॥वाल्मीकिरामायणम् கிஷ்கிந்தா காண்டம் · சர்க்கம் 19

கிஷ்கிந்தா காண்டம்

சர்க்கம்

தாரை போர்க்களத்துக்குச் செல்லுதல்

வாலியின் மயக்கம், வானரர்களின் ஓட்டம், தாரையின் கேள்வி, வானரர்களின் மறுமொழி, தாரையின் உறுதி, வாலியைக் காணுதல், சுக்ரீவனின் துயரம்

அம்பால் வேதனையுற்றுக் கிடந்த அந்த வானர மகாராஜன், காரணங்கள் நிறைந்த சொற்களால் மறுமொழி பெற்ற பின், எதிர்மொழி எதுவும் சொல்லவில்லை. பதினெட்டாம் சர்க்கத்தில் ராமனின் நியாயம் நிறைந்த சொல்லைக் கேட்டபின் அவனிடம் மறுமொழியே இல்லை; இப்போதோ பேசும் ஆற்றலும் குன்றிவிட்டது. கற்களால் உறுப்புகள் சிதைக்கப்பட்டு, மரங்களால் கடுமையாகத் தாக்கப்பட்டு, ராமனின் அம்பால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட அவன், உயிரின் இறுதியில் மயங்கினான் — போரில் பெற்ற கல், மர அடிகளும் இங்கே நினைவூட்டப்படுகின்றன; அதனால் அவனுடைய காயங்களின் மிகுதி சுட்டப்படுகிறது. போரில் ராமன் எய்த அம்பால் கொல்லப்பட்ட வானரர்களில் புலியான அந்த வாலியைப் பற்றி அவன் மனைவி தாரை கேள்விப்பட்டாள். ‘சுச்ராவ’ (கேள்விப்பட்டாள்) என்ற சொல்லால், அவள் தானே பார்க்கவில்லை, பிறரிடமிருந்து கேட்டாள் என்று கவி சுட்டுகிறார்; ஆகவே அவளுடைய முதல் எதிர்வினை ஐயம் கலந்தது. மகனோடு இருந்த அவள், கணவனின் மிகக் கொடிய, விரும்பத்தகாத வதத்தைக் கேட்டு, மிகவும் கலங்கியவளாக மலைக்குகையிலிருந்து வெளியே பாய்ந்தாள். ‘ஸபுத்ரா’ (மகனோடு) என்ற சொல்லால், அங்கதனும் அவளோடு வெளியே வந்தான் என்று அறியப்படுகிறது; இதே ஏற்பாடு மேலே இருபதாம் சர்க்கத்திலும் தொடர்கிறது. இந்த நான்கு சுலோகங்களில் சர்க்கத்தின் பின்னணி நிறுவப்படுகிறது — வாலியின் மௌனம், மயக்கம், செய்தி பரவுதல், தாரை வெளியே வருதல். ‘முமோஹ’ (மயங்கினான்) என்ற சொல்லால் சாவு அல்ல, நினைவிழப்பே சொல்லப்படுகிறது; வாலி மேலே இருபதாம் சர்க்கத்திலும் உயிரோடுதான் இருக்கிறான். ‘ஸுதாருணம் அப்ரியம்’ (மிகக் கொடியது, விரும்பத்தகாதது) என்ற செய்தியின் இரு அடைமொழிகளில் — ஒன்று பொருளின் இயல்பையும், மற்றது கேட்பவளின் அனுபவத்தையும் காட்டுகிறது.

