॥वाल्मीकिरामायणम् கிஷ்கிந்தா காண்டம் · சர்க்கம் 22

கிஷ்கிந்தா காண்டம்

சர்க்கம்

வாலியின் ஆறுதல் மொழியும் உயிர்நீப்பும்

வாலி சுக்ரீவனிடம் மன்னிப்பு வேண்டுதல், அங்கதனை ஒப்படைத்தல், தாரையின் கருத்தைப் போற்றுதல், பொன்மாலையை அளித்தல், அங்கதனுக்கு அறிவுரை, வாலியின் மரணம், வானரர்களின் புலம்பல், கோலபனின் வதத்தை நினைவுகூர்தல், தாரை தரையில் விழுதல்

உயிர் மங்கிய வாலி, மெல்ல மூச்சுவிட்டபடி எல்லாப் பக்கமும் பார்த்து, முதன்முதலில் தன் முன்னே நின்ற தம்பி சுக்ரீவனைக் கண்டான் — சாகப் போகிறவனின் முதல் பார்வை தம்பியின் மீதே விழுந்தது என்பது அன்பின் அடையாளம். வெற்றி பெற்ற அந்த வானர அரசனிடம் தெளிவான குரலில் அன்போடு பேசி அவன் சொல்கிறான் — ‘சுக்ரீவா, என் பாவத்தால் உண்டான குற்றத்துக்காக என்னைப் பழிக்காதே; வரவிருந்ததன் காரணமாக ஏற்பட்ட அறிவு மயக்கத்தால் நான் வலுக்கட்டாயமாக இழுத்துச் செல்லப்பட்டேன்.’ ‘பவிஷ்யேண’ (வரவிருந்ததால்) என்ற சொல்லால் விதியின் வலிமை சொல்லப்படுகிறது, தன் குற்றம் மறைக்கப்படவில்லை. ‘அப்பா, நம் இருவருக்கும் ஒரே நேரத்தில் சுகம் விதிக்கப்படவில்லை என்று நினைக்கிறேன்; சகோதரர்களுக்கிடையே இருந்திருக்க வேண்டிய நேசம் இவ்வாறு வேறுவிதமாகிவிட்டது’ என்று அவன் விதியின் முரணுக்காக வருந்துகிறான். பிறகு அவன் தெளிவாகத் துறப்பை அறிவிக்கிறான் — ‘இன்றே நீ இந்தக் காட்டுவாசிகளின் அரசை ஏற்றுக்கொள்; நானும் இன்றே யமனின் இருப்பிடத்துக்குச் செல்கிறேன் என்று அறிந்துகொள். உயிர், அரசு, பெரும் செல்வம், பழிப்பற்ற புகழ் — இவை அனைத்தையும் நான் விரைவில் விட்டுவிடுகிறேன்.’ சாகும் நேரத்தில் பகை நீங்குதல், துறப்பு முழுமையடைதல் — இதுவே இந்தச் சொல்லின் சாரம். முதலில் அவன் குற்றத்திலிருந்து விடுவித்துக்கொள்கிறான், பிறகு விதியைப் பழிக்கிறான், இறுதியில் தானே அரசைக் கொடுக்கிறான் — மூன்று படிகளில் பகை முழுமையாக நீங்குகிறது. ‘ஸஸ்நேஹம்’ (அன்போடு) என்ற சொல்லால், சாகப் போகிறவனின் சொல்லில் கோபத்தின் சுவடுகூட எஞ்சவில்லை என்று கவி சுட்டுகிறார். ‘வ்யக்தயா வாசா’ (தெளிவான குரலில்) என்பதும் — அம்பால் துளைக்கப்பட்டிருந்தும் அவனால் தெளிவாகப் பேச முடிகிறது; ஆகவே அவன் சொல் கவனமானது, பிதற்றல் அல்ல.

