சர்க்கம்
சந்திரோதய வருணனையும் ராவணனின் அந்தப்புரத்தில் சீதையைத் தேடுதலும்
வானின் நடுவே சந்திரனின் அழகு, முன்னிரவுப் பொழுது, ராக்ஷசர் இல்லங்களில் இரவு இன்பங்கள், ராக்ஷசப் பெண்டிரைக் காணுதல், சீதையைக் காணாமல் அனுமனின் துயரம்
பிறகு அறிவுடைய அனுமன் வானின் நடுவை அடைந்த சந்திரனைக் கண்டான். தொழுவத்தில் மதங்கொண்ட காளை திரிவதுபோல வானில் திரிந்தவாறு, அவன் நிலவொளி என்ற மேற்கட்டியை மீண்டும் மீண்டும் உமிழ்வதுபோல் இருந்தான். அவன் உலகத்தின் பாவங்களையும் வெப்பத்தையும் அழிக்கிறான், பெருங்கடலைத் தன் அலைப்பெருக்கால் பொங்கச் செய்கிறான், எல்லா உயிர்களையும் ஒளியால் விளங்கச் செய்கிறான் — இவ்வாறு குளிர்கதிரோன் எழுந்து செல்வது காணப்பட்டது. பூமியில் மந்தர மலையிலும், முன்னிரவில் கடலிலும், நீர்நிலைகளில் தாமரையிலும் எந்த லக்ஷ்மி (அழகு) தங்கியிருக்கிறாளோ, அவளே அப்போது அழகிய நிலவில் தங்கி ஒளிர்ந்தாள். வெள்ளிக் கூண்டில் அன்னமும், மந்தர மலைக் குகையில் சிங்கமும், செருக்குமிக்க யானைமேல் ஏறிய வீரனும் பொலிவதுபோல, வானில் நின்ற சந்திரன் ஒளிர்ந்தான். கூர்மையான கொம்புகளும் திமிலும் உடைய காளை போலவும், உயர்ந்த சிகரமுடைய வெண்மையான பெருமலை போலவும், பொன்பூண் கட்டிய தந்தங்களுடைய யானை போலவும், முழுமையான கொம்புகளுடைய (கலைகளுடைய) சந்திரன் விளங்கினான். குளிர்ந்த நீரும் பனியுமாகிய சேறு அவனிடமிருந்து நீங்கியது; சூரிய ஒளியைப் பெற்றதால் இருளாகிய சேறும் நீங்கியது; ஒளிச்செல்வத்தின் இருப்பிடமாக இருப்பதால் அவனுடைய களங்கமும் தூயதுபோல் ஒளிர்கிறது. பாறைத்தளத்தை அடைந்த சிங்கமும், பெரும்போரை அடைந்த யானைத் தலைவனும், அரசை அடைந்த மன்னனும் விளங்குவதுபோல, சந்திரன் விளங்கினான். முன்னிரவுப் பொழுதும் சுவர்க்கம் போல ஆயிற்று — சந்திரோதயத்தால் இருள் என்ற குறை நீங்கியது; ராக்ஷசர்களின் இறைச்சி உண்ணும் குறை பெருகியது; பெண்களின் ஊடல் என்ற மனக்குறை தணிந்தது. இங்கே கவி ஐந்தாம் சர்க்கத்தை நீண்ட யாப்புகளில் தொடங்குகிறார்; ‘ஶ்ருங்க’ (கொம்பு), ‘பங்க’ (சேறு), ‘தோஷ’ (குறை) என்ற இறுதிச் சொற்களை மீண்டும் மீண்டும் அமைப்பதால் சந்திர வருணனையைச் செவிக்கும் இனிமையாக்குகிறார். அனுமனின் தேடலுக்கு இந்த ஒளி உதவுகிறது; ஆகவே சந்திரன் அவனுக்குத் துணைவன்போலத் தோன்றுகிறான். முந்தைய சர்க்கங்களில், இரண்டாம் சர்க்கத்தின் முடிவிலும் சந்திரன் உதித்திருந்தான்; இங்கே அவன் வானின் நடுவை அடைந்துவிட்டான்; ஆகவே இரவு வளர்ந்துவிட்டது என்ற கால வரிசையும் சுட்டப்படுகிறது. உவமைப் பொருள்கள் எல்லாமே வலிமைக்கும் வீரத்துக்கும் அடையாளங்கள் — காளை, சிங்கம், யானை, வீரன், மன்னன் — அதனால் சந்திரனும் ஒரு