॥वाल्मीकिरामायणम् கிஷ்கிந்தா காண்டம் · சர்க்கம் 32

கிஷ்கிந்தா காண்டம்

சர்க்கம்

சுக்ரீவனின் ஆலோசனையும் அனுமனின் அறிவுரையும்

சுக்ரீவன் ஆசனத்திலிருந்து எழுதல், அமைச்சர்களோடு ஆலோசனை, நட்பைக் காப்பதன் கடினம், அனுமனின் நீதிமொழி, வணங்கும்படி அறிவுரை

அங்கதனின் சொற்களைக் கேட்டு, லக்ஷ்மணன் கோபமுற்றிருக்கிறான் என்பதையும் கேட்டு, தன்னடக்கம் கொண்ட சுக்ரீவன் அமைச்சர்களோடு சேர்ந்து ஆசனத்திலிருந்து எழுந்தான். ஆலோசனையில் திறமை கொண்டவனும் மந்திராலோசனைகளில் தேர்ந்தவனுமான அவன், காரியத்தின் கனத்தையும் லேசையும் தீர்மானித்து, ஆலோசனை அறிந்த அவர்களிடம் சொன்னான் — ‘நான் எந்தத் தவறான சொல்லையும் சொல்லவில்லை, எந்தத் தவறான செயலையும் செய்யவில்லை; அப்படியிருக்க, ராகவனின் சகோதரன் லக்ஷ்மணன் ஏன் கோபமுற்றிருக்கிறான் என்று எண்ணிப் பார்க்கிறேன். எப்போதும் என் குறைகளைத் தேடிக்கொண்டிருக்கும், நலம் நாடாத என் பகைவர்கள், என்னிடம் இல்லாத குற்றங்களை ராகவனின் தம்பியின் காதில் போட்டிருக்கக்கூடும். இங்கே முதலில் நீங்கள் அனைவரும் உங்கள் அறிவுக்கு ஏற்பவும் முறைப்படியும், அவனுடைய எண்ணம் என்ன என்பதைத் திறமையாக, மெல்ல ஆராய்ந்து அறிய வேண்டும்.’ இங்கே சுக்ரீவனின் முதல் எதிர்வினை ஆசனத்திலிருந்து எழுவதே — அரசனாக இருந்தும் லக்ஷ்மணனின் பெயரைக் கேட்டதுமே அவன் எழுகிறான்; இது அவனுடைய பணிவின் அடையாளம். ‘குருலாகவம் நிச்சித்ய’ (கனத்தையும் லேசையும் தீர்மானித்து) என்ற சொல்லால் அவன் காரியத்தின் கனத்தையும் தன் சிறுமையையும் எண்ணிப் பார்க்கிறான். பிறர் கோள்சொல்லால் நண்பர்களிடையே பிளவு ஏற்பட்டிருக்கக்கூடும் என்பதே அவனுடைய முதல் ஐயம்; இது அரசநீதியில் பிரசித்தமானது. முந்தைய சர்க்கத்தின் இறுதியில் அமைச்சர்களான பிலக்ஷனும் பிரபாவனும் வணங்கும்படி அறிவுறுத்தினர்; இங்கோ சுக்ரீவன் தானே ஆலோசனையைத் தொடங்குகிறான். ‘ஸசிவை: ஸஹ’ (அமைச்சர்களோடு) என்ற சொல்லால், அரசன் தனியாக முடிவெடுப்பதில்லை என்ற நீதி காட்டப்படுகிறது. ‘எந்தத் தவறான சொல்லையும் சொல்லவில்லை’ என்று சொல்லும்போது, அவன் தன் குற்றத்தை அறியாமலேயே அஞ்சுகிறான் — இது அவனுடைய எளிமை.

