சர்க்கம்
தாரை லக்ஷ்மணனைச் சமாதானப்படுத்துதல்
சுக்ரீவன் குற்றமற்றவன் என்று நிறுவுதல், விசுவாமித்திரரின் எடுத்துக்காட்டு, கோபத்தைத் தடுத்தல், ராட்சசர்களின் வலிமையின் வர்ணனை, வானரப் படையின் வருகையைத் தெரிவித்தல்
ஒளியால் கொழுந்துவிட்டெரிவது போல அவ்வாறு பேசிக்கொண்டிருந்த சௌமித்ரியிடம், நட்சத்திரங்களின் தலைவனான சந்திரனைப் போன்ற முகம் கொண்ட தாரை சொன்னாள் — ‘லக்ஷ்மணா, இவ்வாறு பேசக் கூடாது; இவன் கடுஞ்சொல்லுக்கு உரியவன் அல்லன். வானரர்களின் தலைவனான இவன், குறிப்பாக உன் வாயிலிருந்து இதைக் கேட்கத் தகுந்தவன் அல்லன். சுக்ரீவன் நன்றி கெட்டவன் அல்லன், வஞ்சகன் அல்லன், கொடியவன் அல்லன், பொய் பேசுபவன் அல்லன், வானரத் தலைவன் கோணல் புத்திக்காரனும் அல்லன். வீரனே, மற்றவர்களால் செய்ய முடியாததாக இருந்த, ராமன் போரில் செய்த அந்த உதவியை வீரனான இந்த வானரன் மறக்கவில்லை.’ தாரையின் பேச்சு தொடக்கத்திலேயே ஐந்து மறுப்புகளோடு தொடங்குகிறது — நன்றி கெட்டவன், வஞ்சகன், கொடியவன், பொய் பேசுபவன், கோணல் புத்திக்காரன் அல்லன் என்று; லக்ஷ்மணன் சொன்ன குற்றச்சாட்டுகள் ஒவ்வொன்றாக மறுக்கப்படுகின்றன. ‘தவ வக்த்ராத்’ (உன் வாயிலிருந்து) என்ற சொல்லால் அவள் உணர்த்துகிறாள் — மற்றவர்களிடமிருந்து பொறுக்கலாம், நண்பனிடமிருந்து பொறுக்க முடியாது; உறவின் பெருமையே கூர்மையைக் கொண்டு வருகிறது. ‘நைவம் லக்ஷ்மண வக்தவ்ய:’ (லக்ஷ்மணா, இவ்வாறு பேசக் கூடாது) என்ற தொடக்கத்தாலேயே அவள் கோபத்தின் மூலத்தை அல்ல, சொல்லின் வடிவத்தையே தடுக்கிறாள்; பொருள் பின்னர் ஆராயப்படுகிறது. இவ்வாறு வாதத்தின் தொடக்கத்திலேயே அவள் அமைதிக்கான களத்தை அமைக்கிறாள். லக்ஷ்மணனோ மறுமொழி சொல்லவில்லை — அவன் மௌனமே தாரையின் சொற்களின் வலிமையைக் குறிக்கிறது.
‘பகைவரை வாட்டுபவனே, ராமனின் அருளால்தான் இந்தச் சுக்ரீவன் புகழையும், நிலையான வானர அரசையும், ருமையையும், என்னையும் அடைந்தான். முன்பு மிகுந்த துயரத்தோடு கிடந்த அவன், இந்த உயர்ந்த சுகத்தை அடைந்து, விசுவாமித்திர முனிவரைப் போல உரிய காலம் வந்ததை அறியாமல் இருக்கிறான். லக்ஷ்மணா, தர்மாத்மாவான மாமுனிவர் விசுவாமித்திரர் கிருதாசியிடம் பற்றுக்கொண்டு பத்து ஆண்டுகளை ஒரு பகலாகக் கருதினார் என்று சொல்வார்கள். காலம் அறிந்தவர்களில் சிறந்தவரும் பெரும் தேஜஸ் கொண்டவருமான விசுவாமித்திரரே வந்த காலத்தை அறியவில்லை என்றால், சாதாரண ஒருவனைப் பற்றிச் சொல்லவும் வேண்டுமா? லக்ஷ்மணா, உடலின் இயல்புகளுக்கு ஆட்பட்டு, களைத்து, இன்பங்களில் இன்னும் திருப்தியடையாத இவனுடைய குற்றத்தை ராமன் இங்கே மன்னிக்க வேண்டும்.’ விசுவாமித்திரரின் எடுத்துக்காட்டு இங்கே மிக நுட்பமானது — தவச்செல்வரே காலத்தை மறக்கிறார் என்றால், இன்பத்தில் மூழ்கிய வானர அரசன் எப்படி மறக்காமல் இருப்பான்; குற்றம் ஏற்கப்படுகிறது, ஆனால் மனித இயல்பின் பொதுத்தன்மையால் மென்மையாக்கப்படுகிறது. ‘ராமப்ரஸாதாத்’ (ராமனின் அருளால்) என்ற சொல்லால் அவள் உதவியை மறைத்துக் காக்கவில்லை, முதலிலேயே முழுமையாக ஒப்புக்கொள்கிறாள்; ஒப்புக்கொள்வதே மன்னிப்பு வேண்டுவதற்கான அடித்தளம். விசுவாமித்திரரின் கதை பால காண்டத்தில் சொல்லப்பட்டுள்ளது. ‘பத்து ஆண்டுகள் ஒரு பகல் போல’ என்ற மிகைக்கூற்றால் காலம் பற்றிய மயக்கத்தின் இயல்புத்தன்மை காட்டப்படுகிறது. ‘தேஹதர்மம்’ (உடலின் இயல்புகள்) என்ற சொல்லால் உணவு, உறக்கம், புணர்ச்சி முதலான உடல் இயல்புகள் குறிக்கப்படுகின்றன; இவை விலங்குகளுக்கும் பொதுவானவை — ஆகவே அவற்றில் தவறுவது மனிதப் பலவீனமே, தீமை அல்ல.
