சர்க்கம்
தாரையின் புலம்பல்
தாரையின் இரக்கமிகு புலம்பல், வீரப்படுக்கையின் வர்ணனை, கைம்மையின் சோகம், நீலன் அம்பைப் பிடுங்குதல், அங்கதன் தந்தையை வணங்குதல், அரச மகிமையின் நிலைப்பு
வானர அரசனின் அந்த முகத்தை முகர்ந்தபடி, உலகப் புகழ்பெற்ற தாரை இறந்த கணவனிடம் இவ்வாறு சொன்னாள் — இறந்தவனின் முகத்தை முகர்வது பிரிவுற்றவளின் இறுதித் தொடுகை. ‘என் சொல்லைக் கேட்காமல், கற்கள் குவிந்த, மிகவும் துன்பம் தரும், மேடுபள்ளமான தரையில் நீ கிடக்கிறாய்’ என்று முதலிலேயே அவள் தன் அறிவுரை அவமதிக்கப்பட்டதை நினைவூட்டுகிறாள் — முன்பு அவள் போரைத் தடுத்தது பொருட்படுத்தப்படவில்லை. பிறகு அவள் பூமியோடு போட்டியிடுகிறாள் — ‘வானரேந்திரனே, என்னைவிடவும் இந்தப் பூமியே உனக்கு அன்புக்குரியவள் போலும்; ஏனெனில் அவளைத் தழுவிக்கொண்டு கிடக்கிறாய், என்னிடமோ பேசுவதில்லை.’ இது காதல் புலம்பலின் நெறி — உயிரற்ற பூமியையே சக்களத்தியாகக் கற்பனை செய்கிறாள். ‘அந்தோ, இந்த விதி சுக்ரீவனின் வசமாகிவிட்டது; இப்போது சுக்ரீவனே வீரம் மிக்கவன்’ என்று அவள் தெய்வத்தின் ஒருதலைப்பட்சத்துக்காக வருந்துகிறாள். ‘வீரனே, துணிச்சலான செயல்களை விரும்புபவனே’ என்ற விளியில், கணவனின் இயல்பே அவன் அழிவுக்குக் காரணம் என்று சுட்டப்படுகிறது. கரடி, வானரத் தலைவர்கள் வலிமை மிக்க உன்னைச் சூழ்ந்து பணிந்து நிற்கிறார்கள் — இன்னும் அவர்கள் உன் அருகிலேயே நிற்கிறார்கள் என்பது இரக்கமூட்டுவது. ‘பலினம்’ (வலிமை மிக்கவனை) என்ற சொல் இறந்தவனுக்கும் பயன்படுத்தப்படுகிறது — பணிவோரின் பார்வையில் தலைவனின் வலிமை குன்றுவதில்லை. இந்தத் தொடக்கத்தில் கவி புலம்பலின் மூன்று அங்கங்களை நிறுவுகிறார் — தரையில் கிடத்தல், மறுமொழியின்மை, பரிவாரத்தின் இருப்பு; இவற்றாலேயே மேலே வரும் புலம்பல் முழுவதும் வளர்கிறது. ‘லோகச்ருதா’ (உலகப் புகழ்பெற்றவள்) என்ற அடைமொழியால் தாரையின் அறிவு புகழ்பெற்றது என்று நினைவூட்டப்படுகிறது — மந்திரியாக இருந்தவள் இன்று புலம்புகிறாள்.
