॥वाल्मीकिरामायणम् கிஷ்கிந்தா காண்டம் · சர்க்கம் 31

கிஷ்கிந்தா காண்டம்

சர்க்கம்

லக்ஷ்மணன் கிஷ்கிந்தைக்கு வருதலும் வானரர்களின் அச்சமும்

லக்ஷ்மணனின் சினம், ராமனின் சமாதானச் சொற்கள், கிஷ்கிந்தையை நோக்கிப் புறப்படுதல், வானரர்களின் நடுக்கம், அங்கதனை அனுப்புதல், பிலக்ஷனும் பிரபாவனும் தெரிவித்தல்

தளராத மனவலிமை கொண்டவனும் அரசனின் மகனும் ராமனின் தம்பியுமான லக்ஷ்மணன், காமத்தால் வாடி, வருந்தி, சோகத்தில் ஆழ்ந்து, கோபம் பொங்கி நின்ற, மனித அரசனின் மகனான தன் தமையனிடம் இவ்வாறு சொன்னான் — ‘அந்த வானரன் நன்னடத்தையில் நிலைக்கமாட்டான், செயல்களின் பலன்களின் தொடர்பை மதிக்கமாட்டான், வானர அரசின் செல்வத்தையும் அனுபவிக்கமாட்டான்; ஏனெனில் அவன் அறிவு அதற்கு மேல் செல்வதில்லை. அறிவு மழுங்கியதால் இழிந்த இன்பங்களில் பற்றுக்கொண்ட அவன், உன் அருளால் பெற்றதற்குப் பதில் உதவி செய்ய வேண்டும் என்ற எண்ணத்தையும் கொண்டிருக்கவில்லை; கொல்லப்பட்டு, அவன் தன் வீரத் தமையன் வாலியைக் காணட்டும் — இத்தகைய குணமற்றவனுக்கு அரசு அளிக்கப்படக் கூடாது. பொங்கியெழும் வேகம் கொண்ட கோபத்தை என்னால் அடக்க முடியவில்லை; பொய்யனான சுக்ரீவனை இன்றே கொல்கிறேன். வானர வீரர்களோடு சேர்ந்து வாலியின் மகன் அங்கதனே அரசகுமாரியைத் தேடட்டும்.’ வில்லையும் அம்பையும் எடுத்துக்கொண்டு எழுந்து பாய்ந்தவனும், தன் நோக்கத்தைத் தெரிவித்தவனும், போருக்கான கடுங்கோபம் கொண்டவனுமான அவனிடம், பகைவீரர்களை அழிக்கும் ராமன், தான் நன்கு ஆராய்ந்த, சமாதானம் நிறைந்த சொற்களைச் சொன்னான். இங்கே கவி ஐந்து நீண்ட விருத்தங்களில் லக்ஷ்மணனின் கோபத்தின் வேகத்தை வர்ணிக்கிறார்; ‘நிலைக்கமாட்டான், மதிக்கமாட்டான், அனுபவிக்கமாட்டான்’ என்ற மூன்று மறுப்புகளால் அவனுடைய முடிவு உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது. இந்தச் சர்க்கத்தின் தொடக்கம் முந்தைய சர்க்கத்தின் கடைசிச் சுலோகத்திலிருந்து இடையறாமல் தொடர்கிறது — அங்கே லக்ஷ்மணன் ‘கடுமையான முடிவை எடுத்தான்’ என்று சொல்லப்பட்டது; இங்கே அந்த முடிவு சொற்களாக வெளிப்படுகிறது. ‘அதீனஸத்வ:’ (தளராத மனவலிமை கொண்டவன்) என்பது லக்ஷ்மணனுக்கும், ‘தீனம்’ (வருந்தியவன்) என்பது ராமனுக்கும் ஒரே நேரத்தில் ஆளப்படுகின்றன; இதனால் சகோதரர்களின் எதிரெதிர் நிலை உணர்த்தப்படுகிறது. லக்ஷ்மணனின் முன்மொழிவில் அங்கதனுக்கு அரசப் பட்டம் சூட்டுவதும் அடங்கியுள்ளது; இது மிகக் கடுமையான பேச்சு. ‘கொல்லப்பட்டு, தமையனைக் காணட்டும்’ என்ற வாக்கியம் வாலி வதத்தை நினைவூட்டி அச்சத்தை உண்டாக்குகிறது. ராமனின் மறுமொழியோ ‘ஸானுநயம்’ (சமாதானம் நிறைந்தது) என்று சிறப்பிக்கப்படுகிறது — கோபத்துக்கு மாற்று சமாதானமே, எதிர்க் கோபம் அல்ல. வல்கேட் பாடத்தின் ஐந்தாம் சுலோகத்தில் ‘ஸ்வவீக்ஷிதம் ஸானுநயம் ச வாக்யம்’ (நன்கு ஆராய்ந்த, சமாதானம் நிறைந்த சொற்கள்) என்ற பாடம் உள்ளது; திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘ஸ்வவேக்ஷிதம்’ என்று உள்ளது. லக்ஷ்மணன் எழுந்து பாய்வதும் ராமனின் சொற்களும் ஒரே சுலோகத்தில் அமைந்துள்ளன; இதனால் எதிர்வினையின் விரைவு உணர்த்தப்படுகிறது.

