॥वाल्मीकिरामायणम् கிஷ்கிந்தா காண்டம் · சர்க்கம் 25

கிஷ்கிந்தா காண்டம்

சர்க்கம்

வாலியின் தகனச் சடங்கு

காலம் பற்றிய ராமனின் ஆறுதல் மொழிகள், லக்ஷ்மணனின் அறிவுறுத்தல், பல்லக்கின் வர்ணனை, தாரையின் புலம்பல், வாலியைச் சிதையில் ஏற்றுதலும் நீர்க்கடன் செலுத்துதலும்

அவர்களுடைய சோகத்தைத் தானும் பகிர்ந்துகொண்ட காகுத்ஸ்தன், சுக்ரீவனையும் தாரையையும் அங்கதனையும் தேற்றியவாறு இவ்வாறு சொன்னான் — ‘சோகத்தாலும் மனவேதனையாலும் இறந்தவனுக்கு எந்த நன்மையும் சேர்வதில்லை; ஆகவே இனிச் செய்ய வேண்டியதையே நீங்கள் செம்மையாக நிறைவேற்ற வேண்டும். உலக வழக்கம் கடைப்பிடிக்கப்பட வேண்டும்; கண்ணீர் விடுதலையும் நீங்கள் செய்துவிட்டீர்கள்; காலம் கடந்த பிறகு எந்தக் கடமையையும் செய்ய இயலாது.’ இங்கே ராமன் சோகத்தைத் தடுக்கவில்லை; அதன் எல்லையையே காட்டுகிறான் — அழுவதும் உலக வழக்கத்தின் ஓர் அங்கமே, ஆனால் காலத்தைக் கடத்துவது கடமையை அழித்துவிடும். பிறகு அவன் காலத்தின் தத்துவத்தை விளக்குகிறான். உலகில் நியதியே காரணம், நியதியே செயலை நிறைவேற்றும் கருவி, எல்லா உயிர்களையும் அவரவர் பணிகளில் ஏவுவதற்கும் நியதியே காரணம். ஒருவரும் மற்றொருவருக்குக் கர்த்தா அல்லர்; ஏவுவதில் ஒருவரும் தலைவரும் அல்லர்; உலகம் தன் இயல்பின்படியே நடக்கிறது; அந்த இயல்புக்கும் காலமே இறுதிப் புகலிடம். காலம் காலத்தைக் கடந்து செல்வதில்லை, குறைவதுமில்லை; தன் இயல்பை அடைந்த பின் எவரும் அதை மீறுவதில்லை. காலத்துக்கு உறவு இல்லை, காரணம் இல்லை, பராக்கிரமம் இல்லை, நண்பன் உறவினன் என்ற தொடர்பும் இல்லை; அது எவருடைய வசத்திலும் இருப்பதில்லை. நன்கு காண்பவன் காலத்தின் விளைவையே காண வேண்டும்; ஏனெனில் தர்மம், அர்த்தம், காமம் என்ற மூன்றும் காலத்தின் வரிசைப்படியே நிலைபெறுகின்றன. இந்தச் சொற்கள் சுக்ரீவனுக்குச் சிறப்பாகப் பொருந்துகின்றன, ஏனெனில் சகோதரன் கொல்லப்பட்டதற்கு அவனே காரணமாக இருந்தான்; காலமே கர்த்தா என்று சொல்லப்படும்போது அவனுடைய குற்ற உணர்வு தணிகிறது. வாலி இங்கிருந்து தன் இயல்பான நிலையை அடைந்தான், தன் செயல்களின் பலனையும் பெற்றான்; சாமம், தானம், பொருள் ஆகியவற்றைச் சேர்த்து ஈட்டிய புனிதமான பலனை அவன் அனுபவிக்கிறான். தன் தர்மத்தைக் கடைப்பிடித்ததால் அந்த மகாத்மா முன்பே வென்றிருந்த சுவர்க்கத்தை, இப்போது உயிரைக் காத்துக்கொள்ளாமல் போரில் அவன் பற்றிக்கொண்டான் — க்ஷத்திரியனைப் போலப் போரில் மரணமே அவனுடைய சித்தி. வானரக் கூட்டத் தலைவன் அடைந்த