‘எனக்கு அச்சம் லக்ஷ்மணனிடமிருந்தும் அல்ல, ராகவனிடமிருந்தும் அல்ல; தகாத இடத்தில் கோபமுற்ற நண்பனே கலக்கத்தை உண்டாக்குகிறான். எப்படியும் நண்பனைப் பெறுவது எளிது, அவனைக் காப்பதோ கடினம்; மனங்கள் நிலையற்றவை என்பதால், சிறு காரணத்தாலும் அன்பு உடைந்துவிடுகிறது. ஆகவேதான் மகாத்மாவான ராமனைக் கண்டு நான் அஞ்சுகிறேன் — அவன் எனக்குச் செய்த உதவிக்கு என்னால் ஈடு செய்ய முடியாது.’ இங்கே சுக்ரீவனின் அச்சம் தண்டனையைப் பற்றியதல்ல, நன்றி கெட்டவன் என்ற குறையைப் பற்றியது; இது அவனுடைய நல்லியல்பைக் குறிக்கிறது. ‘நண்பனைப் பெறுவது எளிது, காப்பது கடினம்’ என்ற வாக்கியம் உலகப் பிரசித்தமான நன்மொழி; இதுவே இந்தச் சர்க்கத்தின் நீதிச்சாரம். சிறு காரணத்தாலும் அன்பு உடைகிறது என்று சொல்லி, அவன் தன் குற்றத்தையே எண்ணுகிறான், ராமனின் குற்றத்தை அல்ல. இவ்வாறு கவி சுக்ரீவனைக் கவனக்குறைவானவனாக இருந்தாலும் நன்றி கெட்டவன் அல்லன் என்று காட்டுகிறார். மூன்றே சுலோகங்கள், ஆயினும் அவற்றில் சர்க்கத்தின் நீதிவித்து அடங்கியுள்ளது. ‘அஸ்தானகுபிதம் மித்ரம்’ (தகாத இடத்தில் கோபமுற்ற நண்பன்) என்ற சொல்லால், ராமனின் கோபம் காரணமற்றது என்று சுக்ரீவன் கருதுகிறான்; அதை அனுமன் பின்னர் திருத்துவான் — அந்தக் கோபம் அன்பிலிருந்து பிறந்தது, காலம் கடந்ததால் எழுந்தது. ‘என் மீது செய்யப்பட்ட உதவிக்கு என்னால் ஈடு செய்ய முடியாது’ என்ற வாக்கியத்தில் அவனுடைய நன்றியுணர்வு தெளிவாகிறது; ஆகவேதான் அனுமன் பின்னர் ‘நீ மறக்கவில்லை’ என்று அவனைப் புகழ்கிறான்.

