॥वाल्मीकिरामायणम् கிஷ்கிந்தா காண்டம் · சர்க்கம் 37

கிஷ்கிந்தா காண்டம்

சர்க்கம்

எல்லா வானரர்களையும் அழைத்தல்

சுக்ரீவனின் ஆணை, அனுமன் தூதர்களை அனுப்புதல், திசைகளிலிருந்து கோடிக்கணக்கான வானரர்களின் வருகை, இமயத்தில் மகேசுவர யாகம் நடந்த இடம், காணிக்கைகளை ஏற்றல்

மகாத்மாவான லக்ஷ்மணன் இவ்வாறு சொன்னதும், சுக்ரீவன் அருகில் நின்ற அனுமனை நோக்கி இந்தச் சொல்லைச் சொன்னான். அரசன் தானே ஓடுவதில்லை; திறமையான அமைச்சனைப் பணியில் அமர்த்துகிறான் — இதுவே அரசநீதி. அனுமனோ, எந்தக் கட்டளை ஒப்படைக்கப்பட்டாலும் அது தவறாமல் பலன் தரும் அத்தகைய அமைச்சன். முந்தைய சர்க்கத்தில் லக்ஷ்மணனின் சினம் தணிந்தது; இங்கோ பணி தொடங்குகிறது. சுக்ரீவன் சொல்கிறான்: மகேந்திரத்திலும் இமயத்திலும் விந்தியத்திலும் கைலாச சிகரங்களிலும் வாழும் வானரர்கள், மந்தரத்திலும் பாண்டு சிகரத்திலும் ஐந்து மலைகளிலும் தங்கியிருப்பவர்கள், மேற்குத் திசையில் கடலின் கரையில் இளஞ்சூரியனின் நிறத்தோடு எப்போதும் ஒளிரும் மலைகளில் வசிப்பவர்கள், மாலைமேகம் போன்ற ஆதித்யபவனம் என்னும் மலையில் தாமரைமலைக் காட்டைச் சார்ந்து வாழும் அஞ்சத்தக்க வானர வீரர்கள், அஞ்சன மலையில் வாழும் — மைபோன்ற மேகத்தை ஒத்த, யானைகளின் அரசனைப்போலப் பேராற்றல் உடைய — வானரர்கள் ஆகிய அனைவரையும் நான் அறிவேன். மலைகளின் பெயர்களை வரிசையாக எண்ணிச் சொல்வதன் மூலம் சுக்ரீவன் தன் அரசின் பரப்பையும் வானர இனத்தின் பரவலையும் காட்டுகிறான். இந்தக் கணக்கீடு வெறும் நிலவியல் விவரம் அல்ல; ஒரு பெரும் படைதிரட்டலின் தொடக்கம். தன் குடிமக்களின் இருப்பிடங்களை இவ்வளவு நுட்பமாக அறிந்த அரசனின் ஆட்சியும் வெகுதூரம் செல்லும் என்பது இங்கே குறிப்பால் உணர்த்தப்படுகிறது. முன்பு கிஷ்கிந்தைக்கு வெளியே துரத்தப்பட்டிருந்தவன் இப்போது பூமி முழுவதையும் வானரர்களால் நிரப்ப வல்லவனாகிறான். ஆதித்யபவனத்தின் வர்ணனையில் மாலைமேகம் உவமையாகத் தரப்படுகிறது; அதனால் மலையின் சிவப்பும் கருமையும் கலந்த ஒளி சுட்டப்படுகிறது. மைமேக உவமையாலோ வானரர்களின் கருநிறமும் கம்பீரமும் வெளிப்படுகின்றன. இவ்வாறு ஒவ்வொரு சொல்லிலும் உவமைகளால் கவிஞர் படையின் சித்திரத்தை மனத்தில் வரைகிறார். ஐந்து மலைகளின் பெயர்கள் இங்கே குறிப்பிடப்படவில்லை; ஆயினும் அவை தென்னாட்டில் உள்ளவை என்று மரபுவழியில் உரையாசிரியர்கள் சொல்கின்றனர்.

