சர்க்கம்
தாரையின் புலம்பல்
தாரை தழுவுதல், கணவனை நோக்கிப் புலம்பல், சுக்ரீவன் மீதான கண்டனம், அங்கதனைப் பற்றிய கவலை, வானரப் பெண்களின் கதறல், உண்ணாநோன்பிருந்து உயிர்விடும் சங்கல்பம்
ராமனின் வில்லிலிருந்து விடுக்கப்பட்ட, உயிரை முடிக்கும் அம்பால் தரையில் வீழ்த்தப்பட்ட அவனைக் கண்டு, சந்திரனைப் போன்ற முகம் கொண்ட தாரை கணவனை அணுகித் தழுவிக்கொண்டாள். ‘தாராதிபானனா’ (நட்சத்திரங்களின் தலைவனான சந்திரனைப் போன்ற முகம் கொண்டவள்) என்ற அடைமொழி அவள் பெயரோடு விளையாடுகிறது — எவளுடைய முகம் சந்திரன் போன்றதோ, அவளே தாரை (நட்சத்திரம்) என்ற பெயருடையவள். அம்பால் தாக்கப்பட்ட, யானைக்கு நிகரான வாலியைக் கண்டு அந்த அழகிய பெண் சோகத்தால் வெந்த மனத்தினள் ஆனாள். மலையரசனைப் போன்ற அந்த வானரன் வேரோடு பெயர்ந்த மரம் போல விழுந்து கிடப்பதைக் கண்டு, துயருற்ற அவள் புலம்பினாள். யானை, மலை என்ற இரு உவமைகளும் பெருமையையும் அசைவின்மையையும் சுட்டுகின்றன; அவற்றின் வீழ்ச்சியோ கொடியது. ‘வேரோடு பெயர்ந்த மரம் போல’ என்ற மூன்றாம் உவமை, பதினேழாம் சர்க்கத்தின் முதல் சுலோகத்தில் சொல்லப்பட்ட ‘வெட்டப்பட்ட மரம் போல’ என்பதை எதிரொலிக்கிறது. இந்த மூன்று சுலோகங்களில் மூன்று செயல்கள் வரிசையாக வருகின்றன — காணுதல், தழுவுதல், புலம்புதல்; அதனால் சோகத்தின் இயல்பான வரிசை காட்டப்படுகிறது. ‘அந்தகரேண சரேண’ (உயிரை முடிக்கும் அம்பால்) என்ற அடைமொழியால், அம்பே சாவின் வடிவம் என்று கவி நினைவூட்டுகிறார்; பத்தொன்பதாம் சர்க்கத்தில் வானரர்களும் ‘ராமனின் வடிவில் வந்த யமன்’ என்று சொல்லியிருந்தார்கள்.
‘போரில் கொடிய வீரம் காட்டுபவனே, தாவுபவர்களில் சிறந்தவனே, பெருவீரனே! முன்னே நிற்கும் என்னிடம் இன்று ஏன் பேசாமல் இருக்கிறாய்? எழுந்திரு, வானரர்களில் புலியே, சிறந்த படுக்கையை அடை; உன்னைப் போன்ற சிறந்த அரசர்கள் தரையில் படுப்பதில்லை. பூமியின் தலைவனே, உனக்குப் பூமி மிகவும் அன்புக்குரியவள் போலும் — உயிர் நீங்கிய பின்னும் என்னை விட்டுவிட்டு உன் உறுப்புகளால் அவளை அணைத்துக்கொண்டிருக்கிறாயே. வீரனே, தர்மப்படி நடந்த நீ, சுவர்க்கத்துக்குச் செல்லும் வழியில் கிஷ்கிந்தையைப் போன்ற அழகிய ஒரு நகரத்தை உருவாக்கியிருக்கிறாய் என்பது இன்று தெளிவாகிறது — இல்லையெனில் கிஷ்கிந்தையை விட்டுவிட்டு இங்கே ஏன் படுத்திருப்பாய்? தேன் மணம் கமழும் காடுகளில் உன்னோடு நாங்கள் செய்த உல்லாசங்களுக்கெல்லாம் நீயே முடிவு கட்டிவிட்டாய். பெரும் கூட்டத்தலைவர்களுக்கும் தலைவனான நீ மரணமடைந்ததும், நான் மகிழ்ச்சியற்றவளாக, நம்பிக்கையற்றவளாக, சோகக் கடலில் மூழ்கிவிட்டேன். தரையில் விழுந்து கிடக்கும் உன்னைக் கண்டும், சோகத்தால் வெந்த என் இதயம் ஆயிரம் துண்டுகளாகச் சிதறவில்லையே — அது மிகவும் உறுதியாகவே இருக்கிறது.’ புலம்பலின் தொடக்கத்தில் அன்பு சார்ந்த நினைவுகள், நடுவில் கண்டனம், இறுதியில் தன்னைத்தானே பழித்தல் — இதுவே வரிசை. ‘பூமி உனக்கு அன்புக்குரியவள்’ என்ற சொல்லில் சக்களத்தி உறவு கற்பனை செய்யப்படுகிறது; இது பிரிவுற்றவளுக்கு இயல்பானது. புலம்பலின் இந்த முதல் பகுதி ஏழு சுலோகங்களால் அமைந்துள்ளது; அதில் விளிகள் பல — ‘தாவுபவர்களில் சிறந்தவனே’, ‘வானரர்களில் புலியே’, ‘பூமியின் தலைவனே’, ‘வீரனே’ என்று; ஒவ்வொரு விளியும் கணவனின் வெவ்வேறு கூறை நினைவூட்டுகிறது. ‘எழுந்திரு, சிறந்த படுக்கையை அடை’ என்ற சொல்லில் பிரிவுற்றவளின் மனமயக்கம் போலத் தெரிகிறது — இறந்தவனை உயிரோடிருப்பவனைப் போல அவள் விளிக்கிறாள். ஏழாம் சுலோகத்தில் சுவர்க்கத்தில் ஒரு புதிய கிஷ்கிந்தை கற்பனை செய்யப்படுகிறது; இது நெஞ்சைத் தொடுவது — கணவன் இருக்கும் இடமே நகரம் என்பது கருத்து.
‘வானரர்களின் தலைவனே, சுக்ரீவனின் மனைவியை நீ கவர்ந்தாய், அவனை நாடுகடத்தினாய்; அதன் விளைவையே நீ இப்போது அடைந்திருக்கிறாய். உன் மேன்மையில் கருத்துள்ளவளாக, உன் நலம் நாடி, நன்மையான சொல்லைச் சொன்ன என்னையே மயக்கத்தால் நீ பழித்தாய், வானரேந்திரனே. பிறருக்கு மதிப்பளிக்கும் பெரியவனே, அழகாலும் இளமையாலும் செருக்குற்றவர்களும் திறமை மிக்கவர்களுமான அப்சரஸ்களின் மனங்களை நீ நிச்சயமாகக் கவர்வாய். ஐயமின்றிக் காலமே உன் உயிரை முடித்தது; அதனால்தான் வசப்படாதவனான நீயும் வலுக்கட்டாயமாகச் சுக்ரீவனின் வசப்பட்டாய்.’ பிறகு அவள் ராமனைக் குறித்துச் சொல்கிறாள் — ‘வேறொருவனோடு போரிட்டுக்கொண்டிருந்த வாலியைத் தகாத இடத்தில் கொன்று, மிகவும் பழிக்கத்தக்க செயலைச் செய்தும் காகுத்ஸ்தன் வருந்தவில்லை.’ பதின்மூன்று, பதினைந்தாம் சுலோகங்கள் திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை — அவை வல்கேட் பாடத்துக்கு மட்டுமே உரியவை. பதின்மூன்றாம் சுலோகத்தில் அப்சரஸ்கள் பற்றிய கேலிபோன்ற கூற்று சோகத்தின் நடுவே விசித்திரமாக இருக்கிறது; ஆனால் அது வீரனின் சுவர்க்கப் பேற்றையே சுட்டுகிறது. பதினைந்தாம் சுலோகத்திலோ தாரையின் குற்றச்சாட்டு நேரடியாக ராமனை நோக்கியது; இது பதினேழாம் சர்க்கத்தில் வாலி சொன்ன குற்றச்சாட்டின் எதிரொலி. பதினொன்றாம் சுலோகத்தில் தாரை கணவனின் குற்றத்தையும் தெளிவாகச் சொல்கிறாள் — ருமையைக் கவர்ந்தது, சுக்ரீவனை நாடுகடத்தியது; ஆகவே அவளுடைய புலம்பல் வெறும் சோகம் அல்ல, தர்ம விவேகம் நிறைந்தது. பன்னிரண்டாம் சுலோகத்தில் பதினைந்தாம் சர்க்கத்தில் தான் செய்த அறிவுரை அவமதிக்கப்பட்டதை அவள் நினைவுகூர்கிறாள். பதினைந்தாம் சுலோகத்திலோ அவள் ராமனைக் கண்டிக்கிறாள்; இந்தக் குற்றச்சாட்டுக்கே இருபத்தொன்றாம் சர்க்கத்தில் அனுமன் சமாதானம் சொல்லப் போகிறான்.