‘அன்பனே லக்ஷ்மணா, உண்மைப் பொருளை உறுதியாக அறியாமல், சாதாரண மனிதனைப் போல திடீரென்று கோபத்தின் வசப்படுவது உனக்குத் தகாது. ஆண்களில் காளை போன்றவனே, உன்னைப் போன்ற மனவலிமை கொண்டவர்கள் ஆராயாமல் திடீரென்று கோபத்துக்கு அடிபணிவதில்லை. தர்மம் அறிந்தவனே, மனம் ஒருமுகப்பட்ட நான் சுக்ரீவனுக்காக உன்னைச் சமாதானப்படுத்துகிறேன்; கோபத்தால் எழுந்த இந்தப் பெரும் சினம் கைவிடப்படட்டும். ராமனுக்கு இனியது செய்வதற்காக ருமையையும், என்னையும், அங்கதனையும், அரசையும், செல்வத்தையும் தானியத்தையும் கால்நடைகளையும் சுக்ரீவன் துறப்பான் என்பது என் கருத்து. அந்த இழிந்த ராட்சசனைக் கொன்று, சந்திரனை ரோகிணியோடு சேர்ப்பது போல, சுக்ரீவன் ராகவனைச் சீதையோடு சேர்த்து வைப்பான்.’ அவளுடைய வாதம் இருவகையானது — முதலில் லக்ஷ்மணனின் இயல்பையே நினைவூட்டுகிறாள், பிறகு சுக்ரீவனின் துறக்கும் ஆற்றலைச் சொல்கிறாள்; ‘ருமையையும் என்னையும்’ என்று தன்னையும் துறக்கப்படும் பொருள்களில் எண்ணுவதன் மூலம் அவள் தன்னலமின்மையையே நிறுவுகிறாள். ‘உண்மைப் பொருளை உறுதியாக அறியாமல்’ என்ற சொல்லால் அவள் நீதியின் அடிப்படையை நினைவூட்டுகிறாள் — தண்டனைக்கு முன் விசாரணை. ‘சாதாரண மனிதனைப் போல’ என்ற உவமையால் லக்ஷ்மணனின் சொந்தப் பெருமையே சான்றாக்கப்படுகிறது; உயர்நிலையில் இருப்பவனுக்குத் திடீர்க் கோபம் அழகல்ல. ‘ப்ரஸாதயே த்வாம் தர்மஜ்ஞ’ (தர்மம் அறிந்தவனே, உன்னைச் சமாதானப்படுத்துகிறேன்) என்ற விளியால் அவள் அவனுடைய தர்ம அறிவிலேயே அடைக்கலம் புகுகிறாள். அங்கதனின் பெயர் இங்கே வல்கேட் பாடத்தில் மட்டுமே காணப்படுகிறது; திறனாய்வுப் பதிப்பிலோ ‘கபிராஜ்யம்’ (வானர அரசு) என்ற பாடம் உள்ளது — மகனின் பெயரைக் குறிப்பிடுவதால் துறவின் கூர்மை பெருகுகிறது. இவ்வாறு வாதமும் உணர்வும் சேர்ந்து அவளுடைய சொற்களை வலிமையாக்குகின்றன.
