॥वाल्मीकिरामायणम् கிஷ்கிந்தா காண்டம் · சர்க்கம் 21

கிஷ்கிந்தா காண்டம்

சர்க்கம்

அனுமன் தாரையைத் தேற்றுதலும் தாரை மறுத்தலும்

அனுமனின் கர்மக் கோட்பாட்டு உபதேசம், அங்கதனைப் பற்றிய கவலையைத் தூண்டுதல், ஈமச்சடங்கும் அரசாபிஷேகமும் பற்றிய குறிப்பு, தாரையின் மறுமொழியும் கணவனைப் பின்தொடரும் உறுதியும்

வானிலிருந்து நழுவிய நட்சத்திரம் போலத் தரையில் விழுந்து கிடந்த தாரையைக் கண்டு, வானரப் படைத்தலைவனான அனுமன் அவளை மெல்லத் தேற்றத் தொடங்கினான். ‘சனை:’ (மெல்ல) என்ற சொல்லால் ஆறுதலின் மென்மை சுட்டப்படுகிறது — சோகத்தில் ஆழ்ந்த பெண்ணைத் திடீரென விழிப்பிக்கக் கூடாது. அவன் முதலில் கர்மக் கோட்பாட்டை முன்வைக்கிறான் — ஓர் உயிர் நல்லது என்ற எண்ணத்திலோ தீயது என்ற எண்ணத்திலோ செய்யும் தன் செயலின் நல்ல தீய பலன்கள் அனைத்தையும், இறந்த பின் அதுவே கலக்கமின்றி அடைகிறது. ஆகவே பிறர் சாவுக்காக வருந்துவது பயனற்றது. பிறகு அவன் இரண்டு கேள்விகளால் சோகத்தின் வேரையே அறுக்கிறான் — ‘தானே இரங்கத்தக்கவளாக இருந்துகொண்டு, இரங்கத்தக்க யாருக்காக இரங்குகிறாய்? தானே தீனமானவளாக இருந்துகொண்டு, தீனமான யாரிடம் கருணை காட்டுகிறாய்?’ நீர்க்குமிழி போன்ற இந்த உடலில் இருக்கும் எந்த உயிர் எந்த உயிருக்காக வருந்தத்தக்கது — என்ற கேள்வியால் உடலின் கணநேர நிலையாமை வெளிப்படுகிறது. வாலி மட்டும் சென்றுவிடவில்லை, வருந்துபவளும் அதே நிலையில்தான் இருக்கிறாள் — என்று அறிந்ததும் சோகத்துக்கு ஆதாரமே எஞ்சுவதில்லை.

மகன் உயிரோடிருக்கும்போது தாய் மகனையே பார்க்க வேண்டும் — ஆகவே உயிரோடிருக்கும் மகனுடைய அவள் இளவரசன் அங்கதனைக் கவனிக்க வேண்டும்; வருங்காலத்தில் அவனுக்குத் தகுந்த காரியங்களைச் சிந்திக்க வேண்டும் என்று அனுமன் அவள் பார்வையை இறந்தவனிடமிருந்து உயிரோடிருப்பவனை நோக்கித் திருப்புகிறான். ‘ஆயத்யாம்’ (வருங்காலத்தில்) என்ற சொல்லால் நிகழ்காலச் சோகத்திலிருந்து வருங்காலக் கடமைக்கு மாறுவது சுட்டப்படுகிறது. உயிர்களின் வருகையும் போக்கும் நிலையற்றவை — பிறப்பும் இறப்பும் எவருக்கும் குறிப்பிட்ட காலத்தை எதிர்பார்ப்பதில்லை — என்பதை அறிவுள்ள அவள் அறிந்தவளே; ஆகவே அறிவாளி மறுமைக்கு நன்மை தரும் நற்செயலையே செய்ய வேண்டும், அழுகை முதலிய உலகியல் சோக விரிவை அல்ல. ஆயிரக்கணக்கான, நூறாயிரக்கணக்கான, பத்து லட்சக்கணக்கான வானரர்கள் எவனிடம் நம்பிக்கை வைத்திருந்தார்களோ, அத்தகையவனும் இன்று விதித்த முடிவை அடைந்தான் — பெரும் புகலிடமாக இருந்தவனும் இவ்வாறு செல்கிறான் என்றால், விதியின் வலிமை மீற முடியாதது என்பது கருத்து. இந்த வாலி நீதியால் பொருளைக் கண்டவன், சாமம், தானம், பொறுமை ஆகியவற்றில் ஈடுபாடுள்ளவனாக இருந்தான்; ஆகவே தர்மத்தால் வென்ற உலகை அவன் அடைந்தான். இவ்வாறு தன் செயலால் நற்கதியை அடைந்த கணவனுக்காக நீ வருந்துவது தகாது என்று அவன் முடிக்கிறான். இறந்தவனின் கதி நல்லதானால் சோகம் பொருந்தாது என்பது அனுமனின் வாதம்.