‘உன்னைப் போன்றவன் உலகில் இத்தகைய பாவத்தைச் செய்யக் கூடாது; உயர்ந்த வழியால் கோபத்தை அடக்குபவனே வீரன், மனிதர்களில் உத்தமன். லக்ஷ்மணா, நன்னடத்தை கொண்ட நீ இங்கே இதை மேற்கொள்ளக் கூடாது; முன்பு நிலவிய அந்த அன்பையும், முன்பு நிகழ்ந்த நட்பையும் பின்பற்று. சாமம் நிறைந்த சொல்லால், கடுஞ்சொற்களைத் தவிர்த்து, காலக் கெடுவைக் கடந்துவிட்ட சுக்ரீவனிடம் நீ பேச வேண்டும்.’ இவ்வாறு தமையனால் முறைப்படி பொருள் உணர்த்தப்பட்ட, ஆண்களில் காளை போன்றவனும் பகைவீரர்களை அழிப்பவனுமான வீரன் லக்ஷ்மணன் நகருக்குள் நுழைந்தான். பிறகு நல்லெண்ணம் கொண்டவனும் அறிவாளியும் சகோதரனுக்கு இனியதும் நன்மையானதும் செய்வதில் ஈடுபாடு கொண்டவனுமான லக்ஷ்மணன், கோபம் கொண்டவனாகவே அந்த வானரனின் மாளிகையை நோக்கிச் சென்றான். இங்கே ராமனின் சொற்கள் இரண்டு சுலோகங்களிலேயே முடிகின்றன; அவற்றில் ‘கோபம் ஆர்யேண யோ ஹந்தி’ (உயர்ந்த வழியால் கோபத்தை அடக்குபவன்) என்ற நன்மொழியே சர்க்கத்தின் நீதிச்சாரம். ராமன் லக்ஷ்மணனின் கோபத்தைப் பழிக்கவில்லை; அதை எல்லைக்குள் நிறுத்துகிறான்; முதலில் ஆறுதல், பிறகு கடுஞ்சொல் தவிர்க்கும்படி கட்டளை. ராமனின் இரண்டு சுலோகங்களும் அனுஷ்டுப் சந்தத்தில் உள்ளன, முந்தையவையோ ஐந்து நீண்ட விருத்தங்கள்; சந்த மாற்றத்தாலேயே அமைதி உணர்த்தப்படுகிறது. ‘ஸாதுவ்ருத்தேன த்வயா’ (நன்னடத்தை கொண்ட நீ) என்ற விளியால் ராமன் லக்ஷ்மணனின் இயல்பையே சான்றாக்குகிறான் — நன்னடத்தை கொண்டவன் நண்பனைக் கொல்ல நினைக்கமாட்டான். ‘அந்த அன்பைப் பின்பற்று’ என்பதால் அக்னி சாட்சியாகச் செய்த நட்பு நினைவூட்டப்படுகிறது. ‘காலக் கெடுவைக் கடந்துவிட்டான்’ என்ற ஒன்றை மட்டுமே சொல்லும்படி கட்டளையிடப்படுகிறது — பழிப்பும் இல்லை, அச்சுறுத்தலும் இல்லை; இதுவே தூதின் மரியாதை. ஆயினும் லக்ஷ்மணன் ‘ப்ரதிஸம்ரப்த:’ (கோபம் கொண்டவனாகவே) செல்கிறான் — கட்டளை ஏற்கப்பட்டது, ஆனால் சினம் தணியவில்லை. ஒன்பதாம் சுலோகத்தில் ‘நகருக்குள் நுழைந்தான்’ என்றும், பத்தாம் சுலோகத்தில் ‘மாளிகையை நோக்கிச் சென்றான்’ என்றும் சொல்லப்படுகிறது; இந்தி விளக்கவுரையோ ‘நுழைய எண்ணினான்’ என்று விளக்குகிறது, ஏனெனில் உண்மையில் நுழைவது முப்பத்திரண்டாம் சர்க்கத்தில்தான் நிகழும்.

