॥वाल्मीकिरामायणम् கிஷ்கிந்தா காண்டம் · சர்க்கம் 36

கிஷ்கிந்தா காண்டம்

சர்க்கம்

சுக்ரீவன், லக்ஷ்மணன் இருவரின் மனம் தெளிதல்

லக்ஷ்மணன் தாரையின் சொல்லை ஏற்றல், சுக்ரீவனின் மதம் நீங்குதல், நன்றியுரை, உடன்செல்லும் உறுதிமொழி, லக்ஷ்மணனின் மன்னிப்பு வேண்டல்

தாரை இவ்வாறு பணிவோடும் தர்மம் நிறைந்ததுமாகப் பேசிய சொல்லை, இயல்பிலேயே மென்மையான சௌமித்ரி ஏற்றுக்கொண்டான். அந்தச் சொல் ஏற்கப்பட்டதும், வானரக் கூட்டங்களின் தலைவன் லக்ஷ்மணனிடமிருந்து தனக்கு உண்டான பேரச்சத்தை ஈரமான ஆடையைப்போலக் களைந்தெறிந்தான் — நனைந்த ஆடையை உடலிலிருந்து அகற்றுவதுபோல அவன் அச்சத்தைக் கைவிட்டான். பிறகு வானர அரசன் சுக்ரீவன் தன் கழுத்தில் கிடந்த, பல வண்ணமும் பல சரங்களும் கொண்ட பெரிய மாலையை அறுத்தெறிந்தான்; மதம் நீங்கியவனானான். மாலையை அறுத்தது இங்கே ஒரு குறியீடு — போகத்தின் அடையாளத்தைத் துறப்பதிலேயே கடமையுணர்வு தொடங்குகிறது. வானரர்கள் அனைவரிலும் சிறந்த அவன், அஞ்சத்தக்க வலிமையுடைய லக்ஷ்மணனை மகிழ்விக்கும்படி பணிவான சொல்லைப் பேசினான். இந்தச் சர்க்கத்தில் கதையின் போக்கே மாறுகிறது — சினத்திலிருந்து அருள், மதத்திலிருந்து விவேகம், அச்சத்திலிருந்து நட்பு பிறக்கின்றன. லக்ஷ்மணனுக்குத் தரப்பட்ட ‘மிருதுஸ்வபாவன்’ (இயல்பிலேயே மென்மையானவன்) என்ற அடைமொழி முந்தைய சர்க்கத்தின் சினத்துக்கு முரணாகத் தோன்றலாம்; ஆனால் அதுவே அவனுடைய அடிப்படை இயல்பைக் காட்டுகிறது — சினம் வந்துபோவது, மென்மையே இயல்பானது. ‘நனைந்த ஆடைபோல’ என்ற உவமை மிக நுட்பமானது — ஈரமான ஆடை உடலில் ஒட்டிக்கொண்டு சுமைபோல வருத்துகிறது; களைந்துவிட்டால் உடனே சுகம் தருகிறது; அச்சமும் அப்படியே. ‘விமதன்’ (மதம் நீங்கியவன்) என்ற ஒரே சொல் இந்தச் சர்க்கத்தின் சாரத்தைத் தாங்கி நிற்கிறது.