வானரர்களில் புலிகளான அனைவரும், இந்த மகன் அங்கதனும், வானரர்க்கும் கரடிகளுக்கும் தலைமை என்ற அரசும் — இவை அனைத்தும் இப்போது உன்னையே தலைவியாகக் கொண்டுள்ளன என்று குறைகாண முடியாத தாரையை அனுமன் விளிக்கிறான். சோகத்தால் வெந்த அங்கதன், சுக்ரீவன் இருவரையும் திடீரென அல்லாமல் மெல்லவே தூண்ட வேண்டும்; அவள் ஆதரவில் அங்கதன் பூமியை ஆளட்டும் என்று அவன் வேண்டுகிறான். சந்ததியின் பயனாகச் சாஸ்திரத்தில் காணப்படுவது — தந்தைக்கு மறுமைக்கான சாதனங்களைச் செய்தல் — அதுவும், இப்போது அரசன் செய்ய வேண்டியதும் — அனைத்தும் செய்யப்படட்டும்; இதுவே காலத்தின் தீர்ப்பு; காலம் கடந்தால் எந்தச் செயலும் கைகூடாது என்கிறான். இறுதியில் அவன் இரண்டைத் தெளிவாகச் சொல்கிறான் — வானர அரசனுக்கு ஈமச்சடங்கு செய்யப்பட வேண்டும், அங்கதனுக்கு அபிஷேகம் செய்யப்பட வேண்டும். அரியணையில் அமர்ந்த மகனைக் காணும்போது அவள் அமைதி அடைவாள். ‘சாந்திமேஷ்யஸி’ (அமைதி அடைவாய்) என்ற சொல்லால், சோகத்துக்கு மருந்து செயலிலேயே இருக்கிறது, புலம்பலில் அல்ல என்று சுட்டப்படுகிறது; சோகத்தில் ஆழ்ந்தவள் கையில் ஒரு காரியம் ஒப்படைக்கப்பட்டால் அவளே எழுந்துகொள்வாள் என்பது உலக நியதி.

கணவனுக்கு நேர்ந்த பேரிடரால் வருந்திய அவள், அவன் சொல்லைக் கேட்டு, அருகே நின்ற அனுமனுக்கு மறுமொழி சொன்னாள். அங்கதனைப் போன்ற நூறு மகன்கள் ஒருபுறம், கொல்லப்பட்டவனாயினும் இந்த வீரனின் உடலைத் தழுவிக்கொள்வது மறுபுறம் — இவ்விரண்டையும் தராசில் இட்டால் தழுவலே சிறந்தது என்கிறாள். நூறு மகன்களும் கணவனுக்கு ஈடாக மாட்டார்கள் என்பது இங்கே கருத்து. வானர அரசுக்கோ அங்கதனுக்கோ நான் அதிகாரம் உள்ளவள் அல்லள் — அபிஷேகம் செய்பவன் வேறொருவனே; அவன் சித்தப்பனான சுக்ரீவன் எல்லாக் காரியங்களிலும் மிக நெருக்கமானவன், ஆகவே அவனே உரிமையாளன். ‘அனுமனே, அங்கதனைப் பற்றி இந்த எண்ணத்தை நான் மேற்கொள்ளக் கூடாது; வானரர்களில் சிறந்தவனே, மகனுக்கு உற்ற உறவு தந்தையே, தாய் அல்லள்’ என்று அவள் நீதி வாக்கியத்தால் அரசுக் கவலையை ஒதுக்குகிறாள்; தாய்மையும் தந்தையின் இடத்தை எடுத்துக்கொள்ள முடியாது என்பது அவள் கருத்து. இறுதியில் அவள் தன் உறுதியை வெளிப்படுத்துகிறாள் — வானர அரசனைப் பின்தொடர்வதைவிடச் சிறந்தது எனக்கு மறுமையிலும் இம்மையிலும் எதுவும் இல்லை; நேருக்கு நேர் போரிட்டுக் கொல்லப்பட்ட வீரன் கிடக்கும் இந்தப் படுக்கையே நான் சேரத் தக்கது என்கிறாள். அனுமனின் நீதி முழுவதும் ஒரே அன்புச் சொல்லால் மறுக்கப்பட்டது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये किष्किन्धाकाण्डे एकविंशः सर्गः॥ २१॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க