பெருமலைகளின் குகைகளில் வாழும் பொன்னொளி கொண்டவர்கள், மேருவின் பக்கத்துக்குச் சென்றவர்கள், தூம்ர மலையைச் சார்ந்தவர்கள், மகாருண மலையில் இளஞ்சூரியனின் நிறத்தோடு தேனும் மைரேயக் கள்ளும் பருகும் பெருவேகமுடைய வானரர்கள், மிக அழகிய நறுமணம் கமழும் பெருங்காடுகளிலும் தவசிகளின் ஆசிரமங்களால் அழகுபெற்ற வனப்பகுதிகளிலும் எங்கும் இருப்பவர்கள் — பூமியில் உள்ள அந்த அந்த வானரர்கள் அனைவரையும், தூதர்களாக அனுப்பப்படும் மிக வேகமுள்ள வானரர்களைக் கொண்டு, சாமம், தானம் முதலிய உபாயங்களால் விரைவில் அழைத்து வா என்று சுக்ரீவன் ஆணையிடுகிறான். சாமத்தையும் தானத்தையும் குறிப்பிடுவது, அழைப்பு முதலில் இனிமையாக இருக்கட்டும், தண்டனை கடைசியில் மட்டுமே என்பதைச் சுட்டுகிறது. நிறங்களின் பன்முகமும் இங்கே காட்டப்படுகிறது — சிலர் பொன்னொளியர், சிலர் புகைநிறத்தவர், சிலர் இளஞ்சூரிய நிறத்தவர்; வானரப் படை விசுவரூபம்போலத் தோன்றுகிறது. தேனும் மைரேயமும் பருகுவதைக் குறிப்பிடுவதால் வானரர்களின் கட்டற்ற வாழ்வு சுட்டப்படுகிறது; ஆயினும் அவர்கள் அரசனின் ஆணையைப் பின்பற்றுகிறார்கள். ‘அந்த அந்த’ என்ற அடுக்குத்தொடரால் கவிஞர் காட்டுவது — ஒருவரும் விடுபடக் கூடாது, அனைவரும் அழைக்கப்பட வேண்டும். ‘மிக வேகமுள்ள’ என்ற உயர்வுநிலைச் சொல்லால், தூதர்களிலும் சிறந்தவர்களே பணியமர்த்தப்பட வேண்டும் என்று சுட்டப்படுகிறது — பணியின் கனத்துக்கேற்ப ஆளைத் தேர்ந்தெடுப்பதும் அரசநீதியின் ஓர் அங்கம். தவசிகளின் ஆசிரமங்களைக் குறிப்பிடுவதால், அணுகுதற்கரிய மலைகளில் மட்டுமல்லாமல் அமைதியான இடங்களிலும் வானரர்கள் வாழ்வது சுட்டப்படுகிறது.

முன்பு நான் அனுப்பி ஆணையிட்ட பெருவேகமுடைய தூதர்களை விரைவுபடுத்த, நீ மீண்டும் வானரத் தலைவர்களை அனுப்பு. இன்பங்களில் மூழ்கியவர்களும் காலம் கடத்துபவர்களுமான வானரத் தலைவர்கள் அனைவரையும் விரைவில் இங்கே கொண்டுவா. என் ஆணைப்படி பத்து நாட்களுக்குள் வராதவர்கள், அரசாணையைக் களங்கப்படுத்தும் தீயவர்கள்; அவர்கள் கொல்லப்பட வேண்டும் என்று கடுமையாகச் சொல்லப்படுகிறது. என் ஆணைக்குக் கட்டுப்பட்டு நிற்கும் வானரச் சிங்கங்கள் நூறுகளாகவும் ஆயிரங்களாகவும் கோடிகளாகவும் என் கட்டளைப்படி புறப்படட்டும். இங்கே சுக்ரீவனின் சொல்லில் அரசதண்டனையின் கடுமை வெளிப்படுகிறது — அரசனின் ஆணையைக் களங்கப்படுத்துபவன் கொல்லத்தக்கவன். ஆயினும் பத்து நாள் கெடு தரப்படுகிறது; ஏனெனில் நீதி எப்போதும் அவகாசம் தருகிறது. ‘தீர்க்கசூத்திரர்கள்’ (காலம் கடத்துபவர்கள்) என்ற சொல்லால் சோம்பல் பழிக்கப்படுகிறது; பணியில் தாமதமே அரசனுக்குப் பெரும் பகை. ராமனுக்குக் கொடுத்த வாக்கைக் காக்க வேண்டும் என்ற அவசரம் சுக்ரீவனின் உள்ளத்தில் இருக்கிறது; ஆகவே அவன் தன் மக்களிடமும் கடுமையாக இருக்க விரும்புகிறான். மழைக்காலத் தாமதத்தால் தனக்கு நேர்ந்த களங்கம் மீண்டும் நேரக் கூடாது என்பது அவனுடைய எச்சரிக்கை; ஆகவேதான் தண்டனைச் சொல் இவ்வளவு கூர்மையாக இருக்கிறது. நூறு, ஆயிரம், கோடி என்ற எண்ணிக்கை இங்கே தொடங்குகிறது; சர்க்கத்தின் இறுதியில் அது மீண்டும் விரிவாக வருகிறது.