‘இந்த நிலையில் நான் சொல்லப்போவதைச் செய்வது கடினமாயினும் நீ செய்யவே வேண்டும்’ என்ற முன்னுரையோடு அவன் வேண்டுகோளைத் தொடங்குகிறான். ‘சுகத்துக்கு உரியவனும், சுகத்தில் வளர்ந்தவனும், சிறுவனாயினும் அறிவில் சிறுமையற்றவனுமான அங்கதன் கண்ணீர் நிறைந்த முகத்தோடு தரையில் விழுந்து கிடப்பதைப் பார். என் உயிரினும் இனிய இந்த மகனை உன் சொந்த மகனாகக் கருதி, நான் இல்லாதவனாயினும் எந்தக் குறையும் இல்லாதபடி எல்லா வகையிலும் காப்பாற்று.’ ‘அஹீனார்த்தம்’ (எந்தக் குறையும் இல்லாதபடி) என்ற சொல்லால் எதற்கும் குறைவு நேரக் கூடாது என்பது வேண்டுகோள். ‘நான் அவனுக்குக் கொடுப்பவனாகவும், காப்பவனாகவும், அச்சங்களில் அபயம் அளிப்பவனாகவும் இருந்தது போல, நீயும் இரு, வானர அரசனே.’ ‘ஸுகார்ஹம்’ (சுகத்துக்கு உரியவன்), ‘ஸுகஸம்விருத்தம்’ (சுகத்தில் வளர்ந்தவன்) என்ற சொற்களால் சிறுவன் செல்லமாக வளர்க்கப்பட்ட மரபு சுட்டப்படுகிறது — ஒருபோதும் துன்பத்தைக் காணாதவன் இன்று தரையில் விழுந்து கிடக்கிறான். தாரையின் மகனுடைய குணங்களையும் அவன் வர்ணிக்கிறான் — ‘இவன் உனக்கு நிகரான வீரம் கொண்டவன், ராட்சசர்களைக் கொல்வதில் உனக்கு முன்னே நிற்பான்; வலிமை மிக்க இவன் போரில் வீரம் காட்டித் தகுந்த செயல்களைச் செய்வான்.’ மகனின் பயன்பாட்டைக் காட்டுவதன் மூலம் அவன் அவனைச் சுமையாக அல்லாமல் துணையாக நிறுவுகிறான் — இது வேண்டுபவனின் திறமை. பிறகு தாரையின் பெருமையை உபதேசிக்கிறான் — ‘சுஷேணனின் மகளான இவள், பொருளின் நுட்பங்களைத் தீர்மானிப்பதிலும், உற்பாதங்கள் முதலிய சகுனங்களிலும் தேர்ந்தவள்; இவள் நல்லது என்று எதைச் சொல்கிறாளோ அதை ஐயமின்றிச் செய்ய வேண்டும்; தாரையின் கருத்து எதுவும் ஒருபோதும் பொய்ப்பதில்லை.’ ஒரு பெண்ணின் மந்திரித் திறன் இவ்வளவு தெளிவாக ஏற்றுக்கொள்ளப்படும் இடம் ராமாயணத்தில் அரிதானது; மேலும் பின்னால் சுக்ரீவன் அவளுடைய சொல்லாலேயே பலமுறை காப்பாற்றப்படுவான். இறுதியில் அவன் அரசியல் நெறியை உபதேசிக்கிறான் — ‘ராகவனின் காரியத்தைத் தயக்கமின்றிச் செய்ய வேண்டும்; செய்யாவிட்டால் அதர்மம் நேரும்; அவமதிக்கப்பட்ட அவன் உன்னையும் கொல்லக்கூடும்.’ இங்கே வாலி இரண்டு காரணங்களைக் காட்டுகிறான் — தர்மக் கேடு, தன்னழிவு; சபதம் காத்தல் நன்றிக்காக மட்டுமல்ல, தற்காப்புக்காகவும். இவ்வாறு வாலியின் உபதேசம் மூன்று பொருள்களாகப் பிரிகிறது — மகனிடம் அன்பு, மனைவியிடம் நம்பிக்கை, நண்பனிடம் நன்றி. முன்பு ராமனை அநீதியாகக் கொன்றவன் என்று கருதியவனே, இப்போது அவன் காரியத்தை ஐயமின்றிச் செய்ய வேண்டும் என்று கட்டளையிடுகிறான் — இந்த அறிவு முதிர்ச்சியே இந்தச் சர்க்கத்தின் தனிச்சிறப்பு. ‘மயா ஹீனம்’ (நான் இல்லாதவன்) என்ற சொல்லில் தந்தையின் பிரிவுத் துயரமும், ‘ஸர்வத: பரிபாலய’ (எல்லா வகையிலும் காப்பாற்று) என்பதில் வேண்டுபவனின் தாழ்மையும் வெளிப்படுகின்றன.

