சர்க்கம்
லக்ஷ்மணன் கிஷ்கிந்தைக்குள் நுழைதலும் தாரையின் சொற்களும்
கிஷ்கிந்தை நகரின் வர்ணனை, அந்தப்புரத்தில் லக்ஷ்மணனின் நாணமும் சினமும், சுக்ரீவனின் நடுக்கம், தாரையின் ஆறுதல் மொழிகள், சுக்ரீவனைக் காணுதல்
ராமனால் கட்டளையிடப்பட்ட, பகைவீரர்களை அழிக்கும் லக்ஷ்மணன், ராமனின் ஆணையின்படியே அழகிய கிஷ்கிந்தைக் குகைக்குள் நுழைந்தான். ‘ராமசாஸனாத்’ (ராமனின் ஆணையின்படி) என்ற சொல்லால் கவி உணர்த்துகிறார் — அவன் தன் விருப்பப்படி வரவில்லை, தமையனின் கட்டளையாலேயே வந்தான்; ஆகவே அவனுடைய கோபமும் பிறருடையது, தன்னுடையது அல்ல. வாயிலில் நின்ற பேருடல் கொண்ட பெருவலிமை வாய்ந்த வானரர்கள் அனைவரும் அவனைக் கண்டதும் கைகூப்பி நின்றனர்; வழியை மறிக்கவில்லை. அவர்கள் வலிமை மிக்கவர்களாக இருந்தும் பணிவோடு தலைவணங்கினர். ஆனால் பெருமூச்சு விட்டுக்கொண்டிருந்த, கோபமுற்ற தசரத மைந்தனைக் கண்டு அவர்கள் நடுங்கினர்; அவனைச் சூழ்ந்து நிற்கவும் இல்லை — காவலின் கட்டுப்பாடு அச்சத்தால் தளர்ந்தது. இங்கே கவி காட்டுகிறார் — ஆயுதம் பயன்படுத்தாமலேயே லக்ஷ்மணனின் முகமே வாயில் காவலர்களை விலகச் செய்கிறது; பெருமூச்சே அவனுடைய முதல் ஆயுதம். குகைக்குள் நுழைவதோடு கதையின் புதிய அங்கம் இங்கே தொடங்குகிறது.
ஒளி மிக்க அவன் ஒரு பெரும் குகையைக் கண்டான் — ரத்தினமயமானது, தெய்வீகமானது, பூத்துக் குலுங்கும் காடுகள் கொண்டது, அழகானது, ரத்தினங்கள் நிறைந்தது. குகை என்று சொல்லப்பட்டாலும் அது ஒரு நகரமே; மலைக்குள் அமைந்த நகரம் என்பதே கிஷ்கிந்தையின் தனிச்சிறப்பு. அது மாளிகைகளாலும் அரண்மனைகளாலும் நெருக்கமாக நிறைந்து, பலவகை ரத்தினங்களால் அழகுற்று, விரும்பிய பலன்களையெல்லாம் தரும் பூத்த மரங்களால் செழித்திருந்தது. விரும்பிய உருவம் எடுப்பவர்களும், தேவர்கள் கந்தர்வர்களின் புதல்வர்களும், தெய்வீக மாலைகளையும் ஆடைகளையும் அணிந்தவர்களும், காண்பதற்கு இனியவர்களுமான வானரர்களால் அது அழகுற்று விளங்கியது — இங்கே வானரர்களும் தெய்வீக மக்களைப் போல வர்ணிக்கப்படுகிறார்கள், காட்டில் திரிபவர்களாக அல்ல. சந்தனம், அகில், தாமரை ஆகியவற்றின் மணங்களாலும், மைரேயம் முதலான மதுக்களின் நறுமணத்தாலும் அதன் பெருவீதிகள் மணம் கமழ்ந்தன; மதுவின் மணமும் நகரத்தின் அழகின் ஓர் அங்கம் என்று உணர்த்தப்படுகிறது; இதுவே பின்னர் லக்ஷ்மணனின் பழிப்புக்குக் காரணமாகும். விந்திய, மேரு மலைச்சிகரங்களைப் போன்ற பல அடுக்குகள் கொண்ட மாளிகைகளையும், தெளிந்த மலையாறுகளையும் ராகவனின் தம்பி அங்கே கண்டான். இந்த வர்ணனையால் கவி நகரத்தின் செழிப்பை நிறுவுகிறார்; அதன் இன்பத்தில் மூழ்கிய சுக்ரீவன் தன் வாக்குறுதியை மறந்தான். ரத்தினங்கள், காடுகள், மாளிகைகள், நறுமணங்கள், அரண்மனைகள், ஆறுகள் — ஆறு அங்கங்களாலும் நிறைவான நகரம் இது. ‘ஸர்வகாமபலை: வ்ருக்ஷை:’ (விரும்பிய பலன்களையெல்லாம் தரும் மரங்களால்) என்ற சொல்லால் விருப்பம் மட்டுமே போதும், பலன் தரும் மரங்கள் சொல்லப்படுகின்றன; எங்கே எல்லா ஆசைகளும் நிறைவேறுகின்றனவோ அங்கே கடமையை நினைவில் கொள்வது அரிது என்பது குறிப்புப் பொருள். லக்ஷ்மணனோ இந்த அழகைப் பாராட்டும் பார்வையில் காணவில்லை, கவனக்குறைவுக்குச் சான்றாகவே காண்கிறான். இந்த நகரம் வாலியால் அனுபவிக்கப்பட்டது, இப்போது சுக்ரீவனால்; இன்பமோ இருவருக்கும் ஒன்றே.
