॥वाल्मीकिरामायणम् கிஷ்கிந்தா காண்டம் · சர்க்கம் 24

கிஷ்கிந்தா காண்டம்

சர்க்கம்

சுக்ரீவனின் கழிவிரக்கமும் தாரை தன் வதத்தை வேண்டுதலும்

சுக்ரீவனின் சோகம், அரசில் பற்றின்மை, தன்னைத்தானே பழித்தல், தீப்புகும் சங்கல்பம், தாரை ராமனிடம் செல்லுதல், தன்னைக் கொல்லுமாறு வேண்டுதல், ராமனின் ஆறுதல்

எதிர்க்க முடியாத வேகத்தோடு சோகப் பெருங்கடலில் மூழ்கிய தாரையைக் கண்டு, வாலியின் தம்பியும் வேகம் மிக்கவனுமான சுக்ரீவன், ஒப்பற்ற அண்ணனின் வதத்தால் வெந்தான். ‘தேபே’ (வெந்தான்) என்ற வினைச்சொல்லால், வெற்றியின் மகிழ்ச்சி அல்ல, வெப்பமே அவனுக்குக் கிடைத்த பலன் என்று சுட்டப்படுகிறது. கண்ணீர் நிறைந்த முகத்தோடு பார்த்தபடி அவன் ஒரு கணத்தில் மனம் வெறுத்தவன் ஆனான் — வெற்றியின் கணமே பற்றின்மையின் கணமாயிற்று. மனவலிமை கொண்ட அவன், பணியாளர்களால் சூழப்பட்டு, மிகவும் மனம் நொந்தவனாக மெல்ல ராமனின் அருகே சென்றான்; ‘சனை:’ (மெல்ல) என்ற சொல்லால் நடையின் மந்தமும் மனத்தின் கனமும் வெளிப்படுகின்றன. வில்லை ஏந்தியவனும், உயர்ந்தவனும், நச்சுப் பாம்புக்கு நிகரான அம்புகளை உடையவனும், புகழ் மிக்கவனும், நல்லிலக்கணங்கள் அமைந்த உடலினனுமாக நின்ற ராகவனை அணுகி அவன் சொன்னான் — ‘அரசனே, நீ சபதம் செய்தபடியே செய்தாய்; இந்தச் செயலின் பலனும் கண்கூடாகத் தெரிகிறது. ஆனால், அரச குமாரனே, வாழ்வு அழிந்துபோன என் மனம் இன்பங்களிலிருந்து விலகிவிட்டது.’ ‘ஹதஜீவிதேன’ (வாழ்வு அழிந்துபோனவனால்) என்ற சொல்லால் தன் வாழ்வே பழிக்கப்பட்டதாயிற்று என்பது கருத்து — அரசு கிடைத்தது, வாழ்வோ அழிந்தது. ராமனின் வர்ணனையில் கவி ஐந்து அடைமொழிகளை இணைக்கிறார்; அவற்றில் ‘க்ருஹீதசாபம்’ (வில்லை ஏந்தியவன்) என்பதே முதலாவது — சுக்ரீவனுக்காக உயர்த்தப்பட்ட அதே வில் இப்போது அவன் சோகத்துக்குக் காரணம் என்பது குறிப்புப்பொருள். சர்க்கத்தின் தொடக்கத்தில் கவி சோகத்தின் இரண்டு வடிவங்களை நிறுத்துகிறார் — தரையில் தாரை, ராமனை நோக்கிய வழியில் சுக்ரீவன்; இருவரின் புலம்பலுமே இந்தச் சர்க்கத்தின் பொருள்.

