சர்க்கம்
வாலி ராமனைக் கடிந்துரைத்தல்
வாலியின் வீழ்ச்சி, குன்றாத பொலிவு, ராம லக்ஷ்மணர் அருகே வருதல், வாலியின் கடுஞ்சொற்கள், தர்மத்தின் பெயரால் குற்றச்சாட்டு, மௌனம்
ராமனின் அம்பால் தாக்கப்பட்ட, போரில் கடுமையான வாலி, வெட்டப்பட்ட மரம் போலத் திடீரெனத் தரையில் விழுந்தான். போரில் கடுமையானவனும், முஷ்டி அடியால் மலைகளையும் அசைத்தவனுமான அவன் ஒரே அம்பால் வீழ்த்தப்பட்டான் — ‘ஸஹஸா’ (திடீரென) என்ற சொல்லால், அவன் சாவு எதிர்பாராதது என்று கவி சுட்டுகிறார். உடலின் எல்லா உறுப்புகளும் தளர்ந்து, புடம் போட்ட பொன்னணிகள் பூண்ட அவன், கயிறுகள் அவிழ்க்கப்பட்ட இந்திரனின் கொடி போல விழுந்தான்; விழாவின் முடிவில் கயிறு அவிழ்க்கப்பட்டுப் பெருங்கொடி இறக்கப்படுவது போலவே அந்தப் பெருவீரனும் இறக்கப்பட்டான். வானரர், கரடிகள் ஆகிய கூட்டங்களின் தலைவனான அவன் விழுந்ததும், சந்திரன் மறைந்த வானம் போலப் பூமி பொலிவிழந்தது; ஒருவனுடைய வீழ்ச்சியால் பூமி முழுவதும் ஒளியிழந்தது, ஏனெனில் அவன் வானரர்களுக்கு மட்டுமல்ல, கரடிகளுக்கும் தலைவனாக இருந்தான். தரையில் விழுந்த பிறகும் அந்த மகாத்மாவின் உடலைப் பொலிவும், உயிரும், தேஜஸும், வீரமும் விட்டு நீங்கவில்லை — இதைக் கவி சிறப்பாகச் சொல்கிறார், ஏனெனில் வாலியின் பெருமை சாவாலும் அழிவதில்லை; மேலும் அவன் இனிப் பேசவும் போகிறான். இந்திரன் அளித்த, ரத்தினங்கள் பதித்த பொன்மாலை அந்த வானரத் தலைவனின் உயிரையும் தேஜஸையும் பொலிவையும் தாங்கி நின்றது; அந்த மாலை வெறும் அணிகலன் அல்ல, உயிரின் ஆதாரமும் கூட என்று உரையாசிரியர்கள் சொல்கிறார்கள். அந்தப் பொன்மாலையோடு அந்த வீரன், அந்திச் செம்மை படிந்த ஓரங்களுடைய மேகத்துண்டு போலப் பொலிந்தான் — கரிய உடலில் மஞ்சள் மாலை, அந்தியில் கரிய மேகத்தில் செந்நிறக் கோடு போல. அவனுடைய மாலை, உடல், உயிர்நிலையைத் துளைத்த அம்பு — இம்மூன்றிலும் பகிர்ந்து வைக்கப்பட்டது போல வீழ்ந்தவனிடத்திலும் திருமகள் பொலிகிறாள்; அம்பும் இங்கே அழகின் ஒரு பகுதி என்பது விசித்திரமான கற்பனை. ராமனின் வில்லால் எய்யப்பட்ட அந்த அஸ்திரம் அந்த வீரனுக்குச் சுவர்க்கப் பாதையை ஒளிரச் செய்து மேலான கதியையும் கொண்டு சேர்த்தது; ஆகவே ராமபாணம் வதத்துக்கான கருவி மட்டுமல்ல, நற்கதிக்கான சாதனமும் ஆகும். இவ்வாறு கவி வதத்தின் கொடுமையை வர்ணிக்கும்போதும் கொல்லப்பட்டவனின் பெருமையைக் குறைப்பதில்லை. பதினாறாம் சர்க்கத்தில் போர் வர்ணனை இருந்தது; இங்கே வீழ்ச்சியின் விளைவு