॥वाल्मीकिरामायणम् கிஷ்கிந்தா காண்டம் · சர்க்கம் 15

கிஷ்கிந்தா காண்டம்

சர்க்கம்

தாரையின் அறிவுரை

வாலி முழக்கத்தைக் கேட்டல், சினத்துடன் வெளியேறுதல், தாரை தடுத்தல், ராமனின் குணங்களை எடுத்துரைத்தல், இளவரசுப் பட்டம் பற்றிய அறிவுரை, சொல் பயனற்றுப் போதல்

தம்பியிடம் பொறுமையற்ற வாலி, அந்தப்புரத்தில் இருந்தபோது, மகாத்மாவான சுக்ரீவனின் அந்த முழக்கத்தைக் கேட்டான். எல்லா உயிர்களையும் நடுங்கச் செய்யும் அந்த முழக்கத்தைக் கேட்டதும், அவனுடைய களிப்பு ஒரே கணத்தில் அழிந்தது; பெருஞ்சினம் மூண்டது. பிறகு உடலெங்கும் கோபம் பரவிய, பொன்னொளி கொண்ட வாலி, கிரகணம் பிடித்த சூரியன் போல உடனே ஒளியிழந்தான். கோரைப்பற்களால் அச்சமூட்டுபவனும், கோபத்தால் எரியும் நெருப்பு போன்ற கண்களை உடையவனுமான அவன், தாமரைகள் பிடுங்கப்பட்டுத் தண்டுகள் மட்டும் எஞ்சிய மடுவைப் போலத் தோன்றினான் — மலர்கள் அழிந்துவிட்டன, தண்டுகளோ எஞ்சியுள்ளன; இந்த உவமை பொலிவிழப்பை நுட்பமாகக் காட்டுகிறது. பொறுக்க முடியாத அந்த ஒலியைக் கேட்டு, அந்த வானரன் தன் காலடிகளால் பூமியைப் பிளப்பவன் போல வேகமாக வெளியே பாய்ந்தான். ‘ஏகபதே’ (ஒரே கணத்தில்) என்ற சொல்லால் களிப்பின் நிலையாமை சுட்டப்படுகிறது — இன்பத்தின் அடித்தளம் ஒரு கணத்தில் உடைந்துவிடுகிறது. பொன்னொளி கொண்டவனுக்குக் கிரகண உவமை கூறுவது வரவிருக்கும் வீழ்ச்சியின் முன்னறிவிப்பு. ‘அந்த:புரகத:’ (அந்தப்புரத்தில் இருந்தவன்) என்ற சொல்லால் வாலியின் அப்போதைய நிலை சுட்டப்படுகிறது — அவன் இன்பத்தில் மூழ்கியிருக்கிறான், பகைவனோ வாசலில் நிற்கிறான். ‘ப்ராது: அமர்ஷண:’ (தம்பியிடம் பொறுமையற்றவன்) என்ற அடைமொழி பகையின் வேரைக் காட்டுகிறது; சகோதர உறவே இங்கே பொறுமையின்மைக்குக் காரணமாயிற்று. கிரகண உவமை மூன்று சுலோகங்களில் படிப்படியாக விரிகிறது — முதலில் ஒளியிழப்பு, பிறகு கோரைப்பற்களின் அச்சுறுத்தல், பிறகு பொலிவிழந்த மடுவின் சித்திரம்; இவ்வாறு சினத்தின் மூன்று வடிவங்கள் — ஒளிக்குறைவு, பயங்கரம், அழகிழப்பு — தனித்தனியே காட்டப்படுகின்றன. ஐந்தாம் சுலோகத்தில் அவனுடைய வேகம் பூமியைப் பிளப்பது போன்றது என்று சொல்லப்படுகிறது; இந்த வேகத்தையே தாரை அடுத்துத் தடுக்க முயல்கிறாள்.

