத்து, தலை ஆகிய மூன்று இடங்களிலிருந்து எழும் மந்தர, மத்திய, தார ஸ்வரங்களால் அணிசெய்யப்பட்ட இனிய பாடலை அவன் கேட்டான். சுவர்க்கத்தில் அப்ஸரஸ்களைப் போல, காமனின் அம்பால் துளைக்கப்பட்ட பெண்களின் ஒட்டியாண ஒலியையும் சிலம்புகளின் ஓசையையும் அவன் கேட்டான். பெருமைமிக்க ராக்ஷசர்களின் மாளிகைகளில் படிக்கட்டுகளில் ஏறும் பெண்களின் ஒட்டியாண, சிலம்பு ஒலிகளையும், ஆண்களின் தோள் தட்டும் முழக்கங்களையும் சிம்மநாதங்களையும் அங்கங்கே அவன் கேட்டான். ராக்ஷசர் இல்லங்களில் மந்திரங்களை ஜபிக்கும் ராக்ஷசர்களின் ஒலியை அவன் கேட்டான்; வேதம் ஓதுவதில் ஈடுபட்டிருந்த யாதுதானர்களையும் கண்டான். ராவணனைத் துதித்தவாறு முழங்கும் ராக்ஷசர்களையும், ராஜவீதியை அடைத்து நின்ற பெரிய ராக்ஷசக் கூட்டத்தையும் அவன் கண்டான். இங்கே ஒலிகளின் வரிசையைக் கவனிக்க வேண்டும் — இசை, அணிகலன்களின் ஒலி, வீரர்களின் முழக்கம், வேதமந்திர ஜபம், வேதம் ஓதுதல், அரசனைத் துதித்தல். இலங்கை வெறும் இன்பத்தின் இடம் அல்ல; அங்கே வேதக் கல்வியும் ஜபமும் நடக்கின்றன. இதனால் ராவணனின் அரசின் இருமுகத் தன்மை சுட்டப்படுகிறது — கல்வியும் தவமும் உள்ளன, ஆனால் அறமின்மையுடன் கலந்துள்ளன. ‘த்ரிஸ்தானஸ்வரபூஷிதம்’ (மூன்று இடங்களிலிருந்து எழும் ஸ்வரங்களால் அணிசெய்யப்பட்டது) என்ற சொல்லால் பாடலின் சாத்திர முறையும் பாடகர்களின் திறமையும் காட்டப்படுகின்றன. அனுமன் தானே இலக்கணம் அறிந்தவன், இசை அறிந்தவன் என்பது மரபு; ஆகவே இந்த ஒலிகளை நுட்பமாகப் பிரித்தறிய அவன் வல்லவன். இந்தப் பகுதியில் ‘ஶுஶ்ராவ’ (கேட்டான்) என்ற வினைச்சொல் மும்முறை வருகிறது — அனுமன் இப்போது கண்களால் மட்டுமல்ல, காதுகளாலும் தேடுகிறான். ராவணனின் துதி ராஜவீதியிலேயே பாடப்படுகிறது; அதனால் ராக்ஷசர்களுக்குத் தம் தலைவன்மேல் உள்ள பக்தி சுட்டப்படுகிறது.
