॥वाल्मीकिरामायणम् கிஷ்கிந்தா காண்டம் · சர்க்கம் 14

கிஷ்கிந்தா காண்டம்

சர்க்கம்

சுக்ரீவன் மீண்டும் அறைகூவலும் ராமனின் சபதமும்

கிஷ்கிந்தையின் அருகே மறைந்து நிற்றல், சுக்ரீவனின் சினம், ராமனின் சத்தியச் சபதம், வாலியைப் போருக்கு அழைத்தல், பெருமுழக்கத்தால் உயிரினங்களின் நடுக்கம்

அவர்கள் அனைவரும் விரைந்து வாலியின் நகரமான கிஷ்கிந்தைக்குச் சென்று, அடர்ந்த காட்டில் மரங்களால் தங்களை மறைத்துக்கொண்டு நின்றனர். காட்டை விரும்புபவனும் அகன்ற கழுத்துடையவனுமான சுக்ரீவன், அந்தக் காட்டில் எல்லாத் திசைகளிலும் பார்வையைச் செலுத்தி, மிகுந்த சினத்தை வருவித்துக்கொண்டான். ‘ஆத்மானமாவ்ருத்ய’ (தம்மை மறைத்துக்கொண்டு) என்ற சொல்லால் போரின் உத்தி உணர்த்தப்படுகிறது — முதலில் மறைதல், பிறகு அறைகூவல். ‘க்ரோதமாஹாரயத்’ (சினத்தை வருவித்துக்கொண்டான்) என்பதும் நுட்பமானது — சினம் தானாக வரவில்லை, சுக்ரீவனால் வருவிக்கப்பட்டது; அச்சத்தின் இடத்தில் சினம் விருப்பத்தோடு நிறுத்தப்பட்டது. ராமனின் துணை கிடைத்ததாலேயே அவனால் மீண்டும் அந்தச் சினத்தைத் தாங்க முடிகிறது என்பது குறிப்புப்பொருள். இங்கே மரங்களின் புகலிடம் இருவகைப் பயனுடையது — மறைவதற்கும், கவனிப்பதற்கும்; முந்தைய சர்க்கத்தில் அதே மரங்கள் வழியின் அழகாக இருந்தன.

பிறகு தன் பரிவாரத்தால் சூழப்பட்ட சுக்ரீவன், தன் முழக்கங்களால் வானத்தைக் கிழிப்பவன் போலப் பயங்கரமாக முழங்கி, வாலியைப் போருக்கு அழைத்தான். காற்றின் வேகத்தை முன்னிட்டு வரும் பெருமேகம் போல முழங்கியவனும், இளஞ்சூரியனைப் போன்றவனும், செருக்குற்ற சிங்கத்தின் நடை கொண்டவனுமான அவன், செயலில் வல்ல ராமனைப் பார்த்து இவ்வாறு சொன்னான் — ‘வானரர்களாகிய வலையால் சூழப்பட்டதும், புடம் போட்ட பொன்னாலான தோரணங்கள் கொண்டதும், கொடிகளும் போர்ப்பொறிகளும் நிறைந்ததுமான வாலியின் நகரம் கிஷ்கிந்தையை நாம் அடைந்துவிட்டோம். வீரனே, வாலிவதம் குறித்து நீ முன்பு செய்த சபதத்தை விரைவில் பலனுள்ளதாக்கு — வந்தடைந்த பருவகாலம் கொடியைக் கனி தருவதாக்குவது போல.’ இங்கே உவமை நுட்பமானது — பருவம் கொடியை வலுக்கட்டாயமாகக் கனியச் செய்வதில்லை, இயல்பாகவே செய்கிறது; அதுபோல ராமனின் சபதமும் இயல்பாகவே நிறைவேறும் என்பது சுக்ரீவனின் நம்பிக்கை. நகர வர்ணனையும் மூன்று அடைமொழிகளால் — வானரப் படை, பொன் தோரணம், கொடிகளும் பொறிகளும் — கோட்டையின் வலிமையைச் சுட்டுகிறது. ‘கர்ஜன்னிவ மஹாமேக:’ (பெருமேகம் போல முழங்கி) என்ற உவமையால் முழக்கத்தின் கம்பீரமும், ‘பாலார்கஸத்ருச:’ (இளஞ்சூரியனைப் போன்றவன்) என்பதால் அவனுடைய நிறமும் ஒளியும் சுட்டப்படுகின்றன. சிங்கநடை என்ற இயக்கமும் போருக்கு ஆயத்தமானவனின் அடையாளம் — ஒலி, நிறம், நடை என்ற மூன்று வகைகளில் சுக்ரீவனின் உற்சாகம் சித்தரிக்கப்படுகிறது. ‘ப்ராப்தா: ஸ்ம:’ (நாம் அடைந்துவிட்டோம்) என்ற பன்மையால் அவன் தன்னை ராமனோடு இணைந்தவனாகக் கருதுகிறான் — தனிமையின் அச்சம் நீங்கிவிட்டது. சபதத்தை நினைவூட்டுவது நண்பனின் உரிமை, ஐயம் அல்ல. ‘பரிவாரை: பரிவ்ருத:’ (பரிவாரத்தால் சூழப்பட்டவன்) என்ற சொல்லால், முன்பு தனியாக அறைகூவியதிலிருந்து இது வேறுபட்டது என்று உணர்த்தப்படுகிறது.

