॥वाल्मीकिरामायणम् கிஷ்கிந்தா காண்டம் · சர்க்கம் 16

கிஷ்கிந்தா காண்டம்

சர்க்கம்

வாலி சுக்ரீவரின் போரும் வாலிவதமும்

தாரையைக் கடிந்துகொள்ளுதல், வாலியின் புறப்பாடு, முஷ்டியாலும் சால மரத்தாலும் போர், சுக்ரீவனின் தளர்ச்சி, ராமன் அம்பு எய்தல், வாலியின் வீழ்ச்சி

இவ்வாறு பேசிய, சந்திரனைப் போன்ற முகம் கொண்ட தாரையை வாலி கடிந்துகொண்டு இவ்வாறு சொன்னான் — ‘அழகிய முகத்தவளே, முழங்கும் இந்தத் தம்பியின் — அதிலும் பகைவனின் — இந்தக் கடுங்கோபச் செயலை நான் எதற்காகப் பொறுத்துக்கொள்ள வேண்டும்? போர்களில் அவமதிக்கப்படாதவர்களும் பின்வாங்காதவர்களுமான சூரர்களுக்கு, அச்சமுள்ளவளே, அவமதிப்பைப் பொறுத்துக்கொள்வது சாவைவிடக் கொடியது. போரில் சண்டையிட விரும்பும் இந்த ‘ஹீனக்ரீவன்’ சுக்ரீவனின் ஆவேசத்தையும் முழக்கத்தையும் என்னால் பொறுக்க முடியாது. என்னைக் குறித்து ராகவனைப் பற்றி நீ கவலைப்பட வேண்டாம் — அவன் தர்மம் அறிந்தவன், நன்றி மறவாதவன்; அவன் எப்படிப் பாவம் செய்வான்?’ இங்கே வாலியின் பண்பு இருவிதமாக வெளிப்படுகிறது — ஒருபுறம் வீரனின் மானம் காத்தல், மறுபுறம் ராமனிடம் அளவுகடந்த நம்பிக்கை. அவனுடைய வீழ்ச்சியின் விதை இங்கேயே பொதிந்துள்ளது; தர்மம் அறிந்தவனின் தர்மம் எவ்வாறு செயல்படும் என்று அவன் சிந்திப்பதில்லை. வாலியின் மறுமொழி மூன்று தூண்களில் நிற்கிறது — வீரதர்மம், தன் வலிமையில் நம்பிக்கை, ராமனிடம் சிரத்தை. ‘ஹீனக்ரீவஸ்ய’ (இழிந்த கழுத்துடையவனின்) என்ற சொல்லால் அவன் தம்பியின் பெயரையே ஏளனம் செய்கிறான்; ‘சுக்ரீவன்’ என்ற பெயரில் ‘ஸு’ (நல்ல) என்ற சொல் இருக்கிறது, அதை வாலி ‘ஹீன’ (இழிந்த) என்று தலைகீழாக்குகிறான். இதுவே அவனுடைய அகங்காரத்தின் அடையாளம். ‘மரணாததிரிச்யதே’ (சாவைவிடக் கொடியது) என்ற வாக்கியம் க்ஷத்திரிய தர்மத்தின் எதிரொலி — அவமானம் சாவைவிடக் கனமானது. ஆனால் தாரை சொன்ன சான்றை அவன் ஆராய்வதில்லை; ‘தர்மம் அறிந்தவன் எப்படிப் பாவம் செய்வான்’ என்ற தர்க்கத்தாலேயே திருப்தியடைகிறான்; அந்தத் தர்க்கமே அவனை அழிக்கிறது. கடிந்துகொள்ளுதலிலும் மரியாதை இருக்கிறது — ‘வரானனே’ (அழகிய முகத்தவளே), ‘பீரு’ (அச்சமுள்ளவளே) என்ற விளிகளில் அன்பு இன்னும் எஞ்சியிருக்கிறது.