இந்த நிலையே சிறந்த நியதி; ஆகவே வேதனைப்பட்டது போதும், இப்போது உரிய காலம் வந்த கடமையையே செய்யுங்கள். இங்கே மூவருமே சோகத்தால் வாடுகின்றனர் — சுக்ரீவன் சகோதரனைக் கொன்றதால், தாரை கணவனைப் பிரிந்ததால், அங்கதன் தந்தையை இழந்ததால்; ஆகவே ராமன் மூவரையும் ஒரே வாக்கியத்தில் விளிக்கிறான். ‘நியதி’ என்ற சொல் மூன்று பாதங்களில் திரும்பத் திரும்ப வருகிறது; இதனால் கவி அதன் முதன்மையை நிலைநாட்டுகிறார். ‘ஸ்வபாவே வர்ததே லோக:’ (உலகம் தன் இயல்பின்படி நடக்கிறது) என்ற சொற்களால் ‘நானே செய்பவன்’ என்ற செருக்கு மறுக்கப்படுகிறது; ‘தஸ்ய கால: பராயணம்’ (அதற்குக் காலமே புகலிடம்) என்பதால் இயல்புக்கும் ஓர் ஆதாரம் உண்டு என்பது காட்டப்படுகிறது. இந்தப் பகுதி இந்தக் காண்டத்தில் தத்துவ விசாரத்தின் மையமாக உள்ளது. பதினேழாம் சர்க்கத்தில் வாலி எழுப்பிய ‘எதற்காக நீ என்னைக் கொன்றாய்?’ என்ற கேள்விக்கு இங்கே மறைமுகமாக விடை கிடைக்கிறது; காலமே கொல்பவன் என்று சொல்லும்போது தனிப்பட்ட பகை கரைந்துவிடுகிறது. பின்னர் தாரையும் இதே சொற்களை எதிரொலிக்கிறாள் — ‘ராமனின் உருவில் காலமே உன்னை இழுத்துச் செல்கிறது’ என்று; ஆகவே ராமனின் உபதேசம் அவள் உள்ளத்தில் புகுந்தது என்று அறியப்படுகிறது. இந்த உபதேசத்தில் ராமன் கர்மத்தையும் தத்துவ ஞானத்தையும் ஒருசேரக் கலக்கிறான் — உலக வழக்கைக் கடைப்பிடித்தல் கர்மம், நியதியைச் சிந்தித்தல் ஞானம்; இரண்டாலுமே சோகம் தணிகிறது. ‘ப்ராப்தகாலம் உபாஸ்யதாம்’ (உரிய காலம் வந்த கடமை செய்யப்படட்டும்) என்ற முடிவுரையால் இந்தப் பகுதி செயலில் நிறைவடைகிறது.

ராமன் பேசி முடித்ததும், பகைவீரர்களை அழிக்கும் லக்ஷ்மணன், மனம் கலங்கி நின்ற சுக்ரீவனிடம் பணிவான சொற்களில் சொன்னான் — ‘சுக்ரீவா, தாரையோடும் அங்கதனோடும் சேர்ந்து நீ இப்போதே வாலியின் தகனத்துக்கான இறுதிக் கடன்களைச் செய். வாலியின் சடங்குக்காக நிறைய உலர்ந்த விறகுகளையும் தெய்வீகமான சந்தனக் கட்டைகளையும் கொண்டு வரக் கட்டளையிடு. மனம் தளர்ந்து வருந்தும் அங்கதனைத் தேற்று; நீ சிறுபிள்ளைத்தனமான மனம் கொண்டவனாக ஆகிவிடாதே; இந்த நகரம் இப்போது உன் ஆளுகையிலேயே உள்ளது. மாலைகள், பலவிதமான ஆடைகள், நெய், எண்ணெய், நறுமணப் பொருள்கள், அடுத்துத் தேவைப்படும் மற்றவை அனைத்தையும் அங்கதன் கொண்டு வரட்டும். தாரா, நீ பரபரப்போடு விரைவாக ஒரு பல்லக்கை எடுத்துக்கொண்டு வா; இந்த நேரத்தில் விரைவு மிகவும் சிறந்ததும் பொருத்தமானதும் ஆகும். பல்லக்கைச் சுமக்கத் தகுந்த, திறமையும் வலிமையும் கொண்ட வானரர்கள் ஆயத்தமாகட்டும்; அவர்களே வாலியைச் சுமந்து செல்வார்கள்.’ இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு, சுமித்திரையின் மகிழ்ச்சியைப் பெருக்கும் லக்ஷ்மணன் தன் தமையன் அருகிலேயே நின்றான் — வேலையை ஏவிவிட்டுத் தான் விலகிப் போகவில்லை என்பது அவனுடைய பணிவு. லக்ஷ்மணனின் சொற்களைக் கேட்ட தாரன், மனம் பரபரக்க, பல்லக்கைப் பற்றியே எண்ணியவனாக விரைவாகக் குகைக்குள் புகுந்தான். சுமப்பதற்குத் தகுந்த வீரர்களான வானரர்கள் சுமந்து வந்த அந்தப் பல்லக்கை எடுத்துக்கொண்டு அவன் மீண்டும் விரைந்து திரும்பி வந்தான். லக்ஷ்மணனின் இந்தச் சொற்கள் ராமனின் தத்துவ உபதேசத்துக்கு நிறைவு சேர்க்கின்றன — ராமன் தத்துவத்தை உபதேசிக்கிறான், லக்ஷ்மணனோ செயல்களின் வரிசையைப் பகுத்துத் தருகிறான். விறகுகள், சந்தனக் கட்டைகள், மாலைகள், ஆடைகள், நெய், எண்ணெய், நறுமணப் பொருள்கள், பல்லக்கு, சுமப்பவர்கள் என்று பொருள்கள் வெறும் பட்டியலாகவே சொல்லப்படுகின்றன; இதனால் விரைவு உணர்த்தப்படுகிறது. மூவருக்கும் தனித்தனிப் பணி — சுக்ரீவனுக்குக் கட்டளையிடுதல், அங்கதனுக்குப் பொருள்களைக் கொண்டு வருதல், தாரனுக்குப் பல்லக்கைக் கொண்டு வருதல் — இதனால் சோகத்தில் மூழ்கியவர்களின் மனம் செயலில் ஈடுபடுத்தப்படுகிறது; அதுவே சோகத்துக்கு மருந்து. ‘த்வததீனம் இதம் புரம்’ (இந்த நகரம் உன் ஆளுகையில் உள்ளது) என்ற சொற்களால் சுக்ரீவன் அரசப் பதவியில் அமர்த்தப்படுகிறான்; அதனால் அவனுக்குக் கடமையுணர்வு பிறக்கிறது. ‘கதசேதஸம்’ (மனம் கலங்கியவன்) என்று சுக்ரீவனுக்குத் தரப்பட்ட அடைமொழி இங்கே நெஞ்சைத் தொடுகிறது — வெற்றிக்குப் பிறகும் அவன் சோகத்தால் உணர்விழந்து நிற்கிறான்; ஆகவே லக்ஷ்மணனின் பணிவான சொற்கள் தேவைப்பட்டன. ‘அனந்தரம்’ (இப்போதே, உடனே) என்ற சொல் இருமுறை ஆளப்படுகிறது — கடமையைத் தாமதமின்றிச் செய்ய வேண்டும் என்ற ராமனின் சொற்களையே அது வழிமொழிகிறது. தாரனுக்குத் தரப்பட்ட ‘சிபிகாஸக்தமானஸ:’ (பல்லக்கிலேயே மனம் பதிந்தவன்) என்ற அடைமொழியால், அவன் மற்ற அனைத்தையும் மறந்து பல்லக்கை மட்டுமே எண்ணியபடி சென்றான் என்று அறியப்படுகிறது; சோகத்தில் ஆழ்ந்தவர்களின் மனம் ஒன்றிலேயே கட்டுண்டு நிற்கும் என்பது கவியின் நுட்பமான பார்வை. ‘உத்வஹனோசிதை: சூரை:’ (சுமக்கத் தகுந்த வீரர்களால்) என்று சுமப்பவர்களுக்குத் தரப்பட்ட இரு அடைமொழிகளால் பல்லக்கின் கனமும் வாலியின் உடலின் பருமனும் உணர்த்தப்படுகின்றன.