மேகங்களையும் மலைகளையும் ஒத்த, வானத்தையே மூடுவதுபோன்ற, அஞ்சத்தக்க உருவமுடைய வானரச் சிறந்தோர் என் ஆணைப்படி இங்கிருந்து புறப்படட்டும். வழியறிந்த அந்த வானரர்கள் அனைவரும் விரைந்து சென்று, பூமியில் உள்ள எல்லா வானரர்களையும் என் ஆணைப்படி அழைத்து வரட்டும் — என்ற வானர அரசனின் சொல்லைக் கேட்டு, வாயுமைந்தனான அனுமன் எல்லாத் திசைகளுக்கும் பராக்கிரமமுடைய வானரர்களை அனுப்பினான். அவர்கள் விஷ்ணு அடியெடுத்துவைத்த பதத்திலும், பறவைகளும் ஒளிக்கோள்களும் செல்லும் வழியிலும் சென்று, அரசனால் அனுப்பப்பட்டு ஒரு கணத்திலேயே புறப்பட்டுப் போனார்கள். ‘விஷ்ணு அடியெடுத்துவைத்த பதம்’ என்பது வான்வழியின் பெயர் — திரிவிக்கிரமனின் இரண்டாம் அடி அங்கே வைக்கப்பட்டது என்பது புராணப் பிரசித்தி. வானரர்களின் பயணம் இங்கே வான்வழிச் செல்வதாக வர்ணிக்கப்படுகிறது; அவர்கள் பறவைகளோடும் நட்சத்திரங்களோடும் ஒரே வழியைச் சார்கிறார்கள். அனுமனின் பணித்திறன் இங்கே தெரிகிறது — ஆணையைக் கேட்ட மாத்திரத்தில் ஒரு கணத்தில் அவன் எல்லாத் திசைகளிலும் பரவுகிறான்; கேள்வி கேட்பதில்லை, தாமதிப்பதில்லை. வானரச் சிறந்தோரின் வர்ணனையில் மேகம், மலை இரண்டுமே உவமையாக ஆளப்பட்டுள்ளன — மேகம் இயங்குவது, மலை அசையாதது; வானரர்களோ இரு குணங்களும் உடையவர்கள்; வேகத்தில் மேகங்கள், வலிமையில் மலைகள். ‘வழியறிந்தவர்கள்’ என்ற அடைமொழியால் தூதுப்பணிக்கான முதல் தகுதி காட்டப்படுகிறது — வழியறிவே தூதனின் அடிப்படைக் கருவி.

அந்த வானரர்கள் கடல்களுக்கும் மலைகளுக்கும் காடுகளுக்கும் ஏரிகளுக்கும் சென்று, ராமனின் பொருட்டு எல்லா வானரர்களையும் தூண்டினார்கள். காலனின் மரணவேளையைப் போன்ற அரசர்க்கரசன் சுக்ரீவனின் ஆணையைக் கேட்டு, சுக்ரீவனிடம் அச்சமும் ஐயமும் கொண்ட வானரர்கள் வந்து சேர்ந்தார்கள். பிறகு மையை ஒத்த பெருவலிமையுடைய மூன்று கோடி வானரர்கள் அந்த மலையிலிருந்து ராகவன் இருந்த இடத்துக்குப் புறப்பட்டார்கள். சூரியன் மறையும் அந்தச் சிறந்த மலையில் மகிழ்ந்து வாழும், உருக்கிய பொன்னின் நிறமுடைய பத்துக் கோடிப் பேர் கிளம்பினார்கள். கைலாச சிகரங்களிலிருந்து சிங்கத்தின் பிடரிமயிர் போன்ற ஒளியுடைய வானரர்கள் ஆயிரம் கோடிக்கணக்கில் வந்து சேர்ந்தார்கள். ‘அச்சமும் ஐயமும் கொண்ட’ என்ற சொல்லால் கவிஞர் சுட்டுவது — வாலி வதத்துக்குப் பிறகு சுக்ரீவனின் ஆட்சி உறுதிப்பட்டது; அதை மீற எவரும் விரும்பவில்லை. ‘ராமனின் பொருட்டு’ என்ற சொல் இங்கே முக்கியமானது — வானரர்களின் இந்தப் பெருமுயற்சி தன்னலத்துக்காக அல்ல, நண்பனின் காரியம் கைகூடுவதற்காக. திசைகளின் வரிசைப்படி வர்ணனை தொடங்குகிறது; ஒவ்வொரு திசைக்கும் தனி நிறம், தனி வலிமை, தனி எண்ணிக்கை. அஸ்தமன மலைவாசிகளின் உருக்கிய பொன்னிறம் சூரியன் மறையும்போதுள்ள சிவப்பும் மஞ்சளும் கலந்த ஒளியை நினைவூட்டுகிறது; கைலாசவாசிகளின் சிங்கப்பிடரி ஒளி வெண்மையும் பொன்மஞ்சளும் கலந்த நிறத்தைக் காட்டுகிறது. இவ்வாறு நிற வேறுபாட்டாலேயே கவிஞர் திசைகளின் வேறுபாட்டைக் கேட்பவரின் மனத்தில் பதிக்கிறார்.