சுக்ரீவன் இவ்வாறு சொன்னதும், வானரர்களில் சிறந்த அனுமன் வானர அமைச்சர்களிடையே தன் சொந்த ஆய்வின்படி சொன்னான் — ‘வானரக் கூட்டங்களின் தலைவனே, மிகுந்த அன்போடு செய்யப்பட்ட மங்கலமான உதவியை நீ மறக்காமல் இருப்பது சிறிதும் வியப்பல்ல. வீரனான ராகவன் அச்சத்தைத் தொலைவில் தள்ளிவிட்டு, உனக்கு இனியது செய்வதற்காகவே இந்திரனுக்கு நிகரான பராக்கிரமம் கொண்ட வாலியைக் கொன்றான். ராகவன் கோபமுற்றிருப்பது முற்றிலும் அன்பினாலேயே, இதில் ஐயமில்லை; ஆகவேதான் அவன் செல்வத்தைப் பெருக்குபவனான தன் சகோதரன் லக்ஷ்மணனை அனுப்பியிருக்கிறான். காலம் அறிந்தவர்களில் சிறந்தவனே, கவனக்குறைவால் நீ காலத்தை அறியவில்லை; பார் — மலர்ந்த ஏழிலைப்பாலை மரங்களால் கருமை பூண்ட மங்கலமான சரத்காலம் தொடங்கிவிட்டது.’ இங்கே அனுமன் முதலில் சுக்ரீவனைப் புகழ்கிறான், பிறகு ராமனின் கோபம் அன்பிலிருந்து பிறந்தது என்று விளக்குகிறான், இறுதியில் காலம் கடந்ததையே குற்றம் என்று சுட்டுகிறான். இருபத்தொன்பதாம் சர்க்கத்தில் அனுமன் சொன்னதையே இங்கே மீண்டும் நினைவூட்டுகிறான். அனுமனின் பேச்சு ‘ஸ்வேன தர்க்கேண’ (தன் சொந்த ஆய்வின்படி) என்று சிறப்பிக்கப்படுகிறது — யாராலும் கட்டளையிடப்படாமல் தன் அறிவாலேயே அவன் பேசுகிறான். அவன் முதலில் தலைவனைப் புகழ்கிறான், பிறகு ராமனின் கோபத்தை விளக்குகிறான், இறுதியில் குற்றத்தைச் சுட்டுகிறான்; இந்த மூவகை வாதம் அறிவுரையை ஏற்கத்தக்கதாக்குகிறது. ‘மலர்ந்த ஏழிலைப்பாலை மரங்களால் கருமை பூண்ட சரத்காலம்’ என்ற சொல்லால் பருவமே சாட்சியாக முன்னிறுத்தப்படுவது போல உள்ளது — முப்பதாம் சர்க்கத்தில் ராமன் விரிவாக வர்ணித்ததை இங்கே ஒரே சொல்லால் குறிப்பிடுகிறான்.

‘வானம் களங்கமற்ற கிரகங்களும் நட்சத்திரங்களும் கொண்டு, மேகங்கள் மறைந்ததாக ஆகிவிட்டது; எல்லாத் திசைகளும் ஆறுகளும் ஏரிகளும் தெளிந்துள்ளன. வானரர்களில் சிறந்தவனே, படையெடுப்பின் காலம் வந்துவிட்டதை நீ அறியவில்லை; நீ கவனக்குறைவாக இருக்கிறாய் என்பது தெளிவு; ஆகவேதான் இந்த லக்ஷ்மணன் இங்கே வந்திருக்கிறான். துயருற்று, மனைவி கவரப்பட்ட மகாத்மாவான ராகவனிடமிருந்து வேறொருவன் வாயிலாக வரும் கடுஞ்சொல்லையும் நீ பொறுத்துக்கொள்ள வேண்டும். குற்றம் செய்த உனக்கு, கைகூப்பி லக்ஷ்மணனைச் சமாதானப்படுத்துவதைத் தவிர வேறு தகுந்த வழி எதையும் நான் காணவில்லை. நியமிக்கப்பட்ட அமைச்சர்கள் அரசனுக்கு நன்மையானதைக் கட்டாயம் சொல்ல வேண்டும்; ஆகவேதான் அச்சத்தைக் கைவிட்டு, உறுதியாகத் தீர்மானித்த சொற்களைச் சொல்கிறேன்.’ இங்கே அனுமன் அமைச்சனின் தர்மத்தையே சான்றாக்கிக் கடுமையானதாக இருந்தாலும் உண்மையைச் சொல்கிறான் — ‘க்ருதாபராதஸ்ய தே’ (குற்றம் செய்த உனக்கு) என்ற சொல்லால் அவன் தன் தலைவனையும் குற்றவாளி என்கிறான். ‘புருஷாந்தராத்’ (வேறொருவன் வாயிலாக) என்ற சொல்லால், லக்ஷ்மணன் மூலமாக வரும் சொல் ராமனுடையதே என்று அறிய வேண்டும் என்பது உணர்த்தப்படுகிறது. ‘நியமிக்கப்பட்ட அமைச்சர்கள் அரசனுக்கு நன்மையானதைக் கட்டாயம் சொல்ல வேண்டும்’ என்ற வாக்கியமே அமைச்ச தர்மத்தின் இலக்கணம்; அனுமன் அதைக் கொண்டே தன் கடுஞ்சொல்லை நியாயப்படுத்துகிறான். ‘இத ஏவ பயம் த்யக்த்வா’ (ஆகவேதான் அச்சத்தைக் கைவிட்டு) என்ற சொல்லால் அவன் தன் அச்சமின்மையை வெளிப்படுத்துகிறான் — தலைவனின் சினத்துக்கும் அவன் அஞ்சுவதில்லை.