அந்தப் பல்லக்கு தெய்வீகமானது, சிறந்த ஆசனம் பொருத்தப்பட்டது, தேருக்கு நிகரானது; சிற்பிகள் செதுக்கிய பறவை உருவங்களாலும் மர உருவங்களாலும் அழகுபடுத்தப்பட்டிருந்தது. வண்ணக் காலாட்படை வீரர்களின் உருவங்கள் நிறைந்து, எல்லாப் பக்கங்களிலும் நன்கு அமைக்கப்பட்டு, வலைப்பின்னல் கொண்ட சாளரங்களுடன் கூடிய அது, சித்தர்களின் விமானம் போல ஒளிர்ந்தது. நன்கு பொருத்தப்பட்டு, விசாலமாக, சிற்பிகளால் நேர்த்தியாக உருவாக்கப்பட்ட அது, மரத்தால் செய்த சிறு குன்றுகளைக் கொண்டு, அழகிய வேலைப்பாட்டால் மெருகூட்டப்பட்டிருந்தது. சிறந்த அணிகலன்களாலும் முத்துமாலைகளாலும் வண்ண மலர்மாலைகளாலும் அழகுற்று, குகை போன்ற அடர்ந்த அமைப்புகளால் மூடப்பட்டு, செஞ்சந்தனத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது. மலர்க்குவியல்களால் எங்கும் மூடப்பட்டு, இளஞ்சூரியனின் நிறம் கொண்டு ஒளிரும் தாமரை மாலைகளால் சூழப்பட்டிருந்தது. இந்த விரிவான வர்ணனை ஒரு வானர அரசனின் இறுதிச் சடங்கின் பெருமையை உணர்த்துகிறது; இறந்த பின்னும் வாலி ஓர் அரசனைப் போலவே எடுத்துச் செல்லப்படுகிறான். இத்தகைய பல்லக்கைக் கண்ட ராமன் லக்ஷ்மணனிடம் சொன்னான் — ‘வாலி விரைவில் எடுத்துச் செல்லப்படட்டும்; இறுதிக் கடன்களும் செய்யப்படட்டும்.’ ராமன் தானே சடங்கைச் செய்யவில்லை, ஆனால் அதன் விரைவை வலியுறுத்துகிறான்; இதனால் பகை முடிவுற்றது உணர்த்தப்படுகிறது. அச்சுப் பதிப்பில் இந்த வர்ணனைக்கு ஆறு சுலோகங்கள் உள்ளன; திறனாய்வுப் பதிப்பிலோ இந்த வர்ணனை முழுவதுமே இல்லை; ஆகவே இவை வல்கேட் பாடமரபின் விரிவாக்கம். சிற்ப வேலைப்பாட்டின் விரிவான சித்தரிப்பு கவியின் அலங்கார விருப்பைக் காட்டுகிறது — பறவைகள், மரங்கள், வண்ணக் காலாட்படை உருவங்கள், வலைச் சாளரங்கள், மரக் குன்றுகள், முத்துமாலைகள், மலர்மாலைகள், செஞ்சந்தனம், தாமரை மாலைகள் என்று கண் வரிசையாக நகர்கிறது. ‘சித்தர்களின் விமானம் போல’ என்ற உவமை இறந்தவனின் மேலுலகப் பயணத்தைக் குறிக்கிறது. ‘ஈத்ருசீம்’ (இத்தகைய) என்ற ஒரே சொல்லால் கவி ஆறு சுலோகங்களின் வர்ணனையையும் தொகுத்து முடிக்கிறார். ராமனின் சொற்களில் உள்ள ‘க்ஷிப்ரம்’ (விரைவாக) என்ற சொல் மீண்டும் விரைவை நினைவூட்டுகிறது; ஏனெனில் காலம் கடந்தால் சடங்கு பயனற்றுப் போகும் என்று அவனே முன்பு சொல்லியிருந்தான்.