‘அவர்களுடைய துயரமான புலம்பலையும், வருந்தும் அங்கதனின் அழுகையையும், என்னுடைய இந்தச் சொல்லையும் கேட்டும் நீ ஏன் விழித்தெழவில்லை?’ — உறக்கம் என்ற மயக்கத்தால் சாவைப் புரிந்துகொள்ள விரும்பும் மனத்தின் சித்திரம் இது. ‘இதுவே அந்த வீரப்படுக்கை; இன்று போரில் கொல்லப்பட்டு நீ இதில் கிடக்கிறாய்; இதிலேயே முன்பு நீயே பகைவர்களைக் கொன்று கிடத்தினாய்’ — முன்பு பகைவர்களுக்குரியதாக இருந்த படுக்கை இன்று தலைவனுக்குரியதாயிற்று என்ற தலைகீழ் மாற்றம். ‘தூய மன உறுதி கொண்டவனே, தூய குடிப்பிறப்பு உடையவனே, போரை விரும்புபவனே, என் அன்பனே’ என்ற நான்கு விளிகளால் அவள் அவனுடைய மன உறுதியையும், குலத்தையும், வீரத்தையும், அன்பையும் நினைவுகூர்கிறாள். ‘பிறருக்கு மதிப்பளிப்பவனே, அநாதையான என்னைத் தனியே விட்டுவிட்டுச் சென்றுவிட்டாய்’ — அநாதைநிலையே இந்தப் புலம்பலின் முதன்மைப் பொருள். பிறகு அவள் உலக வழக்கைக் கண்டிக்கிறாள் — ‘அறிவுள்ள மனிதன் சூரனுக்குப் பெண் கொடுக்கக் கூடாது; பார், சூரனின் மனைவியான நான் உடனே விதவையாக்கப்பட்டேன்.’ ‘என் மானம் உடைந்தது, என் நிலையான புகலிடம் உடைந்தது; ஆழங்காண முடியாத பரந்த சோகக் கடலில் நான் மூழ்கிவிட்டேன்’ என்று அவள் தன் நிலையை வர்ணிக்கிறாள். ‘சாச்வதீ கதி:’ (நிலையான புகலிடம்) என்பது மனைவி என்ற நிலையால் பெற்ற உறுதியான ஆதாரம்; அது உடைந்தது என்பதே கைம்மையின் உண்மை வடிவம். கடல் உவமையில் ‘அகாதே’ (ஆழங்காண முடியாத), ‘விபுலே’ (பரந்த) என்ற இரு அடைமொழிகள் — ஆழம், பரப்பு இரண்டும் சுட்டப்படுகின்றன; வெளியேறும் நம்பிக்கையும் மறுக்கப்படுகிறது.
‘கொல்லப்பட்ட கணவனைக் கண்டும் இன்று என் இதயம் நூறு துண்டுகளாகச் சிதறவில்லை என்றால், அது நிச்சயமாகக் கல்லின் சாரத்தால் ஆனதே’ — உயிரோடிருப்பதே குற்றம் என்பது கருத்து. ‘நண்பன், கணவன், இயல்பாகவே எனக்கு அன்புக்குரியவன், அடிப்பதில் வீரம் மிக்க சூரன் — அவன் மரணம் அடைந்தான்’ என்ற நான்கு சொற்களால் அவள் அவனோடு தனக்கிருந்த நான்கு வகை உறவை எண்ணுகிறாள். பிறகு உலக வழக்கை எடுத்துக்காட்டுகிறாள் — ‘கணவனை இழந்த பெண், அவள் மக்களைப் பெற்றவளாக இருக்கட்டும், செல்வமும் தானியமும் நிறைந்தவளாகவும் இருக்கட்டும், ஆயினும் மக்களால் விதவை என்றே அழைக்கப்படுகிறாள்’ — கணவன் இல்லையெனில் எல்லாச் செல்வமும் பொருளற்றது என்று. பிறகு மீண்டும் படுக்கையின் சித்திரம் — ‘வீரனே, முன்பு இந்திரகோபப் பூச்சியின் செந்நிறம் கொண்ட விரிப்பு விரித்த உன் படுக்கையில் கிடந்தது போல, இப்போது உன் உடலிலிருந்து பெருகிய இரத்த வட்டத்தில் கிடக்கிறாய்.’ இந்திரகோப நிற விரிப்பின் உவமையால் இரத்த வட்டம் சுட்டப்படுகிறது — சுகப்படுக்கையின் நினைவே இப்போது சோகத்தைப் பெருக்குகிறது. ‘உன் உடல் எங்கும் புழுதியும் இரத்தமும் படிந்திருக்கிறது; ஆகவே என் கைகளால் உன்னைத் தழுவவும் முடியவில்லை, வானரர்களில் காளையே’ — இறுதித் தழுவலும் தடுக்கப்பட்டது என்பது இரக்கத்தின் உச்சம். இந்தப் பகுதியில் படுக்கையின் இரண்டு சித்திரங்கள் ஒன்றுக்கொன்று முரண்படுகின்றன — முன்பு செந்நிற விரிப்புடைய சுகப்படுக்கை, இப்போது இரத்த வட்டம்; இதனாலேயே இன்பத்திலிருந்து துன்பத்துக்கான மாற்றம் கண்முன் வடிவம் பெறுகிறது.