வீரன்போலச் சித்திரிக்கப்படுகிறான். இந்த உவமைகள் அனுமனின் சொந்த நிலையைப் பிரதிபலிக்கின்றன: அவனும் தனியனாகப் பகைவன் நகரில் அஞ்சாமல் திரிகிறான். ‘புவி பானுமந்தம்’ என்பது அச்சுப்பதிப்பின் பாடம்; சந்திரனின் ஒளி பூமியில் பரவியிருக்கிறது என்பதே அதன் பொருளாகக் கொள்ளத் தக்கது. பாற்கடல் கடைதலில் மந்தரம் மத்தாக இருந்தது; ஆகவே அதற்கு லக்ஷ்மியுடனான தொடர்பு புகழ்பெற்றது; கடலிலிருந்து லக்ஷ்மி தோன்றினாள், தாமரையில் அவள் வசிக்கிறாள் — இவ்வாறு மூன்று இடங்களின் லக்ஷ்மியும் சந்திரனில் ஒன்றுசேர்ந்தாள் என்பது கவியின் கற்பனை.
முன்னிரவில் வீணைகளின் நரம்பொலிகள் செவிக்கு இனிமையாக எழுந்தன; நல்லொழுக்கமுடைய பெண்கள் தம் கணவர்களுடன் உறங்கினர். மிக வியப்பான, கொடிய இயல்புடைய இரவுலாவிகளோ விளையாடப் புறப்பட்டனர். மதுவால் மயங்கியவர்களும் கவனமற்றவர்களும் நிறைந்த, தேர்களும் குதிரைகளும் சிறந்த ஆசனங்களும் நெருங்கிய, வீரச் செல்வம் பொருந்திய ராக்ஷசக் குடும்பங்களை வானரன் கண்டான். அங்கே ராக்ஷசர்கள் ஒருவரையொருவர் மிகுதியாக ஏளனம் செய்கிறார்கள், பருத்த கைகளை வீசுகிறார்கள், போதையில் உளறுகிறார்கள், ஒருவரையொருவர் கடுஞ்சொற்களால் பழிக்கிறார்கள். அவர்கள் மார்பில் அறைகிறார்கள், தம் உடல்களைக் காதலியர்மேல் சாய்க்கிறார்கள், விசித்திரமான வடிவங்களைப் புனைகிறார்கள், உறுதியான விற்களை இழுக்கிறார்கள். சில காதலியர் சந்தனம் பூசிக்கொள்கிறார்கள், வேறு சிலர் உறங்குகிறார்கள், அழகிய முகமுடையவர்கள் சிரிக்கிறார்கள், மற்றவர்கள் சினத்துடன் பெருமூச்செறிகிறார்கள். பிளிறும் பெரிய யானைகளாலும், நன்கு மதிக்கப்பட்ட சபையோர்களாலும், பெருமூச்செறியும் வீரர்களாலும் அந்த நகரம், சீறும் பாம்புகள் நிறைந்த மடுவைப் போலப் பொலிந்தது. ‘விக்ஷிபந்தி’ (வீசுகிறார்கள்) என்ற ஒரே சொல் நான்குமுறை மீண்டும் வருவது ராக்ஷசர்களின் நிலையின்மையைக் காட்டுகிறது. இவையெல்லாம் ராவணனின் அரசில் இன்பத்தின் கட்டுப்பாடற்ற தன்மையைச் சுட்டுகின்றன; அங்கே அறத்துக்கு இடம் குறைவு. முதலில் நல்லொழுக்கமுடைய பெண்கள் கணவர்களுடன் உறங்குகிறார்கள் என்று சொல்லப்பட்டது; அதன் பிறகே ராக்ஷசர்களின் எதிர்மாறான நடத்தை வருணிக்கப்படுகிறது — இந்த முரண் கவியால் உணர்ந்தே அமைக்கப்பட்டது. அனுமன் இவையெல்லாவற்றையும் நடுநிலையான சாட்சிபோலக் காண்கிறான்; அவன் பார்வை எங்கும் சீதையையே தேடுகிறது; ஆகவே இரைச்சலும் அவன் காரியத்துக்குத் தடையாவதில்லை. போதையில் இருப்பவர்களின் சண்டை, வீரர்களின் பெருமூச்சு, யானைகளின் பிளிறல் — ஒலிகளின் இந்தக் கூட்டு இலங்கையின் இரவின் உயிருள்ள சித்திரத்தை உருவாக்குகிறது.
