॥वाल्मीकिरामायणम् கிஷ்கிந்தா காண்டம் · சர்க்கம் 38

கிஷ்கிந்தா காண்டம்

சர்க்கம்

சுக்ரீவன் ராமனிடம் செல்லுதல்

வானரர்களை விடைகொடுத்து அனுப்புதல், லக்ஷ்மணனின் வேண்டுகோள், பல்லக்கில் ஏறுதல், ராமனை வணங்குதல், மூவகைப் புருஷார்த்த உபதேசம், படையின் எண்ணிக்கையை அறிவித்தல்

சுக்ரீவன் கொண்டுவரப்பட்ட அந்தக் காணிக்கைகள் அனைத்தையும் ஏற்றுக்கொண்டு, வானரர்களுக்கு இன்சொல் சொல்லி அனைவரையும் விடைகொடுத்து அனுப்பினான். பணியை முடித்த ஆயிரக்கணக்கான வானரர்களை அனுப்பிவிட்டு, அவன் தன்னைக் காரியம் கைகூடியவனாக எண்ணுகிறான்; பெருவலிமையுடைய ராகவனையும் காரியம் கைகூடியவனாக எண்ணுகிறான் — தன் காரியத்தின் வெற்றி நண்பனின் காரியத்தின் வெற்றியாலேயே முழுமையடைகிறது என்பது அவனுடைய எண்ணம். பிறகு லக்ஷ்மணன், அஞ்சத்தக்க வலிமையுடையவனும் வானரர்கள் அனைவரிலும் சிறந்தவனுமான அந்தச் சுக்ரீவனை மகிழ்விக்கும்படி பணிவான சொல்லைச் சொன்னான் — ‘சௌம்யனே, உனக்கு விருப்பமானால் கிஷ்கிந்தையிலிருந்து புறப்படு.’ ‘பணிவான’ என்ற சொல்லால் லக்ஷ்மணனின் மாற்றம் சுட்டப்படுகிறது — முந்தைய சர்க்கத்தில் வில்லை உயர்த்திச் சினந்தவன் இப்போது பணிவோடு பேசுகிறான். தாரையின் சொல்லால் அமைதியடைந்து, சுக்ரீவனின் முயற்சியால் மனம் மகிழ்ந்து, அவன் இப்போது நண்பனைப்போல வேண்டுகிறான். அரசப்பணியில் கடுமை தேவையான அளவுக்கு மட்டுமே; காரியம் கைகூடியதும் மென்மையே பொருத்தமானது என்ற நீதி இங்கே தெரிகிறது. ‘தன்னைக் காரியம் கைகூடியவனாக’ என்ற சொல்லால் சுக்ரீவனின் உள்ளம் காட்டப்படுகிறது — நண்பனின் காரியம் கைகூடும்வரை தன் அரசுகூட அவனுக்கு முழுமையற்றதாகத் தோன்றுகிறது. ஆயிரக்கணக்கான வானரர்களை அனுப்பியதும் இன்சொல்லோடேயே செய்யப்பட்டது; ஏனெனில் பணியாளர்களிடம் இனிய சொல்லே அரசனின் வலிமை. ‘சௌம்யனே’ என்ற விளியும் லக்ஷ்மணனின் மென்மையை வெளிப்படுத்துகிறது. ‘உனக்கு விருப்பமானால்’ என்பது ஆணையல்ல, வேண்டுகோளே — நண்பனின் விருப்பமே முதலில் கேட்கப்படுகிறது.