அரச வீதியில் அவன் அங்கதனின் அழகிய இல்லத்தைக் கண்டான்; அவ்வாறே மைந்தன், த்விவிதன், கவயன், கவாக்ஷன், கஜன், சரபன் ஆகியோரின் இல்லங்களையும்; வித்யுன்மாலி, சம்பாதி, சூர்யாக்ஷன், அனுமன், வீரபாகு, சுபாகு, மகாத்மாவான நளன் ஆகியோரின் இல்லங்களையும்; குமுதன், சுஷேணன், தாரன், ஜாம்பவான், ததிவக்த்ரன், நீலன், சுபாடலன், சுநேத்ரன் ஆகியோரின் இல்லங்களையும் கண்டான். இந்தப் பெயர்ப் பட்டியல் வெறும் அழகுக்காக அல்ல — இந்த வீரர்களே பின்னர் சீதையைத் தேட அனுப்பப்படுகிறார்கள்; ஆகவே கவி அவர்களை முன்கூட்டியே அறிமுகப்படுத்துகிறார். மகாத்மாக்களான இந்த வானரத் தலைவர்களின் உறுதியான சிறந்த இல்லங்களை லக்ஷ்மணன் கண்டான். அவை வெண்மேகம் போலத் தூய ஒளி கொண்டவை, நறுமணங்களும் மாலைகளும் கொண்டவை, மிகுந்த செல்வமும் தானியமும் கொண்டவை, பெண்களில் சிறந்தவர்களால் அழகுற்றவை. செல்வம், தானியம், மாலைகள், பெண்கள் — நான்குமே செழிப்பின் அடையாளங்கள்; இவற்றால் வானர அரசின் வளம் முழுமையாக உணர்த்தப்படுகிறது. இல்லங்களின் வர்ணனையில் ‘மஹாஸாராணி’ என்ற அடைமொழி உறுதியையும் மதிப்பையும் ஒருசேரக் குறிக்கிறது. இந்த இல்லங்கள் அரச வீதியிலேயே காணப்படுவதால் வானர அரசில் தலைவர்களின் மதிப்பு வெளிப்படுகிறது. அங்கதனின் இல்லம் முதலில் சொல்லப்படுகிறது — இளவரசுப் பதவியின் பெருமையால். பின்னர் கதையின் மையமாகப் போகும் அனுமனின் பெயரும் இங்கே எண்ணப்படுகிறது. ‘ஸ்த்ரீரத்னை: சோபிதானி’ (பெண்களில் சிறந்தவர்களால் அழகுற்றவை) என்ற சொல்லால், இல்லங்களின் அழகு பொருள்களால் மட்டுமல்ல, இல்லத்தரசிகளாலும் என்பது உணர்த்தப்படுகிறது; அதே பார்வைதான் பின்னர் லக்ஷ்மணனின் நாணத்துக்குக் காரணமாகும். பெயர்களின் வரிசையும் கூட்டத் தலைவர்களின் வரிசையையே குறிக்கிறது.
வானர அரசனின் இல்லம் வெண்மையான மலையால் சூழப்பட்டு, அணுகுதற்கரியதாக, மகேந்திரனின் இருப்பிடத்துக்கு நிகராக இருந்தது. மலையே அதன் மதில் என்பது அரணின் இயற்கை வலிமை. அதன் மாளிகைகளின் வெண்ணிறச் சிகரங்கள் கைலாச சிகரங்களைப் போல இருந்தன; மரங்களோ விரும்பிய பலன்களையெல்லாம் தந்து பூத்திருந்தன. மகேந்திரன் அளித்த, ஒளி மிக்க, கருநீல மேகம் போன்ற, தெய்வீக மலர்களும் பழங்களும் கொண்ட, குளிர்ந்த நிழல் தரும், மனத்தைக் கவரும் மரங்கள் அங்கே விளங்கின; தேவராஜனின் அருளே சுக்ரீவனின் அரசுக்கு அடிப்படை என்பது இங்கே நினைவூட்டப்படுகிறது. வாயில் ஆயுதம் ஏந்திய வலிமை மிக்க வானரர்களால் சூழப்பட்டிருந்தது; தோரணமோ புடம்போட்ட பொன்னால் ஆனது, தெய்வீக மாலைகளால் சூழப்பட்டு ஒளிர்ந்தது. அந்தச் சுக்ரீவனின் அழகிய இல்லத்துக்குள் பெருவலிமை கொண்ட சௌமித்ரி எவராலும் தடுக்கப்படாமல் நுழைந்தான் — பெருமேகத்துக்குள் சூரியன் நுழைவது போல. ‘மஹாப்ரம் இவ பாஸ்கர:’ (பெருமேகத்துக்குள் சூரியன் போல) என்ற உவமையால் கவி உணர்த்துகிறார் — மேகம் சூரியனைத் தடுக்க இயலாதது போல, வாயில் காவலர்கள் லக்ஷ்மணனைத் தடுக்க இயலவில்லை; நுழைவில் ஒளியே வழி அமைக்கிறது. மலையால் சூழப்பட்டிருத்தல், ஆயுதம் ஏந்திய வாயில் காவலர்கள், பொன் தோரணம் என்று மூவகைக் காவல் வர்ணிக்கப்படுகிறது; ஆயினும் அவை எதுவும் லக்ஷ்மணனைத் தடுக்கவில்லை. ‘அவார்யமாண:’ (தடுக்கப்படாமல்) என்ற ஒரே சொல்லால் கவி அவனுடைய உரிமையைக் காட்டுகிறார் — நண்பனின் அரசில் அவன் விருந்தினன் அல்லன், தலைவனின் தரப்பைச் சேர்ந்தவன். கைலாசம் போன்ற சிகரங்கள், இந்திரனின் இருப்பிடம் போன்ற இல்லம் என்ற உவமைகளால் தெய்வத்தன்மை ஏற்றப்படுகிறது. இவை அனைத்தையும் வர்ணித்தவாறு கவி வாசகரைப் படிப்படியாக நகரத்திலிருந்து அரச வீதிக்கும், வீதியிலிருந்து அரண்மனைக்கும், அரண்மனையிலிருந்து அந்தப்புரத்துக்கும் அழைத்துச் செல்கிறார்; பார்வை குறுகிச் செல்வதே கதையின் கூர்மையைக் கொண்டு வருகிறது.
