சர்க்கம்
ராக்ஷசர் இல்லங்களில் சீதையைத் தேடுதலும் ராவணனின் மாளிகைக்குள் நுழைதலும்
ஏழடுக்கு மாளிகைகளில் திரிதல், ராவணனின் இருப்பிடத்தின் பெருஞ்செல்வம், பிரஹஸ்தன் முதலிய ராக்ஷசர்களின் இல்லங்களில் தாவிச் செல்லுதல், காவல் படைகள், யானைகள், பல்லக்குகள், பெருமாளிகைக்குள் நுழைதல்
விரும்பிய உருவை எடுக்க வல்ல அனுமன், இலங்கையின் விமானங்களில் — ஏழடுக்குகள் கொண்ட உயர்ந்த மாளிகைகளில் — தன் விருப்பப்படி திரிந்தவாறு, லாகவத்தோடு எங்கும் சுற்றி வந்தான். பிறகு ஒளிமிக்க அந்த வானரன், ராக்ஷசர்களின் அரசனான ராவணனின் இருப்பிடத்தை அடைந்தான்; அது சூரியனின் நிறமுடைய, ஒளிவீசும் பொன்மதிலால் நாற்புறமும் சூழப்பட்டிருந்தது. சிங்கங்களால் பெருங்காடு காக்கப்படுவதுபோல, அச்சமூட்டும் ராக்ஷசர்களால் அந்த மாளிகை காக்கப்பட்டிருந்தது. அந்த மாளிகையை உற்றுநோக்கிய வானரர்களில் சிறந்தவன் மனத்தில் மகிழ்ச்சியால் பொலிந்தான். இங்கே ‘லக்ஷ்மீவான்’ (ஒளிமிக்கவன்) என்ற அடைமொழி அனுமனின் தேஜஸையும் பொலிவையும் குறிக்கிறது — அவன் ஒரு திருடனைப்போல் அல்ல, ராமனின் தூதனாக அஞ்சாமல் நுழைகிறான். ‘காமரூபத்ருக்’ (விரும்பிய உருவை எடுப்பவன்) என்ற சொல், அவன் ஒரு பூனையின் அளவே உள்ள சிறிய உருவை எடுத்திருந்தான், ஆகவே ராக்ஷசர்களின் கண்ணில் படவில்லை என்பதை நினைவூட்டுகிறது. சிங்க உவமையால் காவலர்களின் கொடுமையும், காட்டு உவமையால் மாளிகையின் பரப்பும் குறிப்பிடப்படுகின்றன. அனுமனின் மகிழ்ச்சிக்கும் ஒரு காரணம் உண்டு — ராவணன் வசிக்கும் இடத்திலேயே சீதை இருக்கக்கூடும் என்பது அவன் நம்பிக்கை.
அந்த மாளிகை வெள்ளி பதித்த, சித்திரவேலைப்பாடுடைய, பொன்னணிகள் பூண்ட தோரணங்களாலும், விந்தையான முற்றங்களாலும், அழகிய வாயில்களாலும் சூழப்பட்டிருந்தது. அங்கே யானைமேல் அமர்ந்த பாகர்களும், களைப்பறியாத வீரர்களும், எவராலும் தடுக்க முடியாத தேர் இழுக்கும் குதிரைகளும் இருந்தன. சிங்கத்தோலும் புலித்தோலும் போர்த்தப்பட்ட, யானைத்தந்தம், பொன், வெள்ளி ஆகியவற்றாலான உருவங்களால் அணிசெய்யப்பட்ட, ஒலிக்கும் கிண்கிணி வலைகள் பூட்டப்பட்ட விந்தையான தேர்கள் அங்கே எப்போதும் உலவின. அது பலவகை ரத்தினங்கள் நிறைந்ததாக, மிக உயர்ந்த ஆசனங்களால் அணிசெய்யப்பட்டதாக, மகாரதர்களின் உறைவிடமாக, மகாரதர்களுக்கான