பகைவரை அழிக்கும் ராமன் சுக்ரீவனிடம் முன்பு சொன்ன அதே சொற்களைச் சொன்னான் — ‘இந்தக் கஜபுஷ்பியால் நீ அடையாளக் குறியை ஏற்படுத்திக்கொண்டிருக்கிறாய். லக்ஷ்மணன் இதைப் பிடுங்கி உன் கழுத்தில் அணிவித்தான்; கழுத்தில் சுற்றிய இந்தக் கொடியால் நீ, வானில் நட்சத்திர மாலையோடு கூடிய தலைகீழான சூரியன் போல, மிகுந்த அழகோடு திகழ்கிறாய். இன்று வாலியால் உனக்கு உண்டான அச்சத்தையும் பகையையும் போரில் ஒரே அம்பை எய்து நீக்கிவிடுவேன். சுக்ரீவா, சகோதரன் உருவில் இருக்கும் அந்தப் பகைவனை எனக்குக் காட்டு. வாலி கொல்லப்பட்டுக் காட்டில் புழுதியில் புரள்வது உறுதி — என் பார்வையின் எல்லைக்குள் வந்த அவன் உயிரோடு திரும்பிவிட்டால், நீ என்மீது குற்றம் சுமத்தலாம், உடனே என்னைப் பழிக்கலாம். உன் கண்முன்னே நான் ஒரே அம்பால் ஏழு சால மரங்களைப் பிளந்தேன்.’ இங்கே அடையாளத்தின் நோக்கம் மீண்டும் நினைவூட்டப்படுகிறது — பன்னிரண்டாம் சர்க்கத்தில் உருவ ஒற்றுமையால் அம்பு எய்யப்படவில்லை; இப்போது கொடியே வேறுபாட்டின் அடையாளம். ‘ததேவ வசனம்’ (அதே சொற்கள்) என்ற சொல்லால் ராமனின் உறுதிப்பாடு சுட்டப்படுகிறது — பன்னிரண்டாம் சர்க்கத்தில் சொன்னதையே மீண்டும், குறைவுமின்றி கூடுதலுமின்றி. ‘தலைகீழான சூரியன்’ என்ற உவமை விசித்திரமானது — சூரியன் தானே நட்சத்திரங்களுக்கு ஒளி தருபவன், ஆனால் இங்கே நட்சத்திர மாலையால் அலங்கரிக்கப்படுகிறான்; அதுபோலச் சுக்ரீவன் தானே ஒளி மிக்கவன், ஆனால் கொடியால் அடையாளமிடப்படுகிறான். ‘பாம்ஸுஷு சேஷ்டதே’ (புழுதியில் புரள்வான்) என்பது வாலியின் வீழ்ச்சியின் முன்சித்திரம். ‘ஏழு சால மரங்கள் பிளக்கப்பட்டன’ என்று நினைவூட்டுவதன் மூலம் ராமன் தன் வலிமைக்குக் கண்கூடான சான்றைக் காட்டுகிறான் — சொல்லால் அல்ல, செயலாலேயே நம்பிக்கை உண்டாக்கப்பட்டது. ‘கர்ஹேச்ச மாம் பவான்’ (நீ என்னைப் பழிக்கலாம்) என்ற சொல்லால் ராமன் தானே பழிப்புக்கு இடம் தருகிறான் — இது தன்னம்பிக்கையின் உச்சம்.

‘அந்த வலிமையால் இன்று வாலி போரில் கொல்லப்பட்டுவிட்டான் என்றே அறிந்துகொள். நீண்ட காலம் துன்பத்தில் இருந்தபோதும் நான் இதுவரை பொய் சொன்னதில்லை; தர்மத்தின் மீதான பேராவல் நிறைந்த நான் எந்நிலையிலும் பொய் சொல்லமாட்டேன். என் சபதத்தைப் பலனுள்ளதாக்குவேன் — பதற்றத்தை விட்டுவிடு. நூறு வேள்விகள் செய்த இந்திரன் மழையால் முளைத்த நெல்வயலைக் கனி தருவதாக்குவது போல நானும் செய்வேன். சுக்ரீவா, பொன்மாலை அணிந்த வாலியை அழைப்பதற்காக அந்த ஒலியை எழுப்பு; அதனால் அந்த வானரன் வெளியே பாய்ந்து வருவான்.’ ‘சிரம் க்ருச்ச்ரேபி’ (நீண்ட காலம் துன்பத்திலும்) என்ற சொல்லால் ராமன் தன் வனவாசத் துயரைக் குறிப்பிடுகிறான் — துன்பத்திலும் சத்தியம் கைவிடப்படவில்லை; எனவே இப்போதும் கைவிடப்படாது. ‘தர்மலோப:’ (தர்மத்தின் மீதான பேராவல்) என்பது அழகான பிரயோகம் — பேராசை பொதுவாகக் குறை; தர்ம விஷயத்திலோ அது நற்பண்பு. மழையும் அம்பும் — இரண்டும் வானிலிருந்து விழும் ஆற்றல்கள்; ஒன்று உயிர் தருகிறது, மற்றொன்று சாவைத் தருகிறது; ஆயினும் இரண்டின் பலனும் சுக்ரீவனின் விருப்பம் நிறைவேறுவதே. ‘நிஷ்பதேத்’ (வெளியே பாய்ந்து வருவான்) என்ற வினைச்சொல்லால் வாலியின் வேகமான வெளிப்பாடு சுட்டப்படுகிறது. வில்லின் வலிமை முன்பே காட்டப்பட்டது; இப்போது சொல்லின் வலிமை காட்டப்படுகிறது — இரண்டின் இணைவே ராமனின் சபதம்.