வர்ணிக்கப்படுகிறது; கவி செயலிலிருந்து சித்திரத்துக்கு விரைவாக நகர்கிறார். ‘ந ஸ்ரீர்ஜஹாதி ந ப்ராணா ந தேஜோ ந பராக்ரம:’ (பொலிவும் விடவில்லை, உயிரும் இல்லை, தேஜஸும் இல்லை, வீரமும் இல்லை) என்று நான்கு முறை ‘ந’ என்ற மறுப்புச்சொல்லைப் பயன்படுத்தி வாலியின் அழியாப் பெருமை உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது. மாலையை மீண்டும் மீண்டும் வர்ணிப்பது கதையில் அதன் முதன்மையைச் சுட்டுகிறது — அதுவே அவன் இந்திரனின் மகன் என்பதற்கான அடையாளம். ‘ஹர்ய்ருக்ஷாணாம் கணேச்வரே’ (வானரர், கரடிகள் ஆகிய கூட்டங்களின் தலைவன்) என்ற தொடர்மொழியால், கிஷ்கிந்தை அரசில் வானரர், கரடிகள் இருவருமே அடங்கியிருந்தனர் என்றும், ஆகவே வாலியின் வீழ்ச்சியால் இரு கூட்டங்களும் தலைவனற்றவை ஆயின என்றும் கவி சுட்டுகிறார். எட்டாம் சுலோகத்திலுள்ள ‘பரமாம் கதிம்’ (மேலான கதி) என்ற இரு சொற்கள் சர்க்கத்தின் இறுதியில் வாலி அடையும் அமைதியை முன்கூட்டியே சுட்டுகின்றன.
இவ்வாறு போரில் விழுந்து கிடந்தவனை — சுடர் அணைந்த நெருப்புப் போலவும், புண்ணியம் தீர்ந்ததும் தேவலோகத்திலிருந்து நழுவிய யயாதி போலவும், யுகமுடிவில் காலத்தால் பூமியில் வீழ்த்தப்பட்ட சூரியன் போலவும், மகேந்திரனைப் போல வெல்ல முடியாதவனும் உபேந்திரனைப் போலப் பொறுக்க முடியாதவனுமாக இருந்தவனை — பொன்மாலை அணிந்தவனும், அகன்ற மார்பும் நீண்ட கைகளும் ஒளிரும் முகமும் பழுப்புநிறக் கண்களும் கொண்டவனுமான மகேந்திரனின் மகன் வாலியை, லக்ஷ்மணன் பின்தொடர ராமன் கண்டான்; அருகே சென்றான். நான்கு உவமைகளுமே ஒளி குன்றிய பெரியோர்களையே சுட்டுகின்றன — நெருப்பு, யயாதி, சூரியன், இந்திரன்; அனைவரும் பெரியவர்கள், அனைவரும் ஒரு கணம் ஒளியிழந்தவர்கள்; யயாதியின் உவமை குறிப்பாக நெஞ்சைத் தொடுவது, ஏனெனில் அவனும் தன் செயலாலேயே வீழ்ந்தான். மிகவும் மதிக்கத்தக்க அந்த வீரன் மெல்லப் பார்ப்பதைக் கண்டு, பெருவீரம் கொண்ட சகோதரர்களான ராம லக்ஷ்மணர் அவன் அருகே சென்றனர்; ‘பஹுமான்ய’ (மிகவும் மதிக்கத்தக்கவன்) என்ற சொல்லால், கொல்லப்பட்ட பகைவனையும் ராமன் மரியாதையோடே பார்க்கிறான் என்று கவி காட்டுகிறார். பெருவலிமை கொண்ட ராகவனையும் லக்ஷ்மணனையும் கண்ட வாலி, பணிவானதும், தர்மம் நிறைந்ததும், ஆயினும் கடுமையானதுமான சொற்களைச் சொன்னான்; மூன்று அடைமொழிகளும் ஒன்றுக்கொன்று முரண்பட்டவை போலத் தோன்றினாலும், அவையே வாலியின் சொல்லின் இயல்பைச் சுட்டுகின்றன — பணிவு