தர்மாத்மாவான அவன், வாகனங்களும் ஆசனங்களும் நிறைந்த ஏழு கட்டுகளைக் கடந்து, மிகப் பெரிய, காவல் மிகுந்த, பெரும் அந்தப்புரத்தைக் கண்டான். ஏழு என்ற எண் அரண்மனையின் மரியாதையைக் குறிக்கிறது; அவை அனைத்தையும் சிரமமின்றிக் கடந்ததால் லக்ஷ்மணனின் உரிமையும் ஆற்றலும் அறியப்படுகின்றன. அங்கே பொன்னாலும் வெள்ளியாலுமான பல கட்டில்களாலும், விலையுயர்ந்த விரிப்புகள் கொண்ட சிறந்த ஆசனங்களாலும் ஆங்காங்கே நிறைந்திருந்தது. உள்ளே நுழையும்போதே அவன் இடைவிடாது ஒலிக்கும் இனிய ஓசையைக் கேட்டான் — நரம்பிசைக் கருவிகளும் பாடலும் கலந்து, தாளத்துக்கு இசைந்த சொற்களும் எழுத்துகளும் கொண்டது. பாட்டு, இசைக்கருவி, தாளம் மூன்றும் கலந்திருப்பது இசையின் முழுமை; அதுவே கடமையை மறந்ததற்குச் சாட்சியும் கூட. அழகாலும் இளமையாலும் செருக்குற்ற பலவித வடிவங்கள் கொண்ட ஏராளமான பெண்களை அவன் சுக்ரீவனின் இல்லத்தில் கண்டான் — உயர்குடிப் பிறந்தவர்கள், வண்ண மலர்மாலைகளைத் தொடுத்து அணிந்தவர்கள், சிறந்த மாலைகள் தொடுப்பதில் ஈடுபட்டவர்கள், சிறந்த அணிகலன்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவர்கள். சுக்ரீவனின் பணியாளர்களையும் அவன் கவனித்தான் — அவர்கள் திருப்தியற்றவர்கள் அல்லர், மிகவும் பரபரப்பானவர்களும் அல்லர், குறைந்த உடைமைகள் கொண்டவர்களும் அல்லர்; பணியாளர்களும் திருப்தியோடு இருப்பது அரசனின் செழிப்பைக் காட்டுகிறது, ஆனால் கவனக்குறைவும் அங்கேயே உள்ளது. ‘ததர்ச’ (கண்டான்) என்ற வினைச்சொல் மூலத்திலேயே திரும்ப வருவது காணப்படுகிறது; அதனால் காட்சியின் வரிசை — முதலில் காவல் மிகுந்த இடம், பிறகு பெரும் அந்தப்புரம் — தெளிவாக்கப்படுகிறது. பெண்களின் வர்ணனையில் அழகு, இளமை, குலம், மாலை, அணிகலன் ஆகியவை எண்ணப்படுகின்றன; இவை அனைத்தும் சுக்ரீவனின் இன்ப நாட்டத்தைக் கண்கூடாக்குகின்றன. பணியாளர்களின் திருப்தியும் வர்ணிக்கப்படுகிறது; அதனால் அரசனின் கவனக்குறைவு தன் சுகத்தில் மட்டுமே, பணியாளர்களை வருத்துவதில் அல்ல என்று அறியப்படுகிறது. ஏழு கட்டுகளுக்கு அப்பாலுள்ள காவல் மிகுந்த இடத்திலும் காவல் லக்ஷ்மணனைத் தடுக்கவில்லை; இதனால் அரசனின் கவனக்குறைவு காலத்தைப் பற்றி மட்டுமல்ல, பாதுகாப்பைப் பற்றியும் என்பது உணர்த்தப்படுகிறது. ‘மதுரஸ்வனம்’ (இனிய ஓசை) என்பது வல்கேட் பாடம்; திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘மதுரஸ்வரம்’ (இனிய குரல்) என்று உள்ளது.
