॥वाल्मीकिरामायणम् கிஷ்கிந்தா காண்டம் · சர்க்கம் 34

கிஷ்கிந்தா காண்டம்

சர்க்கம்

லக்ஷ்மணன் சுக்ரீவனைக் கடிந்துகொள்ளுதல்

சுக்ரீவனின் நடுக்கம், ஆசனத்திலிருந்து எழுதல், அரச தர்ம உபதேசம், நன்றி கெட்டவனைப் பழித்தல், வாலியின் வழியைச் சுட்டுதல்

எவராலும் தடுக்கப்படாமல் உள்ளே நுழைந்த, கோபமுற்ற, ஆண்களில் காளை போன்ற லக்ஷ்மணனைக் கண்டு சுக்ரீவனின் புலன்கள் கலங்கின. ‘அப்ரதிஹதம்’ (தடுக்கப்படாதவன்) என்ற சொல்லால், ஏழு கட்டுகளின் காவலும் அவனைத் தடுக்கவில்லை என்று அறியப்படுகிறது. ஒளியால் கொழுந்துவிட்டெரிவது போலப் பெருமூச்சு விட்டுக்கொண்டிருந்த, தமையனின் துயரத்தால் வெந்த தசரத மைந்தனைக் கண்டு, வானரர்களில் சிறந்தவன் பொன் ஆசனத்தை விட்டு எழுந்து பாய்ந்தான் — மகேந்திரனின் நன்கு அலங்கரிக்கப்பட்ட பெரும் கொடிக்கம்பம் உயர்த்தப்பட்டது போல. எழுந்த அவனைத் தொடர்ந்து ருமை முதலான பெண்களும் எழுந்தனர் — வானில் முழுநிலவைத் தொடர்ந்து நட்சத்திரக் கூட்டங்கள் போல; இந்த உவமை சுக்ரீவனின் இன்பச் சூழலை அழகாகச் சித்தரிக்கிறது, ஆனால் அதிலேயே குற்றமும் உணர்த்தப்படுகிறது. சிவந்த கண்களோடு, ஒளி மிக்க அவன் கைகூப்பியவாறு முன்னே வந்தான்; பெரும் கற்பக மரம் போல அங்கே நின்றான். ருமையைத் துணையாகக் கொண்டு, பெண்களுக்கு நடுவே, நட்சத்திரங்களோடு கூடிய சந்திரனைப் போல நின்ற சுக்ரீவனைக் கண்டு, கோபமுற்ற லக்ஷ்மணன் பேசினான். கண்களின் சிவப்பு மதுமயக்கத்தின் அடையாளம், கைகூப்புதலோ பணிவின் அடையாளம் — இரண்டும் ஒரே நேரத்தில் நிலவுகின்றன. இங்கே கவி சுக்ரீவனின் நடுக்கத்தைப் படிப்படியாகக் காட்டுகிறார் — முதலில் புலன்களின் கலக்கம், பிறகு ஆசனத்திலிருந்து எழுதல், பிறகு கைகூப்புதல், இறுதியில் மௌனமாக நிற்றல். அவன் ஒரு சொல்லும் பேசவில்லை; லக்ஷ்மணனே முதலில் பேசுகிறான். ‘கற்பக மரம் போல’ என்ற உவமையால் அவனுடைய நிலைத்தன்மையும் பெருமையும் உணர்த்தப்படுகின்றன; ஆனால் கற்பக மரம் தானாக நகர்வதில்லை — இதுவே அவன் குற்றத்தின் உருவம். பெண்களின் சூழல் இங்கே அழகாக வர்ணிக்கப்படுகிறது; ஆனால் லக்ஷ்மணனின் பார்வையில் அதுவே குற்றத்துக்குச் சாட்சியாகிறது. நட்சத்திரக் கூட்ட உவமையால் பெண்களின் மிகுதியும் உணர்த்தப்படுகிறது.