இந்திரனின் வில்லுக்கு நிகரானதும், ஊழிக்காலத்து யமனைப் போன்றதும், மலைச்சிகரம் போலத் தோன்றுவதுமான வில்லை ஏந்திய அவன், சிகரங்கள் கொண்ட மந்தர மலையைப் போல நின்றான். சொன்னபடியே செய்பவனும், பிருஹஸ்பதிக்கு நிகரான அறிவு கொண்டவனுமான ராமனின் தம்பி, அப்போது தான் சொல்ல வேண்டியதையும், அதற்கு வரும் மறுமொழியையும், அந்த மறுமொழிக்குத் தான் தர வேண்டிய பதிலையும் — எல்லாவற்றையும் எண்ணிப் பார்த்துவிட்டுப் புறப்பட்டான். காமத்தாலும் கோபத்தாலும் எழுந்த தமையனின் கோபத் தீயால் சூழப்பட்டு, மகிழ்ச்சியற்றவனாக அவன் புயற்காற்றைப் போலச் சென்றான். வழியில் சால, பனை, அஸ்வகர்ண மரங்களை வேகத்தோடும் வலிமையோடும் வீழ்த்தியும், மலைமுகடுகளையும் மற்ற மரங்களையும் விரைவாகப் புரட்டியும், பாறைகளைக் கால்களால் துண்டுகளாக்கியும், விரைந்து செல்லும் யானையைப் போல, காரியத்தின் நிமித்தம் நீண்ட அடிகளை எடுத்து வைத்து அவன் விரைந்து சென்றான். இங்கே கோபத்தின் வெளிவடிவம் இயற்கையிலேயே காணப்படுகிறது — மரங்கள் விழுகின்றன, பாறைகள் பொடியாகின்றன; உள்ளுணர்வை வெளியே வெளிப்படுத்தும் கவியின் முறை இது. ‘ஏகபதம் த்யக்த்வா’ (நீண்ட அடிகளை எடுத்து வைத்து) என்ற சொல்லால் நீண்ட அடியெடுப்பு உணர்த்தப்படுகிறது; இதனால் நடையின் வேகம் அளக்கப்படுகிறது. வில்லுக்கு மூன்று உவமானங்கள் — இந்திரனின் வில், ஊழிக்கால யமன், மலைச்சிகரம்; பிறகு லக்ஷ்மணன் தானே சிகரங்கள் கொண்ட மந்தர மலை போல. இவ்வாறு படிப்படியாகப் பெருகும் உவமானங்கள் லக்ஷ்மணனின் பயங்கரத்தை நிறுவுகின்றன. ‘வசனம் உத்தரம் ஸோத்தரம்’ (சொல், மறுமொழி, அதற்கான பதில்) என்ற மூன்று சொற்களால் அவனுடைய முன்யோசனை உணர்த்தப்படுகிறது — பிருஹஸ்பதிக்கு நிகரான அவன் உரையாடலின் எல்லாச் சாத்தியங்களையும் முன்பே எண்ணிப் பார்த்துவிட்டான். கோபத் தீ ‘தமையனின்’ என்று சிறப்பிக்கப்படுகிறது — தன்னுடையது அல்ல, தமையனின் துயரால் பிறந்தது; இதனால் லக்ஷ்மணனின் தன்னலமின்மை வெளிப்படுகிறது. இந்த ஐந்து சுலோகங்களும் அனுஷ்டுப் சந்தத்தில் உள்ளன; முதல் ஐந்தின் நீண்ட விருத்தங்களுக்குப் பின் வரும் இந்தச் சுருக்கம் நடையின் வேகத்தைப் பிரதிபலிக்கிறது.