‘பெரிதும் கோபமுற்ற ராகவன், வில்லை உயர்த்தி, தேவர்களும் அசுரர்களும் கந்தர்வர்களும் கொண்ட உலகையே தன் வசத்தில் நிறுத்த வல்லவன். சமாதானப்படுத்தி மீண்டும் சாதகமாக்க வேண்டியவனைக் கோபமூட்டுவது தகாது — குறிப்பாக, முன்பு செய்த உதவியை நினைவுகூரும் நன்றியுள்ள மனிதனுக்கு. அரசே, ஆகவே நீ மகனோடும் நண்பர்களோடும் சேர்ந்து அவனைத் தலையால் வணங்கி, உன் ஒப்பந்தத்தில் நிலைத்து நில் — மனைவி கணவனின் வசத்தில் இருப்பது போல, நீயும் அவன் வசத்தில் இரு. வானரத் தலைவனோடு கூடிய ராமனின், ராமனின் தம்பியின் கட்டளையை நீ மனத்தால்கூடப் புறக்கணிக்க இயலாது; தேவேந்திரனுக்கு நிகரான ஒளி கொண்ட, லக்ஷ்மணனோடு கூடிய இந்த ராமனின் ‘மனித’ வலிமையை உன் மனமே தானாக அறியும்.’ கடைசிச் சுலோகம் நீண்ட விருத்தத்தில் அமைந்துள்ளது; அதனால் அறிவுரை கம்பீரத்தோடு நிறைவடைகிறது. ‘மானுஷம் பலம்’ (மனித வலிமை) என்ற சொல்லில் குறிப்புப் பொருள் உள்ளது — மனித வடிவில் இருப்பவனின் வலிமை உண்மையில் மனிதத்துக்கு அப்பாற்பட்டதே. சர்க்கத்தின் இறுதியில் சுக்ரீவன் எதுவும் சொல்லவில்லை; அவனுடைய மறுமொழி செயலாலேயே அடுத்த சர்க்கத்தில் காணப்படுகிறது, அங்கே அவன் லக்ஷ்மணனை உள்ளே அழைத்து வர அங்கதனை அனுப்புகிறான். கடைசிப் பகுதியில் அனுமன் ராமனின் ஆற்றலை நினைவூட்டுகிறான், ஆனால் அச்சம் உண்டாக்கவில்லை — ‘சமாதானப்படுத்த வேண்டியவனைக் கோபமூட்டக் கூடாது’ என்ற நீதிவாக்கியத்தால் வழியையே காட்டுகிறான். ‘பர்த்துர் பார்யேவ தத்வசே’ (மனைவி கணவனின் வசத்தில் இருப்பது போல அவன் வசத்தில்) என்ற உவமை மணவாழ்க்கையிலிருந்து எடுக்கப்பட்டது; அதனால் நட்பு பிளவுபடாதது என்பது உணர்த்தப்படுகிறது. கடைசிச் சுலோகத்தில் ‘மானுஷம் பலம்’ என்ற சொல்லில் இரட்டுறமொழிதல் உள்ளது — மனித வடிவில் இருக்கும் ராமனின் வலிமை மனித வலிமையாக இருக்க முடியாது என்பது குறிப்புப் பொருள்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये किष्किन्धाकाण्डे द्वात्रिंशः सर्गः॥ ३२॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க