‘மனவலிமையும் உயர்குடிப் பிறப்பும் கொண்டு, இரக்கமுள்ளவனாக, புலன்களை வென்றவனாக, நன்றியுள்ளவனாக, உண்மை பேசுபவனாக இருக்கும் அரசனே உலகில் போற்றப்படுகிறான். உதவி செய்த நண்பர்களின் முன்னிலையில் அதர்மத்தில் நின்று வாக்குறுதியைப் பொய்யாக்கும் அரசனைவிடக் கொடியவன் யார்? குதிரையைப் பற்றிய பொய்யால் ஒருவன் நூறு பேரைக் கொன்ற பாவத்தையும், பசுவைப் பற்றிய பொய்யால் ஆயிரம் பேரைக் கொன்ற பாவத்தையும் அடைகிறான்; மனிதனைப் பற்றிய பொய்யாலோ ஒருவன் தன்னையும் தன் சுற்றத்தையும் கொல்கிறான். முன்பு நண்பர்களின் உதவியால் காரியம் நிறைவேறப் பெற்று, அதற்குப் பதில் உதவி செய்யாதவன் நன்றி கெட்டவன்; வானரத் தலைவனே, அவன் எல்லா உயிர்களாலும் கொல்லத் தக்கவன். வானரனே, நன்றி கெட்டவனைக் கண்டு கோபமுற்ற பிரம்மன் பாடிய, எல்லா உலகங்களாலும் வணங்கப்படும் இந்தச் சுலோகத்தைக் கேள் — பசுவைக் கொன்றவனுக்கும், கள்ளருந்துபவனுக்கும், திருடனுக்கும், விரதத்தை முறித்தவனுக்கும் சான்றோர் பரிகாரம் விதித்துள்ளனர்; நன்றி கெட்டவனுக்கோ பரிகாரமே இல்லை.’ இவ்வாறு லக்ஷ்மணன் முதலில் பொது நீதியைச் சொல்லி, பிறகுதான் தனிநபரைத் தொடுகிறான்; பழிப்பிலும் சாஸ்திர முறை காக்கப்படுகிறது. லக்ஷ்மணனின் உபதேசம் மூன்று படிகளில் அமைந்துள்ளது — முதலில் அரசனின் குணங்கள், பிறகு பொய்யின் ஏற்றத்தாழ்வு, இறுதியில் நன்றி கெட்டவனுக்குப் பரிகாரமின்மை. பொய்யின் குற்றத்தில் குதிரையைவிடப் பசு, பசுவைவிட மனிதன் கனமானது என்று படிப்படியாகப் பாவத்தின் பெருக்கம் காட்டப்படுகிறது; மனிதனைப் பற்றிய பொய்க்கோ அளவே சொல்லப்படவில்லை, ஏனெனில் அது தற்கொலைக்கு நிகரானது. பிரம்மனின் சுலோகத்தை மேற்கோள் காட்டி அவன் தன் கருத்தைச் சாஸ்திரச் சான்றால் உறுதிப்படுத்துகிறான். இவ்வாறு பழிப்பும் வெறும் கோபத்தின் வடிவமாக இல்லாமல் நீதிசாஸ்திரத்தின் வடிவம் பெறுகிறது. ‘நிஷ்க்ருதி:’ என்ற சொல் இங்கே பிராயச்சித்தம் என்ற பொருளில் உள்ளது; சாஸ்திரத்தில் மகாபாதகங்களுக்கும் பிராயச்சித்தம் சொல்லப்பட்டுள்ளது, நன்றி கெட்டதற்கோ எதுவும் இல்லை — இதுவே சுலோகத்தின் கூர்மையான உட்பொருள். ‘மித்ராணாம் உபகாரிணாம்’ (உதவி செய்த நண்பர்களின்) என்ற இரு அடைமொழிகளால், உதவி செய்த நண்பனை ஏமாற்றுவதே மிகக் கனமான குற்றம் என்று நிறுவப்படுகிறது.