‘சௌமித்ரியே, அழிந்துபோன செல்வமும் புகழும் நிலையான வானர அரசும் ராமனின் அருளாலேயே மீண்டும் எனக்குக் கிடைத்தன. தன் செயலாலேயே புகழ்பெற்ற அந்தத் தேவனின் அத்தகைய பராக்கிரமத்துக்கு ஒரு பங்காவது கைம்மாறு செய்ய யாரால் இயலும், அரசகுமாரனே? தர்மாத்மாவான ராகவன் தன் சொந்த ஒளியாலேயே சீதையை அடைவான், ராவணனையும் கொல்வான்; நானோ வெறும் துணை மட்டுமே. ஒரே அம்பால் ஏழு பெருமரங்களையும், மலையையும், பூமியையும் பிளந்தவனுக்குத் துணைசெய்வது என்ன பெரிது? லக்ஷ்மணா, எவனுடைய வில்லின் நாணொலியால் மலைகளோடு பூமியே நடுங்கியதோ, அவனுக்குத் துணைவர்களால் என்ன பயன்? ஆயினும், மனிதருள் காளையே, பகைவனான ராவணனைக் கொல்லப் புறப்படும் மன்னனுக்கு முன்னணிப் படையோடு நான் பின்தொடர்ந்து செல்வேன். நம்பிக்கையினாலோ அன்பின் உரிமையினாலோ ஏதேனும் மீறல் நேர்ந்திருந்தால், பணியாளனான என்னுடைய அதை மன்னிக்க வேண்டும்; பிழை செய்யாத பணியாளன் எவனும் இல்லை.’ சுக்ரீவனின் சொல் மூன்று உறுப்புகள் கொண்டது — நன்றியை ஒப்புக்கொள்ளுதல், தன் சிறுமையைச் சொல்லுதல், சேவைக்கு உறுதியளித்தல். அவன் ராமனின் பெருமையை வர்ணிக்கும்போது தன் உதவியின் அற்பத்தையே நிலைநாட்டுகிறான்; இது பணிவின் உச்சம். ஏழு சால மரங்களைத் துளைத்தது, மலையைப் பிளந்தது, நாணொலியால் பூமி நடுங்கியது — முந்தைய சர்க்கங்களில் சொல்லப்பட்ட இந்த மூன்று செயல்களும் இங்கே நினைவுகூரப்படுகின்றன; அவற்றால் துணையின்றியே செயல்படும் ராமனின் ஆற்றல் நிலைநாட்டப்படுகிறது. ஆயினும் அவன் உடன்செல்வதாக உறுதியளிக்கிறான் — உதவி தேவையில்லை என்று அறிந்தும் சேவையைக் கைவிடுவதில்லை; இதுவே பக்தியின் அடையாளம். இறுதியில் ‘பிரேஷ்யன்’ (பணியாளன்) என்று தன்னைச் சேவகன் நிலையில் வைத்து மன்னிப்பு வேண்டுகிறான்; ‘பிழை செய்யாதவன் எவனும் இல்லை’ என்ற பொது நியாயத்தால் தன் குற்றத்தைச் சிறிதாக்குகிறான். ‘யாரால் இயலும்’ என்று கேள்வி வடிவில் சொன்ன வாக்கியம் கைம்மாறு செய்வது இயலாதது என்பதையே உறுதிப்படுத்துகிறது. ‘தேவன்’ என்ற சொல்லால் சுக்ரீவன் ராமனை மனிதருக்கு மேலான நிலையில் வைக்கிறான்; இது இந்தக் காண்டத்தின் அடுத்த சர்க்கங்களில் மீண்டும் மீண்டும் காணப்படுகிறது. ‘வெறும் துணையான என்னால்’ என்பதால் தன் இடத்தையும் அவன் சுட்டிக்காட்டுகிறான்.