‘இலங்கையில் ராட்சசர்கள் நூறு கோடி ஆயிரங்களும், பல்லாயிரங்களும், முப்பத்தாறாயிரங்களும், நூறுகளும் இருக்கிறார்கள் என்று சொல்லப்படுகிறது. விரும்பிய உருவம் எடுக்கும், வெல்ல முடியாத அந்த ராட்சசர்களைக் கொல்லாமல், மைதிலியைக் கவர்ந்து சென்ற அந்த ராவணனைக் கொல்ல இயலாது. லக்ஷ்மணா, துணையின்றிப் போரில் அவர்களைக் கொல்ல இயலாது; குறிப்பாக, சுக்ரீவன் இல்லாமல் கொடுஞ்செயல் புரியும் ராவணனைக் கொல்ல இயலாது.’ இங்கே எண்ணிக்கையின் வர்ணனை வெறும் உயர்வு நவிற்சி அல்ல — துணையின் தேவையை நிறுவுவதற்காகவே அது ஆளப்படுகிறது; கோபத்தால் காரியம் நிறைவேறாது, ஒன்றுதிரட்டுவதாலேயே நிறைவேறும் என்பது தாரையின் நீதி. ‘கில’ (என்று சொல்லப்படுகிறது) என்ற சொல்லால், கேள்விப்பட்டது மட்டுமே தன் சான்று, நேரில் கண்டது அல்ல என்று அவளே சொல்கிறாள்; இங்கே பேசுபவளின் நம்பகத்தன்மை காக்கப்படுகிறது. மூன்று வரிகளுமே ஒரே முடிவை நிறுவுகின்றன — துணை கட்டாயம் தேவை.
‘விஷயம் அறிந்த வானரத் தலைவன் வாலி இவ்வாறு சொல்லியிருந்தான்; இந்தச் செய்தி எங்கிருந்து வந்தது என்பது எனக்குத் தெளிவாகத் தெரியாது — அவன் சொன்னதைக் கேட்டதாலேயே சொல்கிறேன். உனக்கு உதவுவதற்காகவே, போருக்கு மிகப் பல வானர வீரர்களைக் கொண்டு வருவதற்காக, வானரர்களில் சிறந்தவர்கள் அனுப்பப்பட்டிருக்கிறார்கள். பராக்கிரமம் மிக்க, பெருவலிமை கொண்ட அவர்களை எதிர்பார்த்துக்கொண்டிருப்பதால்தான், ராகவனின் காரியத்தை நிறைவேற்றுவதற்காக, இந்த வானரத் தலைவன் இன்னும் புறப்படவில்லை. சௌமித்ரியே, சுக்ரீவன் முன்பே எவ்வாறு நன்கு ஏற்பாடு செய்திருந்தானோ அதன்படி, பெருவலிமை கொண்ட அந்த வானரர்கள் அனைவரும் இன்றே வந்து சேர வேண்டும். ஆயிரம் கோடிக் கரடிகளும், நூற்றுக்கணக்கான கோலாங்கூலங்களும் (பசுவின் வால் போன்ற வால் கொண்ட குரங்குகள்), காகுத்ஸ்தா, ஒளிவீசும் தேஜஸ் கொண்ட பல கோடி வானரர்களும் இன்று உன்னிடம் வந்து சேர்வார்கள்; பகைவரை அடக்குபவனே, கோபத்தைக் கைவிடு. கோபத்தால் சிவந்த உன் இந்த முகத்தையும், இரத்தம் போன்ற உன் கண்களையும் பார்த்து, வானரர் தலைவனின் மனைவியர் அமைதி அடையவில்லை — முதலில் நேர்ந்த அச்சத்தை நினைவுகூர்வதால் நாங்கள் அனைவரும் அஞ்சிக்கொண்டிருக்கிறோம்.’ கடைசிச் சுலோகம் நீண்ட விருத்தத்தில் அமைந்துள்ளது; பெண்களின் அச்சத்தோடு சர்க்கம் நிறைவடைகிறது; அதனால் லக்ஷ்மணனின் கோபத்தின் பயங்கரம் மீண்டும் சித்தரிக்கப்படுகிறது. ‘ஆகமஸ்து ந மே வ்யக்த:’ (இந்தச் செய்தி எங்கிருந்து வந்தது என்பது எனக்குத் தெளிவாகத் தெரியாது) என்ற வாக்கியத்தால் தாரை தன் அறிவின் எல்லையையும் தெளிவாகச் சொல்கிறாள் — இது அவளுடைய உண்மை நிலைப்பாடு. இருபத்திரண்டாம் சுலோகம் மூன்று அரைச் சுலோகங்களில் அமைந்துள்ளது; அதனால் எண்ணிக்கையின் வர்ணனை நிறைவடைகிறது. இறுதியில் அவள் வாதத்தைக் கைவிட்டு உணர்வைச் சார்கிறாள் — பெண்களின் அச்சமே இறுதி ஆயுதம்; பெண்களுக்கு அச்சம் உண்டாக்கும் வீரன் தானாகவே அடங்கிவிடுவான் என்பது உலக இயல்பு. ‘புரா யதா’ (முன்பே எவ்வாறு) என்ற சொல்லால் இது வாக்குறுதியைக் காப்பதே என்று உணர்த்தப்படுகிறது, புதிய முடிவு அல்ல; ஆகவே லக்ஷ்மணனின் குற்றச்சாட்டு தானாகவே மறுக்கப்படுகிறது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये किष्किन्धाकाण्डे पञ्चत्रिंशः सर्गः॥ ३५॥