‘பெண்களோடு திரும்பிச் செல்; மேலும் ஏன் என்னைப் பின்தொடர்கிறாய்? உன் நேசத்தைக் காட்டியது போதும்; என்னிடம் உன் பக்தியைச் செலுத்திவிட்டாய். நான் சென்று சுக்ரீவனோடு எதிர்த்துப் போரிடுவேன் — பதற்றத்தை விட்டுவிடு; இவன் செருக்கை அடக்குவேன், ஆனால் இவன் உயிரைப் பறிக்கமாட்டேன். போர்க்களத்தில் நிற்கும் இவன் விரும்புவதை நான் செய்வேன்; மரங்களாலும் முஷ்டி அடிகளாலும் துன்புறுத்தப்பட்டு இவன் திரும்பி ஓடுவான். தீய மனம் கொண்ட அவன் என் செருக்கையும் முனைப்பையும் தாங்கமாட்டான். தாரா, நீ எனக்குத் துணை நின்றாய், என்னிடம் நேசத்தைக் காட்டினாய். என் உயிர்மீது ஆணையிட்டுச் சொல்கிறேன் — மற்றவர்களோடு திரும்பிச் செல்; போதும், நான் போரில் அந்தத் தம்பியை வென்று திரும்புவேன்.’ ‘ந ச ப்ராணைர்வியோக்ஷ்யதே’ (இவன் உயிரைப் பறிக்கமாட்டேன்) என்ற சொல் இரக்கமூட்டுவதும் விதியின் கேலியும் ஆகும் — தம்பியின் உயிரைக் காக்க விரும்புபவனே இன்று தன் உயிரை இழக்கப் போகிறான். ‘பூயோனுகச்சஸி’ (மேலும் ஏன் பின்தொடர்கிறாய்) என்ற கேள்வியில் சிறிது கடுமை, ‘ஸௌஹ்ருதம் தர்சிதம்’ (நேசத்தைக் காட்டினாய்) என்பதில் நன்றி — இரண்டும் ஒரே சுலோகத்தில். வாலியின் சபதம் சுக்ரீவனின் சபதத்துக்கு நேர்மாறானது — சுக்ரீவன் வாலியின் வதத்தை விரும்புகிறான், வாலியோ தம்பியின் செருக்கை மட்டும் உடைக்க விரும்புகிறான். இந்தப் பெருந்தன்மை அவனுடைய பண்பை இனிமையாக்குகிறது; அதனால் அவன் வதம் வாசகர் மனத்தில் இரக்கத்தை உண்டாக்குகிறது. ‘சாபிதாஸி மம ப்ராணை:’ (என் உயிர்மீது ஆணையிடுகிறேன்) என்ற சத்தியத்தால் அவன் தாரையைத் திருப்பி அனுப்புகிறான் — தன் உயிரைக் குறித்துச் செய்த அந்தச் சத்தியமே உயிர் பறிபோவதில் முடிகிறது. இங்கே கவியின் குறிப்புப்பொருள் ஆழமானது.

இனிமையாகப் பேசும் தாரை அந்த வாலியைத் தழுவிக்கொண்டு, மெல்ல அழுதபடி, முறையறிந்தவளாக அவனை வலம் வந்தாள். பிறகு மந்திரங்களை அறிந்தவளும் அவன் வெற்றியை விரும்புபவளுமான அவள், மங்கலச் சடங்கைச் செய்துவிட்டு, சோகத்தால் மயங்கியவளாகப் பெண்களோடு அந்தப்புரத்துக்குள் சென்றாள். தாரை பெண்களோடு தன் இருப்பிடத்துக்குள் சென்றதும், அவன் கோபமுற்ற பெரும் பாம்பைப் போலச் சீறிக்கொண்டு நகரத்திலிருந்து வெளியேறினான். அழுகை, வலம் வருதல், மங்கலச் சடங்கு — மூன்றுமே விடைகொடுப்பின் அடையாளங்கள்; ஆயினும் அவள் மந்திரத்தை மறப்பதில்லை. ‘சோகமோஹிதா’ (சோகத்தால் மயங்கியவள்) என்ற சொல்லால் அவளுடைய உள்நிலையும், ‘விஜயைஷிணீ’ (வெற்றியை விரும்புபவள்) என்பதால் அவளுடைய கடமை உணர்வும் — இரண்டும் ஒரே சுலோகத்தில் நிறுத்தப்பட்டுள்ளன. வலம் வருதல் மங்கலத்துக்காக, அழுகையோ அமங்கலம் நேருமோ என்ற அச்சத்தால் — முரண்பட்ட இரண்டும் ஒரே கணத்தில் நிற்கின்றன. ‘மந்த்ரவித்’ (மந்திரம் அறிந்தவள்) என்ற அடைமொழி தாரையின் சாஸ்திர அறிவையும், ‘சோகமோஹிதா’ என்பது அவளுடைய இயலாமையையும் சுட்டுகின்றன; கல்வியும் விதியைத் தடுப்பதில்லை.