பெரிய ஆசனங்கள் கொண்டதாக இருந்தது. காணத்தக்க, மிகச் சிறந்த, பலவகையான பல்லாயிரக்கணக்கான விலங்குகளாலும் பறவைகளாலும் அது நாற்புறமும் நிறைந்திருந்தது. அடக்கமுள்ள எல்லைக்காவல் ராக்ஷசர்களால் நன்கு காக்கப்பட்டு, தலைசிறந்த அழகிய பெண்களால் நிறைந்திருந்தது. மகிழ்ச்சியுற்ற பெண்மணிகள் அங்கே வாழ்ந்தனர்; அவர்களின் சிறந்த அணிகலன்களின் ஒலியால் அந்த மாளிகை கடலின் முழக்கத்தைப்போல் ஒலித்தது. அரசுக்குரிய சிறப்புகள் அனைத்தும் நிறைந்து, சிறந்த சந்தனங்களின் நறுமணம் கமழ்ந்து, பெருமக்களால் நிறைந்த அந்த மாளிகை சிங்கங்கள் வாழும் பெருங்காட்டைப்போல் இருந்தது. பேரிகை, மிருதங்கம் ஆகியவற்றின் ஒலியாலும் சங்கநாதத்தாலும் முழங்கியது; நாள்தோறும் வழிபடப்பட்டது; பருவ நாள்களில் ஹோமங்களால் சோமம் பிழியப்பட்டது; ராக்ஷசர்களால் எப்போதும் போற்றப்பட்டது. கடலைப்போல் ஆழமான, கடலுக்கு இணையான முழக்கமுடைய, பெரும் ரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட, மகாத்மாவான ராவணனின் பெரிய மாளிகையைப் பெருவானரன் கண்டான் — அது யானைகளாலும் குதிரைகளாலும் தேர்களாலும் நெருக்கமாக நிறைந்து, தன் வடிவழகால் ஒளிர்ந்தது. இங்கே கவிஞர் பதினொரு சுலோகங்களால் ஒரே ஒரு மாளிகையை வருணிக்கிறார்; அதனால் ராவணனின் செல்வத்தின் அளவு வாசகர் மனத்தில் உறுதியாகப் பதிகிறது. ‘சிங்கங்களால் (காக்கப்படும்) பெருங்காடுபோல’ என்ற உவமை மூன்றாம் சுலோகத்திலும் பதினொன்றாம் சுலோகத்திலும் இருமுறை வருகிறது — காவலின் உறுதி மீண்டும் மீண்டும் நினைவூட்டப்படுகிறது. ஆறாம் சுலோகத்தில், அச்சுப்பதிப்பில் ‘தாந்தகாஞ்சனராஜதீ:’ என்ற பெண்பால் வடிவம் உள்ளது; இந்தி மொழிபெயர்ப்பு அதை ‘யானைத்தந்தம், பொன், வெள்ளி ஆகியவற்றாலான உருவங்கள்’ என்று உருவங்களைக் குறிக்கும் சொல்லாகக் கொள்கிறது. ‘பர்வஸுதம்’ என்ற சொல் பருவ நாள்களில் சோமம் பிழிதலையும் ஹோமத்தையும் குறிக்கிறது — ராக்ஷசர்களும் யாகங்கள் செய்கிறார்கள் என்பதால் ராவணனின் வேதப் புலமை நினைவூட்டப்படுகிறது. இந்த வருணனையின் வரிசையும் கவனிக்கத்தக்கது — முதலில் வெளியே தோரணங்களும் வாயில்களும், பிறகு வாயிலில் நிற்கும் யானைகள், குதிரைகள், தேர்கள், பிறகு உள்ளே