லக்ஷ்மணனின் அந்த நல்ல சொல்லைக் கேட்டு, மிகவும் மகிழ்ந்த சுக்ரீவன் இந்த வாக்கியத்தைச் சொன்னான் — ‘அப்படியே ஆகட்டும், போவோம்; உன் ஆணைக்கு நான் கட்டுப்பட்டு நிற்பேன்.’ தன் சுதந்திரத்தைத் துறந்து நண்பனின் ஆணைக்குக் கட்டுப்பட்டு நிற்க ஆயத்தமானவனே உண்மையான தோழன். நல்ல இலக்கணங்கள் உடைய லக்ஷ்மணனிடம் இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு, அப்போது தாரை முதலிய பெண்டிரை அவன் விடைகொடுத்து அனுப்பினான். பிறகு சுக்ரீவன் ‘வாருங்கள்’ என்று உரத்த குரலில் வானரச் சிறந்தோரை அழைத்தான்; அவனுடைய அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு வானரர்கள் விரைந்து வந்தார்கள். அரசிகளைக் காணத் தகுதி பெற்றவர்கள் அனைவரும் கைகூப்பி வந்து நின்றார்கள். வந்த அவர்களிடம் சூரியனைப் போன்ற ஒளியுடைய அரசன் சொன்னான் — ‘வானரர்களே, என் பல்லக்கை விரைவில் கொண்டுவந்து நிறுத்துங்கள்.’ அந்தப்புரத்தை அனுப்புவதும் பணியாளர்களை அழைப்பதும் ஆகிய இரண்டுமே புறப்பாட்டுக்கான ஆயத்தத்தைச் சுட்டுகின்றன. ‘அரசிகளைக் காணத் தகுதி பெற்றவர்கள்’ என்ற அடைமொழியால் அந்தப்புர மரியாதை சுட்டப்படுகிறது — நம்பத்தக்கவர்களே அரசமகளிரின் அருகே செல்லத் தகுதியுடையவர்கள்; இவ்வாறு வானர அரசிலும் மனித நாகரிக ஒழுங்கு நிலவுகிறது என்று கவிஞர் காட்டுகிறார். ‘வாருங்கள்’ என்று உரத்த குரலில் அழைப்பது அரசனின் அவசரத்தை வெளிப்படுத்துகிறது; வானரர்களும் ஒரு கணத்தில் வந்து நிற்கிறார்கள். ‘சூரியனைப் போன்ற ஒளியுடைய’ என்ற அடைமொழியால் சுக்ரீவன் மீண்டும் பெற்ற அரசப் பொலிவு சுட்டப்படுகிறது.

அவனுடைய சொல்லைக் கேட்டு, விரைந்து செயல்படும் வானரர்கள் காண்பதற்கினிய பல்லக்கைக் கொண்டுவந்து நிறுத்தினார்கள். கொண்டுவரப்பட்ட அந்தப் பல்லக்கைக் கண்டு வானரத் தலைவன் சௌமித்ரியிடம் சொன்னான் — ‘லக்ஷ்மணா, விரைவில் ஏறிக்கொள்.’ தான் பிறகு ஏறுவது, நண்பன் முதலில் ஏறுவது — இதுவே மரியாதையின் முறை. இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு, சூரியனை ஒத்ததும் பல வானரர்களால் சுமக்கப்படுவதுமான பொன் வாகனத்தில் சுக்ரீவன் லக்ஷ்மணனோடு ஏறினான். தலைக்கு மேல் வெண்கொற்றக்குடை பிடிக்கப்பட, சுற்றிலும் வெண்சாமரங்கள் வீசப்பட, சங்கு பேரிகைகளின் முழக்கத்தோடும் புகழ்பாடுவோரின் வாழ்த்தோடும் அவன் புறப்பட்டான். குடை, சாமரங்கள், புகழ்பாடுவோர், இசைக்கருவிகளின் முழக்கம் — இவை அரசனின் அடையாளங்கள்; முன்பு காடுகளில் அஞ்சித் திரிந்தவன் இப்போது எல்லா அரசச் சின்னங்களோடும் பொலிகிறான். பொன் வாகனம் சூரியனை ஒத்தது என்ற உவமையால் அவனுடைய ஒளி வர்ணிக்கப்படுகிறது; பல வானரர்களால் சுமக்கப்படும் அந்த வாகனம் வானர அரசின் செழிப்பை வெளிப்படுத்துகிறது. ஆயினும் அவன் தனியாக ஏறவில்லை, லக்ஷ்மணனோடு ஏறுகிறான் — நண்பனுக்குச் செய்யும் மரியாதை அரசப் பொலிவுக்கும் முந்தியது. சங்கு பேரிகை முழக்கமும் புகழ்பாடுவோரும் அரசப் புறப்பாட்டின் மங்கலத்தைக் குறிக்கின்றன. வெண்குடையும் வெண்சாமரங்களும் தூய ஐசுவரியத்தின் தொன்மையான அடையாளங்கள்.