காய்கனிகளையும் கிழங்குகளையும் உண்டு வாழ்ந்து இமயத்தைச் சார்ந்திருந்தவர்கள் — அவர்கள் ஆயிரம் கோடிகளின் ஆயிரமாக இருந்தார்கள். நெருப்புத்துண்டுகளைப் போன்ற, அஞ்சத்தக்க, அஞ்சத்தக்க செயல்கள் புரியும் வானரர்கள் ஆயிரம் கோடிக்கணக்கில் விந்தியத்திலிருந்து விரைந்து பாய்ந்து வந்தார்கள். பாற்கடலின் கரையில் வாழ்பவர்கள், தமாலக் காடுகளில் வசிப்பவர்கள், தேங்காய் உண்பவர்கள் — அவர்களுடைய எண்ணிக்கைக்கு அளவே இல்லை என்கிறார் கவிஞர். காடுகளிலிருந்தும் குகைகளிலிருந்தும் ஆறுகளிலிருந்தும் பெருவலிமையுடைய வானரர்களின் படை சூரியனையே பருகுவதுபோல வந்தது. பிறரை விரைவுபடுத்தச் சென்ற வீர வானரர்களோ இமயமலையில் அந்தப் பெருமரத்தைக் கண்டார்கள். புண்ணியமான அந்தச் சிறந்த மலையில் முன்பு மகேசுவர யாகம் நடந்தது; அது எல்லாத் தேவர்களின் மனத்தையும் மகிழ்வித்ததும் மிக இனியதுமாக இருந்தது. எண்ணிக்கைகளின் இந்த மிகைக்கூற்று வானர வலிமையின் அளவிடற்கரிய தன்மையை வெளிப்படுத்துகிறது — கோடிகள், ஆயிரம் கோடிகள், ஆயிரம் கோடிகளின் ஆயிரம் என்று படிப்படியாக வளரும் கணக்கு கேட்பவரின் மனத்தில் அளவின்மையையே பதிக்கிறது. ‘சூரியனைப் பருகுவதுபோல’ என்ற தற்குறிப்பேற்றம் படை வானத்தை நிறைத்ததைக் காட்டுகிறது. உணவு வேறுபாட்டாலும் இன வேறுபாடு சுட்டப்படுகிறது — சிலர் காய்கனி கிழங்கு உண்பவர்கள், சிலர் தேங்காய் உண்பவர்கள். பாற்கடல் கரையையும் தமாலக் காடுகளையும் குறிப்பிடுவதால் தென்கடல் கரையின் சித்திரம் முன்வைக்கப்படுகிறது; இது அடுத்த சர்க்கங்களின் திசை வர்ணனைக்கு முன்னறிவிப்புபோலத் தோன்றுகிறது. இமயத்தில் கண்ட பெருமரம் யாகத்தின் அடையாளம்போல நிற்கிறது.