பெருஞ்சினமும் மிகுந்த வேகமும் கொண்ட வாலி, பெருமூச்சு விட்டபடி, பகைவனைக் காணும் ஆவலில் எல்லாப் பக்கங்களிலும் பார்வையைச் செலுத்தினான். பிறகு அழகு மிக்க அவன், இடையை நன்கு கட்டிக்கொண்டு உறுதியாக நின்ற, எரியும் நெருப்புப் போல ஒளிர்ந்த, பொன்னிறப் பழுப்பு மேனியனான சுக்ரீவனைக் கண்டான். அங்கே நிலைகொண்டு நின்ற அந்தச் சுக்ரீவனைக் கண்டதும், பெருங்கோபம் கொண்ட நீண்ட கைகளுடைய வாலி தன் ஆடையை இறுகக் கட்டிக்கொண்டான். இறுகக் கட்டிக்கொண்ட வீரியம் மிக்க அவன், முஷ்டியை உயர்த்தி, தக்க தருணம் பார்த்து, சுக்ரீவனை நோக்கியே போருக்குச் சென்றான். சுக்ரீவனும் இறுகப் பிடித்த முஷ்டியை உயர்த்தி, மேலும் கடுங்கோபத்தோடு, பொன்மாலை அணிந்த வாலியை நோக்கி வந்தான். கோபத்தால் சிவந்த கண்களுடைய வாலி, பெருவேகத்தோடு பாய்ந்து வரும் போர்த்திறன் மிக்க சுக்ரீவனிடம் இவ்வாறு சொன்னான். ஆடையை இறுகக் கட்டுதல், முஷ்டியை உயர்த்துதல் — இவ்விரண்டும் மல்யுத்தத்தின் ஆயத்தங்கள்; கவி ஆயுதமற்ற வானரப் போரையே வர்ணிக்கிறார். பதினான்கு முதல் பத்தொன்பது வரையிலான ஆறு சுலோகங்கள் ஆறு செயல்களை வரிசையாகக் காட்டுகின்றன — பெருமூச்சு, பார்வை செலுத்துதல், காணுதல், ஆடை கட்டுதல், முஷ்டி உயர்த்துதல், பேச்சு. இவ்வாறு போரின் தொடக்கம் மெதுவான நடையில் வர்ணிக்கப்படுவதால் ஆவல் பெருகுகிறது. சுக்ரீவனுக்குரிய ‘தீப்யமானம் அனலம் இவ’ (எரியும் நெருப்புப் போல) என்ற உவமை அவனுடைய புதிய உற்சாகத்தைச் சுட்டுகிறது — முன்பு அஞ்சி ஓடியவன் இப்போது கனல்கிறான். இருவருக்கும் ஒரே மாதிரியான செயல்கள் வர்ணிக்கப்படுகின்றன — ஆடையை இறுகக் கட்டுதல், முஷ்டியை உயர்த்துதல்; அதனால் பன்னிரண்டாம் சர்க்கத்தில் ராமனின் அம்பைத் தடுத்த அவர்களுடைய உருவ ஒற்றுமை மீண்டும் நினைவூட்டப்படுகிறது.