இக்ஷ்வாகு குலத்துப் புலியான அவன், மலை இடுக்கில் அமைந்த, படைகள் நிறைந்த, அணுகுதற்கரிய, வானர அரசனின் பெருநகரான கிஷ்கிந்தையைக் கண்டான். சுக்ரீவன் மீதான சினத்தால் உதடுகள் துடிக்க, லக்ஷ்மணன் கிஷ்கிந்தைக்கு வெளியே திரிந்த பயங்கரமான வானரர்களைக் கண்டான். அந்த ஆண்களில் காளை போன்றவனைக் கண்டு, யானைகளைப் போன்ற வானரர்கள் அனைவரும் மலைகளுக்கு இடையே நூற்றுக்கணக்கில் மலைச்சிகரங்களையும் பெரிய மரங்களையும் பிடுங்கி ஏந்தினர். ஆயுதங்களை ஏந்திய அவர்கள் அனைவரையும் கண்டு, நிறைய விறகு இடப்பட்ட நெருப்பைப் போல லக்ஷ்மணன் இருமடங்கு கோபம் கொண்டான். ஊழிக்காலத்து யமனையும் மரணத்தையும் யுகமுடிவையும் போலத் தோன்றிய, கோபமுற்ற அவனைக் கண்டு, அச்சத்தால் உடல் நடுங்கிய வானரர்கள் நூற்றுக்கணக்கில் திசைகளெங்கும் ஓடினர். இங்கே பதினெட்டாம் சுலோகம் ஆறு பாதங்கள் கொண்டது — ‘தம் த்ருஷ்ட்வா வானரா: ஸர்வே…’ (அவனைக் கண்டு வானரர்கள் அனைவரும்…) என்ற முதல் பாதி வல்கேட் பாடத்தில் மட்டுமே உள்ளது; மீதி இரண்டு பாதிகளும் திறனாய்வுப் பதிப்பிலும் உள்ளன. முதலில் வானரர்களின் துணிவு, பிறகு ஓட்டம் — இந்தப் படிப்படியான எதிர்வினை லக்ஷ்மணனின் ஒளியை நிறுவுகிறது. ‘கிரிஸங்கடே’ (மலை இடுக்கில்) என்ற சொல்லால் கிஷ்கிந்தையின் இருப்பிடம் அணுகுதற்கரியது என்பது உணர்த்தப்படுகிறது; அந்த நகரம் குகை வடிவானது என்பது அடுத்த சர்க்கத்தில் தெளிவாகும். வானரர்களின் எதிர்வினை இருவகை — முதலில் ஆயுதம் ஏந்துதல், பிறகு ஓட்டம்; இடையில் லக்ஷ்மணனின் இருமடங்குக் கோபம். ‘நிறைய விறகு இடப்பட்ட நெருப்பு’ என்ற உவமையால் கோபம் பெருகுவது காட்டப்படுகிறது — வானரர்களின் துணிவே விறகு. இருபதாம் சுலோகத்தில் ‘காலம்ருத்யுயுகாந்தாபம்’ (ஊழிக்கால யமனையும் மரணத்தையும் யுகமுடிவையும் போன்றவன்) என்று பேரழிவைக் குறிக்கும் மூன்று சொற்களால் ஒரே அடைமொழி அமைக்கப்பட்டுள்ளது; இது வானரர்களின் அச்சத்தின் அளவைக் காட்டுகிறது.

பிறகு வானரர்களில் சிறந்தவர்கள் சுக்ரீவனின் மாளிகைக்குள் நுழைந்து லக்ஷ்மணனின் கோபத்தையும் வருகையையும் தெரிவித்தனர். ஆனால் அப்போது தாரையோடு இருந்த, காமுற்ற அந்த வானரர் தலைவன், இன்பத்தில் பற்றுக்கொண்டவனாக, சிங்கம் போன்ற அந்த வானரர்களின் சொற்களைக் கேட்கவில்லை. பிறகு அமைச்சர்களால் ஏவப்பட்ட, மயிர்க்கூச்செறியச் செய்யும், மலைகளையும் யானைகளையும் மேகங்களையும் போன்ற வானரர்கள் நகரத்திலிருந்து வெளியே வந்தனர். அவர்கள் அனைவரும் நகங்களையும் பற்களையுமே ஆயுதமாகக் கொண்ட வீரர்கள், விகாரமான தோற்றம் கொண்டவர்கள், புலியின் பற்கள் கொண்டவர்கள், வாயைப் பிளந்த தோற்றம் கொண்டவர்கள். சிலர் பத்து யானைகளின் வலிமை கொண்டவர்கள், சிலர் அதைவிடப் பத்து மடங்கு அதிகமானவர்கள், சிலர் ஆயிரம் யானைகளுக்கு நிகரான வலிமை கொண்டவர்கள். மரங்களைக் கையில் ஏந்திய