ரத்தினங்களும் ஆசனங்களும், பிறகு விலங்குகளும் பறவைகளும், பிறகு காவலர்கள், பிறகு பெண்கள், இறுதியில் ஒலிகள், நறுமணங்கள், வழிபாடு. இவ்வாறு அனுமன் எவ்வளவுக்கு எவ்வளவு உள்ளே நுழைகிறானோ, அவ்வளவுக்கு அவ்வளவு கவிஞரும் வருணனையை ஆழமாக்குகிறார். வாசகரும் அனுமனோடு அடியடியாக உள்ளே நுழைவதுபோல் உணர்கிறார். இந்த மாளிகையில் எல்லாம் இருக்கிறது — செல்வம், வலிமை, அழகு, இன்பம், தர்மத்தின் வெளித்தோற்றம் — தர்மத்தின் உள்ளீடு மட்டும் இல்லை; ஏனெனில் பிறன் மனைவி இங்கே வலிந்து கொண்டுவரப்பட்டிருக்கிறாள். இந்தச் செல்வத்தைக் கண்டும் அனுமன் மயங்கவில்லை; அவன் மனம் ராமனின் காரியத்திலேயே நிலைத்திருக்கிறது. கடல் உவமை இருமுறை பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது — ஆழத்திலும் முழக்கத்திலும்; இலங்கை கடலின் நடுவே அமைந்திருப்பதால் கடலே அதற்கு முதன்மையான உவமானம். ‘மகாத்மாவான’ என்ற அடைமொழி ராவணனைப் பற்றியும் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது — கவிஞர் பகைவனின் பெருமையையும் மறைப்பதில்லை; ஏனெனில் பெரும் பகைவனின் தோல்வியே ராமனின் புகழைப் பெருக்குகிறது. ‘அடக்கமுள்ள எல்லைக்காவலர்கள்’ என்ற சொல்லால், ராவணனின் ஆட்சியில் ஒழுங்கும் உறுதியாக இருந்தது என்பது குறிப்பிடப்படுகிறது; அவன் வெறும் இன்பம் துய்ப்பவன் மட்டுமல்ல, திறமையான ஆட்சியாளனும் கூட. ஆகவே அனுமனின் பணி எளிதானதல்ல, மிகக் கடினமானது.
அந்த மாளிகையைக் கண்ட பெருவானரன் ‘இது இலங்கையின் அணிகலனே’ என்று எண்ணினான். பிறகு அனுமன் ராவணனின் மாளிகைக்கு அருகிலேயே திரிந்தான். அவன் ராக்ஷசர்களின் வீடுவீடாகச் சென்று, எல்லாப் பக்கங்களிலும் உள்ள தோட்டங்களைப் பார்த்தவாறு, சிறிதும் அஞ்சாமல் மாளிகைகளிலும் மேல்மாடங்களிலும் உலவினான். ‘அஸம்த்ரஸ்த:’ (அஞ்சாதவனாக) என்ற சொல் அவனுடைய துணிவைக் காட்டுகிறது — பகைவனின் வீட்டிலும் அவன் அச்சம் கொள்ளவில்லை. சீதை ராவணனுக்கு அருகிலேயே இருக்கக்கூடும் என்ற எண்ணத்தோடு அவன் சுற்றிலும் தேடுகிறான்; இது ஒழுங்கான தேடலின் முறை. அவன் தோட்டங்களையும் விட்டுவிடுவதில்லை; ஏனெனில் சிறைப்பட்ட பெண் ஒருவேளை தோட்டத்திலும் அடைக்கப்பட்டிருக்கலாம் — பின்னர் அசோகவனத்திலேயே அவள் காணப்படுகிறாள் என்பதற்கு இதுவே வித்து.