அங்கே வானரர்கள் யாக அன்னத்தின் கசிவிலிருந்து தோன்றிய, அமுதத்தின் சுவைக்கு நிகரான கிழங்குகளையும் கனிகளையும் கண்டார்கள் — யாக அன்னத்தின் கசிவிலிருந்தே அவை தோன்றின என்பது புராணக் கதை. அன்னத்திலிருந்து தோன்றிய தெய்விகமான, மனங்கவரும் அந்தக் கனிகளையும் கிழங்குகளையும் ஒருமுறை உண்பவன் ஒரு மாதம் வரை நிறைவுடன் இருப்பான். கனியுண்ணும் வானர வீரர்கள் அந்தத் தெய்விகக் கிழங்குகளையும் கனிகளையும், தெய்விக மூலிகைகளையும் எடுத்துக்கொண்டார்கள். அந்த யாகசாலையிலிருந்து நறுமணமுள்ள மலர்களையும் வானரர்கள் சுக்ரீவனுக்கு மகிழ்ச்சி தரும் பொருட்டுக் கொண்டுவந்தார்கள். அந்த வானரச் சிறந்தோர் அனைவரும், பூமியில் உள்ள எல்லா வானரர்களையும் விரைந்து தூண்டிவிட்டு, கூட்டங்களுக்கு முன்னால் சென்றார்கள் — தலைவர்கள் எப்போதும் முன்னே செல்வார்கள் என்ற நீதி இங்கே சுட்டப்படுகிறது. யாகத்தின் ஆற்றல் நெடுங்காலம் நிலைத்திருக்கிறது என்பது இங்குள்ள கருத்து; தெய்வச் செயலால் புனிதமான நிலம் தானாகவே அமுதம் போன்ற உணவைப் பிறப்பிக்கிறது. ‘சுக்ரீவனுக்கு மகிழ்ச்சி தரும் பொருட்டு’ என்ற சொல்லால் பணியாளர்களின் தலைவன்மீதான பக்தி வெளிப்படுகிறது — ஆணை இல்லாதிருந்தும் அவர்கள் மலர்களைக் கொண்டுவருகிறார்கள். ‘ஒரு மாதம் நிறைவுடன் இருப்பான்’ என்ற சொல்லால் அந்தக் கனிகளின் தெய்விகத் தன்மையும் மனித உணவிலிருந்து அவை வேறுபட்டவை என்பதும் தெளிவாக்கப்படுகின்றன; இத்தகைய உணவைப் பெற்று வானரர்கள் நீண்ட வழியை எளிதாகக் கடக்க வல்லவர்களாகிறார்கள். மூலிகைகளை எடுத்துக்கொண்டதும் வரவிருக்கும் போரின் நோக்கில் பொருளுள்ளதே.

விரைந்து செல்லும் அந்த வானரர்கள் அதே முகூர்த்தத்தில் வேகமாக, வானரனான சுக்ரீவன் இருந்த கிஷ்கிந்தையை அடைந்தார்கள். எல்லா மூலிகைகளையும் காய்கனி கிழங்குகளையும் எடுத்துக்கொண்டு அந்த வானரர்கள் அவற்றை அவனை ஏற்கச் செய்தார்கள்; இந்தச் சொல்லையும் சொன்னார்கள் — எல்லா மலைகளும் ஆறுகளும் காடுகளும் சுற்றிவரப்பட்டன; பூமியில் உள்ள எல்லா வானரர்களும் உன் ஆணைப்படி வந்துகொண்டிருக்கிறார்கள். இதைக் கேட்டு வானரத் தலைவன் சுக்ரீவன் மகிழ்ந்து, உவந்து, அவர்களுடைய காணிக்கைகள் அனைத்தையும் ஏற்றுக்கொண்டான். காணிக்கையை ஏற்பது அரசனின் அருளைக் குறிக்கிறது; பக்தியோடு தரப்பட்டது சிறிதானாலும் அரசன் அதை மரியாதையோடு ஏற்கிறான் என்பது இங்குள்ள கருத்து. ‘முகூர்த்தத்தில்’ என்ற சொல்லால் வானரர்களின் வேகம் மீண்டும் நினைவூட்டப்படுகிறது — மாதங்களிலும் செய்ய அரிதானதை அவர்கள் ஒரு முகூர்த்தத்தில் சாதிக்கிறார்கள். இவ்வாறு படைதிரட்டல் நிறைவுறுகிறது; அடுத்த சர்க்கத்தில் சுக்ரீவன் லக்ஷ்மணனோடு ராமனிடம் செல்ல ஆயத்தமாகிறான். ‘ஏற்கச் செய்தார்கள்’ என்ற பிறவினை வடிவத்தால் வானரர்களின் வற்புறுத்தல் சுட்டப்படுகிறது — அவர்கள் வெறுமனே கொடுக்கவில்லை, தலைவனை ஏற்கும்படி தூண்டுகிறார்கள்; இதுவே அன்பின் அடையாளம். சர்க்கத்தின் முடிவில் சுக்ரீவனின் மகிழ்ச்சி வர்ணிக்கப்படுகிறது; அதனால் அவனுடைய அரசுரிமை நிலைபெற்றதும், நண்பனின் காரியம் ஆயத்தமானதும் ஆகிய இரண்டுமே சுட்டப்படுகின்றன.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये किष्किन्धाकाण्डे सप्तत्रिंशः सर्गः॥ ३७॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க