பிறகு சுக்ரீவன், அங்கதனோடு சேர்ந்து கதறி அழுதவாறே, வாலியைத் தூக்கிப் பல்லக்கில் ஏற்றினான். உயிர் நீங்கிய வாலியைப் பல்லக்கில் ஏற்றி, பலவிதமான அணிகலன்களாலும் மாலைகளாலும் ஆடைகளாலும் அவனை அலங்கரித்தான். இங்கே ‘விக்ரோசன்’ (கதறியவாறு) என்ற சொல்லால் சுக்ரீவனின் சோகம் வெளிப்படுகிறது — வெற்றி பெற்றவனாக இருந்தும் அவன் சகோதரனை நினைத்து அழுகிறான். பிறகு வானரத் தலைவனான அரசன் சுக்ரீவன் கட்டளையிட்டான் — ‘என் தமையனாருக்கு மேலுலகச் சடங்குகள் முறைப்படி செய்யப்படட்டும்’; ‘ஆர்யஸ்ய’ (மதிப்புக்குரியவருக்கு) என்ற விளியால் மூத்த சகோதரன் மீதான மரியாதை காக்கப்பட்டது. பலவகையான ஏராளமான ரத்தினங்களை வாரி வழங்கியபடி வானரர்கள் முன்னே செல்லட்டும், அவர்களுக்குப் பின் பல்லக்கு வரட்டும் என்பது ஏற்பாடு. ‘பூமியில் அரசர்களுக்கு எத்தகைய சிறப்பான செல்வச் சிறப்புகள் காணப்படுகின்றனவோ, அத்தகையவற்றோடே வானரர்கள் தங்கள் தலைவனுக்கு மரியாதை செய்யட்டும்’ என்றும் சொல்லப்பட்டது — வானர அரசனின் சடங்கு மனித அரசர்களின் இறுதிச் சடங்குக்கு நிகராக இருக்கட்டும் என்பது கருத்து. ‘உத்யம்ய’ (தூக்கி) என்ற சொல்லால், சுக்ரீவன் தானே சகோதரனின் உடலைத் தூக்கினான், பணியாட்களால் தூக்கப்படவில்லை என்று அறியப்படுகிறது — இதுவே அவனுடைய மனவருத்தத்துக்குச் சான்று. அணிகலன்களாலும் மாலைகளாலும் ஆடைகளாலும் அலங்கரித்தல் இறுதிச் சடங்கின் விதி; இது மனிதர்களிடையேயும் பிரசித்தமானது. ரத்தினங்களை வாரி வழங்குவதும் அரச முறைச் சடங்கின் ஓர் அங்கம்; அதனால் வழியில் நிற்கும் இரவலர்கள் மகிழ்விக்கப்படுகின்றனர். ‘க்ரியதாம்’ (செய்யப்படட்டும்) என்ற செயப்பாட்டு வினையால், சுக்ரீவன் தானே செய்பவன் அல்லன், கட்டளையிடும் அரசன் மட்டுமே என்ற நிலை உணர்த்தப்படுகிறது. ‘அனுகூலத:’ என்ற சொல் ‘சாஸ்திரப்படி’ என்ற பொருளில் உள்ளது; இந்தி உரையும் ‘சாஸ்திரத்துக்கு இணங்கிய முறையில்’ என்று அதே பொருளையே பின்பற்றுகிறது.

அத்தகைய மேலுலகச் சடங்கையே அவர்கள் வாலிக்கு விரைவாகச் செய்தனர். தாரன் முதலானோர் அப்போது அங்கதனைத் தழுவிக்கொண்டு உடனே கதறியபடி புறப்பட்டனர்; உறவினனை இழந்த வானரர்கள் அனைவரும் அழுதவாறே சென்றனர். பிறகு அவனுக்குக் கட்டுப்பட்டு நடந்த வானரப் பெண்கள் அனைவரும் அவன் மீது மனம் பதித்தவர்களாய் ‘வீரனே, வீரனே’ என்று மீண்டும் மீண்டும் கதறினர்; தங்கள் அன்புக்குரியவனைத் திரும்பத் திரும்ப அழைத்துப் புலம்பினர். தாரை முதலான, தலைவனை இழந்த வானரப் பெண்கள் அனைவரும் இரங்கத்தக்க குரலில் கதறியபடி தங்கள் கணவனைப் பின்தொடர்ந்தனர். காட்டினுள் அந்த வானரப் பெண்களின் அழுகைக் குரலால் காடுகளும் மலைகளும் எங்கும் எதிரொலித்து, தாங்களும் கதறி அழுவது போலத் தோன்றின — இங்கே எதிரொலியே கவியின் உவமானம். நீர் சூழ்ந்த, தனிமையான