‘வானரனே, நீ இழிந்தவன், நன்றி கெட்டவன், பொய் பேசுபவன்; ஏனெனில் முன்பு ராமனின் உதவியால் காரியம் நிறைவேறப் பெற்ற நீ, அதற்குப் பதில் உதவி செய்யவில்லை. வானரனே, காரியம் நிறைவேறிய நீ பதில் உதவி செய்ய விரும்பியிருந்தால், ராமனுக்காகச் சீதையைத் தேடுவதில் முயற்சி செய்திருக்க வேண்டும் அல்லவா? அத்தகைய நீ இழிந்த இன்பங்களில் பற்றுக்கொண்டு, பொய்யான வாக்குறுதி அளித்தவனாகிவிட்டாய்; தவளையின் குரலில் கத்தும் பாம்பு போன்றவன் நீ என்பதை ராமன் அறியவில்லை.’ இந்தப் பாம்பு உவமையே மிகக் கூர்மையானது — தவளையின் குரலால் ஏமாற்றும் பாம்பைப் போல, நீ நட்புச் சொற்களால் ராமனையே ஏமாற்றுகிறாய் என்பது கருத்து; இந்தி விளக்கவுரையும் இதே பொருளையே விளக்குகிறது. இழிந்தவன், நன்றி கெட்டவன், பொய் பேசுபவன் என்ற மூன்று அடைமொழிகளால் அவன் மூன்று குற்றங்களையும் ஒருசேர எண்ணுகிறான்; இவை முன்பு சொன்ன சாஸ்திரத்தின் நடைமுறைப் பயன்பாடுகளே. ‘கிராம்யேஷு போகேஷு’ (இழிந்த இன்பங்களில்) என்ற சொல்லால் புலனின்பங்களின் தாழ்மை உணர்த்தப்படுகிறது.

‘பாவியும் தீய மனம் கொண்டவனுமான நீயும், இரக்கம் உணர்ந்த, பெரும் பேறு பெற்ற மகாத்மாவான ராமனால் வானரர்களின் அரசுக்கு உயர்த்தப்பட்டாய். மகாத்மாவான ராகவன் செய்த உதவியை நீ மதிக்கவில்லை என்றால், உடனேயே கூரிய அம்புகளால் கொல்லப்பட்டு வாலியைக் காண்பாய். வாலி கொல்லப்பட்டுச் சென்ற வழி இன்னும் குறுகிவிடவில்லை; சுக்ரீவா, ஒப்பந்தத்தில் நிலைத்து நில், வாலியின் வழியைப் பின்பற்றாதே. இக்ஷ்வாகு குலத்தில் சிறந்தவனின் வில்லிலிருந்து புறப்படும் வஜ்ரம் போன்ற அம்புகளை நீ நிச்சயமாகக் காணவில்லை; ஆகவேதான் சுகமாக இருந்துகொண்டு இன்பங்களை அனுபவிக்கிறாய், ராமனின் காரியத்தை மனத்தால்கூட எண்ணிப் பார்ப்பதில்லை.’ கடைசிச் சுலோகம் நீண்ட விருத்தத்தில் அமைந்துள்ளது; அதனால் சர்க்கத்தின் இறுதியில் கண்டனத்தின் குரல் உயர்கிறது. ‘வாலிபதம்’ (வாலியின் வழி) என்ற சொல்லால் மரணப் பாதை குறிக்கப்படுகிறது; வாலியின் வதமே இங்கே கண்கூடான சான்று என்பதால் இந்த அச்சுறுத்தல் மிகக் கூர்மையானது. ஆயினும் ‘ஒப்பந்தத்தில் நிலைத்து நில்’ என்ற சொல்லால் வழியும் காட்டப்படுகிறது — தண்டனை நோக்கமல்ல, வாக்குறுதியைக் காப்பதே நோக்கம். இறுதியில் ‘மனத்தால்கூட எண்ணிப் பார்ப்பதில்லை’ என்ற வாக்கியத்தால், செயலுக்கு முந்தைய எண்ணம்கூட இல்லை என்ற கனமான குற்றச்சாட்டு வைக்கப்படுகிறது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये किष्किन्धाकाण्डे चतुस्त्रिंशः सर्गः॥ ३४॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க