‘இந்த அரசி கதறி அழும்போது, நகரம் துயரத்தால் வெந்து பெரிதும் ஓலமிடும்போது, அரசன் கொல்லப்பட்டிருக்கும்போது, அங்கதனின் உயிர் ஐயத்துக்கு உள்ளாகியிருக்கும்போது — ராமா, அரசில் என் மனம் மகிழவில்லை’ என்று அவன் நான்கு காரணங்களால் பற்றின்மையைக் காட்டுகிறான். ‘கோபத்தாலும், பொறுமையின்மையாலும், மிகுந்த அவமதிப்பாலும் அண்ணனின் வதத்துக்கு நான் முன்பு ஒப்புக்கொண்டேன்; இப்போதோ இந்த வானரப் படைத்தலைவன் கொல்லப்பட்டதும், இக்ஷ்வாகுகளில் சிறந்தவனே, நான் மிகக் கூர்மையாக வருந்துகிறேன்.’ மூன்று காரணங்களையும் தானே எண்ணிச் சொல்வதால், அவன் குற்றத்தை விதியின் மேல் சுமத்துவதில்லை — இதுவே அவனுடைய சுயஆய்வின் நேர்மை. ‘இவனைக் கொன்று சுவர்க்கத்தையே பெறுவதைவிட, மலைகளில் சிறந்த அந்த ரிஷ்யமூகத்தில் என் பிழைப்பால் எப்படியோ நெடுங்காலம் வாழ்வதே இன்று எனக்கு நன்மை என்று கருதுகிறேன்.’ அண்ணனின் வதத்தை விலையாகக் கொண்டு சுவர்க்க அரசும் ஏற்கத் தக்கதல்ல என்பது கருத்து. ‘உன்னைக் கொல்ல நான் விரும்பவில்லை, போ’ என்று மகாத்மாவும் அறிவாளியுமான அவன் என்னிடம் சொன்னது அவனுக்கே ஏற்றது; என்னுடைய இந்தச் சொல்லும் செயலுமோ எனக்கே ஏற்றவை’ — பகைவனின் பெருந்தன்மையும் தன் சிறுமையும் ஒருசேர நிறுத்தப்படுகின்றன. ‘அரசின் இன்பத்தையும் அண்ணனின் வதத்தால் பிறக்கும் துன்பத்தையும் தராசில் இட்டு நிறுத்துப் பார்த்தால், பெருங்குணங்கள் கொண்ட அண்ணனின் வதத்தை எந்தத் தம்பிதான் விரும்புவான்?’ ஆசையை முன்னிறுத்திய மனிதனும் இப்படிச் செய்யமாட்டான் என்று சொல்லி, அவன் தன்னை ஆசையை முன்னிறுத்தியவனைவிடவும் தாழ்ந்தவனாக எண்ணுகிறான். அரசாபிஷேகத்துக்கு முன்பே அரசனின் பற்றின்மையைக் காட்டுவதன் மூலம் இந்தச் சர்க்கம் ராமாயணத்தின் நீதிப் பக்கத்தை வளர்க்கிறது.