பெருவலிமை கொண்ட அந்த வானரர்களால் நிறைந்து அணுகுதற்கரியதாக இருந்த கிஷ்கிந்தையைக் கோபமுற்ற லக்ஷ்மணன் கண்டான். பிறகு வானரர்கள் அனைவரும் மதிலுக்கும் அகழிக்கும் இடையிலிருந்து வெளியே வந்து, உயர்ந்த மனவலிமையோடு வெளிப்படையாக நின்றனர். இங்கே கவி வானரர்களின் எண்ணிக்கையைச் சொல்லவில்லை, வலிமையின் அளவையே எண்ணுகிறார் — பத்து யானைகள், நூறு யானைகள், ஆயிரம் யானைகள்; அதனால் படையின் பயங்கரம் வெளிப்படுகிறது. சுக்ரீவன் கேட்காமல் இருப்பதே சர்க்கத்தின் மையக் குறை — அமைச்சர்கள் தெரிவிக்கிறார்கள், ஆனால் அரசன் கேட்பதில்லை. ‘தாரையோடு இருந்த, காமுற்ற, பற்றுக்கொண்டவன்’ என்ற மூன்று சொற்களால் அவனுடைய நிலை சுட்டப்படுகிறது. அமைச்சர்களோ தாங்களாகவே வானரர்களை அனுப்புகின்றனர்; இதனால் அரசுக் காரியம் அமைச்சர்களாலேயே தாங்கப்படுகிறது என்பது உணர்த்தப்படுகிறது. வானரர்களின் வர்ணனை பயங்கரமானது, ஆயினும் சுவையானது — நகங்களையும் பற்களையும் ஆயுதமாகக் கொண்டவர்கள், புலிப்பற்கள் கொண்டவர்கள், வாயைப் பிளந்த தோற்றம் கொண்டவர்கள். ‘ஆவிஷ்க்ருதம் தஸ்து:’ (வெளிப்படையாக நின்றனர்) என்ற சொல்லால், அவர்கள் ஒளிந்துகொள்ளவில்லை, வெளிப்படையாகப் போருக்கு ஆயத்தமாக இருந்தனர் என்பது உணர்த்தப்படுகிறது. இருபத்தைந்தாம் சுலோகத்தில் வலிமை மூன்று வகையாக எண்ணப்படுகிறது — பத்து யானைகள், பத்து மடங்கு அதிகம், ஆயிரம் யானைகள்; இந்த ஏறுவரிசை எண்ணிக்கை உயர்வு நவிற்சியையும் பொருத்தமானதாக்குகிறது.

தன்னடக்கம் கொண்ட வீரனான அவன், சுக்ரீவனின் கவனக்குறைவையும் தமையனின் நோக்கத்தையும் கண்டு, மீண்டும் கோபத்தின் வசமானான். நீண்ட சூடான பெருமூச்சு விட்டு, கோபத்தால் சிவந்த கண்களோடு, மனிதர்களில் புலியான அவன் புகையோடு கூடிய நெருப்பைப் போல ஆனான். அம்பின் கூர்முனையே துடிக்கும் நாக்காகவும், வில்லே உடலாகவும், தன் ஒளியே நஞ்சாகவும் கொண்ட அவன், ஐந்து தலை நாகத்தைப் போலத் தோன்றினான். கொழுந்துவிட்டெரியும் ஊழித்தீயைப் போலவும், சினமுற்ற நாகராஜனைப் போலவும் இருந்த அவனை நெருங்கிய அங்கதன், அச்சத்தால் பெரும் விஷாதம் அடைந்தான். சினத்தால் சிவந்த கண்கள் கொண்ட பெரும்புகழ் பெற்ற அவன் அங்கதனுக்குக் கட்டளையிட்டான் — ‘குழந்தாய், சுக்ரீவனிடம் என் வருகையைச் சொல்; பகைவரை அடக்குபவனே, ராமனின் தம்பியான இந்த லக்ஷ்மணன் தமையனின் துயரால் வெந்து உன்னிடம் வந்திருக்கிறான், வாயிலில் நிற்கிறான் என்று சொல். வானரனே, அவனுடைய சொல் உனக்கு உகந்ததானால், நன்றாகச் செய்யப்படட்டும்; இதைச் சொல்லிவிட்டு, குழந்தாய், பகைவரை அடக்குபவனே, விரைவாகத் திரும்பி வா.’ லக்ஷ்மணனின் சொற்களைக் கேட்டு, சோகத்தில் ஆழ்ந்த அங்கதன் தன் தந்தையின் அருகில் வந்து ‘இதோ சௌமித்ரி வந்திருக்கிறான்’ என்று சொன்னான். இங்கே முப்பத்து நான்காம் சுலோகம் வல்கேட் பாடத்தில் மட்டுமே உள்ளது. இந்தப் பகுதியில் லக்ஷ்மணனுக்கு வரிசையாக மூன்று உவமானங்கள் — புகையோடு கூடிய நெருப்பு, ஐந்து தலை நாகம், கொழுந்துவிட்டெரியும் ஊழித்தீ; ஒவ்வொன்றும் முந்தையதைவிடப் பயங்கரமானது. நாக உவமையில் உறுப்புக்கு உறுப்பு உருவகம் செய்யப்படுகிறது — அம்பின் கூர்முனை நாக்கு, வில் உடல், ஒளி நஞ்சு; இது உறுப்புகளோடு கூடிய உருவகத்துக்குச் சிறந்த எடுத்துக்காட்டு. அங்கதன் சிறுவன், ஆகவே அவனுடைய அச்சம் இயல்பானது. லக்ஷ்மணனின் செய்தி சுருக்கமானது ஆனால் இருபொருள் கொண்டது — ‘என் வருகையைச் சொல்’ என்பது அமைதியானது, ‘வாயிலில் நிற்கிறான்’ என்பதோ அச்சத்தைக் குறிப்பது. முப்பத்து நான்காம் சுலோகம் வல்கேட் பாடத்தில் மட்டுமே உள்ளது; அதில் ‘உகந்ததானால்’ என்ற நிபந்தனையோடு கூடிய சொல் உள்ளது. ‘வத்ஸ’ (குழந்தாய்) என்ற விளி இருமுறை ஆளப்படுகிறது; கோபத்திலும் லக்ஷ்மணன் சிறுவன் மீதான பாசத்தைக் கைவிடவில்லை; இது அவன் பண்பின் அடையாளம்.

பிறகு லக்ஷ்மணனின் மிகக் கடுமையான சொற்களால் கலக்கமுற்று, மிகவும் வாடிய முகத்தோடு, வேகம் மிக்க அங்கதன் வெளியே சென்று, முதலில் அரசனின் பாதங்களையும், பிறகு ருமையின் பாதங்களையும் வணங்கினான். கடும் ஒளி கொண்ட அவன் தந்தையின் பாதங்களைப் பற்றி, மீண்டும் தாய் தாரையின் பாதங்களைப் பற்றி, ருமையின் பாதங்களையும் அழுத்திப் பற்றிவிட்டு, பிறகு அந்தச் செய்தியைத் தெரிவித்தான். ஆனால் உறக்கத்தால் சோர்ந்து மூடப்பட்டிருந்த அந்த வானரன் விழித்தெழவில்லை; மதுவின் மயக்கத்தாலும் காமத்தாலும் மதிமயங்கியிருந்தான். பிறகு கோபமுற்ற லக்ஷ்மணனைக் கண்டு, அச்சத்தால் மனம் மயங்கிய வானரர்கள், அவனைச் சமாதானப்படுத்தும் வகையில் கிலுகிலுவென்று ஆரவாரம் செய்தனர். அவர்கள் பெரும் வெள்ளப்பெருக்கு போன்ற, இடியும் வஜ்ரமும் போல ஒலிக்கும் சிங்க முழக்கத்தை லக்ஷ்மணனின் அருகிலிருந்து ஒருசேர எழுப்பினர். அந்தப் பெருஞ்சத்தத்தால் அந்த வானரன் விழித்தெழுந்தான் — மதுமயக்கத்தால் தடுமாறிச் சிவந்த கண்களோடு, கலக்கமுற்று, மாலைகளை அணிந்தவனாக. இங்கே முப்பத்தாறாம் சுலோகம் முதல் முப்பத்தொன்பதாம் சுலோகம் வரையிலான நான்கு சுலோகங்கள் வல்கேட் பாடத்தில் மட்டுமே உள்ளன; அவற்றால் அங்கதனின் வணக்கமும் சுக்ரீவனின் உறக்கமும் விரிவாக வர்ணிக்கப்படுகின்றன. அங்கதன் முதலில் தந்தையின், பிறகு தாய் தாரையின், பிறகு ருமையின் பாதங்களைப் பற்றுகிறான் — மூவரையும் வணங்குவதால் குல மரியாதை காட்டப்படுகிறது, தாமதமும் உணர்த்தப்படுகிறது. சுக்ரீவனின் உறக்கத்துக்கு மூன்று காரணங்கள் — மதுமயக்கம், காமம், உறக்கமே; ஆகவே அவன் விழித்தெழவில்லை. வானரர்களின் கிலுகிலு ஆரவாரம் அச்சத்தைக் குறிக்கிறது, சிங்க முழக்கம் விழிப்பூட்டுவதற்கானது; இதனால் அவர்கள் தங்கள் தலைவனைக் காக்க விரும்புகிறார்கள் என்பது