சிலம்புகளின் ஒலியையும் ஒட்டியாணங்களின் கிணுகிணுப்பையும் கேட்டு ஒளி மிக்க சௌமித்ரி நாணமுற்றான். பிறர் மனைவியரின் அருகில் இருப்பது தகாது என்ற நல்லொழுக்கமே அவனை முதலில் தொடுகிறது; கோபத்துக்கு முன் நாணம் — இது லக்ஷ்மணனின் பண்பின் அடையாளம். பிறகு அணிகலன்களின் ஒலியைக் கேட்டு, சினத்தின் வேகத்தால் கோபமுற்ற அந்த வீரன் வில்நாணை ஒலிக்கச் செய்தான்; அந்த ஒலியால் திசைகளை நிரப்பித் தன் வருகையைத் தானே அறிவித்தான். நல்லொழுக்கத்தாலேயே விலகிச் சென்ற அந்த நீண்ட கரங்கள் கொண்டவன், ராமனின் கோபத்தைத் தாங்கியவனாக ஒதுக்கமான இடத்தில் நின்றான். ‘ராமகோபஸமன்வித:’ (ராமனின் கோபத்தைத் தாங்கியவன்) என்ற சொல்லால் கோபத்தின் உரிமையாளன் காட்டப்படுகிறான் — கோபம் தமையனுடையது, நல்லொழுக்கமோ தன்னுடையது; இரண்டுமே இங்கே ஒரே நேரத்தில் காக்கப்படுகின்றன. வில்நாணின் ஒலி இங்கே இரண்டு வேலைகளைச் செய்கிறது — வருகையை அறிவித்தல், கண்டித்தல்; சொல்லின்றியே அது தூதனாகிறது.
அந்த வில்லொலியால் வானரத் தலைவன் சுக்ரீவன் லக்ஷ்மணனின் வருகையை அறிந்து, நடுங்கிச் சிறந்த ஆசனத்திலிருந்து அசைந்தெழுந்தான். ‘அங்கதன் முன்பே எனக்குத் தெரிவித்தது போலவே, சகோதரன் மீது பாசம் கொண்ட சௌமித்ரி வந்திருக்கிறான் என்பது தெளிவு’ என்று அவன் எண்ணினான். அங்கதனால் தெரிவிக்கப்பட்டும், வில்நாணின் ஒலியால் உணர்த்தப்பட்டும், லக்ஷ்மணன் வந்துவிட்டதை அந்த வானரன் அறிந்தான்; அவன் முகம் வறண்டுபோனது. முகம் வறள்வது அச்சத்தின் உடல் அடையாளம்; மதுமயக்கமும் அக்கணமே நீங்கியது. பிறகு அச்சத்தால் மனம் கலங்கியிருந்தும், வானரர்களில் சிறந்த அவன் பதற்றமின்றி, காண்பதற்கு இனிய தாரையிடம் நன்மை பயக்கும் சொற்களைச் சொன்னான் — அச்சத்திலும் ஆலோசனை கைவிடப்படவில்லை; மனைவியும் ஓர் ஆலோசகர் என்பது வானர அரசனின் விவேகம். ‘சசால வராஸனாத்’ (சிறந்த ஆசனத்திலிருந்து அசைந்தெழுந்தான்) என்ற சொல்லால், ஆசனத்தை விட்டு எழுவதே அச்சத்தின் முதல் விளைவு என்று காட்டப்படுகிறது. அங்கதனின் முன்னறிவிப்பும் வில்நாணின் ஒலியும் — இரண்டு சான்றுகளும் சேர்ந்து சுக்ரீவனின் ஐயத்தை அழிக்கின்றன. அச்சத்தோடு விவேகம், மதுமயக்கத்தோடு நாணம் — இந்த இரட்டைகள் சுக்ரீவனின் பண்பை முழுமையாக்குகின்றன. தாரையை அனுப்புவதில் சுக்ரீவனின் தன்னறிவும் வெளிப்படுகிறது — தன் குற்றத்தை அறிந்தே அவன் தானே செல்லவில்லை.