தாரை அன்பால் அவனைத் தழுவிக்கொண்டு, தன் நேசத்தைக் காட்டியபடி, அச்சமும் பதற்றமும் கொண்டவளாக, நன்மையில் முடியும் இந்தச் சொற்களைச் சொன்னாள் — ‘வீரனே, ஆற்றின் வெள்ளம் போலப் பாய்ந்து வந்த இந்தச் சினத்தை நன்கு விட்டுவிடு — படுக்கையிலிருந்து எழுந்த மனிதன் விடியலில் அணிந்து அனுபவித்த மாலையைக் கழற்றி எறிவது போல. வானரனே, நாளை விடியலில் இவனோடு போர் செய்யலாம்; வீரனே, பகைவர் உன்னைவிட வலியவர்களும் அல்லர், நீ வலிமை குன்றியவனும் அல்லன். நீ இப்படித் திடீரென வெளியேறுவது எனக்கு உகக்கவில்லை; கேள் — எதற்காக உன்னைத் தடுக்கிறேன் என்பதைச் சொல்கிறேன்.’ இங்கே தாரையின் சொல் அச்சத்தால் பிறந்ததல்ல, அறிவால் பிறந்தது — முதலில் சமாதானம், பிறகு தாமதிக்க வேண்டுகோள், பிறகு காரணத்தைச் சொல்வதாக உறுதி. அனுபவித்த மாலையின் உவமை நெஞ்சைத் தொடுவது — சினமும் அனுபவித்த மாலையைப் போலக் கழற்றி எறியத் தக்கது. தழுவலே தாரையின் முதல் ஆயுதம் — சொல்லுக்கு முன் தொடுகையால் தடுத்தல். ‘த்ரஸ்தா ஸம்ப்ராந்தா’ (அச்சமும் பதற்றமும் கொண்டவள்) என்ற இரு அடைமொழிகளால் அவளுடைய உள்ளார்ந்த அச்சமும், ‘ஹிதோதர்கம்’ (நன்மையில் முடிவது) என்பதால் அவள் சொல்லின் விளைவும் சுட்டப்படுகின்றன — அஞ்சியிருந்தும் அவள் நன்மையையே பேசுகிறாள். எட்டாம் சுலோகத்தில் அவள் வாலியின் ஆற்றலைக் குறைத்துப் பேசுவதில்லை — ‘பகைவர் உன்னைவிட வலியவர்களும் அல்லர், நீ வலிமை குன்றியவனும் அல்லன்’ என்று சொல்லி அவன் மானத்தைக் காக்கிறாள்; காலத்தை மட்டுமே வேண்டுகிறாள். இந்த நெறி நினைவில் கொள்ளத்தக்கது — வலியவனைத் தடுக்க விரும்புபவள் அவன் வலிமையை இகழக் கூடாது.

‘முன்பு அவன் சினத்தோடு வந்து உன்னைப் போருக்கு அழைத்தான்; நீ வெளியே பாய்ந்து அவனை முறியடித்தாய்; அடிபட்ட அவன் திசைகளில் ஓடிப்போனான். உன்னால் முறியடிக்கப்பட்டு, குறிப்பாக நன்கு அடிபட்ட அவன் இங்கே வந்து மீண்டும் அறைகூவுவது எனக்கு ஐயத்தை உண்டாக்குவது போலிருக்கிறது. முழங்கும் அவனிடம் காணப்படும் செருக்கும் உறுதியும், முழக்கத்தின் வேகமும் — இவை சிறிய காரணத்தால் வருபவை அல்ல. இங்கே வந்திருக்கும் சுக்ரீவனைத் துணையற்றவனாக நான் கருதவில்லை; உறுதியான துணையைப் பெற்று, அதைச் சார்ந்தே இவன் முழங்குகிறான். இந்த வானரன் இயல்பாகவே திறமையானவன், அறிவாளி; வீரியம் சோதிக்கப்படாத எவரோடும் சுக்ரீவன் நட்புக்கொள்ளமாட்டான்.’ தாரை இங்கே அச்சத்தால் அல்ல, அனுமானத்தால் பேசுகிறாள் — விளைவிலிருந்து காரணம், முழக்கத்திலிருந்து துணை, துணையிலிருந்து ஆபத்து. இதுவே அறிவுள்ள பெண்ணின் நெறி. தாரையின் தர்க்கம் ஐந்து படிகளில் செல்கிறது — முன்பு சுக்ரீவன் தோற்றான், இப்போது அவனே மீண்டும் அறைகூவுகிறான், அவன் முழக்கத்தில் அசாதாரணமான செருக்கு கேட்கிறது, ஆகவே வலிமை மிக்க ஒரு துணை அவனுக்கு இருக்கிறது. ஐந்தாம் படி சுக்ரீவனின் இயல்பிலிருந்து — அவன் திறமையானவன், அறிவாளி; ஆகவே சோதிக்கப்படாதவனோடு நட்புக்கொள்ளமாட்டான். ‘சங்காம் ஜனயதீவ’ (ஐயத்தை உண்டாக்குவது போலிருக்கிறது) என்பதிலுள்ள ‘போல’ என்ற சொல்லால் அவள் தன் கருத்தை வற்புறுத்தலின்றி மென்மையாக முன்வைக்கிறாள். மனைவி, மந்திரி என்ற இரு பாத்திரங்களையும் ஒரே நேரத்தில் வகிப்பது இதுவே.