மலையாற்றின் மணல்திட்டை அவர்கள் அடைந்தனர். ஊர்வலத்தின் வர்ணனையில் கவி மூன்று கூட்டங்களை வரிசையாகக் குறிப்பிடுகிறார் — முதலில் தாரன் முதலான அமைச்சர்கள், பிறகு வானரர்கள் அனைவரும், பிறகு வானரப் பெண்கள். ‘வீரனே, வீரனே’ என்ற இரட்டை விளி சோகத்தின் இயல்பான வடிவம். காடுகளும் மலைகளும் கதறுகின்றன என்பது எதிரொலி என்ற அணி; இது மகாகாவியங்களில் பிரசித்தமானது; இதனால் சோகம் எங்கும் பரவியது உணர்த்தப்படுகிறது. மயானம் தனிமையாகவும் நீர் சூழ்ந்ததாகவும் இருக்க வேண்டும் என்பது சாஸ்திர விதி. ‘ஹதபாந்தவா:’ (உறவினனை இழந்தவர்கள்) என்ற அடைமொழி வானரர்கள், வானரப் பெண்கள் இருவருக்குமே ஆளப்படுகிறது; இதனால் அனைவரின் சோகமும் ஒன்றே என்பது உணர்த்தப்படுகிறது. ‘ப்ரணிஹிதா:’ (மனம் பதித்தவர்கள்) என்ற சொல்லால் வானரப் பெண்களின் பக்தியும், ‘வசானுகா:’ (கட்டுப்பட்டு நடப்பவர்கள்) என்ற சொல்லால் அவர்களுடைய கீழ்ப்படிதலும் சொல்லப்படுகின்றன.

அங்கே காட்டில் திரியும் ஏராளமான வானரர்கள் சிதையை அமைத்தனர். பிறகு சிறந்த வானரர்கள் தோளிலிருந்து பல்லக்கை இறக்கி வைத்துவிட்டு, அனைவரும் சோகத்தில் ஆழ்ந்தவர்களாய் ஒதுங்கிப் போய் நின்றனர். அப்போது தாரை, பல்லக்கின் தளத்தில் கிடந்த கணவனைக் கண்டு, அவன் தலையைத் தன் மடியில் வைத்துக்கொண்டு, பெருந்துயரத்துடன் புலம்பினாள் — ‘ஐயோ, வானர மகாராஜனே! ஐயோ, என் நாதனே! ஐயோ, என்மீது அன்பு கொண்டவனே! ஐயோ, பெருமதிப்புக்கு உரியவனே! ஐயோ, நீண்ட கரங்கள் கொண்டவனே! ஐயோ, என் அன்பனே! என்னைப் பார். சோகத்தால் வாடும் இந்த மனிதரை நீ ஏன் பார்க்கவில்லை? மானம் அளிப்பவனே, உயிர் நீங்கிய பின்னும் உன் முகம் இங்கே மகிழ்ந்திருப்பது போலவும், அஸ்தமிக்கும் சூரியனின் நிறம் கொண்டு உயிரோடிருப்பவனுடையது போலவும் காணப்படுகிறது.’ இங்கே ‘ஜனம்’ (இந்த மனிதர்) என்ற சொல்லால் தாரை தன்னைத் தானே படர்க்கையில் குறிப்பிடுகிறாள் — கணவன் முன் தன் எளிமையைக் காட்டும் முறை இது. முகத்தின் மலர்ச்சி இறந்த வீரனின் அடையாளம் என்று கவி குறிப்பிடுகிறார். ‘ஏகாந்தம் ஆச்ரித்ய தஸ்து:’ (ஒதுங்கிப் போய் நின்றனர்) என்ற சொற்றொடரால், உடலின் அருகில் மனைவி தனித்திருக்கவும் அவளுக்கு இடமளிக்கவும் கவி ஏற்பாடு செய்கிறார்; இதனால் தாரையின் புலம்பல் இயல்பானதாகிறது. தலையை மடியில் வைத்தல் அன்பின் இறுதி அடையாளம். ‘ஹா’ (ஐயோ) என்ற இடைச்சொல் ஆறு முறை திரும்ப வருவது புலம்பலின் வேகத்தை உணர்த்துகிறது. சிதையின் இடம் நீருக்கு அருகிலும் தனிமையாகவும் இருக்க வேண்டும் என்பது சாஸ்திர விதி; ‘வனசாரிண: ஸுபஹவ:’ (காட்டில் திரியும் ஏராளமானோர்) என்பது வானரர்களின் பெருக்கத்தைக் குறிக்கிறது. ‘ஸுது:கிதா’ (பெருந்துயருற்றவள்) என்ற ஒரே அடைமொழியால் கவி தாரையின் உள்ளத்தை முழுவதுமாகச் சொல்லிவிடுகிறார்.