இருக்கிறது, தர்ம வாதம் இருக்கிறது, ஆயினும் கடுமையும் இருக்கிறது. தரையில் கிடந்து, தேஜஸும் உயிரும் குன்றி, அடிபட்டு நினைவு தளர்ந்த அவன், போரில் செருக்குற்ற ராமனிடம் பொருள் நிறைந்த சொற்களால் செருக்கோடு பேசினான்; உயிர் குன்றியவனின் சொல்லும் பொருள் நிறைந்ததாகவே இருக்கிறது — இதனால் அவனுடைய அறிவின் வலிமை சுட்டப்படுகிறது. ‘நீ ஓர் அரசனின் மகன், புகழ்பெற்றவன், காண்பதற்கு இனியவன்; முகம் திருப்பியிருந்தவனைக் கொன்று இங்கே நீ என்ன பெருமையைப் பெற்றாய்? நான் வேறொருவனோடு போரில் ஆவேசமாக ஈடுபட்டிருக்கையில் உன்னால் சாவை அடைந்தேன்.’ இந்தப் பதினாறாம் சுலோகம் மூன்று அரை அடிகளால் அமைந்துள்ளது; அதன் முதல் அரை அடி திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை; இருபத்தாறாம் சுலோகத்தில் அதுவே பாடபேதத்தோடு மீண்டும் காணப்படுகிறது. ‘ததர்சோபஸஸர்ப ச’ (கண்டான், அருகே சென்றான்) என்று இரண்டே வினைச்சொற்கள்; காணுதலும் உடனே அருகே செல்லுதலும் — தொலைவிலிருந்து அம்பு எய்தவனாயினும் ராமன் நேருக்கு நேர் செல்ல அஞ்சுவதில்லை. பன்னிரண்டாம், பதின்மூன்றாம் சுலோகங்களில் வல்கேட் பாடம் நான்கு அரை சுலோகங்களைக் கூடுதலாகக் கொண்டுள்ளது; அவற்றில் சகோதரர்கள் அருகே வருவது இருமுறை வர்ணிக்கப்படுகிறது; திறனாய்வுப் பதிப்பில் ஒருமுறை மட்டுமே. பதினான்காம் சுலோகத்தில் ‘ப்ரச்ரிதம் பருஷம் தர்மஸம்ஹிதம்’ (பணிவானது, கடுமையானது, தர்மம் நிறைந்தது) என்ற மூன்று அடைமொழிகளையும் இணைத்தது வால்மீகியின் திறமை — இங்கே பழிப்பும் சாஸ்திரத்தோடு கூடியது, வெறும் கூச்சல் அல்ல. பதினைந்தாம் சுலோகம் வல்கேட்டில் மட்டுமே உள்ளது; அதில் வாலியின் குன்றிய நிலை மீண்டும் சொல்லப்படுகிறது; அதனால் அடுத்து வரும் நீண்ட பேச்சுக்குப் பின்னணி உறுதிப்படுகிறது.
‘ராமன் நற்குலத்தவன், மன உறுதி நிறைந்தவன், தேஜஸ் மிக்கவன், விரதங்களைக் கடைப்பிடித்தவன், இரக்கத்தை உணர்பவன், மக்கள் நலனில் ஈடுபாடுள்ளவன், கருணையுள்ளவன், பேரூக்கம் கொண்டவன், தக்க நேரத்தை அறிந்தவன், உறுதியான விரதம் உடையவன்’ — என்று பூவுலகில் எல்லா உயிர்களும் உன் புகழைப் பேசுகின்றன. புலனடக்கம், மன அமைதி, பொறுமை, தர்மம், மன உறுதி, சத்தியம், வீரம், தீங்கிழைப்பவர்களுக்குத் தண்டனை — இவை அரசர்களின் குணங்கள் என்பது சாஸ்திரம். அந்தக் குணங்களையும் உன் உயர்ந்த குடிப்பிறப்பையும் எண்ணியே, தாரை தடுத்தும் நான் சுக்ரீவனோடு மோத வந்தேன். ‘வேறொருவனோடு ஆவேசமாக மோதிக்கொண்டு