நடுக் காவல்நிலையத்தில் — நகரின் நடுப்பகுதியில் உள்ள காவலிடத்தில் — அவன் ராவணனின் பல ஒற்றர்களைக் கண்டான். அவர்களில் சிலர் தீக்ஷை பெற்றவர்கள், சிலர் சடைமுடி உடையவர்கள், சிலர் மொட்டையடித்தவர்கள், சிலர் பசுந்தோல் அணிந்தவர்கள், சிலர் திகம்பரர்கள் (ஆடையற்றவர்கள்). சிலர் தர்ப்பைப் பிடியையே ஆயுதமாகவும், சிலர் அக்னிகுண்டத்தையே ஆயுதமாகவும் கொண்டிருந்தனர்; வேறு சிலர் கூடமும் முத்கரமும் (சம்மட்டியும் கதையும்) கையில் ஏந்தியிருந்தனர்; மற்றவர்கள் தடியை ஆயுதமாகத் தாங்கியிருந்தனர். சிலர் ஒற்றைக் கண்ணர், சிலர் பல நிறத்தவர், பெருவயிறர், தொங்கும் மார்பகத்தவர், அச்சமூட்டுபவர், கோணல் முகத்தவர், விகாரமானவர், குள்ளர். சிலர் வில்லேந்தியவர், வாளேந்தியவர், சதக்னியையும் உலக்கையையும் ஆயுதமாகக் கொண்டவர், சிறந்த இரும்புத்தடியைக் கையில் உடையவர், விசித்திரமான கவசங்களால் ஒளிர்பவர். சிலர் மிகப் பருத்தவரும் அல்லர், மிக மெலிந்தவரும் அல்லர்; மிக உயரமானவரும் அல்லர், மிகக் குட்டையானவரும் அல்லர்; மிக வெளுத்தவரும் அல்லர், மிகக் கறுத்தவரும் அல்லர்; மிகக் கூனரும் அல்லர், குள்ளரும் அல்லர் — நடுத்தர உருவினர். அருவருப்பான உருவினர், பல உருவினர், அழகிய உருவினர், ஒளிமிக்கவர், கொடியேந்தியவர், பதாகை ஏந்தியவர், பலவித ஆயுதம் ஏந்தியவர் அவர்கள். சக்தி ஆயுதத்தையும் மரங்களையும் ஆயுதமாகக் கொண்டவர்களையும், பட்டிசமும் இடிபோன்ற ஆயுதமும் தாங்கியவர்களையும், கவண்களையும் பாசங்களையும் கையில் உடையவர்களையும் பெருவானரன் கண்டான். மாலை அணிந்தவர்களும், சந்தனம் பூசியவர்களும், சிறந்த அணிகலன்களால் அணிசெய்யப்பட்டவர்களும், பலவித வேடம் தரித்தவர்களும், விருப்பம்போலத் திரிபவர்களுமான பலர் அங்கே இருந்தனர். கூர்மையான சூலம் ஏந்தியவர்களும், வஜ்ராயுதம் உடையவர்களும், பெருவலிமை உடையவர்களுமான அவர்கள் — இவ்வாறு நூறாயிரம் பேர் கொண்ட, பதற்றமில்லாத நடுக் காவல்படையை வானரன் கண்டான். தீக்ஷிதர், சடையர், மொட்டையர் முதலிய வடிவங்களில் ஒற்றர்கள் தவசிகளின் வேடம் தரித்தும் மறைவாகத் திரிகிறார்கள் — இது ராவணனின் ஒற்றர் அமைப்பின் நுட்பமான அறிமுகம். தர்ப்பைப் பிடியும் அக்னிகுண்டமும் ஆயுதங்கள் என்பது விசித்திரமான வருணனை — தவசி வேடம் தரித்தவர்களும் அபிசாரச் (மாந்திரீகத் தீவினைச்) செயல்களால் தாக்குகிறார்கள் என்பது கருத்து. பத்தொன்பதாம் சுலோகத்தில் ‘ந அதி’ (மிகவும் அல்லர்) என்ற மறுப்பு எட்டுமுறை வருவது, நடுத்தர உருவுடைய சாதாரண மனிதர்களும் அங்கே இருந்ததைக் காட்டுகிறது. இவ்வாறு கவி ஒரு சமூகம் முழுவதையும் சித்திரிக்கிறார் — அருவருப்பானவர்களையும் அழகானவர்களையும், தவசி வேடம் தரித்தவர்களையும் போர்வீரர்களையும். அனுமன் இவர்கள் எல்லோரையும் கடந்து செல்கிறான்; யாரும் அவனைக் கவனிக்கவில்லை — இது அவனுடைய சிறிய உருவத்தின், இரவின் விளைவு. ‘மத்யமே குல்மே’ என்ற சொல்லின் பொருள் இந்தி உரையில் ‘நகரின் நடுப்பகுதியில்’ என்று உள்ளது; ஆகவே இது நகரின் மையக் காவல்நிலையம். ஒற்றர்களின் வேடப் பன்மை கவியின் நுண்ணோக்கைக் காட்டுகிறது — அரசியலில் ஒற்றர்கள் தவசி, வணிகர், பிக்ஷு வேடங்களில் திரிகிறார்கள் என்று கௌடில்யரின் அர்த்தசாத்திரத்திலும் சொல்லப்பட்டுள்ளது. இவ்வாறு ராவணன் வலிமையால் மட்டுமல்ல, அறிவாலும் அரசைக் காக்கிறான். ‘ஶதஸாஹஸ்ரம்’ (நூறாயிரம்) என்ற எண் உயர்வு நவிற்சியாக இருந்தாலும் படையின் பெருமையைச் சுட்டுகிறது. அனுமனின் பார்வையில் இவையெல்லாம் ஆய்வுச் செய்தியாகும்; அவன் பின்னர் அதை ராமனிடம் தெரிவிப்பான்.