‘மிகக் கொடிய இந்தப் பகையில் சுக்ரீவன் இன்று தன் காரியத்தை முடித்துவிட்டான்; ராமன் எய்த ஒரே அம்பால் அவனுடைய அச்சம் நீங்கியது’ — ஒரே அம்பால் பகை முடிந்ததில் வியப்பும் சோகமும். ‘உன் இதயத்தில் தைத்த அம்பால் உன் உடலைத் தொடுவதிலிருந்து தடுக்கப்பட்டு, நீ மரணமடைந்த பின் நான் உன்னைப் பார்த்துக்கொண்டு மட்டுமே நிற்கிறேன்’ — அம்பே தழுவலுக்குத் தடையாகிறது. பிறகு கவி செயலைத் தொடங்குகிறார் — மலைக்குகையில் பதுங்கியிருக்கும் ஒளிரும் நச்சுப் பாம்பை வெளியே இழுப்பது போல, நீலன் அவன் உடலில் தைத்திருந்த அம்பைப் பிடுங்கினான். வெளியே இழுக்கப்படும் அந்த அம்பின் ஒளி, அஸ்தமன மலையின் உச்சியில் கதிர்கள் தடைப்பட்ட சூரியனின் ஒளி போலத் திகழ்ந்தது — சூரிய அஸ்தமனத்தின் உவமையால் அரசனின் மறைவும் சுட்டப்படுகிறது. பிறகு அவன் காயங்களிலிருந்து எங்கும் இரத்தப் பெருக்குகள் பாய்ந்தன, மலையிலிருந்து செம்மண் கலந்த செந்நிற நீர்ப்பெருக்குகள் பாய்வது போல. செம்மண்ணின் உவமையால் இரத்தத்தின் நிறமும், பெருக்கின் பாய்ச்சலால் அதன் இடையறாத் தன்மையும் சுட்டப்படுகின்றன; மலையின் உவமை வாலியின் உடலின் பெருமையை மீண்டும் நினைவூட்டுகிறது. போர்ப்புழுதி படிந்த கணவனைத் துடைத்தபடி, அஸ்திரத்தால் தாக்கப்பட்ட அந்தச் சூரனை அவள் கண்ணீரால் நனைத்தாள் — கண்ணீரே இறுதி நீராட்டு நீர். உடலெங்கும் இரத்தம் தோய்ந்து கொல்லப்பட்டுக் கிடந்த கணவனைக் கண்டு, அந்தப் பெண் பழுப்புநிறக் கண்களுடைய தன் மகன் அங்கதனிடம் சொன்னாள். இந்தப் பகுதியில் புலம்பல் சற்று நின்று செயலுக்கு இடம் தருகிறது — நீலனின் செயல், இரத்தப் பெருக்கு, தாரை துடைத்தல்; பிறகு மீண்டும் சொல்லுக்குத் திரும்புகிறது. சோக வர்ணனையில் இவ்வாறு வினைச்சொற்கள் வருவது காவியத்தின் ஓட்டத்தைக் காக்கிறது; புலம்பலும் ஒரே சுவையாகத் தேங்குவதில்லை.