‘அழகிய புருவங்கள் கொண்டவளே, இயல்பாகவே மென்மையான மனம் கொண்ட இந்த ராகவனின் தம்பி சினம் கொண்டவன் போல வந்திருக்கிறான் — அவனுடைய சினத்துக்குக் காரணம் என்ன? பழிக்கப்படாதவளே, குமாரனின் சினத்துக்கான காரணம் எது என்று நீ காண்கிறாயா? மனிதர்களில் சிறந்தவன் காரணமின்றிக் கோபம் கொள்ளமாட்டான் அல்லவா; நல்லவனின் கோபம் காரணமுள்ளதாகவே இருக்கும். நம்மால் ஏதேனும் விரும்பத்தகாதது செய்யப்பட்டிருப்பதாக நீ உணர்ந்தால், அதை அறிவால் ஆராய்ந்து விரைவாகச் சொல். அல்லது, அழகியே, நீயே அவனைக் கண்டு, ஆறுதல் நிறைந்த சொற்களால் அவனைச் சமாதானப்படுத்த வேண்டும். தூய உள்ளம் கொண்ட அவன் உன்னைக் கண்டால் கோபம் கொள்ளமாட்டான்; மகாத்மாக்கள் பெண்களிடம் எப்போதும் கொடுமையாக நடந்துகொள்வதில்லை. உன் ஆறுதல் மொழிகளால் அணுகப்பட்டு, புலன்களும் மனமும் தெளிந்த, தாமரை இதழ் போன்ற கண்கள் கொண்ட அந்தப் பகைவரை அடக்குபவனை, பிறகு நான் காண்பேன்.’ இங்கே சுக்ரீவன் தன் குற்றத்தை மறைக்கவில்லை, ஆனால் ஒரு தூதுவியை அனுப்புகிறான் — பெண்களின் அருகாமை கோபத்தைத் தணிக்கும் வழி என்ற உலக நீதியை அவன் நினைவூட்டுகிறான். ‘இயல்பாகவே மென்மையான மனம் கொண்டவன்’ என்ற அடைமொழியால், சுக்ரீவன் லக்ஷ்மணனின் இயல்பைத் தானே அறிந்திருக்கிறான் என்பது நிறுவப்படுகிறது; ஆகவே அவனுடைய கோபம் வழக்கத்துக்கு மாறானது, காரணமுள்ளது என்று அவன் அனுமானிக்கிறான். ‘அழகிய புருவங்கள் கொண்டவளே’, ‘பழிக்கப்படாதவளே’, ‘அழகியே’ என்ற மூன்று விளிகளால் அவன் தாரையின் அழகையும் பண்பையும் செல்வாக்கையும் நினைவூட்டுகிறான். சுக்ரீவன் தானே செல்லாமல் தாரையை அனுப்புகிறான் — இது அச்சத்தின் ஓர் அடையாளம்; ஆனால் இந்த உபாயத்தின் பொருத்தம் நிகழ்ச்சியாலேயே நிறுவப்படுகிறது, ஏனெனில் தாரை அந்தக் கோபத்தைத் தணிக்க வல்லவளாகிறாள். மனைவியைத் தூதாக அனுப்புவது இங்கே அவமானத்துக்காக அல்ல, திறமையான நீதிக்காக. இவ்வாறு சுக்ரீவனின் பேச்சு அச்சத்தோடு தொடங்கினாலும் விவேகத்தோடு நிறைவடைகிறது.
மதுமயக்கத்தால் தடுமாறும் கண்களோடு, தள்ளாடியபடி, தொங்கும் ஒட்டியாண நாணும் பொன்னூலும் கொண்டு, மங்கல அடையாளங்கள் நிறைந்த தாரை, மெல்லிய உடலைச் சற்று வளைத்தவளாக லக்ஷ்மணனின் அருகில் சென்றாள். வானரத் தலைவனின் மனைவியான அவளைக் கண்டதுமே, மகாத்மாவான அரசகுமாரன் விலகிய மனத்தோடு நின்றான்; பெண்ணின் அருகாமையால் கோபம் தணிந்து, தலைகுனிந்து நின்றான் — பார்வையைக் கட்டுப்படுத்துவதே அவனுடைய மறுமொழி. மது அருந்தியதால் நாணம் நீங்கியவளும், அரசகுமாரனின் பார்வையின் இனிமையால் நம்பிக்கை பெற்றவளுமான தாரை, அன்பின் துணிவோடு கூடிய, பொருள் நிறைந்த, ஆறுதல் வடிவான சொற்களைச் சொன்னாள் — ‘அரசகுமாரனே, உன் கோபத்தின் வேர் என்ன? உன் சொல்லுக்குக் கட்டுப்படாதவன் யார்? உலர்ந்த மரங்கள் கொண்ட காட்டின் மீது பாயும் காட்டுத்தீயை அச்சமின்றி அணுகுபவன் யார்?’ காட்டுத்தீ உருவகத்தால் அவள் லக்ஷ்மணனின் கோபத்தின் பயங்கரத்தை ஒப்புக்கொள்கிறாள், அதனோடு மோதும் துணிவையும் மறுக்கிறாள். தாரையின் நடை, தோற்றம், பார்வை மூன்றுமே மதுமயக்கத்தால் தடுமாறுவதாக வர்ணிக்கப்படுகின்றன; ஆயினும் அவளுடைய சொற்கள் முழு விவேகம் நிறைந்தவை — வெளித் தடுமாற்றம் உள்ளறிவைப் பாதிப்பதில்லை என்பது கவியின் கருத்து. லக்ஷ்மணன் தலைகுனிந்து நிற்பதும் அவனுடைய பண்புக்கு உயர்ந்த சான்று. ‘கஸ்தே ந ஸந்திஷ்டதி வாங்நிதேசே’ (உன் சொல்லுக்குக் கட்டுப்படாதவன் யார்?) என்ற கேள்வியால் அவள் லக்ஷ்மணனின் கட்டளையை எல்லோரும் மதிப்பதை ஒப்புக்கொள்கிறாள்; அதனால் அவனுடைய கோபத்துக்கு அடிப்படை இல்லை என்பதையும் உணர்த்துகிறாள். அவளுடைய மூன்று கேள்விகளும் வெறும் குற்றச்சாட்டாக அல்லாமல் விடையை எதிர்பார்க்கின்றன.