‘வீரனே, இளவரசன் அங்கதன் சொன்ன செய்தியை நான் முன்பே கேட்டிருக்கிறேன்; இன்று உனக்கு நன்மை தரும் சொல்லைச் சொல்கிறேன். இந்த இளவரசன் அங்கதன் காட்டின் எல்லைக்குச் சென்றிருந்தான்; திறமையான ஒற்றர்கள் அறிவித்த செய்தியை அவன் சொன்னான். அயோத்தி மன்னனின் புதல்வர்கள், சூரர்கள், போரில் வெல்ல முடியாதவர்கள், இக்ஷ்வாகு குலத்தில் பிறந்து புகழ்பெற்ற ராம லக்ஷ்மணர்கள், சுக்ரீவனுக்கு இனியது செய்யும் விருப்பத்தோடு, எவராலும் நெருங்க முடியாதவர்களாக அங்கே வந்திருக்கிறார்கள். அவர்களில் உன் தம்பிக்குப் போர்ச்செயலில் துணைவன் என்று புகழ்பெற்றவன் ராமன் — பகைப்படையை நசுக்குபவன், யுகமுடிவின் நெருப்பு போல எழுந்தவன், நல்லோர் தங்கும் மரம், ஆபத்தில் உள்ளவர்களுக்கு மேலான புகல், துயருற்றோரின் அடைக்கலம், புகழின் ஒரே உறைவிடம், ஞானமும் விஞ்ஞானமும் நிறைந்தவன், தந்தையின் கட்டளையில் ஈடுபாடுள்ளவன், தாதுக்களுக்கு மலையரசன் போலக் குணங்களுக்குப் பெரும் சுரங்கம். ஆகவே அந்த மகாத்மாவோடு — போர்ச்செயல்களில் வெல்ல முடியாதவனும் அளவிட முடியாதவனுமான ராமனோடு — நீ பகைகொள்வது தகாது. சூரனே, உனக்குச் சிலவற்றைச் சொல்லப் போகிறேன்; உன்மீது குறை காண நான் விரும்பவில்லை.’ இங்கே ராமனின் வர்ணனை பகைவர் தரப்பிலிருந்து வருவதால் கூடுதல் சான்றாகிறது. ஒற்றர் வாயிலாக அங்கதன் கேட்ட செய்தி இங்கே சான்றாக முன்வைக்கப்படுகிறது — செய்தி கற்பனையானதல்ல, சோதிக்கப்பட்டது என்று தாரை சுட்டுகிறாள். ராமனின் வர்ணனையில் ஏழு அடைமொழிகள் வரிசையாக வருகின்றன — பகைப்படையை நசுக்குபவன், பிரளய நெருப்புக்கு நிகரானவன், நல்லோரின் புகலிட மரம், ஆபத்தில் உள்ளோரின் கதி, துயருற்றோரின் அடைக்கலம், புகழின் ஒரே ஆதாரம், தந்தையின் சொல்லில் ஈடுபாடுள்ளவன். அவற்றில் முதல் இரண்டும் அச்சமூட்டுபவை, நடுவில் நான்கும் ஆறுதல் தருபவை, இறுதியானது தர்மத்தைச் சுட்டுவது; இவ்வாறு தாரை வாலிக்கு அச்சம் ஊட்டும்போதும் ராமனின் தார்மிகத் தன்மையை மறப்பதில்லை. ‘தாதூனாமிவ சைலேந்த்ர:’ (தாதுக்களுக்கு மலையரசன் போல) என்ற உவமை குணங்களின் மிகுதியையும் ஆழத்தையும் சுட்டுகிறது — குணங்கள் வெளியிலிருந்து வந்தவை அல்ல, இயல்பிலேயே அமைந்தவை. ‘ந சேச்சாம்யப்யஸூயிதும்’ (குறை காண நான் விரும்பவில்லை) என்ற வாக்கியத்தால் அவள் தன் கள்ளமின்மையை அறிவிக்கிறாள்.

