சர்க்கம்
ராமனின் தர்ம மறுமொழியும் வாலியின் மனத்தெளிவும்
இக்ஷ்வாகுகளின் பூமி, பரதனின் ஆட்சி, தம்பியின் மனைவியைத் தீண்டியதற்குத் தண்டனை, மனுவின் வாக்கு, வேட்டை தர்மம், வாலி மன்னிப்பு வேண்டுதல், அங்கதனைக் காக்க வேண்டுகோள்
அடிபட்டு நினைவு தளர்ந்த வாலி சொன்ன, பணிவானதும், தர்மமும் பொருளும் நிறைந்ததும், நன்மை நோக்கியதும், ஆயினும் கடுமையானதுமான சொற்களைக் கேட்டு ராமன் மறுமொழியைத் தொடங்குகிறான். நீரைப் பொழிந்துவிட்ட மேகம் போலவும், ஒளியிழந்த சூரியன் போலவும், அணைந்த நெருப்புப் போலவும் கிடந்தவனும், பேசி முடித்தவனும், வானரர்களில் சிறந்தவனும், தர்மம் பொருள் குணம் நிறைந்தவனும், ஒப்பற்றவனுமான அந்த வானர அரசனிடம், அவனால் பழிக்கப்பட்ட ராமன் பின்னர் சொன்னான். மூன்று உவமைகளும் ஒளி குன்றியவனையே சுட்டுகின்றன — பொழிந்து ஓய்ந்த மேகம், அஸ்தமித்த சூரியன், அணைக்கப்பட்ட நெருப்பு; வாலியின் சொற்களும் அவ்வாறே முழுதும் வெளிப்பட்டு முடிந்தன. ‘அதிக்ஷிப்த:’ (பழிக்கப்பட்டவன்) என்ற சொல்லால், ராமன் குற்றச்சாட்டைக் கேட்டான், ஆயினும் கோபத்தைக் காட்டாமல் அமைதியான மறுமொழி தருகிறான் என்று கவி சுட்டுகிறார். ‘தர்மம், பொருள், இன்பம், உலக மரபு ஆகியவற்றை அறியாமல், சிறுபிள்ளைத்தனத்தால் இன்று இங்கே ஏன் என்னைப் பழிக்கிறாய்? அறிவு நிறைந்தவர்களும் ஆசிரியர்களால் மதிக்கப்படுபவர்களுமான பெரியோரைக் கேட்காமலேயே, சௌம்யனே, வானரச் சபலத்தால் நீ என்னிடம் பேச விரும்புகிறாய்.’ இவ்வாறு ராமன் முதலிலேயே வாலியின் தகுதியைக் கேள்விக்குள்ளாக்குகிறான் — தர்மத்தைத் தீர்மானிப்பதில் பெரியோரும் சாஸ்திரங்களும் தேவை என்று. ‘பால்யாத்’ (சிறுபிள்ளைத்தனத்தால்) என்ற சொல் இங்கே வயதைக் குறிக்கவில்லை, விவேகமின்மையைக் குறிக்கிறது; வாலி வயதில் மூத்தவனாயினும் தர்மத்தைத் தீர்மானிப்பதில் சிறுவனே என்பது கருத்து. முதல் மூன்று சுலோகங்களில் வினைச்சொல் காணப்படுவதில்லை; ‘அப்ரவீத்’ (சொன்னான்) என்பது மூன்றாவதன் இறுதியில்தான் வருகிறது — மூன்று சுலோகங்களும் ஒரே வாக்கியமாக அமைகின்றன; இது வால்மீகியின் புகழ்பெற்ற நடை. ‘ஸௌம்ய’ (சௌம்யனே, இனியவனே) என்ற விளியால் ராமன் கோபத்தைக் காட்டாமல் நட்பையே காக்கிறான்; இது அவன் நடையின் தனித்தன்மை. ஐந்தாம் சுலோகத்தில் ‘ஆசிரியர்களால் மதிக்கப்படும் பெரியோரைக் கேட்காமல்’ என்ற சொல்லால், தர்மத்தைத் தீர்மானிப்பதில் மரபின் பிரமாணத் தன்மை நிறுவப்படுகிறது — தன் அறிவைக் கொண்டு மட்டுமே தர்மம் தீர்மானிக்கப்படக் கூடாது என்பது கொள்கை.