ஆறுதலோடு கூடிய அவளுடைய சொற்களைக் கேட்டு, ஐயமற்ற லக்ஷ்மணன், அன்போடு காணப்பட்ட பொருளை உடைய சொற்களை மீண்டும் சொன்னான் — ‘உன் கணவன் காமத்தின் வழியில் நடப்பவன், தர்மத்தையும் அர்த்தத்தையும் சேர்ப்பதைக் கைவிட்டவன்; கணவனின் நலனில் ஈடுபாடு கொண்டவளாக இருந்தும் நீ இதை உணரவில்லையே. சோகத்தில் ஆழ்ந்துள்ள நம்மைப் பற்றி அவன் எண்ணுவதில்லை; தாரையே, அமைச்சர்களோடும் சபையோடும் சேர்ந்து அவன் காமத்தையே அனுபவிக்கிறான். நான்கு மாதங்களைக் கெடுவாக நிர்ணயித்துவிட்டு, மதுமயக்கத்தில் திளைத்து இன்பமாகக் கழிக்கும் அவன், அவை கழிந்துவிட்டதை உணரவில்லை. தர்மமும் அர்த்தமும் நிறைவேறுவதற்கு இத்தகைய மது அருந்துதல் போற்றத்தக்கதல்ல; மதுவால் அர்த்தமும் காமமும் தர்மமும் குறைகின்றன — மூன்று புருஷார்த்தங்களின் அழிவே மதுவின் பலன். பதில் உதவி செய்யாதவனுக்குப் பெரும் தர்ம இழப்பு; குணமுள்ள நண்பனை இழப்பதால் பெரும் அர்த்த இழப்பு. பொருளிலும் குணத்திலும் சிறந்த, சத்தியத்தையும் தர்மத்தையும் சார்ந்த நண்பனை அவன் கைவிட்டுவிட்டான்; தர்மத்திலும் அவன் நிலைக்கவில்லை. இவ்வாறு காரியம் முன்னிருக்கும் நிலையில், அடுத்துச் செய்ய வேண்டியதை நாம் செய்ய வேண்டும்; காரியத்தின் உண்மையை அறிந்தவளே, அந்தக் காரியத்தை நீயே எடுத்துச் சொல்ல வேண்டும்.’ இங்கே லக்ஷ்மணன் தாரையைப் பழிக்கவில்லை; அவளுடைய விவேகத்தையே சான்றாக்குகிறான் — கண்டனத்திலும் மரியாதை காக்கப்படுகிறது. ‘மாஸாம்ச் சதுர: ப்ரமாணம் க்ருத்வா’ (நான்கு மாதங்களைக் கெடுவாக நிர்ணயித்து) என்பது முந்தைய வாக்குறுதியை நினைவூட்டுகிறது; காலவரம்பே நட்பு தர்மத்தின் உரைகல். மது அருந்துதலின் குற்றம் இங்கே சாஸ்திர முறைப்படி ஆராயப்படுகிறது — தர்மம் மட்டுமல்ல, அர்த்தமும் காமமும் அழிகின்றன என்று. ‘மித்ரம் ஹ்யர்த்தகுணச்ரேஷ்டம்’ (பொருளிலும் குணத்திலும் சிறந்த நண்பன்) என்ற வாக்கியத்தால், நண்பனே எல்லாச் செல்வங்களிலும் சிறந்தவன் என்ற நீதி சொல்லப்படுகிறது. இறுதியில் அவன் தாரையின் கருத்தையே கேட்கிறான்; இதனால் அவனுடைய நோக்கம் பழிப்பதல்ல, காரியத்தை நிறைவேற்றுவதே என்று அறியப்படுகிறது. ‘கணவனின் நலனில் ஈடுபாடு கொண்டவளாக இருந்தும் நீ இதை உணரவில்லையே’ என்ற சொற்களால் லக்ஷ்மணன் தாரையின் கணவன்மீதான பற்றை ஒப்புக்கொண்டாலும் அவளுடைய அலட்சியத்தைக் கண்டிக்கிறான்; இங்கே பழிப்பு மென்மையாகவே கையாளப்படுகிறது. ‘தர்ம இழப்பு’, ‘அர்த்த இழப்பு’ என்று இரண்டு இழப்புகள் தனித்தனியாக எண்ணப்படுகின்றன — ஒன்று பதில் உதவி செய்யாததால், மற்றொன்று நண்பனை இழப்பதால்; நீதிசாஸ்திரத்தின் வரிசையே பின்பற்றப்படுகிறது. ‘கார்யம் அஸ்மாபிர் உத்தரம்’ (அடுத்துச் செய்ய வேண்டியதை நாம் செய்ய வேண்டும்) என்ற சொல்லால் அவன் கடந்த குற்றங்களை எண்ணுவதைவிட இனிச் செய்ய வேண்டிய கடமையையே முதன்மையாகக் கருதுகிறான்; கோபத்தின் இலக்கும் காரியம் நிறைவேறுவதே என்பது லக்ஷ்மணனின் நீதித் திறமை.