பெருவேகமும் வீரமும் உடைய அனுமன் பிரஹஸ்தனின் இருப்பிடத்தில் குதித்திறங்கி, அங்கிருந்து மகாபார்சுவனின் மாளிகைக்குத் தாவினான். பிறகு மேகம் போன்ற கும்பகர்ணனின் இருப்பிடத்தையும், விபீஷணனின் மாளிகையையும் அடைந்தான். அவ்வாறே மகோதரன், விரூபாக்ஷன், வித்யுஜ்ஜிஹ்வன், வித்யுன்மாலி, வஜ்ரதம்ஷ்ட்ரன் ஆகியோரின் வீடுகளிலும் அவன் தாவிச் சென்றான். சுகன், அறிவுடைய சாரணன், இந்திரஜித் ஆகியோரின் மாளிகைகளுக்கும் வானரப் படைத்தலைவன் சென்றான்; ஜம்புமாலி, சுமாலி ஆகியோரின் வீடுகளுக்கும் வானரர்களில் சிறந்தவன் சென்றான். ரஷ்மிகேது, சூர்யசத்ரு, வஜ்ரகாயன், தூம்ராக்ஷன், சம்பாதி, வித்யுத்ரூபன், பீமன், கனன், விகனன் ஆகியோரின் மாளிகைகளுக்கும் வாயுவின் மைந்தன் சென்றான். சுகநாபன், சக்ரன், சடன், கபடன், ஹ்ரஸ்வகர்ணன், தம்ஷ்ட்ரன், லோமசன், யுத்தோன்மத்தன், மத்தன், குதிரைவீரனான த்வஜக்ரீவன், வித்யுஜ்ஜிஹ்வன், த்விஜிஹ்வன், ஹஸ்திமுகன், கராளன், பிசாசன், சோணிதாக்ஷன் ஆகியோரின் வீடுகளிலும் தாவியவாறு அனுமன் வரிசையாகத் திரிந்தான். பெருமதிப்புள்ள அந்த மாளிகைகளில், பெரும்புகழ் வாய்ந்த அந்த வானரன் செல்வம் படைத்த அவர்களுடைய செல்வத்தைக் கண்டான். எல்லா மாளிகைகளையும் கடந்து, ஒளிமிக்க அவன் மீண்டும் ராக்ஷசேந்திரனின் இருப்பிடத்தை அடைந்தான். இந்தப் பகுதியில் கவிஞர் ராக்ஷசர்களின் பெயர்ப் பட்டியலைத் தருகிறார் — இவர்கள் பின்னர் யுத்த காண்டத்தில் ராமனுக்கு எதிராகப் போரிடுவதைக் காண்கிறோம்; ஆகவே இங்கே அவர்களுக்கு முன்னதாகவே அறிமுகம் செய்யப்படுகிறது. விபீஷணனின் வீடும் இங்கே மற்றவர்களோடு சேர்த்துச் சொல்லப்படுகிறது; அவன் வீட்டின் தனிச்சிறப்பு இங்கே வருணிக்கப்படவில்லை. ‘புப்லுவே’ (தாவினான்), ‘ஜகாம’ (சென்றான்) என்ற வினைச்சொற்கள் மீண்டும் மீண்டும் வருவதால், அனுமனின் தாவல்களின் வேகமும் இயக்கமும் கேட்பவரின் செவியில் ஒலிக்கின்றன. இரண்டாம் சுலோகத்திலும் இருபத்தெட்டாம் சுலோகத்திலும் ‘ராக்ஷசேந்திரனின் இருப்பிடத்தை அடைந்தான்’ என்ற ஒரே வாக்கியம் வருகிறது — இவ்வாறு சுற்றலின் ஒரு வட்டம் நிறைவடைகிறது; அனுமன் எங்கே தொடங்கினானோ அங்கேயே திரும்பி வருகிறான். எங்கும் தேடியும் சீதை காணப்படவில்லை என்பது சொல்லப்படாமலேயே புரிகிறது. கும்பகர்ணனின் வீடு ‘மேகம் போன்றது’ என்று சிறப்பிக்கப்படுகிறது; அது அவனுடைய பெரிய உடலையும் நீண்ட உறக்கத்தையும் நினைவூட்டுகிறது. இந்திரஜித்தின் வீடும் இங்கே