இவ்வாறு பேசிய மகாத்மாவான சுக்ரீவனின் சொல்லால் லக்ஷ்மணன் மகிழ்ந்தான்; அன்போடு இவ்வாறு சொன்னான்: ‘வானர அரசே, உன்னைத் தலைவனாகப் பெற்றதால் — அதிலும் இவ்வளவு பணிவுடையவனைப் பெற்றதால் — என் அண்ணன் எல்லா வகையிலும் துணையுடையவனானான். சுக்ரீவா, உன்னுடைய இந்த ஆற்றலாலும், இத்தகைய தூய்மையாலும், வானர அரசின் இணையற்ற செல்வத்தை அனுபவிக்க நீ தகுதியுடையவன். சுக்ரீவா, உன்னைத் துணையாகக் கொண்ட பராக்கிரமசாலியான ராமன் விரைவிலேயே போரில் பகைவர்களைக் கொல்வான்; இதில் ஐயமில்லை. சுக்ரீவா, தர்மம் அறிந்தவனும் நன்றியுடையவனும் போர்களில் பின்வாங்காதவனுமான உன் பேச்சு பொருத்தமானதும் முறையானதுமாகும். வானரர்களில் சிறந்தவனே, என் அண்ணனையும் உன்னையும் தவிர, ஆற்றல் இருந்தும் தன் குறையை அறிந்தவனாக இப்படிப் பேசத் தகுந்தவன் வேறு யார்? வானரர்களுள் காளையே, பராக்கிரமத்திலும் வலிமையிலும் நீ ராமனுக்கு நிகரானவன்; நெடுங்காலத்துக்கு முன்பே தேவர்களால் தரப்பட்ட துணைவன் நீ.’ லக்ஷ்மணனின் பதில் புகழுரை வடிவிலானது — முன்பு ‘அநாரியன், நன்றிகெட்டவன்’ என்று சொன்னவனே இப்போது ‘தர்மம் அறிந்தவன், நன்றியுடையவன்’ என்கிறான்; இவ்விரு சொற்களுக்கிடையிலான முரண் சினம் வந்துபோனதே என்பதை நிரூபிக்கிறது. ‘ஸநாதன்’ (துணையுடையவன்) என்ற சொல்லால் ராமனின் தனிமைக்கு முடிவு வந்ததை அவன் சுட்டுகிறான். ‘வானர அரசின் செல்வத்தை அனுபவிக்க நீ தகுதியுடையவன்’ என்ற வாக்கியத்தால், முன்பு ஐயத்துக்குள்ளான அவனுடைய அரசுரிமையும் ஏற்கப்படுகிறது. ‘என் அண்ணனையும் உன்னையும் தவிர’ என்ற ஒப்பீட்டால் சுக்ரீவன் ராமனுக்குச் சமமான நிலையில் வைக்கப்படுகிறான் — இது நட்புக்குச் செய்யப்படும் மிக உயர்ந்த மரியாதை. ‘தேவர்கள் தந்த துணை’ என்பதால் அவர்களுடைய உறவு தெய்வத்தால் அமைக்கப்பட்டது என்று நிலைநாட்டப்படுகிறது. ‘அதிலும் பணிவுடையவன்’ என்ற சொல்லால் எல்லாக் குணங்களிலும் பணிவே மேலானது என்று குறிப்பிடப்படுகிறது. ‘விரைவில்’ என்ற காலக்குறிப்பால் நம்பிக்கை மீண்டும் நிலைநாட்டப்படுகிறது.

‘ஆனால் வீரனே, இங்கிருந்து விரைவிலேயே என்னோடு புறப்படு; மனைவி கவர்ந்துசெல்லப்பட்ட துயரில் வாடும் உன் நண்பனுக்கு ஆறுதல் சொல். துயரில் மூழ்கிய ராமனின் பேச்சைக் கேட்டு நான் உன்னிடம் கடுஞ்சொற்கள் பேசியதை மன்னித்துவிடு, தோழா.’ இறுதியில் லக்ஷ்மணனே மன்னிப்பு வேண்டுகிறான் — முன்பு கடிந்துகொண்டவனே நட்பை நிலைநாட்டுகிறான்; ‘தோழா’ என்ற விளியால் சண்டையின் முடிவும், அடுத்த பணியின் தொடக்கமும் குறிக்கப்படுகின்றன. இவ்விரு சுலோகங்களிலும் வினைச்சொற்கள் ஏவல் வடிவில் உள்ளன — ‘புறப்படு’, ‘ஆறுதல் சொல்’, ‘மன்னித்துவிடு’; ஆணையின் வடிவமும் இங்கே வேண்டுகோள் வடிவமாகிறது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये किष्किन्धाकाण्डे षट्त्रिंशः सर्गः॥ ३६॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க