இணையற்ற அரசச் செல்வத்தைப் பெற்ற சுக்ரீவன் புறப்பட்டான். கூரிய ஆயுதங்களைக் கையில் ஏந்திய நூற்றுக்கணக்கான வானரர்கள் சூழ, ராமன் தங்கியிருந்த இடத்துக்கு அவன் சென்றான். ராமன் வசித்த அந்தச் சிறந்த இடத்தை அடைந்து, பேரொளியுடைய அவன் லக்ஷ்மணனோடு பல்லக்கிலிருந்து இறங்கினான். ராமனை அணுகியதும் அவன் கைகூப்பி நின்றான்; அவன் கைகூப்பி நின்றதும் வானரர்களும் அவ்வாறே நின்றார்கள். மொட்டுவிட்ட தாமரைகள் நிறைந்த குளம்போல இருந்த அந்த வானரப் பெரும்படையைக் கண்டு ராமன் மகிழ்ந்தான். கைகூப்பிய வானரர்களின் படை மொட்டுவிட்ட தாமரைகள் நிறைந்த ஏரிபோலத் தோன்றுகிறது — இந்த உவமை இங்கே மிக அழகானது; ஏனெனில் கூப்பிய கைகளே மொட்டுகள், தலைகளே தாமரைகள். ‘ஆயுதம் ஏந்திய நூற்றுக்கணக்கான வானரர்கள் சூழ’ என்ற சொல்லால் படையின் போர்க்கோலம் காட்டப்படுகிறது; முன்பு அச்சத்தால் ஓடியவன் இப்போது படையோடு நண்பனை நோக்கிச் செல்கிறான். பல்லக்கிலிருந்து இறங்குவதும் பணிவின் அடையாளம் — மன்னனின் அருகே வாகனத்தில் செல்லக் கூடாது. வானரர்கள் பின்பற்றுவதால் அவர்களுடைய தலைவன்மீதான பக்தியும் சுட்டப்படுகிறது. தலைவன் செய்வதையே பணியாளர்கள் பின்பற்றுவார்கள் என்பது உலக நீதி.

தலையால் பாதங்களில் விழுந்து வணங்கிய அந்த வானரத் தலைவனை ராகவன் தூக்கி நிறுத்தி அன்போடும் பெருமதிப்போடும் தழுவிக்கொண்டான். தழுவிய பின் தர்மாத்மாவான அவன் ‘அமர்’ என்றான். தரையில் அமர்ந்த அவனைக் கண்டு ராமன் மீண்டும் சொன்னான் — தர்மத்தையும் பொருளையும் இன்பத்தையும் உரிய காலத்தில் பிரித்து எப்போதும் அனுபவிப்பவனே, வானரர்களில் சிறந்த வீரனே, அரசன். தர்மத்தையும் பொருளையும் விட்டு இன்பத்தை மட்டுமே நாடுபவனோ, மரத்தின் உச்சியில் தூங்கியவன்போல, கீழே விழுந்த பின்னரே விழித்துக்கொள்கிறான். மூவகைப் புருஷார்த்தங்களைப் பகுத்துக் கொள்வதே அரசனின் முதல் கடமை என்று இங்கே உபதேசிக்கப்படுகிறது; மர உச்சித் தூக்க உவமையோ இன்பத்தில் பற்றுடையவனின் வீழ்ச்சியையும் விழிப்பையும் சுட்டுகிறது — விழுந்த பின்னரே அவனுக்கு உணர்வு வருகிறது, அதற்கு முன் அல்ல. ராமன் முதலில் தழுவலால் அன்பைக் காட்டுகிறான், பிறகு உபதேசம் தருகிறான் — அன்போடு கூடிய உபதேசமே உள்ளத்தைத் தொடுகிறது. ‘அமர்’ என்ற ஒரே சொல்லால் அவன் சுக்ரீவனைச் சமமான இருக்கையில் அமர்த்துகிறான்; இது நட்பின் கண்கூடான அடையாளம். ‘தர்மாத்மா’ என்ற ராமனின் அடைமொழி அடுத்து வரும் உபதேசத்துக்கான அவனுடைய தகுதியை நிலைநாட்டுகிறது. பாதங்களில் விழுவதும் சுக்ரீவனின் பணிவைக் காட்டுகிறது.