பெயரால் மட்டுமே சொல்லப்படுகிறது; அவனே பின்னர் அனுமனை பிரம்மாஸ்திரத்தால் கட்டுகிறான். சுகனும் சாரணனும் ராவணனின் ஒற்றர்களும் அமைச்சர்களும் ஆவர்; யுத்த காண்டத்தில் ராமனின் படையைக் கணக்கிட இவர்களே அனுப்பப்படுகிறார்கள். இவ்வாறு கவிஞர் இந்தச் சர்க்கத்திலேயே வரவிருக்கும் கதையின் பாத்திரங்களை முன்னதாக மேடையில் நிறுத்துகிறார். அனுமனின் பார்வையும் ஒரு வரிசைப்படி செல்கிறது — முதலில் முதன்மை அமைச்சர்களின் வீடுகள், பிறகு ராவணனின் சகோதரர்களின் வீடுகள், பிறகு மகனின் வீடு, பிறகு மற்ற போர்வீரர்களின் வீடுகள். ‘செல்வம் படைத்த அவர்களுடைய செல்வத்தை’ (தேஷாம் ருத்திமதாம் ருத்திம்) என்ற சொற்களின் மீள்வரவால் அவர்களுடைய செல்வத்தின் மிகுதி குறிக்கப்படுகிறது. பெயர்ப் பட்டியலின் நீளமே இலங்கையின் பரப்பையும் அனுமனின் உழைப்பையும் காட்டுகிறது — ஒவ்வொரு வீட்டுக்குள்ளும் நுழைந்து அவன் தேடுகிறான்; வெளியிலிருந்து பார்த்துவிட்டு மட்டும் போய்விடவில்லை. ‘எல்லாவற்றையும் கடந்து’ என்ற சொல்லால், அவன் எல்லா வீடுகளையும் கடந்து மீண்டும் தன் முதன்மை இலக்கிற்குத் திரும்புகிறான் என்பது புலனாகிறது.
அங்கே திரிந்துகொண்டிருந்த வானரப் புலி, ராவணனுக்கு அருகே படுத்திருந்த, அவனுடைய படுக்கையைக் காக்கும், விகாரமான கண்களுடைய ராக்ஷசிகளைக் கண்டான். சூலமும் உலக்கையும் கையில் ஏந்திய, சக்தி, தோமரம் ஆகிய ஆயுதங்களைத் தாங்கிய பலவகையான ‘குல்மங்களை’ — காவல் படைக் கூட்டங்களை — அவன் ராக்ஷசர் தலைவனின் மாளிகையில் கண்டான். பலவகை ஆயுதங்களை ஓங்கிய பெருத்த உடலுடைய ராக்ஷசர்களையும், சிவப்பு, வெண்மை, வெளிர்நிறம், பசும்பொன்னிறம் கொண்ட பெருவேகமுடைய குதிரைகளையும் அவன் கண்டான். நற்குலத்தில் பிறந்த, அழகிய வடிவுடைய, பகைவரின் யானைகளை முறியடிக்கும், யானைப் பயிற்சியில் தேர்ந்த, போரில் ஐராவதத்துக்கு இணையான, பகைப்படைகளை அழிக்கும் யானைகளையும் அந்த மாளிகையில் அவன் கண்டான். அவை மழை பொழியும் மேகங்கள்போலவும், அருவிகளைப் பெருக்கும் மலைகள்போலவும் மதநீரைச் சொரிந்தன; மேக முழக்கம் போன்ற பிளிறலுடையவை; போரில் பகைவரால் எதிர்க்க முடியாதவை. அங்கே ஜாம்பூநதப் பொன்னால் அணிசெய்யப்பட்ட, பொன்வலைகளால் மூடப்பட்ட, இளஞ்சூரியனைப்போல் ஒளிர்ந்த ஆயிரம் ‘வாஹினி’களை — பல்லக்குகளையோ படைகளையோ — ராவணனின் இருப்பிடத்தில் அவன் கண்டான். இந்தி மொழிபெயர்ப்பு ‘வாஹினீ:’ என்ற சொல்லைப் ‘படைகள்’ என்று கொள்கிறது. இங்கே ராவணனின் படைவலிமை அறிமுகமாகிறது — தூதன் என்ற முறையில் அனுமன் பகைவனின் வலிமையையும் கணக்கிடுகிறான்; அதைப் பின்னர் ராமனிடம் தெரிவிப்பான். யானைகளின் வருணனை தனிப்பட விரிவாக உள்ளது; ஏனெனில் அரசவலிமையின் முதன்மை உறுப்பு யானைப்படையே. ‘ஐராவதத்துக்கு இணையான’ என்ற உவமையால் ராவணன் இந்திரனை வென்றதும் நினைவூட்டப்படுகிறது. குதிரைகளின் நிறங்கள் — சிவப்பு, வெண்மை, வெளிர்நிறம், ‘ஹரி’ (பசுமை கலந்த பொன்னிறம்) — படையின் பன்மையைக் காட்டுகின்றன. ‘உபசாயின்ய:’ (அருகே படுப்பவர்கள்) என்று சொல்லப்படும் ராக்ஷசிகள் காவலுக்காக ராவணனின் படுக்கைக்கு அருகில் படுக்கிறார்கள்; ஆகவே அனுமன் இப்போது ராவணனின் படுக்கையறைக்கு அருகில் இருக்கிறான் என்பது தெரிகிறது. அவர்களுக்குரிய ‘விகாரமான கண்களுடைய’ என்ற அடைமொழி, பின்னர் அசோகவனத்தில் சீதையைச் சூழ்ந்து நிற்கும் கொடிய ராக்ஷசிகளின் வருணனைக்கு ஒரு முன்னறிவிப்புப்போல் உள்ளது. இவற்றையெல்லாம் கண்டும் அவன் அஞ்சாமலேயே முன்னேறுகிறான். தூதனின் கடமை இருவகை — சீதையைத் தேடுதல், பகைவனின் வலிமையை அறிதல்; இங்கே அவன் இரண்டையும் ஒரே நேரத்தில் செய்கிறான். பின்னர் இலங்கையை எரிப்பதற்கு முன் அவன் இந்த வலிமையைச் சோதித்தும் பார்ப்பான்.
வாயுவின் மைந்தனான அந்த வானரன், ராவணனின் இருப்பிடத்தில் பலவடிவப் பல்லக்குகளையும், விந்தையான கொடிவீடுகளையும், ஓவியக்கூடங்களையும், விளையாட்டு மனைகளையும், மரத்தாலான விளையாட்டுக் குன்றுகளையும், அழகிய காமமனையையும், பகல்நேர மனையையும் கண்டான். மந்தர மலைக்கு இணையாக உயர்ந்த, மயில்களின் இருப்பிடங்களால் நிறைந்த, கொடிக்கம்பங்களால் சூழப்பட்ட ஒரு சிறந்த மாளிகையை அவன் கண்டான். அது அளவற்ற ரத்தினக் குவியல்களுடையதாக, நாற்புறமும் செல்வக் குவைகளால் நிறைந்ததாக, தீரர்களால் — செல்வம் காக்கும் பணியில் தேர்ந்தவர்களால் — நிறைவாகச் செய்து முடிக்கப்பட்டதாக, பூதங்களின் தலைவனான மகேசுவரனின் அல்லது குபேரனின் இல்லம்போல் இருந்தது. ரத்தினங்களின் ஒளியாலும் ராவணனின் தேஜஸாலும் அந்த மாளிகை கதிர்களால் சூரியன் ஒளிர்வதுபோல் ஒளிர்ந்தது. அங்கே ஜாம்பூநதப் பொன்னாலான படுக்கைகளையும், ஆசனங்களையும், ஒளிரும் பாத்திரங்களையும் வானரப் படைத்தலைவன் கண்டான். மதுவாலும் ஆசவத்தாலும் நனைந்த தரையுடையதாக, மணிப்பாத்திரங்கள் நிறைந்ததாக, மனத்தைக் கவர்வதாக, இடநெருக்கமில்லாததாக, குபேரனின் மாளிகையைப்போல் அது