தாரை மீண்டும் சொன்னாள் — ‘வானரனே, ராமனின் உருவில் காலமே உன்னை இழுத்துச் செல்கிறது; போரில் ஒரே அம்பால் அவன் எங்கள் அனைவரையும் விதவைகளாக்கிவிட்டான்.’ இதனால் அவள் ராமனைப் பழிக்கவில்லை; மாறாக, காலமே கர்த்தா என்ற ராமனின் சொற்களையே எதிரொலிக்கிறாள். ‘அரசர்க்கரசே, தாவிச் செல்ல இயலாத உன் இந்த வானரப் பெண்கள், கால்களாலேயே நீண்ட வழியைக் கடந்து வந்திருக்கின்றனர்; நீ அதை அறியவில்லையா? நிலவு போன்ற முகம் கொண்ட இந்த மனைவியர் உனக்கு அன்புக்குரியவர்களாக இருந்தனர்; இப்போதோ, வானரர் தலைவனே, சுக்ரீவனைக்கூட ஏன் நீ பார்க்கவில்லை? அரசே, தாரன் முதலான உன் அமைச்சர்களும் இந்த நகரமக்களும் உன்னைச் சூழ்ந்து நின்று வருந்துகின்றனர். பகைவரை அடக்குபவனே, இந்த அமைச்சர்களை முன்பு போலவே அனுப்பிவிடு; பிறகு காமம் பொங்கும் நாங்கள் அனைவரும் காடுகளில் விளையாடுவோம்.’ இந்தக் கடைசிச் சொற்கள் சோகத்தால் எழுந்த பித்திலிருந்து பிறந்தவை — இறந்த கணவனை உயிரோடிருப்பவனாக விளித்து, முன்பு போல் இன்பமாகக் கழிக்க அவள் வேண்டுகிறாள்; இது கருணைச் சுவையின் உச்சம். தாரையின் புலம்பலில் மூன்று பகுதிகள் — காலத்தைப் பழித்தல், உடனிருந்த பெண்களின் அவலநிலை, அமைச்சர்களும் நகரமக்களும் படும் வேதனை. இறுதியில் அவள் தன்னை மறந்தவள் போல, முன்பு போலக் காட்டில் விளையாட வேண்டுகிறாள்; இந்தப் பித்து போன்ற நிலையே சோகத்தின் கடைசிப் படி. ‘சுக்ரீவனைக்கூட ஏன் நீ பார்க்கவில்லை?’ என்ற சொற்களால் பகை தணிந்தது உணர்த்தப்படுகிறது — மரணத்தோடு சகோதரப் பகை முடிந்துவிட்டது. இந்தச் சுலோகங்களில் விளிகள் மிகுதியாக உள்ளன — அரசர்க்கரசே, வானரர் தலைவனே, அரசே, பகைவரை அடக்குபவனே, வானரனே என்று; ஒவ்வொரு விளியிலும் அவள் கணவனை உயிரோடிருப்பவனாகவே கருதுகிறாள். ‘பாதைர் விக்ருஷ்டம் அத்வானம்’ (கால்களால் கடந்த நீண்ட வழி) என்பதில் வானரப் பெண்களின் துன்பம் சித்தரிக்கப்படுகிறது — வானரர்கள் தாவிச் செல்ல வல்லவர்கள், இவர்களோ கால்நடையாக வந்தவர்கள்.