அங்கதனின் பரிவாரமாக இருந்த பெருவலிமை கொண்ட வானரர்கள், வில்லேந்திய ராமனைக் கண்டு அஞ்சி ஓடினர். வில்லேந்திய ராமனைக் கண்டவுடனேயே அவர்களின் துணிவு போய்விட்டது; வாலியின் வலிமையால் அச்சமற்றிருந்தவர்கள், அவன் இல்லாதபோது அஞ்சுபவர்கள் ஆயினர். பிறகு தாரை, அஞ்சி விரைந்து ஓடிவரும் வானரர்களைக் கண்டாள் — கூட்டத்தலைவன் கொல்லப்பட்டதால் கூட்டத்திலிருந்து பிரிந்து சிதறிய மான்களைப் போல. இந்த உவமை மிகப் பொருத்தமானது — கூட்டத்தலைவன் கொல்லப்பட்டதும் கூட்டம் சிதறுகிறது; வானரப் படையும் அவ்வாறே. துயருற்ற அவள், ராமனால் நடுங்க வைக்கப்பட்டு, அம்புகளால் துரத்தப்படுபவர்கள் போலிருந்த அந்தத் துயருற்றவர்களை அணுகிச் சொன்னாள் — ‘வானரர்களே, எந்த அரச சிங்கத்தின் முன்னே நீங்கள் சென்றுகொண்டிருந்தீர்களோ, அவனைக் கைவிட்டு, மிகவும் நடுங்கி, இழிநிலையடைந்தவர்களாக ஏன் ஓடுகிறீர்கள்? அரசுக்காகக் கொடிய தம்பி தொலைவிலிருந்து ஏவச் செய்த, தொலைதூரம் பாயும் ராமனின் அம்புகளால் அந்த அண்ணன் வீழ்த்தப்பட்டான் என்றால், அதனால் என்ன?’ அவளுடைய கேள்வி கூர்மையானது — கூட்டத்தலைவனைப் பின்தொடர்ந்தவர்கள் அவனைக் கைவிட்டு ஓடுவது தகாது என்பது கருத்து. விரும்பிய உருவம் எடுக்கவல்ல வானரர்கள், வானரனின் மனைவியுடைய சொல்லைக் கேட்டு, அந்தப் பெண்ணிடம் காலத்துக்கு ஏற்றதும் ஒருமித்ததுமான சொல்லைச் சொன்னார்கள் — ‘அவிச்லிஷ்டம்’ (ஒருமித்தது) என்ற சொல்லால் அனைவரின் இசைவும் சுட்டப்படுகிறது. ‘ஸகார்முகம்’ (வில்லேந்தியவன்) என்ற ஒரே அடைமொழிதான் வானரர்களின் அச்சத்துக்குக் காரணம் — ராமனின் கையில் வில்லைக் கண்டதே போதுமானது. தாரையின் கேள்வியில் இரு பகுதிகள் — ஏன் ஓடுகிறீர்கள், உண்மையில் அங்கே என்ன நடந்தது; ஒன்பதாம் சுலோகத்தில் அவளே இயன்ற விடையைச் சுட்டுகிறாள்.

‘மகன் உயிரோடிருப்பவளே, திரும்பிச் செல், உன் மகன் அங்கதனைக் காப்பாற்று; ராமனின் வடிவில் வந்த யமனே வாலியைக் கொன்று கொண்டு செல்கிறான். எறிந்த மரங்களையும் பெரும் கற்களையும் சிதறடித்த வாலி, வஜ்ரத்துக்கு நிகரான அம்புகளால், வஜ்ரத்தால் வீழ்த்தப்பட்டது போல வீழ்த்தப்பட்டான். இந்திரனுக்கு நிகரான ஒளி கொண்ட வானரர்களின் புலியான இவன் கொல்லப்பட்டதும், இந்த வானரப் படை முழுவதும் தோற்கடிக்கப்பட்டுச் சிதறி ஓடுகிறது. சூரர்களால் நகரம் காக்கப்படட்டும், அங்கதனுக்கு அபிஷேகம் செய்யப்படட்டும்; பதவியில் அமர்ந்த வாலியின் மகனை வானரர்கள் பணிவார்கள். அல்லது, அழகிய முகத்தவளே, இங்கே உனக்கு இடம் உகந்ததல்ல; வானரர்கள் இன்றே விரைவில் கோட்டைகளுக்குள் புகுகிறார்கள். இங்கே காட்டில் திரிபவர்களில் சிலர் மனைவியற்றவர்கள், சிலர் மனைவியுடையவர்கள்; பேராசை கொண்டவர்களும் ஏமாற்றப்பட்டவர்களுமான அவர்களிடமிருந்து எங்களுக்குப் பெரும் அச்சம் இருக்கிறது.’ வானரர்களின் சொல்லில் இரண்டே கவலைகள் — அரசைக் காத்தல், அங்கதனுக்கு அபிஷேகம். ‘அந்தகோ ராமரூபேண’ (ராமனின் வடிவில் வந்த யமன்) என்ற சொல்லால் அவர்கள் ராமனைச் சாவின் வடிவமாகவே கருதுகிறார்கள்; அவர்கள் பார்வையில் தர்ம ஆராய்ச்சி இல்லை, அச்சமே முதன்மை. ‘லுப்தேப்ய: விப்ரலப்தேப்ய:’ (பேராசை கொண்டவர்களிடமிருந்தும் ஏமாற்றப்பட்டவர்களிடமிருந்தும்) என்ற இரு சொற்களால், அரசின் மீது பேராசை கொண்டவர்களும் வஞ்சிக்கப்பட்டவர்களுமான வானரர்கள் சுட்டப்படுகிறார்கள்; அவர்களால் சண்டை மூளுமோ என்று அஞ்சப்படுகிறது. ‘நகரம் காக்கப்படட்டும்’ என்ற அறிவுரையால் வானரர்கள் சோகத்தை அல்ல, அரசியலையே முதன்மைப்படுத்துகிறார்கள்; தாரையின் மறுமொழியோ இதற்கு நேர்மாறாக வரப்போகிறது. கோட்டைக்குள் புகுவது பற்றிய அச்சம், சுக்ரீவனின் பக்கத்து வானரர்கள் விரைவில் கிஷ்கிந்தைக்குள் புகுந்துவிடுவார்கள் என்பதைச் சுட்டுகிறது. பதினாறாம் சுலோகத்தில் திறனாய்வுப் பதிப்பின் பாடம் ‘ஸ்வேப்ய:’ (நம்மவர்களிடமிருந்தே), வல்கேட்டிலோ ‘தேப்ய:’ (அவர்களிடமிருந்து) — அச்சம் நம்மவர்களிடமிருந்தே என்ற திறனாய்வுப் பதிப்பின் கருத்து மேலும் கூர்மையானது.