கவனமற்றிருக்கும் என்னை நீ அம்பால் துளைக்க மாட்டாய்’ என்று உன்னைக் காணும் முன்பே என் மனத்தில் எண்ணம் தோன்றியிருந்தது. இங்கே வாலி ராமனின் புகழையே சான்றாகக் கொண்டு அச்சமற்றவனாக இருந்தான்; அவனுடைய குற்றச்சாட்டின் வேர் அந்த நம்பிக்கையே, வெறும் கோபம் அல்ல. இந்தக் குணப் புகழ்ச்சி போற்றுதல் வடிவில் இருந்தாலும் உண்மையில் ஒரு கண்டனம் — இந்தக் குணங்களால் புகழ்பெற்றவனிடமிருந்து இந்தச் செயல் எதிர்பார்க்கப்படவில்லை என்பது கருத்து. ‘அதர்சனே தவ’ (உன்னைக் காணும் முன்பே) என்ற சொல்லால் வாலி சுட்டுகிறான் — நேரில் காணப்படாவிட்டாலும் ராமன் அவன் மனத்தில் தர்மாத்மாவாகவே இருந்தான்; அதனாலேயே அவன் ஐயமின்றிப் போருக்குப் புறப்பட்டான். தாரையின் தடையை நினைவுகூர்வது இங்கே முதன்முறையாக நிகழ்கிறது; அதுவே நாற்பத்தொன்றாம் சுலோகத்தில் மீண்டும் விரிவாகச் சொல்லப்படுகிறது. இந்த ஐந்து சுலோகங்களும் வாலியின் பேச்சின் அடிப்படை வாதத்தைச் சுமக்கின்றன — ‘உன் புகழில் நம்பிக்கை வைத்தே நான் ஐயமற்றிருந்தேன்’ என்று. ஆகவே இந்த வதம் உடலுக்கு மட்டுமல்ல, நம்பிக்கைக்கும் நேர்ந்தது என்பது குறிப்புப்பொருள். பத்தொன்பதாம் சுலோகத்தில் ‘தம: சம: க்ஷமா தர்மோ த்ருதி: ஸத்யம் பராக்ரம:’ என்று ஏழு குணங்கள் எண்ணப்படுகின்றன; இருபத்தொன்பதாம் சுலோகத்திலோ அவையே ‘ஸாம தானம் க்ஷமா தர்ம: ஸத்யம் த்ருதிபராக்ரமௌ’ என்று பாடபேதத்தோடு மீண்டும் வருகின்றன. இந்த இருமுறைக் கூற்று வல்கேட் பாடத்தின் தனித்தன்மை; திறனாய்வுப் பதிப்பில் ஒருமுறை மட்டுமே. வாலியின் கண்டனம் இங்கே தனிப்பட்ட துயரத்தை மட்டும் சார்ந்திராமல் ராஜநீதி சாஸ்திரத்தைச் சார்ந்தே செல்கிறது.
‘தன்னையே அழித்துக்கொண்டவனும், தர்மத்தைக் கொடியாக மட்டும் ஏந்துபவனும், அதர்மியும், புற்களால் மூடப்பட்ட கிணறு போலப் பாவச் செயல் புரிபவனுமான உன்னை நான் அறியவில்லை’ என்று வாலி சொல்கிறான்; புல்லால் மூடப்பட்ட கிணறு வெளியே பார்க்கச் சமதளம் போலத் தோன்றும், அதில் விழுந்தவனோ எழுவதில்லை — இந்த உவமை வஞ்சகத்தின் இயல்பைக் காட்டுகிறது. ‘நல்லோரின் வேடம் பூண்டவனும், சாம்பலில் மறைந்த நெருப்புப் போலத் தர்மம் என்ற போர்வையால் மூடப்பட்டவனுமான உன்னை நான் அறியவில்லை; உன் நாட்டிலோ நகரத்திலோ நான் எந்தத் தீங்கும் செய்யவில்லை, உன்னை அவமதிக்கவும் இல்லை; அப்படியிருக்க, குற்றமற்ற என்னை ஏன் கொல்கிறாய்? எப்போதும் கனிகளையும் கிழங்குகளையும் உண்டு காட்டில் திரியும் வானரனும், உன்னோடு