‘என்னைக் கொல்லும் எண்ணம் அவன் மனத்தில் இல்லை — தன் பெருமையை மீறக் கூடாது என்பதால் அவன் அதை விரும்பவில்லை; எனக்கோ அறிவின் தீமையால் உயிரைப் பறிக்கும் வரம்புமீறல் நேர்ந்தது.’ மகாத்மாவின் தன்னடக்கமும், சிறியவனின் வரம்புமீறலும் — மீண்டும் ஒப்பீடு. ‘மரக்கிளையால் அடிக்கப்பட்டு நான் சிறிது நேரம் முனகிக்கொண்டிருந்தபோது, அவன் என்னைத் தேற்றி, ‘மீண்டும் இப்படிச் செய்யாதே’ என்று சொன்னான்.’ முதல் போரின் நினைவே அவனுடைய பொறுமைக்குச் சான்றாகிறது. ‘இவன் சகோதரத்துவத்தையும், பெருந்தன்மையையும், தர்மத்தையும் காத்தான்; நானோ கோபத்தையும், ஆசையையும், குரங்குத்தனத்தையும் காட்டினேன்’ — ‘கபித்வம்’ (குரங்குத்தனம்) என்ற சொல்லால் அவன் தன் இனத்தின் சபலத்தையே தன் குற்றமாகச் சொல்கிறான். ‘நண்பனே, நினைக்கவும் தகாத, விலக்கத்தக்க, விரும்பத்தகாத, பார்க்கவும் தகாத பாவத்தை, த்வஷ்டாவின் மகனைக் கொன்றதால் இந்திரன் அடைந்தது போல, நான் அண்ணனைக் கொன்றதால் அடைந்துவிட்டேன்.’ நான்கு அடைமொழிகளால் பாவத்தின் தீண்டத்தகாமை சொல்லப்படுகிறது. ‘இந்திரனின் பாவத்தைப் பூமியும், நீரும், மரங்களும், பெண்களும் விரும்பி ஏற்றுக்கொண்டனர்; கிளைகளில் திரியும் விலங்கான என்னுடைய இந்தப் பாவத்தையோ யார்தான் தாங்குவார், யார்தான் ஏற்க விரும்புவார்?’ — தேவனின் பாவம் பங்கிடப்பட்டது, வானரனின் பாவத்தை ஏற்பவர் எவருமில்லை என்ற தீனம். இந்திரனோடு ஒப்பிடுவதில் இரு கூறுகள் — பாவத்தில் ஒற்றுமை, விடுபடுதலில் வேற்றுமை; அதனாலேயே சுக்ரீவனின் நம்பிக்கையின்மை உறுதிப்படுகிறது. ‘வயஸ்ய’ (நண்பனே) என்ற விளியால் அவன் ராமனை அரசனாக அல்லாமல் நண்பனாகவே விளிக்கிறான் — தீப்புகுவதற்கு அனுமதி வேண்டுவதற்கான முன்னேற்பாடு இது.

‘ராகவா, அதர்மம் நிறைந்த, குலத்தை அழிக்கும் இத்தகைய செயலைச் செய்த நான் மக்களின் இந்த மரியாதைக்குத் தகுதியற்றவன்; இளவரசுப் பட்டத்துக்கும் தகுதியற்றவன், அரசுக்கு எப்படித் தகுதியாவேன்?’ அதிகாரத்தை மறுப்பதே இந்தக் கழிவிரக்கத்தின் முதிர்ச்சி. ‘உலகத்தால் பழிக்கப்படும், இழிவான, உலகுக்குத் தீங்கான பாவத்தைச் செய்தவன் நான்; மழையின் நீர்ப்பெருக்கு பள்ளத்தை நோக்கிப் பாய்வது போல, இந்தப் பெரும் சோகம் என்னை எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும் சூழ்கிறது.’ சோகம் இயல்பாகவே தாழ்ந்ததை நோக்கிச் செல்கிறது என்பதே உவமையின் நுட்பம். ‘உடன்பிறந்தவனைக் கொன்றதே அதன் பின்னுடலும் வாலும், மனவேதனையே அதன் துதிக்கையும் கண்களும் தலையும் தந்தங்களும் — பாவத்தால் ஆன அத்தகைய செருக்குற்ற, வளர்ந்த யானை, ஆற்றங்கரையை மோதுவது போல என்னை மோதுகிறது.’ பாவத்தின் யானை உருவகம் மிக விரிவானது — பாவத்தின் ஒவ்வொரு உறுப்பும் கழிவிரக்கத்தின் ஒரு கூறாகக் கற்பிக்கப்படுகிறது; அதனால் உள்ளார்ந்த வெப்பம் வெளி வடிவத்தால் கண்முன் நிறுத்தப்படுகிறது. ஆற்றங்கரையின் உவமையால் இடைவிடாத அழிவு சுட்டப்படுகிறது — யானை மீண்டும் மீண்டும் மோதுகிறது, கரையும் படிப்படியாக இடிகிறது. ‘மனிதர்களில் சிறந்தவனே, இந்தப் பாவம் தாங்க முடியாதது — நெருப்பில் வெந்து நிறமிழந்த பொன்னிலிருந்து கசடு நீங்குவது போல, என் இதயத்தில் இருந்த நல்லொழுக்கம் விலகிப் போகிறது.’ ‘ராகவா, என் காரணமாகவே பெருவலிமை கொண்ட வானரப் படைத்தலைவர்களின் இந்தக் குலமும், இந்த அங்கதனும் சோக வெப்பத்தால் பாதி உயிரோடு இருப்பது போல எனக்குத் தோன்றுகிறது. நல்ல உறவினன் எளிதில் வசமாவான், மகனும் எளிதில் கிடைப்பான்; ஆனால் அங்கதனுக்கு நிகரான மகன் எங்கே கிடைப்பான்? உடன்பிறந்தவனோடு மீண்டும் சேரக்கூடிய இடமும் எங்கும் இல்லை.’ ‘இன்று வீரர்களில் சிறந்த அங்கதன் உயிர் வாழமாட்டான்; அவனைக் காப்பதற்காகத் தாய் உயிர் வாழக்கூடும், ஆனால் மகனின்றி வேதனையால் தீனமான அவள் உயிர் வாழவே மாட்டாள் என்பது என் உறுதியான எண்ணம். ஆகவே அண்ணனோடும் மகனோடும் நட்பை விரும்பி, நான் கொழுந்துவிட்டு எரியும் நெருப்பில் புகுவேன்; இந்த வானர வீரர்கள் உன் கட்டளைப்படி நடந்து சீதையைத் தேடுவார்கள். மனித அரசனின் மகனே, நான் இறந்துபோனாலும் உன்னுடைய இந்தக் காரியம் முழுவதும் நிறைவேறும். குலத்தைக் கொன்றவனும், உயிர் வாழத் தகுதியற்றவனும், குற்றம் செய்தவனுமான எனக்கு, ராமா, அனுமதி கொடு.’ இந்த நீண்ட பகுதியில் சுக்ரீவனின் சொல் மூன்று படிகளில் செல்கிறது — முதலில் அதிகாரத்தை மறுத்தல், பிறகு இரண்டு உருவகங்களால் (நீர்ப்பெருக்கு, பாவத்தால் ஆன யானை) பாவத்தை வர்ணித்தல், இறுதியில் சாவதற்கு அனுமதி வேண்டுதல். அங்கதனின் சாவையும் தாயின் சாவையும் தானே கற்பனை செய்து, அவன் தன் வாழ்வில் எந்தப் பயனையும் காணவில்லை. ஆனால் ராமனின் காரியத்தை அவன் மறக்கவில்லை — ‘இந்த வானர வீரர்கள் சீதையைத் தேடுவார்கள்’ என்று சொல்லிச் சாவிலும் நன்றியைக் காக்கிறான். இதுவே இந்தப் பாத்திரத்தின் மீட்சி — முன்பு இன்பத்தில் நாட்டம் கொண்டிருந்தவன் இப்போது கடமையை நினைவுகூர்கிறான்.