‘முன்பு துன்பமே அறியாது வளர்ந்த நான், இனி இரங்கத்தக்கவளாக, அநாதையைப் போல, கைம்மையையும் சோகத் துயரையும் சுமந்து வாழப் போகிறேன் — ஒருபோதும் துன்பத்தை அனுபவிக்காதவள் இப்போது தீனமானவள் ஆகிவிட்டாள். செல்லமாக வளர்க்கப்பட்டவனும், வீரனும், மென்மையானவனும், சுகத்துக்குப் பழகியவனுமான அங்கதன், சித்தப்பன் கோபத்தால் மதிமயங்கியிருக்கும்போது எந்த நிலையில் வாழ்வான்?’ பிறகு அவள் மகனை விளித்துச் சொல்கிறாள் — ‘மகனே, தர்மத்தில் அன்புள்ள உன் தந்தையை நன்கு பார்த்துக்கொள்; குழந்தாய், இனி அவனைக் காண்பது உனக்கு அரிதாகிவிடும்.’ மீண்டும் கணவனிடம் — ‘நீ மகனைத் தேற்று, எனக்கும் ஒரு செய்தியைச் சொல்லிச் செல்; இவன் உச்சியை முகர்ந்துவிட்டு நீ நெடும்பயணத்துக்குப் புறப்பட்டிருக்கிறாய் அல்லவா.’ ‘ப்ரவாஸம்’ (நெடும்பயணம்) என்ற சொல்லால் சாவு தொலைதேசம் செல்வதுபோலச் சொல்லப்படுகிறது; இது மென்மையானதாயினும் கடும் துயரத்தைச் சுட்டுகிறது. சித்தப்பனின் கோபம் அங்கதனுக்கு அச்சம் தரும் என்பது அவளுடைய ஐயம்; இதே ஐயத்தைப் பதினெட்டாம் சர்க்கத்தில் வாலியும் சொல்லியிருந்தான். பதினாறாம் சுலோகத்தில் ‘அது:கோபசிதா’ (துன்பமே அறியாது வளர்ந்தவள்) என்ற ஒரே சொல் அவளுடைய முந்தைய வாழ்வின் சுகத்தை முழுமையாகச் சுட்டுகிறது. பதினேழாம் சுலோகத்தில் ‘சித்தப்பன் கோபத்தால் மதிமயங்கியிருக்கும்போது’ என்ற ஐயம் பின்னர் அடிப்படையற்றதாகும் — சுக்ரீவன் அங்கதனை இளவரசுப் பட்டத்தில் அமர்த்துவான். பத்தொன்பதாம் சுலோகத்திலுள்ள ‘மூர்த்னி ஸமாக்ராய’ (உச்சியை முகர்ந்து) என்ற அன்பின் அடையாளம் இந்தியப் பண்பாட்டில் புகழ்பெற்றது.