‘மலைகளும் வனங்களும் காடுகளும் கொண்ட இந்தப் பூமி இக்ஷ்வாகுகளுக்கு உரியது; இங்குள்ள விலங்குகள், பறவைகள், மனிதர்கள் ஆகியோரைத் தண்டிக்கவும் அருள்புரியவும் எங்களுக்கு அதிகாரம் உண்டு. சத்தியம் பேசுபவனும், நேர்மையானவனும், தர்மாத்மாவும், தர்மம் இன்பம் பொருள் ஆகியவற்றின் உண்மையை அறிந்தவனும், தண்டித்தலிலும் அருள்புரிதலிலும் ஈடுபாடுள்ளவனுமான பரதன் அந்தப் பூமியை ஆள்கிறான். எவனிடம் நீதியும் அடக்கமும் சத்தியமும் நன்கு நிலைத்திருக்கின்றனவோ, எவனிடம் வீரம் முறைப்படி காணப்படுகிறதோ, அவனே இடத்தையும் காலத்தையும் அறிந்த அரசன். தர்மத்தின் தொடர்ச்சியை விரும்பும் நாங்களும் பிற அரசர்களும், அவனுடைய தர்மப்படியான கட்டளையைப் பெற்றுப் பூமி முழுவதும் திரிகிறோம். அரசர்களில் புலியும் தர்மத்தில் அன்புடையவனுமான பரதன் பூமி முழுவதையும் ஆளும்போது, தர்மத்துக்கு மாறானதை எவன் செய்ய முடியும்? உயர்ந்த சுயதர்மத்தில் நிலைத்திருக்கும் நாங்கள், பரதனின் ஆணையை முன்வைத்து, வழிதவறியவனை முறைப்படி தண்டிக்கிறோம். நீயோ தர்மத்தைக் கலங்கச் செய்தவன், செயலால் பழிக்கப்பட்டவன், ஆசையின் ஆட்சியையே முதன்மையாகக் கொண்டவன், அரசநெறியில் நிலைக்காதவன்.’ இங்கே ராமன் தன்னைச் சுதந்திரமாகச் செயல்படுபவனாக அல்லாமல், பரதனின் ஆணையைச் சுமக்கும் தண்டனையாளனாகக் காட்டுகிறான் — இதுவே அவன் மறுமொழியின் வேர். ‘என்னை ஏன் கொன்றாய்’ என்று வாலி கேட்டதற்கு, ‘அரசனின் ஆணைப்படி தண்டனை வழங்கப்பட்டது’ என்று ராமன் சொல்கிறான்; ஆகவே வதம் தனிப்பட்டதல்ல, அரசு வழங்கிய தண்டனை என்று நிறுவப்படுகிறது. இங்கே ‘இக்ஷ்வாகூணாம் இயம் பூமி:’ (இந்தப் பூமி இக்ஷ்வாகுகளுக்கு உரியது) என்ற சொல்லால் ராமன் முதலில் அரசின் எல்லையையே நிறுவுகிறான்; ஏனெனில் தண்டிக்கும் அதிகாரம் ஆட்சிப்பரப்பின் அதிகாரத்திலிருந்தே பிறக்கிறது. கிஷ்கிந்தையும் அதே பரப்பில் அடங்கியது என்பது குறிப்புப்பொருள். ‘ம்ருகபக்ஷிமனுஷ்யாணாம்’ (விலங்குகள், பறவைகள், மனிதர்கள்) என்ற தொடர்மொழியால் வானரர்களும் தண்டனைக்கு உட்பட்டவர்களே என்று சுட்டப்படுகிறது; இது மேலே நாற்பதாம் சுலோகத்தில் தெளிவாகும். பரதனின் குண வர்ணனை மூன்று சுலோகங்களில் விரிகிறது — சத்தியம் பேசுபவன், நேர்மையானவன், தர்மம் இன்பம் பொருள் ஆகியவற்றின் உண்மையை அறிந்தவன், இடத்தையும் காலத்தையும் அறிந்தவன் என்று; அதனால் தண்டனையின் மூலம் தூய்மையானது என்று நிறுவப்படுகிறது. பன்னிரண்டாம் சுலோகத்தில் வாலியின் நான்கு குற்றங்கள் எண்ணப்படுகின்றன — தர்மத்தைக் கலங்கச் செய்தல், செயலால் பழிக்கப்படுதல், ஆசையின் ஆட்சியை முதன்மையாகக் கொள்ளுதல், அரசநெறியில் நிலைக்காமை; இந்த நான்குமே மேலே விரிவாக நிறுவப்படும்.