சிறிது தொலைவே சென்றிருந்த அவர்களுடைய சொல்லைக் கேட்ட அழகிய புன்னகை கொண்ட அந்தப் பெண், தனக்குப் பொருத்தமான மறுமொழியைச் சொன்னாள் — ‘அல்பாந்தரகதானாம்’ (சிறிது தொலைவே சென்றிருந்தவர்களின்) என்ற சொல்லால், அவர்கள் அதிகத் தொலைவு செல்லவில்லை என்பதும், அவர்களுடைய அச்சத்தின் விரைவும் சுட்டப்படுகின்றன. ‘பெரும் பேறு பெற்ற வானரசிங்கமான என் கணவன் அழியும்போது, எனக்கு மகனால் என்ன பயன், அரசால் என்ன பயன், என் உயிரால்தான் என்ன பயன்? ராமன் எய்த அம்பால் வீழ்த்தப்பட்ட அந்த மகாத்மாவின் திருவடிகளுக்கே நான் செல்வேன்.’ இந்தச் சொல் அவளுடைய கற்பு நெறியைக் காட்டுகிறது — அரசு, மகன், தன்னுயிர் என்ற மூன்றையுமே அவள் அற்பமாக்கிவிட்டாள். இவ்வாறு சொல்லிவிட்டுச் சோகத்தால் மயங்கி, அழுதபடி, துயரத்தால் இரு கைகளாலும் தலையிலும் மார்பிலும் அடித்துக்கொண்டு அவள் ஓடினாள். ‘ப்ரதுத்ராவ’ (ஓடினாள்) என்ற வினைச்சொல் முன்பு வானரர்களுக்குப் பயன்படுத்தப்பட்டது, இப்போது தாரைக்கு — ஆனால் அவர்கள் அச்சத்தால் ஓடினார்கள், இவளோ அன்பால். சென்றுகொண்டிருந்த அவள், போர்களில் பின்வாங்காத தானவத் தலைவர்களைக் கொன்றவனான தன் கணவன் தரையில் விழுந்து கிடப்பதைக் கண்டாள். ‘ஆத்மன: ப்ரதிரூபம்’ (தனக்குப் பொருத்தமான) என்ற சொல்லால், அந்த மறுமொழி அவள் இயல்புக்கு ஏற்றது — மனைவி என்ற நிலையின் பெருமைக்கு ஏற்றது — என்று கவி சுட்டுகிறார். பதினேழாம் சுலோகத்தில் ‘சாருஹாஸினீ’ (அழகிய புன்னகை கொண்டவள்) என்ற அடைமொழி சோகச் சூழலில் முரண்பாடு போலத் தோன்றுகிறது; ஆனால் அது அவளுடைய நிலையான அழகை நினைவூட்டுகிறது. பத்தொன்பதாம் சுலோகத்தில் ‘பாதமூலம் கமிஷ்யாமி’ (திருவடிகளுக்குச் செல்வேன்) என்ற சொல்லால் அவள் கணவனோடு உடன்செல்லும் சங்கல்பத்தையே சுட்டுகிறாள்; இது இருபதாம் சர்க்கத்தில் ‘ப்ராயம்’ (உண்ணாநோன்பிருந்து உயிர்விடுதல்) என்ற வடிவில் தெளிவாகும்.