உணர்த்தப்படுகிறது. ‘மதுமயக்கத்தால் தடுமாறிச் சிவந்த கண்களோடு, கலக்கமுற்று, மாலைகளை அணிந்தவனாக’ என்ற மூன்று சொற்களால் விழித்தெழுந்த சுக்ரீவனின் நிலை சித்தரிக்கப்படுகிறது — மாலைகள் கலைந்துள்ளன, கண்கள் சிவந்துள்ளன. முப்பத்தாறாம், முப்பத்தேழாம் சுலோகங்கள் ஒரே நிகழ்ச்சியை இருமுறை வர்ணிக்கின்றன; இந்தி விளக்கவுரை ‘இப்போது இதையே சற்று விரிவாகச் சொல்கிறார்’ என்று அதைத் தெளிவுபடுத்துகிறது.

பிறகு அங்கதனின் சொற்களைக் கேட்டு, அவனோடு சேர்ந்தே வந்திருந்த, அந்த வானரனால் மதிக்கப்பட்ட, உயர்ந்த பார்வை கொண்ட இரண்டு அமைச்சர்கள் — பொருள், அறம் ஆகியவற்றுக்கான அமைச்சர்களான பிலக்ஷனும் பிரபாவனும் — பலவிதமாகப் பேச வந்திருக்கும் லக்ஷ்மணனைப் பற்றித் தெரிவித்தனர். பொருள் நிறைந்த உறுதியான சொற்களால் சுக்ரீவனை மகிழ்வித்துவிட்டு, மருத்துகளின் தலைவனான இந்திரனைப் போல அமர்ந்திருந்த அவன் அருகில் அமர்ந்து அவ்விருவரும் சொன்னார்கள் — ‘சத்தியத்தில் உறுதியானவர்களும் பெரும் பேறு பெற்றவர்களுமான ராம லக்ஷ்மணர் என்ற சகோதரர்கள், மனிதப் பிறவி எடுத்தவர்கள், அரசாளத் தகுதியானவர்கள், அரசை அளிப்பவர்கள். அவர்களுள் ஒருவனான லக்ஷ்மணன் வில்லைக் கையில் ஏந்தி வாயிலில் நிற்கிறான்; அவனுக்கு அஞ்சி வானரர்கள் நடுங்கியவாறு கூக்குரலிடுகின்றனர். ராகவனின் சகோதரனான இந்த லக்ஷ்மணன், சொல்லையே தேரோட்டியாகவும் உறுதியையே தேராகவும் கொண்டவன், அந்த ராமனின் கட்டளையால் வந்திருக்கிறான்.’ இங்கே ‘வாக்யஸாரதி: வ்யவஸாயரத:’ (சொல்லையே தேரோட்டியாகவும் உறுதியையே தேராகவும் கொண்டவன்) என்ற இரண்டு உருவகங்களால் லக்ஷ்மணனின் தூது வர்ணிக்கப்படுகிறது — ராமனின் சொல்லே அவனுடைய தேரோட்டி, உறுதியே தேர். பிலக்ஷனும் பிரபாவனும் பெயர் சொல்லிக் குறிப்பிடப்படுகிறார்கள், ‘பொருள், அறம் ஆகியவற்றுக்கான அமைச்சர்கள்’ என்றும் சிறப்பிக்கப்படுகிறார்கள்; இதனால் அரசவையின் ஒழுங்கு உணர்த்தப்படுகிறது. அவர்கள் முதலில் சுக்ரீவனை மகிழ்வித்துவிட்டே பேசத் தொடங்குகின்றனர் — இருபத்தொன்பதாம் சர்க்கத்தில் அனுமன் செய்தது போல. ராம லக்ஷ்மணரின் வர்ணனையில் ‘மனுஷ்யபாவம் ஸம்ப்ராப்தௌ’ (மனிதப் பிறவி எடுத்தவர்கள்) என்ற சொல் வல்கேட் பாடத்தின் தனித்தன்மை; திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘வயஸ்யபாவம் ஸம்ப்ராப்தௌ’ (நட்பு நிலையை அடைந்தவர்கள்) என்று நட்புநிலை சொல்லப்படுகிறது. ‘அரசாளத் தகுதியானவர்கள், அரசை அளிப்பவர்கள்’ என்ற இரு சொற்களால் அவர்களுடைய பெருந்தன்மை நினைவூட்டப்படுகிறது — தாமே அரசாளத் தகுதியானவர்கள், அவர்களே மற்றவனுக்கு அரசை அளித்தார்கள். நாற்பத்தாறாம் சுலோகத்தில் ‘நாதான் முஞ்சந்தி வானரா:’ (வானரர்கள் கூக்குரலிடுகின்றனர்) என்ற சொல்லால், வெளியே நிற்கும் வானரர்களின் வேதனைக் குரல் அவைக்குள்ளும் கேட்கிறது என்பது உணர்த்தப்படுகிறது.