‘மூத்த சகோதரன், தந்தை, கல்வி கற்பிப்பவன் — இம்மூவரும் தர்மவழியில் நடப்பவர்களுக்குத் தந்தையர் என்று அறியப்பட வேண்டும். இளைய சகோதரன், தன் மகன், நற்குணங்களால் சிறந்த சீடன் — இம்மூவரும் மகனைப் போலக் கருதப்பட வேண்டும்; இதற்குத் தர்மமே காரணம். நல்லோரின் தர்மம் நுட்பமானது, அறிவதற்கு மிகக் கடினமானது, வானரனே; எல்லா உயிர்களின் இதயத்திலும் உறையும் ஆத்மாவே நல்லதையும் தீயதையும் அறிகிறது. சபலனான நீ, சபலர்களும் மனம் பண்படாதவர்களுமான வானரர்களோடு வாழ்ந்து, பிறவிக்குருடர்களோடு ஆலோசிக்கும் பிறவிக்குருடன் போல, என்னதான் காண்பாய்? நானோ இந்தக் கூற்றைத் தெளிவாக உனக்குச் சொல்கிறேன்; வெறும் கோபத்தால் என்னைப் பழிப்பது உனக்குத் தகாது. நீ என்னால் கொல்லப்பட்டதற்கான இந்தக் காரணத்தைப் பார் — நிலையான தர்மத்தைக் கைவிட்டு நீ தம்பியின் மனைவியோடு வாழ்கிறாய். மகாத்மாவான இந்தச் சுக்ரீவன் உயிரோடிருக்கும்போதே, உனக்கு மருமகள் போன்ற ருமையிடம் நீ காமத்தால் உறவுகொண்டிருக்கிறாய், பாவச் செயல் புரிபவனாக. ஆகவே, வானரனே, தர்மத்தைக் கடந்து காமவழியில் நடக்கும் உனக்கு, தம்பியின் மனைவியைத் தீண்டியதற்காக இந்தத் தண்டனை விதிக்கப்பட்டது.’ இங்கே ராமன் வதத்துக்கான நேரடிக் காரணத்தை முதன்முறையாகச் சொல்கிறான்; முன்பு சாஸ்திரம், இப்போது குற்றம். மூத்த சகோதரன் தந்தைக்கு நிகரானவன் என்பதால், இளைய சகோதரனின் மனைவி மருமகளுக்கு நிகரானவள் என்ற நியாயமே இங்கே அடிப்படை. பதின்மூன்று, பதினான்காம் சுலோகங்களில் ராமன் உறவுமுறை சாஸ்திரத்தை முன்வைக்கிறான் — மூன்று தந்தையர், மூன்று மகன்கள்; அதனால் சுக்ரீவன் வாலிக்கு மகன் நிலையில் இருப்பவன், அவன் மனைவி மருமகள் நிலையில் இருப்பவள் என்று நிறுவப்படுகிறது. ஆகவே வாலியின் குற்றம் வெறும் பிறன்மனை விழைதல் அல்ல, மருமகளைச் சேர்வதற்கு நிகரான மிகக் கனமான குற்றம். ‘ஸூக்ஷ்ம: பரமதுர்ஜ்ஞேய: ஸதாம் தர்ம:’ (நல்லோரின் தர்மம் நுட்பமானது, அறிவதற்கு மிகக் கடினமானது) என்ற வாக்கு வால்மீகியில் மீண்டும் மீண்டும் காணப்படுகிறது; இங்கே அது தர்மத்தைத் தீர்மானிக்க வாலிக்குள்ள தகுதியை மறுக்கப் பயன்படுகிறது. ‘பிறவிக்குருடர்களோடு பிறவிக்குருடன்’ என்ற உவமை கூர்மையானதாயினும் நியாயமானது — குருடன் குருடனைக் கேட்டு வழியை அடைவதில்லை. பதினேழாம் சுலோகத்தில் ‘அஹம் து வ்யக்ததாம் தே ப்ரவீமி’ (நானோ தெளிவாக உனக்குச் சொல்கிறேன்) என்று சொல்லி ராமன் தன் கூற்றைத் தெளிவுபடுத்துவதாக உறுதியளிக்கிறான்; அதனால் அடுத்த சுலோகம் சர்க்கத்தின் மையப்புள்ளி ஆகிறது. பத்தொன்பதாம் சுலோகத்திலுள்ள ‘தரமாணஸ்ய’ என்ற அரிய நிகழ்கால வினையெச்ச வடிவம் அச்சுப் பதிப்பிலும் திறனாய்வுப் பதிப்பிலும் ஒன்றாகவே உள்ளது; அதன் பொருள் ‘உயிரோடிருக்கும்போதே’ என்பது.