இருந்தது. சிலம்புகளின் ஒலியாலும், மேகலைகளின் கிணுகிணுப்பாலும், மிருதங்கங்களின் தாள முழக்கத்தாலும், ஒலிக்கும் பிற வாத்தியங்களாலும் அது முழங்கியது. மாளிகைத் தொகுதிகளோடு கூடிய, நூற்றுக்கணக்கான பெண்மணிகள் நிறைந்த, நன்கு அமைக்கப்பட்ட கட்டுகளையுடைய அந்தப் பெருமாளிகைக்குள் அனுமன் நுழைந்தான். இங்கே முப்பத்தொன்பதாம் சுலோகம் ஆறு அடிகள் கொண்டது — மூன்று அரைச்சுலோகங்கள் ஒரே எண்ணின் கீழ் இணைக்கப்பட்டுள்ளன. ‘பூதபதியின் (இல்லம்) போல’ என்ற உவமை இருவிதமாக விளக்கப்படுகிறது — இந்தி மொழிபெயர்ப்பு ‘மகேசுவரன் அல்லது குபேரன்’ என்று இரண்டையுமே குறிப்பிடுகிறது. மதுவின் மணம், மணிகளின் ஒளி, வாத்தியங்களின் நாதம் ஆகியவற்றை இணைத்துக் கவிஞர் எல்லாப் புலன்களுக்குமுரிய பொருள்களையும் வருணிக்கிறார். இவ்வாறு வெளியேயும் உள்ளேயும் உள்ள எல்லாச் செல்வத்தையும் கண்டும் அனுமனின் இலக்கு சீதை ஒருத்தியே; ஆகவே அவன் அந்தப்புரத்தின் இன்னும் உள்ளார்ந்த பகுதிக்குள் நுழைகிறான்; அங்கே அடுத்த சர்க்கத்தில் புஷ்பக விமானம் காணப்படுகிறது. ‘குபேரனின் மாளிகையைப்போல’ என்ற உவமை பொருள் பொதிந்தது; ஏனெனில் இலங்கை முன்பு குபேரனின் நகரமாகவே இருந்தது; புஷ்பகமும் அவனுடைய விமானமே; அதை ராவணன் வலிந்து பறித்துக்கொண்டான். ‘நூற்றுக்கணக்கான பெண்மணிகள் நிறைந்த’ என்ற சொல்லால், அடுத்த சர்க்கங்களில் வருணிக்கப்படும் பானசாலையும் உறங்கும் பெண்களும் முன்னறிவிக்கப்படுகின்றனர். மாளிகையின் வருணனை எல்லாப் புலன்களாலும் உணரத்தக்கதாகச் செய்யப்பட்டுள்ளது — கண்களுக்கு ரத்தினங்களும் கொடிகளும், செவிகளுக்குச் சிலம்பு, மேகலை, மிருதங்கம் ஆகியவற்றின் ஒலிகள், மூக்குக்கு மது, ஆசவம் ஆகியவற்றின் மணம். ‘அஸம்பாதம்’ (இடநெருக்கமில்லாதது) என்ற சொல்லால் பரப்பும், ‘ஸுவ்யூடகக்ஷ்யம்’ (நன்கு அமைந்த கட்டுகளுடையது) என்ற சொல்லால் ஒழுங்காக அமைக்கப்பட்ட அறைகளும் குறிக்கப்படுகின்றன — இத்தகைய பரந்த மாளிகையில் ஒரு பெண்ணைத் தேடுவது எவ்வளவு கடினம் என்பதை வாசகரே ஊகித்துக்கொள்கிறார். இந்தச் சர்க்கத்தின் முடிவில் அனுமன் உள்ளே நுழைந்திருக்கிறான் மட்டுமே; உள்ளே அவன் என்ன கண்டான் என்ற விவரிப்பு அடுத்த சர்க்கத்துக்காக வைக்கப்பட்டுள்ளது — இது கதையைப் பிரிக்கும் கலைத்திறன்.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये सुन्दरकाण्डे षष्ठः सर्गः॥ ६॥