இவ்வாறு துயருற்ற வாலியின் தம்பியுடைய சொல்லைக் கேட்டு, ரகுகுல வீரனும் பகைவீரர்களைக் கொல்பவனுமான ராமன், கண்ணீர் பெருக, ஒரு கணம் மனம் கலங்கினான் — பகைவனைக் கொன்றவனின் கண்களில் கண்ணீர் என்பது ராமனின் கருணையின் அடையாளம். அதே கணத்தில், பூமியைப் போலப் பொறுமை உடையவனும், உலகைக் காப்பவனுமான ராமன், மீண்டும் மீண்டும் கவனித்தபடி ஆவலோடு, துயரில் மூழ்கி அழுதுகொண்டிருந்த அந்தத் தாரையைக் கண்டான். அழகிய கண்களுடையவளும், வானரசிங்கத்தைத் தலைவனாகக் கொண்டிருந்தவளும், கணவனைத் தழுவிக் கிடந்தவளும், தளராத மன உறுதி கொண்டவளுமான வானர அரசனின் மனைவியை, முதன்மை மந்திரிகள் எழுப்பினர். ‘அதீனஸத்த்வாம்’ (தளராத மன உறுதி கொண்டவள்) என்ற சொல்லால், சோகத்திலும் அவளுடைய மன உறுதி குன்றவில்லை என்று சுட்டப்படுகிறது. துடித்தபடி, அணைத்துப் பிடிக்கப்பட்டு, கணவன் அருகிலிருந்து அகற்றப்பட்ட அவள், அம்பையும் வில்லையும் கையில் ஏந்தி, தன் தேஜஸால் சூரியன் போல ஒளிர்ந்த ராமனைக் கண்டாள். அரச இலக்கணங்கள் நன்கு அமைந்தவனும், அழகிய கண்களுடையவனும், ஆடவர்களில் முதன்மையானவனுமான அவனை முன்பு கண்டிராதவளாயினும், மான்குட்டியின் கண்களுடைய அவள் ‘இவனே அந்தக் காகுத்ஸ்தன்’ என்று அறிந்துகொண்டாள் — இலக்கணங்களாலேயே அறிமுகம், அறிமுகச் சொல்லால் அல்ல. பிறகு துயருற்று, பேரிடரில் சிக்கி, மிகவும் தடுமாறிய பெருமைக்குரிய தாரை, இந்திரனுக்கு நிகரானவனும் எவராலும் நெருங்க முடியாதவனுமான அந்த மகானுபாவனின் அருகே மிக விரைவாகச் சென்றாள். இந்தப் பகுதியில் கவி பார்வையைச் சுக்ரீவனிடமிருந்து தாரையை நோக்கித் திருப்புகிறார்; ராமனின் மௌனமே இணைப்பு. சுக்ரீவனின் வேண்டுகோள் விடையின்றியே நிற்கிறது, தாரையின் வேண்டுகோள் வருகிறது — இரண்டுக்கும் ஒரே ஆறுதல் சொல்லால் விடை தரப்படும். ‘க்ஷிதிக்ஷமாவான்’ (பூமியைப் போலப் பொறுமை உடையவன்), ‘புவனஸ்ய கோப்தா’ (உலகைக் காப்பவன்) என்ற இரு அடைமொழிகளால் ராமனின் பொறுமையும் காத்தலும் சுட்டப்படுகின்றன — வேண்டுபவளுக்குச் செவிசாய்க்கும் தகுதியே அங்கே வெளிப்படுகிறது. ‘அத்ருஷ்டபூர்வம்’ (முன்பு கண்டிராதவன்) என்ற சொல்லால், தாரை ராமனை முதன்முறையாகவே பார்க்கிறாள் என்பது தெளிவு; ஆயினும் இலக்கணங்களாலேயே அவள் அவனை அடையாளம் காண்கிறாள் — இது ராமனின் மகிமையின் வர்ணனை.