‘உலகுக்கு மாறாக நடந்து, உலக ஒழுக்கத்திலிருந்து விலகியவனைத் தண்டனையைத் தவிர வேறு வழியில் அடக்குவதை நான் காணவில்லை, வானரப் படைத்தலைவனே. உன் பாவத்தை நான் பொறுத்துக்கொள்ளவும் மாட்டேன், ஏனெனில் நான் நற்குலத்தில் பிறந்த க்ஷத்திரியன். தன் உடன்பிறந்த சகோதரியிடமோ தம்பியின் மனைவியிடமோ காமத்தால் நடக்கும் மனிதனுக்குத் தண்டனை மரணமே என்று ஸ்மிருதி சொல்கிறது. பரதன் பூமியை ஆளும் அரசன்; நாங்களோ அவன் கட்டளையை நிறைவேற்றுபவர்கள்; நீ தர்மத்தைக் கடந்தவன் — உன்னை எப்படிப் புறக்கணிக்க முடியும்? அறிவாளியான பரதன் தர்மப்படி ஆண்டுகொண்டு, பெரும் தர்மத்தை மீறியவர்களையும் காமத்தில் ஈடுபட்டவர்களையும் அடக்குவதில் நிலைத்திருக்கிறான். நாங்களோ, வானர அரசனே, பரதனின் கட்டளையை எல்லையாகக் கொண்டு, உன்னைப் போன்ற வரம்பு மீறியவர்களை அடக்குவதற்கு உறுதிபூண்டுள்ளோம். லக்ஷ்மணனோடு எனக்கு எத்தகைய நட்போ, அத்தகைய நட்பே சுக்ரீவனோடும்; மனைவியையும் அரசையும் மீட்கும் பொருட்டு அவன் எனக்கு மேன்மை தருபவன். அப்போது வானரர்களின் முன்னிலையில் நான் சபதம் செய்தேன்; என்னைப் போன்றவன் அந்தச் சபதத்தைப் புறக்கணிப்பது எப்படி இயலும்? ஆகவே தர்மத்தைச் சார்ந்த இந்தப் பெரும் காரணங்கள் அனைத்தாலும், உனக்கு விதிக்கப்பட்ட தண்டனை தகுந்ததே என்று நீ ஒப்புக்கொள். உன்னை அடக்கியது எல்லா வகையிலும் தர்மமே என்று காணப்பட வேண்டும்; தர்மத்தையே நோக்குபவன் நண்பனுக்கு உதவி செய்ய வேண்டும்.’ இருபத்தைந்தாம் சுலோகம் மூன்று அரை அடிகளால் அமைந்துள்ளது; அதனால் வல்கேட் பாடத்தின் அரை சுலோகப் பிரிவு திறனாய்வுப் பதிப்போடு மீண்டும் இணைகிறது. இருபத்தொன்றாம் சுலோகத்தில் வல்கேட்டில் ‘லோகவிருத்தஸ்ய’ (உலகுக்கு மாறானவனின்) என்ற பாடம், திறனாய்வுப் பதிப்பிலோ ‘தர்மவிருத்தஸ்ய’ (தர்மத்துக்கு மாறானவனின்); இரண்டிலும் பொருள் ஏறத்தாழ ஒன்றே. இருபத்திரண்டாம் சுலோகத்தில் ‘க்ஷத்ரியோஹம் குலோத்கத:’ (நான் நற்குலத்தில் பிறந்த க்ஷத்திரியன்) என்று சொல்லி, தண்டனை வழங்கும் அதிகாரத்தைக் குலதர்மத்தாலேயே ராமன் நியாயப்படுத்துகிறான். இருபத்தாறாம் சுலோகத்தில் ‘லக்ஷ்மணனோடு எத்தகைய நட்போ அத்தகைய நட்பே சுக்ரீவனோடும்’ என்ற சொல் நட்பின் உச்ச எல்லையைக் காட்டுகிறது — சகோதரனிடம் எத்தகைய அன்போ, அத்தகைய அன்பே நண்பனிடமும். இருபத்தேழாம் சுலோகத்தில் சபதத்தை மீற முடியாத தன்மை நிறுவப்படுகிறது; ராமனின் பண்பில் சபதம் காத்தலே அடிப்படைக் குணம். இவ்வாறு ராமன் ஐந்து காரணங்களால் தண்டனையை நியாயப்படுத்துகிறான் — ஆட்சிப்பரப்பின் அதிகாரம், அரசாணை, தர்மசாஸ்திரம், க்ஷத்திரிய குலதர்மம், நண்பனுக்குக் கொடுத்த சபதம். இருபத்துமூன்றாம் சுலோகத்தில் ‘ஔரஸீம் பகினீம் வாபி பார்யாம் வாப்யனுஜஸ்ய’ (உடன்பிறந்த சகோதரி, தம்பியின் மனைவி) என்று விலக்கப்பட்ட உறவுகள் எண்ணப்படுகின்றன; அவற்றில் எதிலும் தண்டனை மரணமே — ஆகவே வாலியின் வதம் சாஸ்திரம் விதித்ததே, ராமனின் சொந்த விருப்பம் அல்ல. இருபத்தெட்டாம் சுலோகத்தில் ‘ததேபி: காரணை: ஸர்வை:’ (ஆகவே இந்தக் காரணங்கள் அனைத்தாலும்) என்ற தொகுப்புரை; இருபத்தொன்பதாம் சுலோகத்தில் ‘ஸர்வதா தர்ம இத்யேவ’ (எல்லா வகையிலும் தர்மமே) என்ற தீர்ப்பு வாக்கியம்.
‘தர்மத்தையே பின்பற்றியிருந்தால் உன்னாலும் அந்தச் செயலைச் செய்திருக்க முடியும். நன்னடத்தையில் அன்புள்ள, மனுவால் பாடப்பட்ட இரண்டு சுலோகங்கள் கேட்கப்படுகின்றன; தர்மத்தில் வல்லவர்களாலும் அவை ஏற்கப்பட்டவை; அவற்றின்படியே நான் நடந்துகொண்டேன் — பாவங்களைச் செய்த மனிதர்களும் அரசர்களால் தண்டிக்கப்பட்ட பின் மாசற்றவர்களாகி, புண்ணியம் செய்தவர்களைப் போலச் சுவர்க்கம் செல்கிறார்கள்; தண்டனையாலோ மன்னிப்பாலோ திருடன் பாவத்திலிருந்து