போரிடாதவனும், வேறொருவனோடு மோதிக்கொண்டிருந்தவனுமான என்னை ஏன் கொன்றாய்? நீ ஓர் அரசனின் மகன், அறியப்பட்டவன், காண்பதற்கு இனியவன்; உன்னிடம் தர்மத்தோடு கூடிய அடையாளமும் காணப்படுகிறது — சடைமுடி, மரவுரி முதலிய புற அடையாளங்கள் இருக்கவே செய்கின்றன. க்ஷத்திரிய குலத்தில் பிறந்து, கல்வி கேட்டு, ஐயம் நீங்கியவனாக, தர்மத்தின் அடையாளங்களால் மூடப்பட்டிருப்பவன் எவன்தான் இத்தகைய கொடிய செயலைச் செய்வான்? ராகவ குலத்தில் பிறந்து, தர்மவான் என்று புகழ்பெற்ற நீ, நல்லவன் அல்லாதவனாக இருந்தும் நல்லவன் வடிவில் ஏன் அலைகிறாய்? சாமம், தானம், பொறுமை, தர்மம், சத்தியம், மன உறுதி, வீரம், தீங்கிழைப்பவர்களுக்குத் தண்டனை — இவை அரசர்களின் குணங்கள். நாங்களோ காட்டில் திரிபவர்கள், கிழங்கும் கனியும் உண்ணும் விலங்குகள்; இதுவே எங்கள் இயல்பு; நீயோ மனிதர்களுக்கு அரசன் — விலங்குகளுக்கும் மனிதர்களுக்கும் இடையே என்ன பகை? நிலம், பொன், அழகுடைய பெண் — இவையே போர்களுக்குக் காரணங்களாகின்றன; காட்டிலோ என்னுடைய கனிகளிலோ உனக்கு என்ன ஆசை?’ இவ்வாறு வாலி ராமனின் தர்ம வேடத்தைச் சந்தேகிக்கிறான்; ராஜநீதியின் சான்றையும் காட்டித் தான் கொல்லத்தகாதவன் என்று நிறுவ விரும்புகிறான். இங்கே வாலியின் பேச்சு படிப்படியாகக் கூர்மை பெறுகிறது — முதலில் சந்தேகம், பிறகு குற்றச்சாட்டு, இறுதியில் நேரடிப் பழிப்பு. ‘ந ஜானே’, ‘நாபிஜானாமி’ (அறியவில்லை) என்று இருமுறை அறியாமையைச் சொல்வதால், ராமனின் உண்மை வடிவம் தனக்கு இன்றுதான் தெரிந்தது என்று வாலி சுட்டுகிறான். ‘ப்ரச்சன்னம் பாவகம்’ (மறைந்த நெருப்பு) என்ற உவமை சாம்பலால் மூடப்பட்ட கனலை நினைவூட்டுகிறது — தொடும் முன் சூடு தெரிவதில்லை. ‘நாங்கள் விலங்குகள், நீங்கள் மனிதர்கள்’ என்று வேறுபாட்டைச் சொல்வதன் மூலம், பகைக்கான காரணமே இல்லை என்று அவன் நிறுவுகிறான்; நிலம், பொன், அழகுடைய பெண் ஆகியவையே போருக்குக் காரணங்கள், அவற்றில் எதுவும் இங்கே இல்லை என்பது அவன் வாதம். இருபத்தேழாம் சுலோகத்தில் ‘க்ஷத்திரிய குலத்தில் பிறந்தவன், கல்வி கேட்டவன், ஐயம் நீங்கியவன்’ என்ற மூன்று அடைமொழிகள் ராமனின் தகுதியைச் சுட்டுகின்றன — பிறப்பு, சாஸ்திர அறிவு, தெளிந்த புத்தி; இத்தகையவன் கொடிய செயல் செய்யமாட்டான் என்பது வாதம். இருபத்தெட்டாம் சுலோகத்தில் ‘அபவ்யோ பவ்யரூபேண’ (நல்லவன் அல்லாதவன் நல்லவன் வடிவில்) என்ற முரண் அணியால் வஞ்சகத்தின் மீதான பழிப்பு கூர்மையாக்கப்படுகிறது.