‘வெற்றியால் பொலிபவனும், வெற்றியைப் புகழ்ந்துகொள்பவனும், உன்னால் ஒருபோதும் அவமதிக்கப்படாதவனும், போரை விரும்புபவனுமான வாலி தயக்கமின்றி வெளியே பாய்ந்து வருவான். தம் வீரியத்தை அறிந்த சூரர்கள் போரில் பகைவர்கள் தம்மை அவமதிப்பதைக் கேட்டுப் பொறுத்துக்கொள்வதில்லை — குறிப்பாகப் பெண்களின் முன்னிலையில்.’ ராமன் இங்கே போர் உத்தியை மட்டும் சொல்லவில்லை, வீரனின் மனவியலையும் சொல்கிறான் — அவமானமே அவனால் தாங்க முடியாதது. ‘ஸ்த்ரீஸமக்ஷம்’ (பெண்களின் முன்னிலையில்) என்ற சொல், அடுத்த சர்க்கத்தில் தாரை தடுப்பதையும் நினைவுபடுத்துகிறது. இந்தச் சொற்களைக் கேட்ட பொன்னிறப் பழுப்பு மேனியனான சுக்ரீவன் ஆயத்தமானான். ‘அஸங்கேன’ (தயக்கமின்றி) என்ற சொல்லால் தாமதமின்மை சுட்டப்படுகிறது — அவனுக்கு அறைகூவலே போதுமானது. ‘ஜிதகாசீ ஜயச்லாகீ’ (வெற்றியால் பொலிபவன், வெற்றியைப் புகழ்ந்துகொள்பவன்) என்ற இரு அடைமொழிகளும் வாலியின் செருக்கைக் குறிக்கின்றன; செருக்கே அவன் வெளியே வருவதற்குக் காரணமாகும் என்பது ராமனின் கணிப்பு.

சுக்ரீவன் வானத்தைப் பிளப்பவன் போலக் கொடூரமான முழக்கத்தோடு கர்ஜித்தான். அந்த ஓசையால் நடுங்கிய பசுக்கள், அரசனின் குற்றத்தால் தீண்டப்பட்டுக் கலங்கும் குலமகளிர் போல, ஒளியிழந்து ஓடின; மான்கள் போரில் முறியடிக்கப்பட்ட குதிரைகள் போல விரைந்து ஓடின; பறவைகளோ புண்ணியம் தீர்ந்த கிரகங்கள் போல நிலத்தில் விழுந்தன. பிறகு மேகம் போல முழங்கியவனும், வீரத்தால் தேஜஸ் பெருகியவனுமான சூரியனின் மகன், காற்றால் அலைகள் அலைபாயும் ஆறுகளின் தலைவனான கடல் போல, விரைவோடும் நம்பிக்கையோடும் முழக்கமிட்டான். இருபத்தொன்றாம் சுலோகம் மூன்று அரை அடிகளால் அமைந்துள்ளது; அதில் பசுக்கள், மான்கள், பறவைகள் என்ற மூன்றின் நடுக்கமும் வரிசையாக வர்ணிக்கப்படுகிறது. மூன்று உவமைகளுமே வீழ்ச்சியைச் சுட்டுகின்றன — செல்வ இழப்பு, ஓட்டம், புண்ணியக் குறைவு. பசுக்களுக்குரிய ‘ஹதப்ரபா:’ (ஒளியிழந்தவை) என்ற அடைமொழி நடுக்கத்தின் ஆழத்தைச் சுட்டுகிறது — அச்சத்தால் அழகும் அழிகிறது. பசுக்கள் ஊருக்குரியவை, மான்கள் காட்டுக்குரியவை, பறவைகள் வானில் திரிபவை — மூன்று இடங்களிலும் நடுக்கம் பரவியது என்பது கவியின் அமைப்பு.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये किष्किन्धाकाण्डे चतुर्दशः सर्गः॥ १४॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க