‘வஜ்ரங்களை எறியும் இந்திரனைப் போல மலையரசர்களை எறிந்தவனும், பெருங்காற்று புகுந்த பெருமேகக் கூட்டம் போல முழங்கியவனும், இந்திரனுக்கு நிகரான வீரம் கொண்டவனும், பொழிந்து ஓய்ந்த மேகம் போலக் கிடப்பவனும், முழங்குபவர்களிடையே பயங்கரமாக முழங்கியவனும், ஒரு சூரனால் வீழ்த்தப்பட்ட சூரனும், இரைக்காகப் புலியால் தாக்கப்பட்ட சிங்கம் போன்றவனும், எல்லா உலகத்தாராலும் வழிபடப்பட்டு, கொடியோடும் மேடையோடும் கூடியிருந்து, நாகத்துக்காகக் கருடனால் பெயர்த்தெறியப்பட்ட சைத்தியம் (புனித மரத்தலம்) போன்றவனுமான கணவனை அவள் கண்டாள்’ — இந்த உவமைகளால் வாலியின் அவலநிலை வர்ணிக்கப்படுகிறது. சைத்திய உவமை குறிப்பாக நெஞ்சைத் தொடுவது — அனைவராலும் வழிபடப்பட்டது இப்போது உடைந்து கிடக்கிறது; கருடனும் நாகத்துக்காகவே அதைப் பெயர்த்தான், சைத்தியத்தின் மீதான வெறுப்பால் அல்ல — அதுபோல ராமனும் சுக்ரீவனுக்காகவே வாலியைக் கொன்றான். பிறகு அவள், வலிமையான வில்லை ஊன்றி நின்ற ராமனையும், ராமனின் தம்பி லக்ஷ்மணனையும், கணவனின் தம்பி சுக்ரீவனையும் கண்டாள். அவர்களைக் கடந்து, போரில் கொல்லப்பட்ட கணவனை அணுகி உற்றுநோக்கி, வேதனையும் பதற்றமும் கொண்டவளாக அவள் தரையில் விழுந்தாள். உறங்கி எழுந்தவள் போல மீண்டும் எழுந்து, ‘ஆர்யபுத்ரா’ என்று அழைத்தபடி, சாவின் கயிறுகளால் சுற்றப்பட்ட கணவனைக் கண்டு அழுதாள். அன்றில் பறவை போலக் கதறும் அவளைக் கண்டும், வந்த அங்கதனைக் கண்டும், சுக்ரீவன் கடும் துயரத்தை அடைந்தான். சர்க்கம் சுக்ரீவனின் துயரத்தோடு முடிகிறது; அதனால் வெற்றியின் மகிழ்ச்சி சோகத்தால் மூடப்பட்டது என்று சுட்டப்படுகிறது. இருபத்திரண்டு முதல் இருபத்துநான்கு வரையிலான சுலோகங்களில் ஆறு உவமைகள் ஒரே வாக்கியத்தில் கோக்கப்பட்டுள்ளன; இது வால்மீகியின் புகழ்பெற்ற நடை; இதனால் ஒரு மனிதனின் பெருமை பல பிரதிபிம்பங்களால் காட்டப்படுகிறது. ‘சூரம் சூரேண பாதிதம்’ (ஒரு சூரனால் வீழ்த்தப்பட்ட சூரன்) என்ற அரை அடி, தாரையின் பார்வையில் ராமனின் வீரத்தையும் ஒப்புக்கொள்கிறது — பழிப்பின் நடுவிலும் அவள் உண்மையைக் கைவிடுவதில்லை. இருபத்தைந்தாம் சுலோகத்தில் மூன்று ஆடவர்கள் ஒருசேரக் காணப்படுகிறார்கள் — ராமன், லக்ஷ்மணன், சுக்ரீவன்; அவர்களைக் ‘கடந்து’ அவள் கணவனிடம் செல்கிறாள்; அதனால் அவளுடைய புறக்கணிப்பு சுட்டப்படுகிறது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये किष्किन्धाकाण्डे एकोनविंशः सर्गः॥ १९॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க