இவ்வாறு கணவனை இழந்த சோகத்தில் சூழப்பட்டுப் புலம்பிக்கொண்டிருந்த தாரையை, சோகத்தால் மெலிந்த வானரப் பெண்கள் அப்போது தூக்கி எழுப்பினர். பிறகு சோகத்தில் புலன்கள் மூழ்கிய அங்கதன், அழுதவாறே சுக்ரீவனோடு சேர்ந்து தந்தையைச் சிதையில் ஏற்றினான். பிறகு முறைப்படி தீ மூட்டி, நீண்ட வழிப் பயணம் புறப்பட்ட தந்தையைப் புலன்கள் கலங்கியவனாக இடப்புறமாக வலம் வந்தான் — இறந்தவருக்கு வலம் வருதல் அல்ல, இடப்புறமாகச் சுற்றுதலே விதி என்பது சாஸ்திரம். வாலிக்கு முறைப்படி சடங்கு செய்த பின், வானரர்களில் சிறந்தவர்கள் நீர்க்கடன் செலுத்துவதற்காகத் தூய நீர் கொண்ட மங்கலமான நதிக்கு வந்தனர். அங்கே அவர்கள் அனைவரும் ஒன்றுகூடி, அங்கதனை முன்னே நிறுத்தி, சுக்ரீவனோடும் தாரையோடும் சேர்ந்து வாலிக்கு நீர் இறைத்தனர் — நீர்க்கடனில் மகனே முன்னிற்பவன் என்ற மரபு காக்கப்பட்டது. வருந்திய சுக்ரீவனோடு தானும் வருந்தியவனாக, அதே சோகத்தைப் பகிர்ந்துகொண்ட பெருவலிமை கொண்ட காகுத்ஸ்தன் இறுதிக் கடன்கள் அனைத்தையும் செய்வித்தான். பிறகு, இக்ஷ்வாகு குலத்தில் சிறந்தவனின் அம்பால் கொல்லப்பட்ட, முதன்மையான ஆண்மை கொண்ட, புகழ்பெற்ற, கொழுந்துவிட்டெரியும் நெருப்புக்கு நிகரான ஒளி கொண்ட அந்த வாலியைத் தீயிலிட்ட பின், வானரனான சுக்ரீவன் லக்ஷ்மணனோடு இருந்த ராமனை அணுகினான். இங்கே அங்கதனே செய்பவன் என்பது தெளிவு — அவனே தந்தையைச் சிதையில் ஏற்றுகிறான், அவனே தீ மூட்டுகிறான், அவனே இடப்புறமாகச் சுற்றுகிறான், நீர்க்கடனிலும் அவனே முன்னே நிறுத்தப்படுகிறான்; இவை மகனுக்கே உரிய உரிமைகள் என்பது சாஸ்திரம். சுக்ரீவனோ துணை செய்பவன் மட்டுமே. ராமன் தானே செய்யவில்லை; ஆனால் ‘காரயாமாஸ’ (செய்வித்தான்) என்ற பிறவினையால் அவனுடைய மேற்பார்வை உணர்த்தப்படுகிறது. கடைசிச் சுலோகம் வம்சஸ்த விருத்தத்தில் அமைந்துள்ளது; இதனால் சர்க்கத்தின் முடிவு கம்பீரத்தோடு குறிக்கப்படுகிறது. ‘தீர்கம் அத்வானம் ப்ரஸ்திதம்’ (நீண்ட வழிப் பயணம் புறப்பட்டவன்) என்பது தந்தையின் மறுவுலகப் பயணத்துக்கான உருவகம்; இதனால் மரணம் ஒரு பயணம் என்ற பார்வை நிலைநாட்டப்படுகிறது. ‘சுபஜலாம் சிவாம்’ (தூய நீர் கொண்ட, மங்கலமான) என்ற நதியின் இரு அடைமொழிகள் நீர்க்கடனின் புனிதத்தை உணர்த்துகின்றன. ‘ஸிஷிசு:’ (இறைத்தனர்) என்ற பன்மையால் அனைவரும் சேர்ந்து செலுத்திய நீர்க்கடன் சொல்லப்படுகிறது. இறுதியில் ‘உபேயிவான்’ (அணுகினான்) என்ற இறந்தகால வினையால் வாக்கியத்தை முடித்து, சுக்ரீவன் ராமனை அணுகுவதன் மூலம் கவி அடுத்த சர்க்கத்துக்கு ஒரு பாலம் அமைக்கிறார்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये किष्किन्धाकाण्डे पञ्चविंशः सर्गः॥ २५॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க