விடுபடுகிறான்; தண்டிக்காத அரசனோ அந்தப் பாவத்தின் கறையை அடைகிறான். என் முன்னோரான மாந்தாதா, ஒரு சிரமணன் (துறவி) பாவம் செய்தபோது, அவனுக்குக் கொடிய தண்டனையை விதித்தான் — நீ செய்தது போன்ற பாவம் அது. கவனம் தவறிய பிற அரசர்களாலும் பாவம் செய்யப்படுவதுண்டு; அவர்கள் பிராயச்சித்தமும் செய்கிறார்கள்; அதனால் அந்த மாசு அடங்குகிறது. ஆகவே வருந்துவது போதும்; உன் வதம் தர்மப்படியே தீர்மானிக்கப்பட்டது, வானரர்களில் புலியே; நாங்கள் எங்கள் விருப்பப்படி நடப்பவர்கள் அல்லர். இன்னொரு காரணத்தையும் கேள், வானரர்களில் காளையே; அதைக் கேட்ட பின் நீ பெருங்கோபம் கொள்வது தகாது.’ முப்பதாம் சுலோகம் மூன்று அரை அடிகளால் அமைந்துள்ளது. முப்பத்தொன்று, முப்பத்திரண்டாம் சுலோகங்கள் தண்டனையின் தூய்மைப்படுத்தும் தன்மையை நிறுவுகின்றன — தண்டிக்கப்பட்டவன் தூய்மை அடைகிறான், தண்டிக்காத அரசனோ களங்கப்படுகிறான். முப்பதாம் சுலோகத்தில் ‘சக்யம் த்வயாபி தத்கார்யம்’ (உன்னாலும் அந்தச் செயலைச் செய்திருக்க முடியும்) என்று சொல்லி ராமன் வாலியையே அந்த இடத்தில் நிறுத்துகிறான் — நீ தர்மத்தைப் பின்பற்றும் அரசனாக இருந்திருந்தால், நீயும் இதையே செய்திருக்க வேண்டும் என்று. மனுவின் இரு வாக்குகளால் தண்டனையின் தூய்மைப்படுத்தும் தன்மை நிறுவப்படுகிறது — தண்டிக்கப்பட்டவன் தூய்மை அடைகிறான், தண்டிக்காத அரசனோ பாவத்தில் பங்கு பெறுகிறான்; ஆகவே வதம் வாலிக்கு வெறும் தண்டனை மட்டுமல்ல, அருளுமாகும். மாந்தாதாவின் உதாரணத்தால் முன்னோரின் நடைமுறை பிரமாணமாக்கப்படுகிறது. முப்பத்தைந்தாம் சுலோகத்தில் ‘ந வயம் ஸ்வவசே ஸ்திதா:’ (நாங்கள் எங்கள் விருப்பப்படி நடப்பவர்கள் அல்லர்) என்ற சொல் ஆழமானது — அரசன் சாஸ்திரத்துக்கு உட்பட்டவன், தன் விருப்பத்துக்கு அல்ல; ஆகவே தண்டனை தனிப்பட்ட வெறுப்பு அல்ல. முப்பத்தாறாம் சுலோகத்தில் ‘அபரம் காரணம் ச்ருணு’ (இன்னொரு காரணத்தையும் கேள்) என்று சொல்லி ராமன் இரண்டாவது காரணத்தைத் தொடங்குகிறான்; அதனால் சர்க்கத்தின் இரண்டாம் பகுதி தொடங்குகிறது.
‘அதைப் பற்றி எனக்கு மனவேதனையும் இல்லை, கோபமும் இல்லை, வானரர்களில் காளையே. வலைகளாலும் கண்ணிகளாலும் பலவகைப் பொறிகளாலும், மனிதர்கள் மறைந்தபடியும் வெளிப்படையாகவும் மிகப் பல விலங்குகளைப் பிடிக்கிறார்கள் — ஓடுபவற்றையும், நடுங்குபவற்றையும், நம்பிக்கையோடு இருப்பவற்றையும், அசையாமல் நிற்பவற்றையும். கவனமாக இருப்பவற்றையும் கவனமற்றவற்றையும் முகம் திருப்பியவற்றையும் இறைச்சி உண்ணும் மனிதர்கள் நன்கு அம்பால் துளைக்கிறார்கள்; இதில் குற்றம் எதுவும் இல்லை. தர்மம் அறிந்த ராஜரிஷிகளும் இங்கே வேட்டைக்குச் செல்கிறார்கள்; ஆகவே நீ போரில் என் அம்பால் கொல்லப்பட்டாய், ஏனெனில் போரிட்டாலும் போரிடாவிட்டாலும் நீ கிளைகளில் திரியும் விலங்கே. கிடைத்தற்கரிய தர்மத்தையும், உயிர்வாழ்வையும், நலத்தையும் அளிப்பவர்கள் அரசர்களே, வானரர்களில் சிறந்தவனே, இதில் ஐயமில்லை. அவர்களைத் துன்புறுத்தக் கூடாது, ஏசக் கூடாது, பழிக்கக் கூடாது, அவர்களிடம் இனிமையற்றதைப் பேசக் கூடாது; இவர்கள் மனித வடிவில் பூமியில் திரியும் தேவர்கள். நீயோ தர்மத்தை அறியாமல், வெறும் கோபத்தையே பற்றிக்கொண்டு, தந்தை பாட்டன் வழிவந்த தர்மத்தில் நிலைத்திருக்கும் என்னைப் பழிக்கிறாய்.’ இங்கே ராமன் வாலியின் சொந்த வாதத்தையே திருப்புகிறான் — ‘ஐந்து நகங்களுடைய நான் உண்ணத் தகாதவன்’ என்று வாலி சொன்னான்; ராமனோ ‘வேட்டையில் உண்ணத் தக்கது தகாதது என்ற ஆராய்ச்சி இல்லை, ராஜரிஷிகளும் விலங்குகளைக் கொல்கிறார்கள்’ என்கிறான். நாற்பதாம் சுலோகம் மூன்று அரை அடிகளால் அமைந்துள்ளது. இங்கே ராமன் இரண்டாவது தனிக் காரணத்தை முன்வைக்கிறான்; இது பதினேழாம் சர்க்கத்தில் வாலி சொன்ன ‘ஐந்து நகங்களுடைய நான் உண்ணத் தகாதவன்’ என்ற வாதத்துக்கு நேரடி மறுமொழி. மனிதர்கள் வலைகளாலும் கண்ணிகளாலும் பொறிகளாலும் மறைந்திருந்தும் விலங்குகளைப் பிடிக்கிறார்கள், அதில் குற்றம் எண்ணப்படுவதில்லை — ஆகவே ‘கண்ணுக்குத் தெரியாதவனால் நான் கொல்லப்பட்டேன்’ என்ற வாலியின் குற்றச்சாட்டும் மறுக்கப்படுகிறது. ‘தேவா மானுஷரூபேண சரந்தி’ (தேவர்கள் மனித வடிவில் திரிகிறார்கள்) என்ற சொல்லால் அரசனின் தெய்வத்தன்மை நிறுவப்படுகிறது; அதனால் அரசனைப் பழிப்பது தடுக்கப்படுகிறது. நாற்பத்திரண்டாம் சுலோகத்தில் ‘துன்புறுத்தக் கூடாது, ஏசக் கூடாது, பழிக்கக் கூடாது, இனிமையற்றதைப் பேசக் கூடாது’ என்ற நான்கு தடைகளால் அரசனைப் பழிப்பதன் கனம் காட்டப்படுகிறது; வாலி இந்த நான்கையுமே மீறினான் என்பது குறிப்புப்பொருள். நாற்பத்துமூன்றாம் சுலோகத்தில் ‘தந்தை பாட்டன் வழிவந்த தர்மத்தில் நிலைத்திருப்பவன்’ என்று தன் நடத்தை மரபு வழியானது என்று நிறுவி ராமன் மறுமொழியை நிறைவு செய்கிறான்.
ராமன் இவ்வாறு சொன்னதும் வாலி மிகவும் மனம் நொந்தான்; தர்மத்தில் தெளிவான உறுதியைப் பெற்ற அவன் ராகவன்மீது குற்றம் சுமத்தவில்லை. பிறகு வானர அரசன் கைகூப்பி ராமனிடம் மறுமொழி சொன்னான் — ‘மனிதர்களில் சிறந்தவனே, நீ சொல்வது அப்படியே உண்மை, இதில் ஐயமில்லை. உயர்ந்தவனுக்குத் தாழ்ந்தவன் எதிர்மொழி சொல்ல இயலாது. முன்பு கவனக்குறைவால் நான் சொன்ன தகாத, இனிமையற்ற சொற்களுக்காகவும் என்மீது குற்றம் காணாதே, ராகவா. நீ பொருளின் உண்மையைக் கண்டு அறிந்தவன், மக்கள் நலனில் ஈடுபாடுள்ளவன்; காரிய காரணங்களைத் தீர்மானிப்பதில் உன் அறிவு தெளிவானது, குன்றாதது. தர்மத்திலிருந்து விலகியவனாகவும், மீறல்களை முன்னிறுத்தியவனாகவும் அறியப்பட்ட என்னையும், தர்மம் நிறைந்த சொற்களால் காப்பாற்று, தர்மம் அறிந்தவனே.’ பிறகு கண்ணீரால் தொண்டை அடைக்க, துயரக் குரலோடு, சேற்றில் சிக்கிய யானை போல வாலி ராமனை உற்று நோக்கி மெல்லச் சொன்னான் — ‘நான் என்னைப் பற்றி வருந்தவில்லை, தாரையைப் பற்றியும் இல்லை, உறவினர்களைப் பற்றியும் இல்லை; பொன் தோள்வளை அணிந்த, குணங்களில் சிறந்த என் மகன் அங்கதனைப் பற்றியே வருந்துகிறேன். என்னைக் காணாமல் துயருற்று, சிறுவயது முதல் செல்லமாக வளர்க்கப்பட்ட அவன், நீர் முழுதும் குடிக்கப்பட்ட குளம் போல வற்றிப் போவான். சிறுவனும், அறிவு இன்னும் முதிராதவனும், எனக்கு ஒரே மகனும், அன்புக்குரியவனும், தாரையின் மகனும், பெருவலிமை கொண்டவனுமான அவன் உன்னால் காக்கப்பட வேண்டும், ராமா.’ நாற்பத்தேழாம் சுலோகம் மூன்று அரை அடிகளால் அமைந்துள்ளது; ஐம்பத்திரண்டாம் சுலோகம் வல்கேட்டில் மட்டுமே உள்ளது. நாற்பத்துநான்காம் சுலோகத்தில் ‘ந தோஷம் ராகவே தத்யௌ’ (ராகவன்மீது குற்றம் சுமத்தவில்லை) என்ற அரை அடி வல்கேட்டில் மட்டுமே உள்ளது; அதனால் வாலியின் மனமாற்றம் தெளிவாகச் சொல்லப்படுகிறது. ‘உயர்ந்தவனுக்குத் தாழ்ந்தவன் எதிர்மொழி சொல்ல இயலாது’ என்ற சொல்லால் வாலி தன்னைத் தாழ்ந்தவனாகவே ஒப்புக்கொள்கிறான் — முந்தைய சர்க்கத்தில் செருக்குற்றிருந்தவன் இப்போது பணிவுடையவன். கண்ணீரால் தொண்டை அடைத்ததன் வர்ணனை பதினாறாம் சர்க்கத்திலும் (அங்கே ‘சார்த்தஸ்வர:’ என்ற பாடத்தோடு) காணப்பட்டது; இங்கோ திறனாய்வுப் பதிப்பில் உள்ளது போல ‘ஸார்த்தரவ:’ என்று. அங்கதனைப் பற்றிய சோகம் மூன்று சுலோகங்களில் வர்ணிக்கப்படுகிறது; ‘நீர் குடிக்கப்பட்ட குளம்’ என்ற உவமை சிறுவனின் படிப்படியாகக் குன்றும் ஒளியைச் சுட்டுகிறது. நாற்பத்தாறு, நாற்பத்தேழாம் சுலோகங்களில் வாலி தன் முந்தைய சொற்களுக்காக மன்னிப்பு வேண்டுகிறான்; ‘ப்ரமாதாத்’ (கவனக்குறைவால்) என்ற சொல்லால் அது அறியாமல் செய்யப்பட்டது என்கிறான். நாற்பத்தெட்டாம் சுலோகத்தில் ‘தர்மம் நிறைந்த சொற்களால் காப்பாற்று’ என்ற வேண்டுகோளால் அவன் ராமனைச் சரணடைகிறான் — இதுவே சர்க்கத்தின் முதிர்ச்சி.
‘சுக்ரீவனிடமும் அங்கதனிடமும் நல்லெண்ணம் கொள்; செய்யத் தக்கது தகாதது என்பதைத் தீர்மானிப்பதில் நிலைத்திருக்கும் நீயே காப்பவனும் ஆள்பவனும். அரசனே, பரதனிடமும் லக்ஷ்மணனிடமும் நீ எவ்வாறு நடந்துகொள்கிறாயோ, அவ்வாறே சுக்ரீவனிடமும் அங்கதனிடமும் நடந்துகொள்வதை நினைவில் கொள்ள வேண்டும். என் குற்றத்தாலேயே குற்றம் சுமத்தப்பட்ட, இரங்கத்தக்க தாரையைச் சுக்ரீவன் அவமதிக்காதபடி நீ பார்த்துக்கொள்ள வேண்டும். உன் அருளைப் பெற்றவனால் மட்டுமே — உன் வசத்தில் இருந்து உன் மனத்தைப் பின்பற்றுபவனால் மட்டுமே — அரசை ஆள முடியும். அத்தகையவனால் சுவர்க்கத்தையும் அடைய முடியும், பூமியையும் ஆள முடியும். உன் கையால் சாவதையே விரும்பி, தாரை தடுத்தும் நான் தம்பி சுக்ரீவனோடு இருவர் போருக்கு வந்தேன்.’ இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு வானர அரசன் ஓய்ந்தான். இங்கே வாலியின் இறுதிக் கவலை தன்னைப் பற்றியதல்ல, மகனையும் மனைவியையும் பற்றியது — அதனால் அவன் பண்பு மேலும் அழகுறுகிறது. ஐம்பத்தேழு, ஐம்பத்தெட்டாம் சுலோகங்கள் வல்கேட்டில் மட்டுமே உள்ளன; அவற்றில் வாலி தன் வதமே தான் விரும்பியது என்கிறான்; இது திறனாய்வுப் பதிப்பில் காணப்படுவதில்லை. ‘யா தே வ்ருத்திர்பரதே லக்ஷ்மணே ச’ (பரதனிடமும் லக்ஷ்மணனிடமும் நீ நடந்துகொள்ளும் விதம்) என்ற சொல்லால் வாலி ராமனின் சகோதர அன்பையே சான்றாகக் கொள்கிறான் — பரதனிடமும் லக்ஷ்மணனிடமும் உள்ள அன்பே சுக்ரீவனிடமும் அங்கதனிடமும் இருக்கட்டும் என்று. தாரையைக் காக்க வேண்டும் என்ற வேண்டுகோள் குறிப்பாக நெஞ்சைத் தொடுவது, ஏனெனில் அவள் மீதான குற்றம் வாலியாலேயே ஏற்பட்டது என்று அவன் ஒப்புக்கொள்கிறான். ஐம்பத்தாறாம் சுலோகத்தில் ‘உன் அருளைப் பெற்றவனால் மட்டுமே அரசை ஆள முடியும்’ என்று சொல்லி, சுக்ரீவனின் அரசின் நிலைப்பு ராமனைச் சார்ந்ததே என்று வாலி கருதுகிறான். ஐம்பத்தேழாம் சுலோகத்தில் ‘உன் கையால் சாவதையே விரும்பி’ என்பது வியப்பூட்டும் சொல் — ராமனின் கையால் சாவதையே விரும்பித் தான் போருக்குப் புறப்பட்டதாக வாலி சொல்கிறான்; இது திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை.