‘உன்னைக் கொன்றதன் மூலம் ராமன் பெரிய காரியத்தைச் செய்துவிட்டான்; சுக்ரீவனுக்குக் கொடுத்த வாக்குறுதியில் அவன் கடன் தீர்ந்தது.’ பிறகு சுக்ரீவனை விளித்து — ‘சுக்ரீவா, உன் விருப்பம் நிறைவேறட்டும்; ருமையை நீ பெறுவாய்; கலக்கமின்றி அரசை அனுபவி; உன் பகைவனான அண்ணன் வீழ்த்தப்பட்டான்.’ இந்தக் கூற்று குத்தல் நிறைந்தது — ‘உன் பகைவனான அண்ணன்’ என்ற இரு சொற்களால் உறவின் முரண்பாடே சுட்டப்படுகிறது. மீண்டும் கணவனிடம் — ‘வானரேச்வரா, இப்படிப் புலம்பும் அன்புக்குரியவளான என்னிடம் நீ ஏன் பேசாமல் இருக்கிறாய்? சிறந்தவர்களான உன் பல மனைவியரை இதோ பார்.’ அவளுடைய புலம்பலைக் கேட்டு, எல்லாப் பக்கங்களிலும் இருந்த அந்த வானரப் பெண்கள் தீனமாகத் துயரத்தால் வருந்தி, அங்கதனை அணைத்துக்கொண்டு கதறினர். ஒருத்தியின் சோகம் பலரின் சோகமாக மாறியது; அங்கதனை அணைத்துக்கொண்டதால் அவர்களுடைய கவலை சிறுவனிடமே மையம் கொண்டது. இருபதாம் சுலோகத்தில் ‘ஆன்ருண்யம் கதம்’ (கடன் தீர்ந்தது) என்ற சொல்லால் தாரை ராமன் சபதத்தைக் காத்ததை ஒப்புக்கொள்கிறாள்; ஆயினும் அதில் குத்தல் இருக்கிறது. இருபத்தொன்றாம் சுலோகத்தில் சுக்ரீவனிடம் சொன்ன கூற்று கூர்மையானது — ‘உன் விருப்பம் நிறைவேறட்டும்’ என்று வாழ்த்து வடிவில் ஒரு கண்டனம். இருபத்திரண்டாம் சுலோகத்தில் ‘சிறந்தவர்களான உன் பல மனைவியரை இதோ பார்’ என்ற சொல்லில் பொறாமை அல்ல, கணவனின் மௌனம் தரும் வேதனையே வெளிப்படுகிறது.
‘அங்கதம் அணிந்த வீரக் கைகளை உடையவனே, அங்கதனை விட்டுவிட்டு ஏன் நெடும்பயணம் சென்றுவிட்டாய்? குணங்களில் உனக்கு நெருக்கமானவனும், இனிய அழகிய தோற்றம் கொண்டவனுமான மகனை விட்டுவிட்டு இப்படிச் செல்வது தகாது. நீண்ட கைகளுடையவனே, ஆராயாமல் நான் உனக்கு ஏதேனும் விரும்பத்தகாதது செய்திருந்தால், அதை மன்னித்துவிடு; வானர குலத்தின் தலைவனான வீரனே, என் தலையால் உன் திருவடிகளைப் பணிகிறேன்.’ இவ்வாறு இரக்கம் ததும்ப அழுதபடி, குறைகாண முடியாத அழகுடைய தாரை, வானரப் பெண்களோடு, வாலி கிடந்த இடத்திலேயே கணவன் அருகில் அமர்ந்து, ‘ப்ராயம்’ மேற்கொள்ள உறுதிபூண்டாள். ‘ப்ராயம்’ என்பது உண்ணாநோன்பு விரதம், சாகும் வரை மேற்கொள்ளப்படுவது; அதனால் அவளுடைய உடன்செல்லும் சங்கல்பம் வெளிப்படுகிறது; இது பத்தொன்பதாம் சர்க்கத்தில் ‘திருவடிகளுக்குச் செல்வேன்’ என்று சுட்டப்பட்டிருந்தது. இறுதி மூன்று சுலோகங்களும் நீண்ட விருத்தத்தில் அமைந்துள்ளன; அதனால் புலம்பலின் கம்பீரம் பெருகுகிறது. சர்க்கம் சங்கல்பத்தோடு முடிகிறது; இருபத்தொன்றாம் சர்க்கத்தில் அனுமன் அவளைத் தேற்றுவான். இருபத்துநான்காம் சுலோகத்தில் ‘ஸாங்கதவீரபாஹோ’ என்ற விளியில் இருபொருள் சிலேடை — அங்கதம் (தோள்வளை) அணிந்த கை, மகன் அங்கதன்; இருவரையும் கைவிட்டது ஒரே சொல்லில் சுட்டப்படுகிறது. திறனாய்வுப் பதிப்பில் இங்கே ஒரு கூடுதல் சுலோகம் (4.020.023) காணப்படுகிறது; அது வல்கேட்டில் இல்லை.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये किष्किन्धाकाण्डे विंशः सर्गः॥ २०॥