தர்மமும் அர்த்தமும் ஒருமுகப்பாடும் நிறைந்த, இனிய இயல்புடைய அவனுடைய சொற்களைக் கேட்டு, அரசனின் (ராமனின்) காரியத்தின் பொருளை உணர்ந்த தாரை, நம்பிக்கையோடு மீண்டும் சொன்னாள் — ‘அரசகுமாரனே, இது கோபம் கொள்ளும் நேரம் அல்ல; தன்னைச் சேர்ந்தவர்களிடம் கோபம் கொள்ளக் கூடாது. உன் நலனை விரும்பும் அந்த மனிதனின் கவனக்குறைவையும் நீ பொறுத்துக்கொள்ள வேண்டும்; உனக்காகவே விரும்புபவனின் தவறு மன்னிக்கத் தக்கது. குணத்தில் உயர்ந்த குமாரன் மனவலிமையில் தாழ்ந்தவன் மீது எப்படிக் கோபம் கொள்ளலாம்? மனவலிமையால் கட்டுப்பட்ட, தவத்தின் பயனாகப் பிறந்த உன்னைப் போன்றவன் யார் கோபத்தின் வசப்படுவான்? வானர வீரர்களின் உறவினனான உன் கோபத்தை நான் அறிவேன்; காரியத்தில் ஏற்பட்ட கால தாமதத்தை அறிவேன்; உன்னால் எங்களுக்குச் செய்யப்பட்ட காரியத்தை அறிவேன்; இங்கே செய்ய வேண்டியது என்ன என்பதையும் அறிவேன். மனிதர்களில் சிறந்தவனே, உடலில் பிறந்த காமத்தின் தாங்க முடியாத வலிமையையும் அறிவேன்; எந்த இடத்தில் காமத்தால் கட்டுண்டு சுக்ரீவன் இன்று காரியத்தில் ஈடுபடாமல் இருக்கிறான் என்பதையும் அறிவேன். உன் மனம் காமத்தின் ஆட்சிக்கு உட்பட்டதல்ல; நீயோ கோபத்தின் வசப்பட்டிருக்கிறாய்; காமத்தில் திளைத்த மனிதன் உண்மையான அர்த்தத்தையும் தர்மத்தையும், இடத்தையும் காலத்தையும் கருதுவதில்லை. பகைவீரர்களை அழிப்பவனே, காமத்தில் ஈடுபட்டதால் நாணத்தை இழந்து, என் அருகில் இருக்கும், காமத்தின் வழியில் நடக்கும், உன் சகோதரனான அந்த வானரக் குலத் தலைவனை இப்போதைக்கு மன்னித்துவிடு. தர்மத்தாலும் தவத்தாலும் மகிழ்ந்திருக்கும் மகரிஷிகளும் காமத்தை நாடி மயக்கத்தில் கட்டுண்டு போகிறார்கள்; இயல்பாகவே சஞ்சலமான இந்த வானர அரசன் இன்பங்களில் எப்படிப் பற்றுக்கொள்ளாமல் இருப்பான்?’ விசுவாமித்திரர் முதலானோரின் எடுத்துக்காட்டு அடுத்த சர்க்கத்தில் விரிவாகச் சொல்லப்படும்; இங்கோ அவள் பொது நியாயத்தாலேயே மன்னிப்பு வேண்டுகிறாள். தாரையின் மறுமொழி நான்கு தூண்களில் நிற்கிறது — இது தக்க நேரம் அல்ல, தக்க ஆள் அல்ல, காமம் வெல்லற்கரியது, காரியமோ தொடங்கிவிட்டது. ‘ஜானாமி’ (அறிவேன்) என்ற சொல்லை ஐந்து முறை திரும்பச் சொல்வதன் மூலம் அவள் காட்டுகிறாள் — குற்றத்தை அவள் மறைக்கவில்லை, முழுவதையும் ஒப்புக்கொள்கிறாள்; ஒப்புக்கொள்வதே மன்னிப்பு வேண்டுதலின் வலிமை. ‘ஸத்வாவருத்த: தபஸ: ப்ரஸூதி:’ (மனவலிமையால் கட்டுப்பட்டவன், தவத்தின் பயனாகப் பிறந்தவன்) என்ற அடைமொழியால் லக்ஷ்மணனின் பிறப்பே தவத்தின் பலன் என்ற புகழ்ச்சி; புகழ்ச்சியால் கோபத்தைத் தணிப்பது நீதி. ‘ந தேசகாலௌ ஹி யதார்த்ததர்மௌ’ (இடத்தையும் காலத்தையும் உண்மையான அர்த்தத்தையும் தர்மத்தையும் கருதுவதில்லை) என்ற சொற்களால் காமத்தில் பற்றுக்கொண்டவனின் நான்குவித மறதி சொல்லப்படுகிறது — இடம், காலம், அர்த்தம், தர்மம். ‘மகரிஷிகளும் காமத்தை நாடுகிறார்கள்’ என்ற எடுத்துக்காட்டால் அவள் மனித இயல்பின் பொதுவான பலவீனத்தைக் காட்டுகிறாள்; தவசிகளே தவறும் இடத்தில் சஞ்சல இயல்புடைய வானரன் எப்படித் தவறாமல் இருப்பான் என்பது நியாயம். இறுதியில் அவள் கேள்வி வடிவிலேயே பேச்சை முடிக்கிறாள்; அதனால் லக்ஷ்மணன் தானே விடையை எண்ணிப் பார்க்க வேண்டியதாகிறது; கேள்வி வற்புறுத்தலைவிட வலிமையான உபாயம்.