‘நீதி, அடக்கம், தண்டித்தல், அருள்புரிதல் — இதுவே கலப்பற்ற அரசநெறி; அரசர்கள் விருப்பம்போல நடப்பவர்கள் அல்லர், இடத்தையும் காலத்தையும் ஆராய்ந்தே செயல்படுகிறார்கள். நீயோ ஆசையையே முதன்மையாகக் கொண்டவன், கோபக்காரன், நிலையற்றவன், அரசநெறிகளில் குழப்பம் உள்ளவன், வில்லையே சரணாகக் கொண்டவன் — எங்கும் வில்லே உன் விடை. உனக்குத் தர்மத்தில் மதிப்பில்லை; பொருளிலும் உன் அறிவு நிலைகொள்ளவில்லை; புலன்களால் இழுக்கப்பட்டு விருப்பம்போல நடக்கும் நீ இங்குமங்கும் இழுத்துச் செல்லப்படுகிறாய். குற்றமற்ற என்னை அம்பால் கொன்று, இந்த அருவருக்கத்தக்க செயலைச் செய்துவிட்டு, நல்லோர் நடுவே நீ என்ன சொல்வாய்? அரசனைக் கொன்றவன், அந்தணனைக் கொன்றவன், பசுவைக் கொன்றவன், திருடன், உயிர்க்கொலையில் ஈடுபாடுள்ளவன், நாஸ்திகன், அண்ணனுக்கு முன் மணம்புரிந்த தம்பி — இவர்கள் அனைவரும் நரகம் செல்பவர்கள். கோள் சொல்பவன், கஞ்சன், நண்பனைக் கொன்றவன், குருவின் மனைவியைச் சேர்ந்தவன் — இவர்கள் பாவிகளின் உலகத்தை அடைகிறார்கள், இதில் ஐயமில்லை. என் தோல் நல்லோரால் அணியத் தகாதது; என் மயிரும் எலும்பும் விலக்கப்பட்டவை; உன்னைப் போன்ற தர்மசீலர்களுக்கு என் இறைச்சியும் உண்ணத் தகாதது. அந்தணர்க்கும் க்ஷத்திரியர்க்கும் ஐந்து நகங்களுடைய விலங்குகளில் ஐந்து மட்டுமே உண்ணத் தக்கவை — முள்ளம்பன்றி, முள்ளெலி, உடும்பு, முயல், ஆமை; அவற்றில் வானரன் எண்ணப்படவில்லை. என் தோலையும் எலும்பையும் அறிஞர்கள் தொடுவதில்லை, என் இறைச்சியும் உண்ணத் தகாதது; ஐந்து நகங்களுடைய அத்தகைய நான் கொல்லப்பட்டிருக்கிறேன்.’ இவ்வாறு வாலி சாஸ்திரத்தைக் கொண்டும் தான் கொல்லத்தகாதவன் என்று நிறுவுகிறான் — வேட்டையிலும் உண்ணத் தக்கதே கொல்லத் தக்கது என்ற விதியைச் சார்ந்து. இந்த வாதத்துக்குப் பதினெட்டாம் சர்க்கத்தில் ராமன் மறுப்புத் தருவான். ‘அஸங்கீர்ணா ராஜவ்ருத்தி:’ (கலப்பற்ற அரசநெறி) என்ற சொல்லால், தண்டித்தலும் அருள்புரிதலும் கலக்காமல் அவற்றுக்குரிய இடத்திலேயே பயன்படுத்தப்பட வேண்டும் என்று வாலி சுட்டுகிறான். சாஸ்திர வாக்கியங்களை எடுத்துக்காட்டி அவன் இருவகைக் குற்றத்தைச் சுமத்துகிறான் — நரகம் செல்பவர்களின் பட்டியலில் ராமனை வைத்தல், உண்ணத் தகாதவன் என்பதால் வானரனை வேட்டை தர்மத்திலிருந்தும் விலக்குதல். முப்பத்தாறு, முப்பத்தேழாம் சுலோகங்களில் நரகம் செல்பவர்களின் பதினொரு வகைகள் எண்ணப்படுகின்றன; அவற்றில் முப்பத்தேழாம் சுலோகம் திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை, வல்கேட் பாடத்தில் மட்டுமே கூடுதலாக உள்ளது. முப்பத்தொன்பதாம் சுலோகத்தில் ‘பஞ்ச பஞ்சநகா பக்ஷ்யா:’ (ஐந்து நகங்களுடையவற்றில் ஐந்து உண்ணத் தக்கவை) என்ற ஸ்மிருதி வாக்கியம் எடுத்துக்காட்டப்படுகிறது; இது மனுஸ்மிருதி முதலியவற்றிலும் காணப்படுகிறது; இதனால் வாலியின் சாஸ்திர அறிவு சுட்டப்படுகிறது.