‘கேள், அதன்படி செய் — உனக்கு நன்மையானதைச் சொல்கிறேன். சுக்ரீவனை விரைவில் இளவரசுப் பட்டத்தில் முறையாக அபிஷேகம் செய். வீர அரசனே, உன் தம்பியோடு பகைமை கொள்ளாதே. அந்த ராமனோடு நட்புக்கொண்டு, பகையைத் தொலைவில் விட்டுவிட்டு, சுக்ரீவனோடு நல்லுறவு கொள்வதே உனக்குத் தகுந்தது என்று நான் கருதுகிறேன். இந்த வானரன் உன் தம்பி; ஆகவே அன்போடு பேணப்பட வேண்டியவன். அங்கே இருந்தாலும் இங்கே அருகில் இருந்தாலும் அவன் எப்படியும் உன் உறவினனே; அவனுக்கு நிகரான உறவினனை உலகில் நான் யாரையும் காணவில்லை. கொடை, மரியாதை முதலிய உபசாரங்களால் அவனை உனக்கு மிக நெருக்கமானவனாக்கிக்கொள்; அதனால் இந்தப் பகையை விட்டுவிட்டு அவன் உன் பக்கத்தில் நிற்கட்டும். அகன்ற கழுத்துடைய சுக்ரீவன் உனக்குப் பெரும் உறவு என்பது என் கருத்து; சகோதர நேசத்தைப் பற்றிக்கொள்வதைத் தவிர உனக்கு இங்கே வேறு வழியில்லை. எனக்கு இனியதைச் செய்ய நீ விரும்பினால், உன் நலம் நாடுபவளாக என்னை நீ அறிந்தால், அன்போடு வேண்டப்படும் நீ என் சொல்லை நன்கு நிறைவேற்று.’ அரசி இங்கே அரசியல் நெறியையும் உபதேசிக்கிறாள் — இளவரசுப் பட்டத்தைக் கொடுப்பதால் மட்டுமே பகையின் வேரை அறுக்க முடியும். உபதேசம் மூவகையானது — அரசியல் நெறி, உறவு, வேண்டுகோள். இளவரசுப் பட்டாபிஷேகமே பகையின் வேரை அறுப்பது, ஏனெனில் சுக்ரீவனின் துயரம் அரசை இழந்ததால் பிறந்ததே. ‘யவீயான்’ (தம்பி) என்ற சொல் இருமுறை வருகிறது — இளையவன், ஆகவே பேணத்தக்கவன், கொல்லத்தக்கவன் அல்லன். ‘தத்ர வா ஸந்நிஹஸ்தோ வா’ (அங்கே இருந்தாலும் இங்கே அருகில் இருந்தாலும்) என்ற சொல்லால் சுக்ரீவன் கிஷ்கிந்தையில் வாழ்ந்தாலும் ரிஷ்யமூகத்தில் வாழ்ந்தாலும் ஒன்றே என்று அவள் கருதுகிறாள் — இடம் உறவைத் தடுப்பதில்லை. ‘கொடை, மரியாதை முதலிய உபசாரங்கள்’ என்ற உபாயக் கூற்றும் நீதிசாஸ்திரத்துக்கு ஏற்றது — சாமம், தானம் ஆகியவற்றால் பகைவனை நண்பனாக்க வேண்டும். இறுதியில் அவள் அரசி என்ற நிலையை விட்டு மனைவியாக வேண்டுகிறாள் — ‘உன் நலம் நாடுபவளாக என்னை நீ அறிந்தால்’ என்று. இதுவே அவள் சொல்லின் உச்சநிலை.

‘அருள்கூர்ந்து, என் நன்மை தரும் பேச்சைக் கேள்; சினத்தையே பின்பற்றுவது உனக்குத் தகாது. இந்திரனுக்கு நிகரான தேஜஸ் கொண்ட கோசல அரச குமாரனோடு உனக்குப் பொறுமையே பொருந்தும், பகைமை அல்ல.’ இவ்வாறு அப்போது தாரை வாலியிடம் நன்மையானதும் பயனுள்ளதுமான இந்தச் சொற்களைப் பேசினாள்; ஆனால் அழிவுக்காலம் வந்தபோது, காலத்தின் பிடியில் சிக்கிய அவனுக்கு அந்தச் சொல் உகக்கவில்லை. சர்க்கத்தின் இறுதியில் கவி தானே தீர்ப்பைச் சொல்கிறார் — காலம் புகுந்த இடத்தில் அறிவு புகுவதில்லை. ‘ஜல்பிதம்’ (பேச்சு) என்பது பணிவுச் சொல் — தன் சொல்லை அவள் வெறும் சாதாரணப் பேச்சாகவே கருதுகிறாள்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये किष्किन्धाकाण्डे पञ्चदशः सर्गः॥ १५॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க