ராக்ஷசர் தலைவனான ராவணனால் நியமிக்கப்பட்ட அந்தக் காவல்படை அந்தப்புரத்தின் முன்னால் நிற்பதை அவன் கண்டான். பிறகு பெரும் பொன் தோரணங்களுடையதும், ராக்ஷசேந்திரனுடையது என்று புகழ்பெற்றதும், திரிகூட மலையின் உச்சியில் அமைந்ததும், வெண்தாமரைகளால் அணிசெய்யப்பட்ட அகழிகளால் சூழப்பட்டதும், மிக உயர்ந்த மதில்களால் சூழப்பட்டதும், சுவர்க்கத்தைப் போன்றதும், தெய்விகமானதும், தெய்விக ஒலிகளால் முழங்குவதுமான ராவணனின் மாளிகையைப் பெருவானரன் கண்டான். அது குதிரைகளின் கனைப்புகளால் ஒலித்தது, அணிகலன்களின் ஒலிகளால் முழங்கியது, தேர்கள், வாகனங்கள், விமானங்கள், குதிரைகள், யானைகள் ஆகியவற்றால் மங்கலமாக இருந்தது. நான்கு தந்தங்களுடைய, வெண்மேகக் குவியல் போன்ற, அணிசெய்யப்பட்ட யானைகளாலும், மதங்கொண்ட விலங்குகளாலும் பறவைகளாலும் அதன் வாயில் அழகாக இருந்தது. பெருவீரமுடைய ஆயிரக்கணக்கான யாதுதானர்களால் காக்கப்பட்ட, ராக்ஷசர் தலைவனின் அந்தக் காவல்மிக்க மாளிகைக்குள் வானரன் நுழைந்தான். பொன்னாலான வட்டமான மதிலால் சூழப்பட்டதும், விலையுயர்ந்த முத்துக்களாலும் மணிகளாலும் உட்புறம் அணிசெய்யப்பட்டதும், மிகச் சிறந்த அகிலாலும் சந்தனத்தாலும் நறுமணமூட்டப்பட்டதுமான ராவணனின் அந்தப்புரத்துக்குள் அவன் புகுந்தான். கடைசிச் சுலோகம் உபஜாதி யாப்பில் அமைந்துள்ளது; அதனால் சர்க்கத்தின் நிறைவு சுட்டப்படுகிறது. ‘குப்தம்’ (காக்கப்பட்டது) என்ற சொல் காவலின் உறுதியைச் சுட்டுகிறது; ஆயினும் அனுமன் தடையின்றி நுழைகிறான் — இது அவனுடைய அறிவுக்கும் திறமைக்கும் விளைவு. ‘த்ரிவிஷ்டபநிபம்’ (சுவர்க்கத்தைப் போன்றது) என்ற உவமையால், ராவணன் சுவர்க்கத்தையே பின்பற்றிப் படைத்தான் என்பது சுட்டப்படுகிறது. அடுத்த சர்க்கத்தில் சந்திரோதய வருணனையோடு அவன் அந்தப்புரத்தில் தேடுவது விரிவாக வருணிக்கப்படுகிறது; இங்கே நுழைவு மட்டுமே. நான்கு தந்தங்களுடைய யானைகள் ஐராவதத்தைப் போன்றவை; அதனால் ராவணனின் இந்திரனுக்கு நிகரான செல்வம் மீண்டும் நினைவூட்டப்படுகிறது. ராவணனின் மாளிகை மலையின் உச்சியில் அமைந்துள்ளது; அகழிகளாலும் மதில்களாலும் இருமடங்கு காக்கப்படுகிறது; ஆயிரக்கணக்கான யாதுதானர்களாலும் காக்கப்படுகிறது — இவ்வாறு மூவிதக் காவல். இவை எல்லாவற்றையும் கடந்து அனுமன் நுழைவது அவனுடைய வியப்பான ஆற்றலைக் காட்டுகிறது. இங்கே ‘ஆவிவேஶ’ (புகுந்தான்) என்ற வினைச்சொல் இருமுறை — இருபத்தொன்பதாம், முப்பதாம் சுலோகங்களில் — வருகிறது; அதனால் நுழைவின் உறுதி வலியுறுத்தப்படுகிறது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये सुन्दरकाण्डे चतुर्थः सर्गः॥ ४॥