‘எல்லாம் அறிந்த தாரை உண்மையானதும் நன்மையானதுமான சொல்லைச் சொல்லியும், மயக்கத்தால் நான் அதை மீறிக் காலத்தின் வசப்பட்டேன்’ — என்று வாலி தன் குற்றத்தையும் ஒப்புக்கொள்கிறான்; இதுவே அவன் பேச்சின் பெருமையைக் கூட்டுகிறது. ‘காகுத்ஸ்தா, நற்பண்பு நிறைந்த பெண் தர்மமற்ற கணவனால் காக்கப்படாதது போல, உன்னைக் காவலனாகக் கொண்டு பூமி காவலுடையதாக இல்லை. வஞ்சகனும், சூழ்ச்சிக்காரனும், அற்பனும், பொய்யான பணிவு கொண்ட மனத்தவனுமான நீ மகாத்மாவான தசரதனுக்கு எப்படிப் பிறந்தாய்? நன்னடத்தை என்ற இடைக்கயிற்றை அறுத்துக்கொண்டு, நல்லோரின் தர்மத்தை மீறி, தர்மம் என்ற அங்குசத்தை உதறிய ராமன் என்ற யானையால் நான் கொல்லப்பட்டேன்.’ இங்கே யானையின் உருவகம் மிகவும் திறமையானது — யானையின் இடைக்கயிறு (அதைக் கட்டும் கச்சைக் கயிறு) நன்னடத்தை, அங்குசம் தர்மம்; இரண்டும் இல்லையெனில் யானை வெறிகொள்கிறது. ‘இவ்வாறு அமங்கலமானதும், தகாததும், நல்லோரால் பழிக்கப்படுவதுமான செயலைச் செய்துவிட்டு, நல்லோரோடு சேரும்போது நீ என்ன சொல்வாய்? நடுநிலையில் இருந்த எங்களிடம் இந்த வீரம் காட்டப்பட்டது; உனக்குத் தீங்கிழைத்தவர்களிடம் இப்படிப்பட்ட வீரத்தை நான் காணவில்லை — ராவணனிடம் இந்த வீரம் எங்கே? நீ கண்ணுக்குத் தெரிந்தபடி என்னோடு போரிட்டிருந்தால், இன்று என்னால் கொல்லப்பட்டு யமதேவனைக் கண்டிருப்பாய். கண்ணுக்குத் தெரியாமல் நின்ற உன்னால் போரில் கொல்லப்பட்ட நான், எவராலும் நெருங்க முடியாதவனாக இருந்தும், உறங்கும்போது பாம்பால் கடிக்கப்பட்டுப் பாவத்தின் வசப்பட்ட மனிதன் போல ஆனேன்.’ உறங்குபவனைப் பாம்பு கடித்தல் என்ற உவமை வாலியின் கவனமின்மையையே சுட்டுகிறது. இந்த சுலோகங்களில் நான்கு வல்கேட்டில் மட்டுமே உள்ளன, திறனாய்வுப் பதிப்பில் காணப்படுவதில்லை. தாரையின் அறிவுரை பதினைந்தாம் சர்க்கத்தில் விரிவாகச் சொல்லப்பட்டிருந்தது; இங்கே அதை நினைவுகூர்வது சோகத்தைக் கூர்மையாக்குகிறது. ‘உதாஸீனேஷு’ (நடுநிலையில் இருந்தவர்களிடம்) என்ற சொல் மிகக் கூர்மையானது — நண்பர்களும் அல்லாத பகைவர்களும் அல்லாதவர்களிடம் வீரம் எதற்கு என்பது கேள்வி. நாற்பத்திரண்டாம் சுலோகத்தில் ‘ப்ரமதா சீலஸம்பூர்ணா பத்யேவ ச விதர்மணா’ (தர்மமற்ற கணவனால் நற்பண்புள்ள பெண் போல) என்ற உவமை அரசனின் தர்மத்தைக் கணவனின் தர்மத்தோடு ஒப்பிடுகிறது — தர்மமற்ற கணவன் மனைவியைக் காக்காதது போல, தர்மமற்ற அரசன் பூமியைக் காப்பதில்லை. நாற்பத்தைந்து, நாற்பத்தாறாம் சுலோகங்கள் வல்கேட்டில் மட்டுமே உள்ளன; அவற்றில் நல்லோரைச் சந்திக்கும்போது ஏற்படும் நாணம் பற்றிய கேள்வி மீண்டும் எழுப்பப்படுகிறது.