இந்திரன் அளித்ததும் வாலியின் கழுத்தில் எப்போதும் பொலிந்ததுமான மாலையை அவன் இப்போது கொடுக்கிறான். ‘சுக்ரீவா, இந்தத் தெய்வீகப் பொன்மாலையை அணிந்துகொள்; இதில் உயர்ந்த திருமகள் உறைகிறாள்; நான் இறந்ததும் அவள் இதை விட்டு நீங்கிவிடக்கூடும்’ என்று வாலி தன் கழுத்திலிருந்த மாலையைக் கொடுக்கிறான். மாலையில் திருமகள் உறைகிறாள் என்ற நம்பிக்கையும், இறந்தவன் உடலிலிருந்து அவள் நீங்கிவிடுவாளோ என்ற அச்சமும் இங்கே சுட்டப்படுகின்றன. சகோதர நேசத்தோடு இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட சுக்ரீவன், வெற்றியால் பிறந்த மகிழ்ச்சியை விட்டு, ராகுவால் பிடிக்கப்பட்ட சந்திரன் போல மீண்டும் தீனமானான். உவமை நெஞ்சைத் தொடுவது — பூரணச் சந்திரன் போல அரசைப் பெற்றவன் ஒரு கணத்தில் ஒளியிழந்தான்; கிரகணமும் தானே உண்டாக்கிக்கொண்டதல்ல, வெளியிலிருந்து வந்தது — அதுபோலச் சுக்ரீவனின் தீனமும் அண்ணனின் வதத்தால் பிறந்தது. வாலியின் அந்தச் சொல்லால் அமைதியடைந்த அவன், சோர்வின்றித் தகுந்ததைச் செய்தவனாக, அனுமதி பெற்று அந்தப் பொன்மாலையை ஏற்றுக்கொண்டான். ‘அப்யனுஜ்ஞாத:’ (அனுமதி பெற்று) என்ற சொல்லால், அது வலுக்கட்டாயமாக எடுக்கப்படவில்லை, அண்ணனால் கொடுக்கப்பட்டது என்பது தெளிவு. அந்த மாலையைக் கொடுத்துவிட்டு, அருகே நின்ற தன் மகனைக் கண்டு, இறப்புக்கு ஆயத்தமான வாலி அன்போடு அங்கதனிடம் சொன்னான். ‘ஸம்ஸித்த:’ (ஆயத்தமானவன்) என்ற சொல்லால் சாவை நோக்கிய ஆயத்தமும் உறுதியும் சுட்டப்படுகின்றன — இப்போது மகனுக்கு உபதேசம் செய்வதைத் தவிர அவனுக்கு வேறு எதுவும் எஞ்சவில்லை.

‘இடத்தையும் காலத்தையும் அறிந்து நட’ என்று முதலிலேயே வாலி மகனுக்கு உபதேசிக்கிறான் — எங்கே, எப்போது, எவ்வாறு நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்ற அறிவே நீதியின் வேர். இனியதையும் இனியதல்லாததையும் பொறுத்துக்கொண்டு, காலத்துக்கேற்ப இன்பத்தையும் துன்பத்தையும் தாங்கி, சுக்ரீவனுக்குக் கட்டுப்பட்டு நட என்கிறான். ‘நான் உன்னை எப்போதும் செல்லமாக வளர்த்தது போல, அவ்வாறு நடந்துகொள்ளும் உன்னைச் சுக்ரீவன் பெரிதாக மதிக்கமாட்டான்’ — தந்தையின் செல்லத்தைச் சித்தப்பனிடம் எதிர்பார்க்கக் கூடாது என்பது தெளிவான சொல். ‘பகைவரை அடக்குபவனே, இவனுடைய பகைவர்கள் சென்ற வழியில் நீ செல்லாதே, பகைவர்களோடு கூடாதே; தலைவனின் நலத்தில் கருத்துள்ளவனாக, புலனடக்கம் உள்ளவனாக, சுக்ரீவனுக்குக் கட்டுப்பட்டவனாக இரு.’ இறுதியில் நுட்பமான நீதி — ‘மிகுந்த நெருக்கமும் கொள்ளக் கூடாது, நெருக்கமின்மையும் கொள்ளக் கூடாது; இரண்டுமே பெரும் குற்றம்; ஆகவே இடைப்பட்டதைக் காண்பவனாக இரு’ — நடுநிலையைப் பார் என்று. இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு, அம்பால் கடுமையாக வேதனைப்பட்டு, கண்கள் மேல்நோக்கிச் சுழல, பயங்கரமான பற்கள் வெளித்தெரிய, அவன் உயிர் நீத்தான். வீரனின் இறுதிச் சொல்லும் நீதிச் சொல்லே — இதுவே இந்த மரணத்தின் பெருமை. அங்கதனுக்கு அளித்த உபதேசம் அரசியல் நெறியின் சுருக்கம் — இடம் காலம் அறிதல், பொறுமை, ஆணைக்குக் கீழ்ப்படிதல், பகைவர் தொடர்பைத் தவிர்த்தல், நடுநிலை நடத்தை. மகனின் எதிர்காலம் சித்தப்பனின் கையில் இருக்கிறது என்று அறிந்து, அவன் மகனுக்குப் பணிவையே கற்பிக்கிறான், பழிவாங்கலை அல்ல. ‘அந்தரத்ருக்’ (இடைப்பட்டதைக் காண்பவன்) என்ற சொல் முழு உபதேசத்தின் சாரம் — மிகவும் தொலைவிலும் அல்ல, மிகவும் அருகிலும் அல்ல.