‘இறுகக் கட்டப்பட்டு, விரல்கள் நன்கு மடக்கப்பட்ட என்னுடைய இந்தப் பெரிய முஷ்டி, நான் வேகமாக விடுத்ததும், உன் உயிரைக் கொண்டு செல்லும்’ என்று வாலி சொன்னதும், சினமுற்ற சுக்ரீவன் மறுமொழி சொன்னான் — ‘உன் உயிரைப் பறித்தபடி இந்த முஷ்டி உன் தலையிலேயே விழட்டும்.’ அந்த வாலியால் அடிக்கப்பட்ட சுக்ரீவன், சினந்து வேகமாக அவனை நோக்கிப் பாய்ந்து, அருவி பீறிடும் மலை போல இரத்தம் கக்கினான். பிறகு சுக்ரீவன் அச்சமின்றித் தன் வலிமையால் ஒரு சால மரத்தைப் பிடுங்கி, வஜ்ரத்தால் பெருமலையைத் தாக்குவது போல வாலியின் உடலில் அடித்தான். மரத்தால் நொறுக்கப்பட்டு, சால மரத்தின் அடியால் தடுமாறிய அவன், கடலில் வணிகக் கூட்டத்தோடு பெரும் சுமையால் அழுந்திய படகு போல ஆனான். பயங்கர வலிமையும் வீரமும் கொண்டவர்களும், கருடனுக்கு நிகரான வேகம் கொண்டவர்களும், பெருத்த அச்சமூட்டும் உடலினருமான அவ்விருவரும் வானில் சந்திரனும் சூரியனும் போல இருந்தனர். படகின் உவமை தனிச்சிறப்புடையது — கப்பல் உடைவதில்லை, தள்ளாடுகிறது மட்டுமே; அதுபோல வாலியும் கொல்லப்படவில்லை, தடுமாறுகிறான் மட்டுமே. முழக்கத்துக்கு எதிர்முழக்கம், முஷ்டிக்கு எதிர்முஷ்டி — உரையாடலும் போரின் ஓர் அங்கம். வாலியின் சொல் நீளமானது, சுக்ரீவனுடையதோ சுருக்கமானது — அதனால் சுக்ரீவனின் அடக்கப்பட்ட சினம் சுட்டப்படுகிறது. சால மரத்தைப் பிடுங்குவது சுக்ரீவனின் வானர வலிமையின் அடையாளம்; முன்பு ராமன் ஏழு சால மரங்களை அம்பால் துளைத்தான், இப்போது ஒரு சால மரமே சுக்ரீவனின் ஆயுதம் — கவி ஒரே மரத்தை இருவிதமாகப் பயன்படுத்துகிறார். வஜ்ரத்தால் பெருமலை என்ற உவமையால் அடியின் வலிமையும், படகின் உவமையால் வாலியின் தடுமாற்றமும் — ஆனால் வீழ்ச்சி அல்ல — காட்டப்படுகின்றன. இருபத்தைந்தாம் சுலோகத்தில் அவர்களுடைய ஒற்றுமை உச்சத்தை அடைகிறது — சந்திரனும் சூரியனும் போல, அதாவது இருவரும் ஒளிமிக்கவர்கள், ஆனால் ஒருவனுக்கு மட்டுமே காலம் நெருங்கிவிட்டது.