அந்த நகரில் அனுமன், அறிவை முதன்மையாகக் கொண்டவர்களும், அழகிய பெயர்களுடையவர்களும், நம்பிக்கையுடையவர்களும், உலகில் முதன்மையானவர்களும், பலவித உருவங்களுடையவர்களுமான யாதுதானர்களைக் கண்டான். அழகிய உருவமும் பல பண்புகளும் உடையவர்களும், தம் பண்புகளுக்கு ஏற்ற தோற்றமுடையவர்களும், ஒளிர்பவர்களுமான அவர்களைக் கண்டு அவன் மகிழ்ந்தான்; சிலர் அவன் பார்வையில் அருவருப்பானவர்களாகவும் இருந்தனர். ‘தானான்’ என்ற இறுதி எதுகை இங்கும் காணப்படுகிறது. ராக்ஷசர்கள் எல்லோரும் மூடர்கள் அல்லர்; சிலர் அறிவும் நற்பண்பும் உடையவர்களும் ஆவர் என்று அனுமன் நடுநிலையோடு காண்கிறான். இதனால் இலங்கையின் சமூகம் பன்முகமானது, வெறும் அச்சமூட்டுவது மட்டுமல்ல என்று அறியப்படுகிறது.
பிறகு அங்கே அந்த ராக்ஷசர்களின் பெண்டிரை அனுமன் கண்டான் — அவர்கள் சிறந்தோருக்குத் தகுந்தவர்கள், மிகத் தூய உள்ளமுடையவர்கள், பெருமைமிக்கவர்கள், தம் அன்பர்களிடமும் பானத்திலும் பற்றுக்கொண்ட மனமுடையவர்கள், விண்மீன்களைப் போல நல்லியல்பும் ஒளியும் உடையவர்கள். சிலர் அழகால் சுடர்விட்டவாறு நாணத்தால் மறைந்தவர்களாக, நள்ளிரவில் காதலர்களால் தழுவப்பட்டு, ஆண்பறவையால் தழுவப்பட்ட பெண்பறவைபோல இருப்பதை அவன் கண்டான். மற்றவர்கள் மாளிகை மாடிகளில் தம் அன்பர்களின் மடியில் இனிதாக அமர்ந்திருந்தனர்; கணவனையே சரணாகக் கொண்டவர்கள், அறத்தில் பற்றுடையவர்கள், காமத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டவர்கள். சிலர் ஆடையற்றவர்களாகப் பொன்கோடு போன்ற நிறமுடையவர்கள், சிலர் புடம்போட்ட பொன்னிறத்தவர்கள், மற்றும் சிலர் அன்பரைப் பிரிந்தவர்கள், சந்திரனைப் போன்ற வெண்ணிறமும் அழகிய உடலும் உடையவர்கள். மனத்துக்கு இனிய காதலர்களை அடைந்து மிக மகிழ்ந்த, நல்ல மனமுடைய, மிக அழகிய அந்தப் பெண்கள் இல்லங்களில் மகிழ்ந்திருப்பதை வானர வீரன் கண்டான். நிலவொளி போன்ற முகங்களையும், அழகிய இமைகளுடைய வளைந்த கண்களையும், மின்னல்கொடிகள் போல ஒளிரும் அணிகலன் மாலைகளையும் அவன் கண்டான். ‘கூடா:’, ‘விஷ்டா:’, ‘வர்ணா:’, ‘ராமா:’, ‘மாலா:’ என்று ஒவ்வொரு சுலோகத்திலும் ஒரே இறுதிச் சொல் நான்கு அடிகளிலும் மீண்டும் வருகிறது — இந்த மடக்கணியின் சாயல் இந்தச் சர்க்கத்தின் தனிச்சிறப்பு. அனுமன் இந்தப் பெண்கள் எல்லோரையும் சீதையைத் தேடுவதற்காக மட்டுமே பார்க்கிறான், காம உணர்வோடு அல்ல — இதைப் பின்னர் அவனே சொல்வான். இங்கே எங்கும் பெண்கள் தம் அன்பர்களுடன் சேர்ந்திருப்பது காணப்படுகிறது; அதனால் சீதையின் பிரிவு மாறுபாட்டால் இன்னும் தெளிவாகிறது. ‘காந்தப்ரஹீணா:’ (அன்பரைப் பிரிந்தவர்கள்) என்ற சொல்லால் கவி பிரிவுற்ற பெண்களையும் காட்டுகிறார்; அவர்கள் சீதையின் நிலையை நினைவூட்டுகிறார்கள். நீண்ட யாப்புகளில் கவி இந்த மடக்கு அமைப்பை மிகத் திறமையாகச் செய்கிறார்; அதனால் வருணனை பாடல்போலக் கேட்கிறது.