‘மகனே, தந்தையின் மிகக் கொடிய இறுதி நிலையைப் பார்; தொடர்ந்துவந்த பகை ஒரு பாவச் செயலால் முடிவுக்கு வந்தது’ — நீண்டகாலப் பகை பாவத்தாலேயே முடிந்தது என்று. ‘பஸ்சிமாம்’ (இறுதியான) என்ற சொல்லால் இறுதி நிலை சுட்டப்படுகிறது; மகன் அதைக் காண வேண்டும் என்ற தாயின் வற்புறுத்தல் சோகத்தைவிடக் கடமை உணர்வால் பிறந்தது. ‘இளஞ்சூரியனைப் போல ஒளிரும் உடலோடு யமனுலகுக்குச் செல்லும், பிறருக்கு மதிப்பளிக்கும் அரசனான உன் தந்தையை வணங்கு’ — இறந்த தந்தையையும் வணங்குவது மகனின் தர்மம் என்று அவள் கற்பிக்கிறாள். இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட அங்கதன் எழுந்து, பருத்த உருண்ட கைகளால் தந்தையின் கால்களைப் பற்றிக்கொண்டு, ‘நான் அங்கதன்’ என்று சொன்னான். பெயரைச் சொல்ல வேண்டியிருக்கிறது, ஏனெனில் தந்தை பார்க்கவில்லை — இங்கேதான் நெஞ்சைத் தொடும் தன்மை. சிறுவன் முன்பும் தந்தையின் கால்களில் விழுவது வழக்கம்; இன்றும் அவ்வாறே செய்கிறான், ஆனால் மறுமொழி பெறுவதில்லை. பிறகு அவள் மீண்டும் கணவனைக் கேட்கிறாள் — ‘முன்பு வணங்கும் அங்கதனிடம் ‘மகனே, நீடூழி வாழ்’ என்று நீ சொல்வது போல, இன்று ஏன் பேசவில்லை?’ ஆசிமொழியின் மௌனமே சாவுக்குச் சான்று. ‘சிங்கத்தால் சற்று முன் வீழ்த்தப்பட்ட காளையைக் கன்றோடு கூடிய பசு சூழ்ந்து நிற்பது போல, மகனோடு கூடிய நான் நினைவிழந்த உன்னைச் சூழ்ந்து நிற்கிறேன்’ — ஆறு அடிகளால் ஆன இந்த உவமை தாய், மகன் இருவரும் அநாதைகள் என்று காட்டுகிறது. காளையின் உவமையில் காளை மந்தையின் காவலன், சிங்கமோ எதிர்க்க முடியாத வலிமை; ஆகவே இது சோகம் மட்டுமல்ல, வரவிருக்கும் அச்சத்தின் குறிப்பும் கூட.
‘ராமனின் ஆயுதம் என்ற நீரோடு கூடிய போர் என்ற வேள்வியைச் செய்து, அந்த அவப்ருத நீராட்டில் நீ நீராடினாய் — ஆனால் மனைவியான நான் இல்லாமல் எப்படி?’ வேள்வியின் முடிவில் அவப்ருத நீராட்டு மனைவியோடு சேர்ந்தே செய்யப்பட வேண்டும் என்பது சாஸ்திரம்; போர் வேள்வி, ராமனின் ஆயுதம் நீர், மரணம் அவப்ருதம் என்பது உருவகம். ‘போரில் மகிழ்ந்த தேவேந்திரன் உனக்கு அளித்த, உனக்கு அன்புக்குரிய பொன்மாலையை இப்போது உன் கழுத்தில் ஏன் காணவில்லை?’ — இந்திரன் அளித்த மாலை இல்லாததும் அவள் பார்வையிலிருந்து தப்பவில்லை. ‘பிறருக்கு மதிப்பளிப்பவனே, உயிர் நீங்கிய பின்னும் அரச மகிமை உன்னை விட்டு நீங்கவில்லை — சுழன்று செல்லும் சூரியனின் ஒளி மலையரசனை விட்டு நீங்காதது போல’ — இறந்த அரசனிடத்திலும் தேஜஸ் எஞ்சியிருக்கிறது. இறுதியில் நீண்ட விருத்தத்தில் அவள் நிறைவு செய்கிறாள் — ‘நன்மை தரும் என் இந்தச் சொல்லை நீ செய்யவில்லை; உன்னைத் தடுக்கவும் என்னால் இயலவில்லை; போரில் நீ கொல்லப்பட்டதால் மகனோடு நானும் கொல்லப்பட்டவளே; திருமகளும் உன்னோடு என்னையும் விட்டு நீங்குகிறாள்.’ தொடக்கத்தில் ‘என் சொல்லைக் கேட்காமல்’ என்று சொல்லப்பட்டது இறுதியிலும் மீண்டும் வருகிறது — இவ்வாறு சர்க்கம் வட்டவடிவில் நிறைவடைகிறது. மந்திரியாக இருந்தவளின் சொல் அவமதிக்கப்பட்டதே இந்தத் துயரங்கள் அனைத்துக்கும் வேர் என்பது தாரையின் முடிவு.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये किष्किन्धाकाण्डे त्रयोविंशः सर्गः॥ २३॥