தெளிந்த பார்வை பெற்ற வாலியை, நல்லோர் ஏற்றுக்கொள்ளும், தர்மத்தின் உண்மைப் பொருள் நிறைந்த சொற்களால் ராமன் தேற்றினான் — ‘இதற்காக நீ வருந்த வேண்டாம், வானரனே; எங்களைப் பற்றி நீ கவலைப்பட வேண்டாம், உன்னைப் பற்றியும் வேண்டாம், வானரர்களில் சிறந்தவனே; உன்னைவிடச் சிறப்பாக நாங்கள் தர்மப்படி முடிவெடுத்திருக்கிறோம். தண்டிக்கத் தக்கவன்மீது தண்டனையைச் செலுத்துபவனும், தண்டிக்கத் தக்கவனாகத் தண்டிக்கப்படுபவனும் — இருவருமே காரிய காரணங்களின் நோக்கம் நிறைவேறப் பெற்றவர்கள்; அவர்கள் துன்புறுவதில்லை. ஆகவே நீ இந்தத் தண்டனைத் தொடர்பால் கறை நீங்கியவனாகி, தண்டனை காட்டிய வழியில் உன்னுடைய தர்மம் சார்ந்த இயல்பை அடைந்துவிட்டாய். இதயத்தில் நிற்கும் சோகத்தையும் மயக்கத்தையும் அச்சத்தையும் விட்டுவிடு; விதியை உன்னால் மீற முடியாது, வானரர்களில் முதன்மையானவனே. அங்கதன் எப்போதும் உன்னிடம் எப்படி நடந்துகொள்கிறானோ, அப்படியே சுக்ரீவனிடமும் என்னிடமும் நடந்துகொள்வான், இதில் ஐயமில்லை.’ போரில் பகைவரை நசுக்கும் மகாத்மாவான ராமனின், மனம் ஒருமுகப்பட்ட, தர்மவழியைப் பின்பற்றிய, இனிமையான சொற்களைக் கேட்டு, அந்த வானரன் பொருத்தமான சொற்களைச் சொன்னான் — ‘அம்பால் வருத்தப்பட்டு, நினைவு தளர்ந்து, அறியாமல் நான் உன்னிடம் பேசியதை மன்னித்துவிடு, மகேந்திரனுக்கு நிகரான பயங்கர வீரம் கொண்ட மனிதர்களின் அரசனே; இதனால் உன்னை நான் மனம் கனியச் செய்கிறேன்.’ அறுபதாம் சுலோகம் மூன்று அரை அடிகளால் அமைந்துள்ளது; இறுதி இரண்டு சுலோகங்களும் நீண்ட விருத்தத்தில் அமைந்துள்ளன. அறுபதாம் சுலோகத்திலுள்ள ‘பவத்விசேஷேண’ என்ற சொல் புரிந்துகொள்ளக் கடினமானது; ‘உன்னைவிடச் சிறப்புற்றவர்களாக’ என்ற பொருள் கொள்ளப்படுகிறது; இந்தி உரையிலும் அவ்வாறே. அறுபத்தொன்றாம் சுலோகத்தில் தண்டனை அளிப்பவன், தண்டிக்கப்படுபவன் இருவரும் நோக்கம் நிறைவேறப் பெற்றவர்கள் என்று சொல்லப்படுகிறது — இது தண்டனை பற்றிய ஆய்வின் சாரமான சூத்திரம். அறுபத்திரண்டாம் சுலோகத்தில் ‘விகதகல்மஷ:’ (கறை நீங்கியவன்) என்ற சொல்லால் வாலியின் தூய்மை அறிவிக்கப்படுகிறது; அதனால் அவன் மனத்தில் அமைதி பிறந்தது. அறுபத்துமூன்று, அறுபத்துநான்காம் சுலோகங்கள் வல்கேட்டில் மட்டுமே உள்ளன; அவற்றில் ராமன் அங்கதனின் நலத்தைத் தானே உறுதியளிக்கிறான்; அது வாலியின் இறுதிக் கவலையையே நீக்குகிறது. இறுதி சுலோகத்தில் வாலி மன்னிப்பு வேண்டுகிறான் — அதனால் சர்க்கம் பகைமையிலிருந்து மனக்கனிவில் முடிகிறது. ஐம்பத்தொன்பதாம் சுலோகத்திலுள்ள ‘வ்யக்ததர்சனம்’ (தெளிந்த பார்வை பெற்றவன்) என்ற அடைமொழி முக்கியமானது — வாலியின் ஞானக்கண் இப்போது திறந்துவிட்டது; ஆகவே அவனால் ராமனின் சொல்லை ஏற்க முடிகிறது. அறுபத்தைந்தாம் சுலோகத்தில் ‘ரணாவமர்தின:’ (போரில் பகைவரை நசுக்குபவன்) என்ற அடைமொழியால், இப்போது இனிமையாகப் பேசுபவனே போரில் பகைவரை நசுக்குபவன் என்று கவி நினைவூட்டுகிறார்.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये किष्किन्धाकाण्डेऽष्टादशः सर्गः॥ १८॥