‘குற்றமற்ற அரசே, தாரையின் அன்பு மகனான இந்த அங்கதன் லக்ஷ்மணனால் அவசரமாக உன்னிடம் அனுப்பப்பட்டிருக்கிறான். வானரர் தலைவனே, வீரியம் மிக்க அவன், சினத்தால் சூழப்பட்ட கண்களோடு, பார்வையாலேயே வானரர்களை எரிப்பவன் போல வாயிலில் நிற்கிறான். மகாராஜனே, நீ மகனோடும் உறவினர்களோடும் சேர்ந்து விரைவாகச் சென்று தலையால் அவனை வணங்கு; அதனால் இன்றே அவன் சினம் தணியட்டும். தர்மாத்மாவான ராமன் சொல்வதைப் போலவே, மனம் ஒருமுகப்பட்டவனாகச் செய்; அரசே, உன் ஒப்பந்தத்தில் நிலைத்து நில், சொன்ன சொல்லைக் காப்பவனாக இரு.’ இங்கே நாற்பத்தெட்டாம், நாற்பத்தொன்பதாம் சுலோகங்களும், ஐம்பதாம் சுலோகத்தின் பின்பாதியும், ஐம்பத்தொன்றாம் சுலோகத்தின் முன்பாதியும் வல்கேட் பாடத்தில் மட்டுமே உள்ளவை. அமைச்சர்களின் பேச்சு அச்சத்தைக் குறிப்பதில் தொடங்கி வணங்கும்படி அறிவுறுத்துவதில் முடிகிறது; இதுவே அரச அமைச்சனின் மரியாதை — உண்மையைச் சொல்ல வேண்டும், ஆனால் உபாயத்தோடு. கடைசிப் பகுதியில் அமைச்சர்களின் பேச்சு அச்சத்திலிருந்து அறிவுரையை நோக்கி மாறுகிறது. ‘பார்வையாலேயே எரிப்பவன் போல’ என்ற தற்குறிப்பேற்றத்தால் லக்ஷ்மணனின் பார்வையே ஆயுதம் என்று காட்டப்படுகிறது. ‘மகனோடும் உறவினர்களோடும்’ என்ற சொற்களால், வணக்கம் அரசனுக்கு மட்டுமல்ல, குலம் முழுவதற்குமான கடமை என்பது உணர்த்தப்படுகிறது. இறுதியில் ‘ஒப்பந்தத்தில் நிலைத்து நில், சொன்ன சொல்லைக் காப்பவனாக இரு’ என்ற இரண்டு வாக்கியங்களே சர்க்கத்தின் சாரம் — வாக்குறுதியைக் காப்பதே தீர்வு. அடுத்த சர்க்கத்தில் சுக்ரீவன் அனுமன் உள்ளிட்ட அமைச்சர்களோடு ஆலோசிப்பான். ஐம்பதாம் சுலோகத்தின் பின்பாதியும் ஐம்பத்தொன்றாம் சுலோகத்தின் முன்பாதியும் வல்கேட் பாடத்தில் மட்டுமே உள்ளன; அதனால் இங்கே வல்கேட் பாடத்தின் பிரிவு திறனாய்வுப் பதிப்பிலிருந்து அரைச் சுலோகத்தால் வேறுபடுகிறது, இறுதியில் மீண்டும் இணைகிறது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये किष्किन्धाकाण्डे एकत्रिंशः सर्गः॥ ३१॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க