‘சுக்ரீவனுக்கு இனியது செய்யும் விருப்பத்தோடு நீ என்னைக் கொன்றாயே — அதற்குப் பதிலாக, இதற்காக நீ முன்பே என்னைத் தூண்டியிருந்தால், ஒரே நாளில் மைதிலியை உன்னிடம் கொண்டு வந்திருப்பேன். உன் மனைவியைக் கவர்ந்த தீய மனம் கொண்ட ராட்சசன் ராவணனைப் போரில் கொல்லாமலேயே கழுத்தில் கட்டி உன்னிடம் ஒப்படைத்திருப்பேன் — கொல்லாமல் உயிரோடேயே கொண்டு வருவேன் என்பது மிகைக் கூற்று. கடல் நீரிலோ பாதாளத்திலோ வைக்கப்பட்டிருந்தாலும், மைதிலியை உன் கட்டளைப்படி, வெண்ணிறக் கோவேறுகழுதையைப் போல மீட்டுக் கொண்டு வந்திருப்பேன். நான் சுவர்க்கம் சென்ற பின் சுக்ரீவன் அரசைப் பெறுவது முறையே; முறையற்றது என்னவென்றால், நீ அதர்மமாக என்னைப் போரில் கொன்றதே. இத்தகைய உலகம் காலத்தால் இயக்கப்படுவது உண்மையே; சாவதில் எனக்கு வருத்தமில்லை; ஆனால் நீ தகுந்த மறுமொழி கண்டிருந்தால், அதை நன்கு சிந்தித்துச் சொல்.’ இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு, உலர்ந்த முகத்தோடு, அம்பின் அடியால் வேதனையுற்ற மகாத்மாவான வானர அரசனின் மகன், சூரியனைப் போல ஒளிர்ந்த ராமனை உற்று நோக்கி மௌனமானான். இறுதி சுலோகம் நீண்ட விருத்தத்தில் அமைந்துள்ளது; மௌனமே இங்கே இறுதி மறுமொழி, அடுத்த சர்க்கத்துக்கான முன்னுரையும் கூட. ‘ரவிஸந்நிகாசம்’ (சூரியனைப் போல ஒளிர்பவன்) என்ற அடைமொழியால், வாலியின் கோபத்திலும் ராமனின் ஒளி குன்றவில்லை என்று கவி சுட்டுகிறார். இந்தச் சபதம் வாலியின் வலிமையின் மிகுதியைக் காட்டுகிறது; அதோடு அவனுடைய இறுதிப் பெருந்தன்மையையும் — சாகும் நேரத்திலும் ராமனின் காரியத்தை நிறைவேற்றும் ஆற்றல் தனக்கு இருந்தது என்கிறான். ‘ஸாது சிந்த்யதாம்’ (நன்கு சிந்தித்துச் சொல்) என்ற இறுதிச் சொல் கேள்வி வடிவிலானது; அதற்கான விடையே அடுத்த சர்க்கம். நாற்பத்தொன்பதாம் சுலோகம் மூன்று அரை அடிகளால் அமைந்துள்ளது; அதன் இரண்டாம், மூன்றாம் அரை அடிகள் திறனாய்வுப் பதிப்பில் காணப்படுவதில்லை. ஐம்பதாம் சுலோகத்தின் முன்பாதியும் வல்கேட்டில் மட்டுமே உள்ளது; இவ்வாறு வாலியின் சபதம் வல்கேட்டில் மேலும் விரிவானது. ஐம்பத்துமூன்றாம் சுலோகத்தில் ‘காமமேவம்விதோ லோக: காலேன விநியுஜ்யதே’ (இத்தகைய உலகம் காலத்தால் இயக்கப்படுவது உண்மையே) என்ற சொல்லால் தன் சாவு தெய்வத்தின் ஆணைக்கு உட்பட்டது என்று அவன் ஒப்புக்கொள்கிறான்; ஆயினும் ராமனின் மறுமொழியை எதிர்பார்க்கிறான்.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये किष्किन्धाकाण्डे सप्तदशः सर्गः॥ १७॥