பகைவரை அழிப்பதில் ஈடுபட்டவனும், நண்பர்களைச் சேர்த்துக்கொள்வதில் விருப்பமுடையவனும், மூவகைப் புருஷார்த்தங்களின் பயனை அனுபவிப்பவனுமான அரசன் தர்மத்தோடு இணைகிறான். பகைவரை அழிப்பவனே, இதுவே முயற்சிக்கான காலம் வந்துவிட்டது; பொன்னிறத் தலைவனே, வானர அமைச்சர்களோடு கலந்து ஆலோசிக்கப்படட்டும் என்று ராமன் சொல்கிறான். இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட சுக்ரீவன் ராமனிடம் இந்தச் சொல்லைச் சொன்னான் — ‘நீண்ட கைகளை உடையவனே, அழிந்துபோன செல்வமும் புகழும் நிலையான வானர அரசும் உன் அருளால் மீண்டும் எனக்குக் கிடைத்தன.’ ராமனின் உபதேசத்தில் நீதிநூலின் சாரம் தொகுக்கப்பட்டுள்ளது — பகையழிப்பு, நட்புச் சேர்ப்பு, மூவகைப் புருஷார்த்தங்களைப் பேணுதல். சுக்ரீவனின் பதிலிலோ நன்றியுணர்வு ஒளிர்கிறது; அவன் தன் வலிமையைப் புகழ்ந்துகொள்ளவில்லை, எல்லாவற்றையும் ராமனின் அருளுக்கே உரியதாக்குகிறான். ‘முயற்சிக்கான காலம் வந்துவிட்டது’ என்ற சொல்லால் ராமன் சரத்காலம் வந்ததைச் சுட்டுகிறான் — மழைக்காலம் போய்விட்டது, வழிகள் உலர்ந்துவிட்டன; ஆகவே இப்போதே புறப்படுவது பொருத்தம். ‘அமைச்சர்களோடு கலந்து ஆலோசிக்கப்படட்டும்’ என்பது அரசநீதியின் வேர் — தனியாக எடுக்கும் முடிவு நன்மை தராது. ‘அழிந்த செல்வமும் புகழும்’ ஆகிய இரண்டும் மீண்டும் பெறப்பட்டது இங்கே நினைவுகூரப்படுகிறது. அரசு ‘நிலையானது’ என்ற சொல்லால் அது குலமரபாக வருவது என்று சுட்டப்படுகிறது.