இவ்வாறு பொருள் நிறைந்த சொற்களைச் சொல்லிவிட்டு, அந்த வானரப் பெண், அளவிட முடியாத லக்ஷ்மணனிடம், வருத்தத்தோடும் மதுமயக்கத்தால் தடுமாறும் கண்களோடும் மீண்டும் தன் கணவனுக்கு நன்மை பயக்கும் இந்தச் சொற்களைச் சொன்னாள் — ‘மனிதர்களில் உத்தமனே, காமத்துக்குக் கட்டுப்பட்டவனாக இருந்தும், சுக்ரீவன் உன் காரியத்தை நிறைவேற்றுவதற்கான படையெடுப்புக்கு நெடுநாளைக்கு முன்பே கட்டளையிட்டுவிட்டான். பல்வேறு மலைகளில் வசிக்கும், விரும்பிய உருவம் எடுக்கும், பெரும் வீரியம் கொண்ட வானரர்கள் கோடிக்கணக்கிலும் லட்சக்கணக்கிலும் வந்து சேர்ந்துவிட்டனர். ஆகவே, நீண்ட கரங்கள் கொண்டவனே, உள்ளே வா; உன் நல்லொழுக்கம் காக்கப்பட்டே உள்ளது. நட்பு உணர்வோடு நல்லவர்களின் மனைவியரைக் காண்பது வஞ்சகமற்றது என்பது சாஸ்திரம்.’ இதுவே தாரையின் மிகச் சிறந்த வாதம் — சொல்லால் அல்ல, செயலாலேயே அவள் கணவன் குற்றமற்றவன் என்று நிறுவுகிறாள்; கட்டளையிடப்பட்ட படையெடுப்பே கண்கூடான சான்று. ‘கோடிக்கணக்கிலும் லட்சக்கணக்கிலும்’ என்ற எண்ணிக்கை வர்ணனையால் படையெடுப்பின் விரிவு உணர்த்தப்படுகிறது. ‘சிராஜ்ஞப்த:’ (நெடுநாளைக்கு முன்பே கட்டளையிடப்பட்டது) என்ற சொல்லே எல்லாக் கண்டனங்களுக்கும் விடை. இதனால் தாரை பார்வையைச் சொல்லிலிருந்து செயலை நோக்கித் திருப்புகிறாள்.
தாரையால் அனுமதிக்கப்பட்டு, விரைவாகத் தூண்டப்பட்டு, நீண்ட கரங்கள் கொண்ட, பகைவரை அடக்கும் அவன் உள்ளே நுழைந்தான். அங்கே விலையுயர்ந்த விரிப்பு கொண்ட பொன்னாலான சிறந்த ஆசனத்தில் அமர்ந்திருந்த, சூரியனைப் போன்ற சுக்ரீவனைக் கண்டான் — தெய்வீக அணிகலன்களால் வண்ணமயமான உடலோடு, தெய்வீக வடிவோடு, புகழ் பெற்றவனாக, தெய்வீக மாலைகளையும் ஆடைகளையும் அணிந்து, வெல்ல முடியாத மகேந்திரனைப் போல இருந்தான். தெய்வீக அணிகலன்களும் மாலைகளும் அணிந்த பெண்களால் சூழப்பட்ட அவனைக் கண்டு, லக்ஷ்மணன் மேலும் சினமுற்றுச் சிவந்த கண்களோடு யமனைப் போல ஆனான் — தாரையால் தணிக்கப்பட்ட கோபம் இந்தக் காட்சியால் மீண்டும் கொழுந்துவிட்டது. சிறந்த பொன்னின் நிறமும் அகன்ற கண்களும் கொண்டு, சிறந்த ஆசனத்தில் அமர்ந்திருந்த அந்த வீரன், ருமையை இறுகத் தழுவியபடி, தளராத மனவலிமையும் அகன்ற கண்களும் கொண்ட சௌமித்ரியைக் கண்டான். ‘விசாலநேத்ர: ஸ விசாலநேத்ரம்’ (அகன்ற கண்கள் கொண்டவன் அகன்ற கண்கள் கொண்டவனை) என்ற சொல் மீண்டுவருதலால் கவி இருவரின் பார்வை மோதலையே சித்தரிக்கிறார்; நீண்ட விருத்தத்தோடு சர்க்கம் நிறைவடைகிறது. சுக்ரீவனின் வர்ணனையில் ‘திவ்ய’ (தெய்வீக) என்ற சொல் நான்கு முறை திரும்ப வருகிறது — அணிகலன், வடிவம், மாலையும் ஆடையும், மாலைகளும் அணிகலன்களும்; இதனால் அவன் செல்வச் சிறப்பு வெளிப்படுகிறது; அதனாலேயே லக்ஷ்மணனின் கோபமும் பெருகுகிறது. ருமையைத் தழுவியிருப்பதே இறுதி அடி — தன் மனைவியோடு சுகமாக இருப்பவன், மனைவி கவரப்பட்டதால் துயருறும் நண்பனை மறந்துவிட்டான் என்பது குறிப்புப் பொருள். ‘அதீனஸத்வம்’ (தளராத மனவலிமை கொண்டவன்) என்ற லக்ஷ்மணனுக்கான அடைமொழியால் அவனுடைய கோபமும் கம்பீரத்தோடு கூடியது என்று காட்டப்படுகிறது; இருவருக்கும் அகன்ற கண்கள் பொதுவானவை, ஆனால் பார்வைகளின் உணர்வு எதிரெதிரானது. சர்க்கத்தின் இறுதியில் கோபம் தணியவில்லை, மாறாகப் பெருகியுள்ளது; அடுத்த சர்க்கத்தில் அதன் வெடிப்பே வர்ணிக்கப்படுகிறது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये किष्किन्धाकाण्डे त्रयस्त्रिंशः सर्गः॥ ३३॥