சோகத்தால் உடலும் உள்ளமும் கலங்கிய, மனவலிமை கொண்ட தாரை, தூய மன உறுதி கொண்டவனும் போரில் மேம்பட்டு இலக்கை அடைந்தவனுமான அவனை அணுகி இவ்வாறு சொன்னாள். முதலில் அவள் போற்றுகிறாள் — ‘நீ அளவிட முடியாதவன், எவராலும் நெருங்க முடியாதவன், புலன்களை வென்றவன், உயர்ந்த தர்மம் உடையவன், குன்றாத புகழ் கொண்டவன், கூர்ந்த அறிவாளி, பூமியைப் போலப் பொறுமை உடையவன், இரத்தம் போலச் சிவந்த கண்களுடையவன். நீ வில்லையும் அம்பையும் கையில் ஏந்தியவன், பெருவலிமை கொண்டவன், உறுதியான உடற்கட்டு உடையவன்; மனித உடலின் சிறப்பை விட்டுத் தெய்வீக உடலின் சிறப்போடு கூடியவன்.’ இந்தப் போற்றுதல்களால் அவள் இரண்டு பொருள்களை நிறுவுகிறாள் — ராமனின் தர்மநிஷ்டை, அவன் அம்பு தவறாதது; இரண்டுமே அடுத்து வரும் வேண்டுகோளுக்கு அடிப்படை. ‘க்ஷதஜோபமாக்ஷ:’ (இரத்தம் போலச் சிவந்த கண்களுடையவன்) என்ற சொல்லால் அவனுடைய வீரச்சுவையும் சுட்டப்படுகிறது. பிறகு வேண்டுகோள் — ‘எந்த அம்பால் என் அன்பன் கொல்லப்பட்டானோ, அதே அம்பால் என்னைக் கொன்றுவிடு; கொல்லப்பட்ட நான் அவன் அருகே செல்வேன்; நானின்றி வாலி மகிழமாட்டான். தாமரையின் தூய இதழ் போன்ற கண்களுடையவனே, சுவர்க்கத்திலும் அவன் சென்று சுற்றிலும் பார்த்து என்னைக் காணாவிட்டால், பலவிதமான சிவந்த சூடாமணிகளை அணிந்த, விசித்திரமான உடையணிந்த அப்சரஸ்களை நாடமாட்டான். மலையரசனின் அழகிய சரிவில் விதேக இளவரசியின்றி நீ சோகமும் நிறமிழப்பும் அடைந்தது போல, சுவர்க்கத்திலும் நானின்றி அவன் சோகமும் நிறமிழப்பும் அடைவான்.’ உவமை நெஞ்சைத் தொடுவது — ராமனின் சொந்தப் பிரிவுத் துயரே சாட்சியாக்கப்படுகிறது. சீதையைப் பிரிந்து வருந்தும் ராமனே கணவனைப் பிரிந்தவளின் வேதனையை அறிவான் என்று சொல்லி, அவள் அவனுடைய கருணையையே சான்றாக்குகிறாள்; வேண்டுகோளின் இந்த வாதமே எல்லாவற்றிலும் மிகவும் நெஞ்சைத் தொடுவது. ‘மனைவியை இழந்த இளைஞன் அடையும் துன்பத்தை நீயே அறிவாய்; அந்த உண்மையை அறிந்து என்னைக் கொன்றுவிடு; அதனால் என்னைக் காணாததால் பிறக்கும் துன்பத்தை வாலி அனுபவிக்கமாட்டான்.’ பிறகு சாஸ்திர வாதம் — ‘மகாத்மாவான நீ ‘பெண்ணைக் கொன்ற குற்றம் எனக்கு நேரும்’ என்று கருதினால், ‘இவள் அவனுடைய ஆத்மாவே’ என்று எண்ணி என்னைக் கொல்; அப்படியானால் அது பெண் கொலை ஆகாது, மனித அரசனின் மகனே. சாஸ்திர வழக்கின்படியும் பலவகை வேதங்களின்படியும் மனைவி கணவனிடமிருந்து வேறுபட்ட வடிவம் அல்லள்; அறிவுடையோரின் உலகில் மனைவியைக் கொடுப்பதைவிடச் சிறந்த கொடை வேறு எதுவும் காணப்படுவதில்லை. நீயும் தர்மத்தை நோக்கி என்னை என் அன்பனான அவனுக்குக் கொடுப்பாயானால், இந்தக் கொடையால் என்னைக் கொன்றாலும் அதர்மத் தொடர்பை அடையமாட்டாய்.’ இங்கே அவள் ஸ்மிருதி சாஸ்திரத்தையே எடுத்துக்காட்டுகிறாள் — மனைவி கணவனின் பாதி உடல், ஆகவே அவளைக் கொல்வது கணவனின் உறுப்பை வெட்டுவதே, தனியான பெண் கொலை அல்ல; கொடை தர்மத்தில் மனைவியைக் கொடுப்பதே மேலானது, ஆகவே என்னை அவனுக்குக் கொடுப்பதால் நீ தர்மத்தையே செய்கிறாய். இவ்வாறு அவள் ராமனின் தர்மநிஷ்டையையே தன் வேண்டுகோளுக்குக் கருவியாக்குகிறாள். இறுதியில் ஆறு அடிகளுடைய சுலோகத்தால் அவள் நிறைவு செய்கிறாள் — ‘துயருற்று, அநாதையாக, கணவனிடமிருந்து அகற்றப்பட்டு, இந்நிலையை அடைந்த என்னைக் கொல்லத் தகாது என்று எண்ணாதே; மதயானையின் ஒயிலான நடை கொண்டவனும், அறிவாளியும், வானரர்களில் காளையும், சிறந்தோர்க்கும் சிறந்ததான பொன்மாலை அணிந்தவனுமான அவனின்றி நான் நெடுநாள் உயிர் வாழ இயலாது, அரசனே.’

இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட மகாத்மாவும் எங்கும் நிறைந்த ஆற்றல் கொண்டவனுமான ராமன், தாரையைத் தேற்றி நன்மையானதைச் சொன்னான் — ‘வீரனின் மனைவியே, தவறான எண்ணம் கொள்ளாதே; இந்த உலகம் முழுவதும் படைப்பவனாலேயே விதிக்கப்பட்டது.’ ‘வீரபார்யே’ (வீரனின் மனைவியே) என்ற விளியாலேயே அவன் அவளுடைய கடமையை நினைவூட்டுகிறான் — வீரனின் மனைவி இவ்வாறு புலம்பக் கூடாது. ‘இன்பதுன்பங்களின் சேர்க்கை அனைத்தும் படைப்பவனால் செய்யப்பட்டது என்று உலகம் சொல்கிறது; மூன்று உலகங்களும் அவன் வசப்பட்டவை; விதிக்கப்பட்ட விதியை அவை மீறுவதில்லை.’ இன்ப துன்பங்களுக்கு விதியே வேர் என்று சொல்லி அவன் சோகத்தின் பொருளையே மாற்றுகிறான் — எந்தத் தனிநபரும் குற்றவாளி அல்ல, விதியே காரணம். ‘அந்தப் பேருவகையை நீ முன்போலவே அடைவாய்; உன் மகனும் இளவரசுப் பட்டத்தை அடைவான்; படைப்பவனால் விதி அவ்வாறே விதிக்கப்பட்டிருக்கிறது; சூரர்களின் மனைவியர் இவ்வாறு புலம்புவதில்லை.’ எதிர்காலத்துக்கான உறுதிமொழியும் நிகழ்காலக் கடமையும் — இரண்டும் ஒரே சொல்லில். ராமன் அவளுடைய வாதத்தை மறுக்கவுமில்லை, தன் செயலை நியாயப்படுத்தவுமில்லை; விதியின் எல்லாம் தழுவிய ஆட்சியைக் காட்டி அவன் சோகத்தின் பொருளையே நீக்குகிறான். மகனுக்கு இளவரசுப் பட்டம் உறுதியளிப்பதன் மூலம் அவளுடைய வருங்காலக் கவலையையும் தணிக்கிறான். மகிமை மிக்கவனும் பகைவரை வாட்டுபவனுமான அந்த மகாத்மாவால் தேற்றப்பட்ட, நல்ல உடையும் அழகும் கொண்ட வீரனின் மனைவி தாரை, விம்மும் முகத்தோடு ஓய்ந்தாள் — அழுகையின் ஒலி அடங்கியது, புலம்பலும் முடிந்தது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये किष्किन्धाकाण्डे चतुर्विंशः सर्गः॥ २४॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க