பகைவரைக் கொல்லும் அவ்விருவரும் ஒருவரிடம் மற்றவர் பலவீனத்தைத் தேடுவதில் முனைந்திருந்தனர்; பிறகு வலிமையும் வீரியமும் நிறைந்த வாலி மேலோங்கினான், பெருவீரியம் கொண்ட சூரியனின் மகன் சுக்ரீவனோ தளர்ந்தான். வாலியால் செருக்கு உடைக்கப்பட்டு வீரம் குன்றிய சுக்ரீவன், வாலியிடம் சினத்துடனேயே, ராகவனுக்குக் காட்டினான் — அதாவது தன் நிலையை ராமனின் பார்வைக்கு முன் நிறுத்தினான். கிளைகளோடு கூடிய மரங்களாலும், மலைச்சிகரங்களாலும், வஜ்ரத்தின் முனை போன்ற நகங்களாலும், முஷ்டிகளாலும், முழங்கால்களாலும், கால்களாலும், கைகளாலும் மீண்டும் மீண்டும் அவ்விருவருக்கும் இடையே, விருத்திரனுக்கும் இந்திரனுக்கும் இடையே நடந்தது போன்ற பயங்கரப் போர் நடந்தது. இரத்தம் தோய்ந்த காட்டுவாசிகளான அந்த இரு வானரர்களும் பெரும் ஓசைகளால் ஒருவரையொருவர் மிரட்டியபடி, இரு மேகங்களைப் போலப் போரிட்டனர். பிறகு ராகவன், தளர்ந்துகொண்டிருந்தவனும் மீண்டும் மீண்டும் திசைகளைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தவனுமான வானரேச்வரன் சுக்ரீவனைக் கண்டான். துயருற்ற வானர அரசனைக் கண்டதும், பெருந்தேஜஸ் கொண்ட வீரனான ராமன் வாலியைக் கொல்லும் விருப்பத்தோடு தன் அம்பைப் பார்த்தான். சுக்ரீவனின் பார்வையே ஒரு மௌன வேண்டுகோள்; சபதத்தை நினைவூட்டுவதும் சொல்லால் அல்ல, பார்வையாலேயே நிகழ்கிறது. ‘அவர்தத’ (மேலோங்கினான்), ‘பரிஹீயத’ (தளர்ந்தான்) என்ற இரு வினைச்சொற்களும் சந்திர சூரிய உவமையின் விரிவே — ஒருவன் வளர்கிறான், மற்றவன் தேய்கிறான். ‘தர்சயாமாஸ ராகவம்’ (ராகவனுக்குக் காட்டினான்) என்பதில் சுக்ரீவன் சொல்லால் வேண்டவில்லை, தன் துயரத்தைக் காட்டுகிறான் மட்டுமே; முன்பு செய்த சபதமே அவனுடைய சொல். ஆயுதங்களின் பட்டியல் — மரங்கள், சிகரங்கள், நகங்கள், முஷ்டிகள், முழங்கால்கள், கால்கள், கைகள் — ஏழு வகை; இவற்றால் வானரப் போரின் இயல்பான வடிவம் காட்டப்படுகிறது; அங்கே ஆயுதங்கள் இல்லை, உடலே ஆயுதம். ‘விருத்திரனுக்கும் இந்திரனுக்கும் இடையே போல’ என்ற உவமை போரின் தெய்வீகத் தன்மையையும், ‘இரு மேகங்களைப் போல’ என்பது அவர்களுடைய ஓசையின் கம்பீரத்தையும் சுட்டுகின்றன. சுக்ரீவன் மீண்டும் மீண்டும் திசைகளைப் பார்ப்பது இரக்கமூட்டுவது — அவன் தேடுவது நண்பனையே, தப்பியோடும் வழியை அல்ல.