ஆனால் அறவழியில் நிலைத்த அரச குலத்தில் பிறந்தவளும், மிக உயர்ந்த குடிப்பிறப்புடையவளும், மலர்ந்த கொடிபோல நல்விதமாகத் தோன்றியவளும், மனத்தால் உயர்ந்தவளுமான மெல்லியலாள் சீதையை அவன் அங்கே காணவில்லை. அவள் என்றுமுள்ள அறவழியில் நிலைத்தவள், ராமனையே நோக்கியிருப்பவள், அவருடைய அன்பால் ஆட்கொள்ளப்பட்டவள், கணவனின் ஒளிமிக்க மனத்துக்குள் புகுந்தவள், மற்றப் பெண்களைவிட எப்போதும் சிறந்தவள். பிரிவுத் துயரால் வருந்தியவள், கண்ணீர்த் தாரை கழுத்துவரை வழிந்தோடுபவள், முன்பு சிறந்த பொன்னணியால் அணிசெய்யப்பட்ட கழுத்துடையவள், அழகிய இமைகளுடையவள், இனிய குரலுடையவள், காட்டில் ஆடும் மயிலைப் போன்றவள். மேகத்தால் மூடப்பட்டுத் தெளிவாகத் தெரியாத பிறைநிலவு போலவும், புழுதி படிந்த பொன்கோடு போலவும், அம்பால் ஏற்பட்டு ஆறிய வடு போலவும், காற்றால் சிதைக்கப்பட்ட மேகக்கோடு போலவும் அவள் மாசடைந்திருப்பாள் என்று கவி உவமைகளால் சுட்டுகிறார். பேசுவோரில் சிறந்தவரும் மனிதர் தலைவருமான ராமனின் மனைவி சீதையைக் காணாமல், அந்த வானரன் நெடுநேரம் துயரத்தால் தாக்கப்பட்டு, உடனே சோர்ந்தவன் போல் ஆனான். இங்கே முதன்முறையாகச் சீதையின் உருவம் அனுமனின் மனத்தில் கற்பனை செய்யப்படுகிறது — அவன் காணாத அவளுடைய அடையாளங்களை அவன் ராமனின் சொற்களிலிருந்து அறிகிறான். அவனுடைய நம்பிக்கையின்மை அடுத்த சர்க்கங்களில் வளர்கிறது. இந்தப் பகுதியின் உவமைகள் எல்லாம் ஒரே உணர்வைச் சுமக்கின்றன — அழகு இருக்கிறது, ஆனால் மூடப்பட்டுள்ளது, மாசடைந்துள்ளது, காயப்பட்டுள்ளது. இவ்வாறு, சீதை இன்னும் காணப்படாவிட்டாலும், கவி அவளுடைய துயர நிலையை வாசகனின் மனத்தில் முன்பே நிறுவுகிறார். ‘மந்த இவ அசிரஸ்ய’ (உடனே சோர்ந்தவன் போல) என்ற சொல்லால் அனுமனின் ஊக்கம் கணநேரம் குறைந்தது சுட்டப்படுகிறது; அவன் தீர்மானம் அழியவில்லை.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये सुन्दरकाण्डे पञ्चमः सर्गः॥ ५॥