தேவனே, வெற்றியாளர்களில் சிறந்தவனே, உன் அருளாலும் உன் தம்பியின் அருளாலும் இவை அனைத்தும் கிடைத்தன; செய்த உதவிக்குக் கைம்மாறு செய்யாதவன் மனிதர்களுக்கே இழுக்கானவன். பகைவரை அழிப்பவனே, வலிமைமிக்க இந்த நூற்றுக்கணக்கான வானரத் தலைவர்கள் பூமியில் உள்ள எல்லா வானரர்களையும் அழைத்துக்கொண்டு வந்துள்ளனர். ராகவா, அடர்காடுகளையும் அணுகுதற்கரிய இடங்களையும் அறிந்த, அஞ்சத்தக்க தோற்றமுடைய வீரக் கரடிகளும் வானரர்களும் கோலாங்கூலங்களும் வந்துள்ளனர். தேவர்களுக்கும் கந்தர்வர்களுக்கும் பிறந்தவர்களும் விரும்பிய உருவம் எடுக்க வல்லவர்களுமான வானரர்கள் தத்தம் படைகள் சூழ வழியில் வந்துகொண்டிருக்கிறார்கள். வீரனே, பகைவரை வாட்டுபவனே, நூறுகளாலும் நூறாயிரங்களாலும் கோடிகளாலும் அயுதங்களாலும் சங்குகளாலும் (பெரும் எண்ணிக்கைகள்) சூழப்பட்டு அவர்கள் வருகிறார்கள். ‘செய்த உதவிக்குக் கைம்மாறு செய்யாதவன்’ என்ற சொல்லால், நன்றியுணர்வே மனிதனின் அடிப்படைக் குணம் என்று சுக்ரீவன் நிலைநாட்டுகிறான். கரடிகள், கோலாங்கூலங்கள் (கருமுகக் குரங்குகள்), வானரர்கள் என்ற மூன்று இனவேறுபாடுகள் இங்கே தனித்தனியே எண்ணப்படுகின்றன; அதனால் படையின் பன்முகத்தன்மை சுட்டப்படுகிறது. ‘அடர்காடுகளையும் அணுகுதற்கரிய இடங்களையும் அறிந்தவர்கள்’ என்ற அடைமொழியால் அவர்களுடைய தேடும் திறன் சுட்டப்படுகிறது — அணுகுதற்கரிய இடங்களைப் பற்றிய அறிவே சீதையைத் தேடுவதில் மிகச் சிறந்த கருவி. விரும்பிய உருவம் எடுக்கும் ஆற்றலும் தூதுப்பணியில் பெரும் சாதனம். தேவர், கந்தர்வர்களின் புதல்வர்கள் என்பதால் அவர்களுடைய தெய்விகத் தோற்றமும் சொல்லப்படுகிறது.

அர்புதங்கள், நூறு அர்புதங்கள், மத்தியங்கள், அந்தியங்கள், சமுத்திரங்கள், பரார்த்தங்கள் என்று எண்ணப்படும் வானரக் கூட்டத் தலைவர்களின் எண்ணிக்கை சொல்லப்படுகிறது — இவை கணித நூலின் பெரும் எண்களின் பெயர்கள்; இவற்றால் படையின் அளவிடற்கரிய தன்மை வெளிப்படுத்தப்படுகிறது. அரசே, மகேந்திரனுக்கு நிகரான பராக்கிரமமுடையவர்களும், மேகங்களையும் மலைகளையும் ஒத்தவர்களும், மேருவிலும் விந்தியத்திலும் வாழிடம் கொண்டவர்களுமான அவர்கள் வந்து சேர்வார்கள். போரில் அரக்கனோடு பொருத அவர்கள் உன்னை அணுகுவார்கள்; போரில் ராவணனைக் கொன்று மைதிலியைக் கொண்டுவருவார்கள் என்று சுக்ரீவன் உறுதியளிக்கிறான். பிறகு தன் ஆணைக்குக் கட்டுப்பட்ட வானர வீரனின் அந்தப் பெருமுயற்சியைக் கண்டு, வீரமுடைய மன்னன் மகனான ராமன் மகிழ்ச்சியால் மலர்ந்த நீலோற்பலம் போன்ற தோற்றமுடையவனானான் — மலர்ந்த நீலத் தாமரைபோல அவன் முகம் மலர்ந்தது. சர்க்கத்தின் முடிவில் நீண்ட யாப்பால் கவிஞர் பகுதியை நிறைவுசெய்கிறார்; இதுவே இந்நூலின் முறை. ராமனின் மகிழ்ச்சி இங்கே தன் வலிமையைக் கண்டதால் அல்ல, நண்பனின் முயற்சியைக் கண்டதால் — இதுவே உண்மையான நட்பு. நீலோற்பல உவமையால் அவனுடைய கருமையும் தெளிவும் கொண்ட முகம் சித்திரிக்கப்படுகிறது. இந்தச் சர்க்கத்தோடு சீதையைத் தேடும் பகுதி தொடங்கிவிட்டது என்று அறிய வேண்டும். அடுத்த சர்க்கத்தில் திசைகளிலிருந்து வானரர்கள் வந்து கூடுவது விரிவாக வர்ணிக்கப்படுகிறது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये किष्किन्धाकाण्डेऽष्टात्रिंशः सर्गः॥ ३८॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க