பிறகு கூட்டத்தலைவனை இழந்த வானரர்கள் அங்கே கதறினர்; வானரர்களில் சிறந்த அவர்கள் அனைவரும் புலம்பினர். ‘வானரேச்வரன் சுவர்க்கம் சென்றதால் கிஷ்கிந்தை இன்று வெறுமையாகிவிட்டது; தோட்டங்களும், மலைகளும், காடுகளும் வெறுமையாகிவிட்டன’ என்று அவர்கள் வருந்துகின்றனர் — அரசன் இல்லாதபோது நாடே ஆளரவமற்றது போலத் தோன்றுகிறது. நகரமும் காடும் இரண்டுமே வெறுமையாயின என்று சொல்வதன் மூலம் வாலியின் ஆட்சியின் பரப்பை அவர்கள் சுட்டுகிறார்கள். ‘வானரர்களில் புலி கொல்லப்பட்டதால் வானரர்கள் ஒளியிழந்தவர்களாக்கப்பட்டனர்; எவனுடைய பெருவேகத்தால் காடுகளும் வனங்களும் மலர்க்குவியலால் நிறைந்தனவோ, அதை இனி யார் செய்வார்?’ பிறகு அவர்கள் அவனுடைய வீரத்தை நினைவுகூர்கிறார்கள் — எவன் மகாத்மாவும் நீண்ட கைகளுடையவனுமான கோலபன் என்ற கந்தர்வனோடு பதினைந்து ஆண்டுகள் பெரும் போர் புரிந்தானோ, இரவிலும் பகலிலும் ஓயாத போர் அது. பதினாறாம் ஆண்டில் அந்தக் கோலபன் வீழ்த்தப்பட்டான். ‘அடங்காத அவனைக் கொன்று, கோரைப்பற்களால் அச்சமூட்டுபவனாக, நம் அனைவருக்கும் அபயம் அளித்தவனாக இருந்த இவன் எப்படி வீழ்த்தப்பட்டான்’ என்ற அவர்களுடைய கேள்வி வியப்பும் சோகமும் கலந்தது. இந்த ஆறு சுலோகங்களும் திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை, வல்கேட் பாடத்தின் தனித்தன்மையே. அவற்றில் வானரர்களின் சோகம் மூவகையில் வெளிப்படுகிறது — நகரத்தின் வெறுமை, காடுகளின் ஒளியிழப்பு, தலைவனின் ஒப்பற்ற வீரத்தின் நினைவு. கோலபனோடு பதினைந்து ஆண்டுகள் ஓய்வின்றி நடந்த போர் இவனுடைய வீரத்துக்குச் சான்று; அத்தகைய கந்தர்வனை வென்றவன் ஒரே அம்பால் வீழ்ந்தான் என்ற முரணே அவர்களுடைய வியப்புக்கு வேர். ‘ஸர்வாபயங்கர:’ (அனைவருக்கும் அபயம் அளித்தவன்) என்ற சொல்லால் அரசனின் முதன்மைக் கடமை — மக்களுக்கு அபயம் அளித்தல் — சுட்டப்படுகிறது.

வீரனான வானர அரசன் கொல்லப்பட்டதும், அப்போது அங்கே வானரர்கள் அமைதி பெறவில்லை — சிங்கம் உலவும் பெருங்காட்டில் காளை கொல்லப்பட்டதும் காட்டில் மேயும் பசுக்கள் அமைதி பெறாதது போல. உவமையில் சிங்கம் ராமன், காளை வாலி, காட்டில் மேயும் பசுக்கள் வானரர்கள் — அச்சம், அநாதைநிலை என்ற இரண்டும் இங்கே சுட்டப்படுகின்றன. பிறகு துயரக் கடலில் மூழ்கிய தாரை, இறந்த கணவனின் முகத்தை உற்றுநோக்கி, வாலியைத் தழுவிக்கொண்டு, வெட்டப்பட்ட பெருமரத்தைச் சார்ந்திருந்த கொடி போலத் தரையில் விழுந்தாள். கொடியின் உவமையால், கணவனைச் சார்ந்தே அவள் நிலை இருந்தது என்று சுட்டப்படுகிறது; மரம் வெட்டப்பட்டதும் கொடி தானாகவே விழுகிறது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये किष्किन्धाकाण्डे द्वाविंशः सर्गः॥ २२॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க