பிறகு ராமன் நச்சுப் பாம்பைப் போன்ற அம்பை வில்லில் தொடுத்து, காலச்சக்கரத்தைப் பற்றும் யமன் போல அந்த வில்லை முழுதும் இழுத்தான். அவனுடைய நாணின் ஓசையால் நடுங்கிய பறவைகளின் தலைவர்களும் மான்களும், யுகமுடிவில் மயங்கியவை போலச் சிதறி ஓடின. வஜ்ரத்தின் இடியோசை கொண்டதும், எரியும் இடிக்கு நிகரானதுமான அந்தப் பேரம்பு, ராகவனால் விடுக்கப்பட்டு வாலியின் மார்பில் பாய்ந்தது. அதனால் தாக்கப்பட்ட, பெருந்தேஜஸும் வீரியமும் கொண்ட வானர அரசன் வாலி வேகமாகத் தரையில் விழுந்தான். ‘காலசக்ரமிவாந்தக:’ (காலச்சக்கரத்தைப் பற்றும் யமன் போல) என்ற உவமையால் ராமனின் செயல் பகைமையால் பிறந்ததல்ல, காலத்தின் விதிவடிவம் என்று காட்டப்படுகிறது; நாணின் ஓசையால் உயிரினங்கள் நடுங்குவதும் அதன் மகத்துவத்தைச் சுட்டுகிறது. நாணின் ஓசையால் பறவைகளும் மான்களும் ஓடுவது யுகமுடிவின் முன்சித்திரம்; பதினான்காம் சர்க்கத்தில் சுக்ரீவனின் முழக்கத்தாலும் அவையே நடுங்கியிருந்தன — ஓசைகளை மீண்டும் வரச்செய்வதன் மூலம் கவி நிகழ்ச்சித் தொடரைப் பிணைக்கிறார். அம்பின் மூன்று அடைமொழிகள் — நச்சுப் பாம்பைப் போன்றது, வஜ்ரத்தின் இடியோசை கொண்டது, எரியும் இடிக்கு நிகரானது — நஞ்சு, ஓசை, ஒளி என்ற மூன்று கூறுகளால் அதன் பயங்கரத்தை முழுமையாக்குகின்றன.

பௌர்ணமியன்று தரையில் வீழ்த்தப்பட்ட இந்திரத்துவஜம் போல, ஆச்வயுஜ மாதத்தில், பொலிவிழந்து நினைவிழந்து, கண்ணீரால் தொண்டை அடைக்க, வாலி மெல்லத் துயரக் குரல் எழுப்பினான். மனிதர்களில் சிறந்த ராமன், காலத்துக்கும் யுகமுடிவுக்கும் நிகரானதும், பொன்னாலும் வெள்ளியாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டதும், ஒளிர்வதும், பகைவரை நசுக்குவதுமான அந்தச் சிறந்த அம்பை, ஹரன் தன் வாயிலிருந்து புகையோடு கூடிய நெருப்பை விடுப்பது போல விடுத்திருந்தான். பிறகு இரத்தமாகிய நீர்ப்பெருக்கால் நனைந்து, காற்றால் அசைக்கப்பட்ட நன்கு பூத்த அசோக மரம் போல, நினைவிழந்த இந்திரனின் மகன் போர்க்களத்தில் வீழ்த்தப்பட்ட இந்திரத்துவஜம் போலத் தரையில் விழுந்தான். முப்பத்தேழாம் சுலோகம் மூன்று அரை அடிகளால் அமைந்துள்ளது; இந்திரத்துவஜ உவமை இருமுறை கையாளப்படுகிறது — முப்பத்தேழாம் சுலோகத்தில் உயர்த்தப்பட்டதற்கும், முப்பத்தொன்பதாம் சுலோகத்தில் வீழ்த்தப்பட்டதற்கும். இந்திரத்துவஜ உவமை இங்கே பொருள் நிறைந்தது — வாலி இந்திரனின் மகன், ஆகவே தந்தையின் கொடியே அவன் வீழ்ச்சிக்கு உவமானம். ஆச்வயுஜ மாதப் பௌர்ணமியில் பெருவிழாவின் முடிவில் கொடி இறக்கப்படுகிறது; அதுபோல வாலியின் விழா போன்ற வாழ்வும் முடிந்தது. முப்பத்தெட்டாம் சுலோகத்தில் அம்பின் வர்ணனை பின்னோக்கிப் பார்ப்பது போல மீண்டும் வருகிறது — கவி முதலில் வீழ்ச்சியைக் காட்டி, பிறகு அதன் காரணத்தை விரிக்கிறார்; அதனால் இரக்கம் தீவிரமாகிறது. ஹரனின் வாயிலிருந்து புகையோடு நெருப்பு வெளிப்படுதல் என்ற உவமை திரிபுர தகனத்தை நினைவூட்டுகிறது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये किष्किन्धाकाण्डे षोडशः सर्गः॥ १६॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க