சர்க்கம்
கிஷ்கிந்தைப் பயணமும் ஸப்தஜன ஆசிரமக் காட்சியும்
ரிஷ்யமூகத்திலிருந்து புறப்படுதல், வழியில் கானக அழகு, மரச்சோலைக் காட்சி, ஸப்தஜன ஆசிரம வர்ணனை, முனிவர்களுக்கு வணக்கம், மீண்டும் கிஷ்கிந்தைக்கு வருதல்
லக்ஷ்மணனின் அண்ணனும் தர்மாத்மாவுமான ராமன், சுக்ரீவனோடு சேர்ந்து, ரிஷ்யமூக மலையிலிருந்து வாலியின் வீரத்தால் காக்கப்படும் கிஷ்கிந்தையை நோக்கிப் புறப்பட்டான். பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்ட தன் பெரிய வில்லை உயர்த்தி ஏந்தி, சூரியனைப் போல ஒளிரும், போரில் வெற்றி தேடித் தரும் அம்புகளையும் எடுத்துக்கொண்டான். மகாத்மாவான ராகவனுக்கு முன்னால், உறுதியான கழுத்துடைய பெருவலிமை கொண்ட சுக்ரீவனும் லக்ஷ்மணனும் சென்றனர்; பின்னால் வீரனான அனுமனும், நளனும், வீரியம் மிக்க நீலனும், வானரப் படைத்தலைவர்களுக்கும் தலைவனான பெருந்தேஜஸ் கொண்ட தாரனும் தொடர்ந்தனர். இங்கே கவி பயணத்தின் ஒழுங்கையே சுட்டுகிறார் — வழிகாட்டி முன்னே, காவலர்கள் பின்னே. ‘வாலிவிக்ரமபாலிதாம்’ (வாலியின் வீரத்தால் காக்கப்படுவது) என்ற அடைமொழியால் நகரத்தை அணுகுவது எவ்வளவு கடினம் என்பதும், அதனால் வரவிருக்கும் போரின் கனமும் குறிப்பாக உணர்த்தப்படுகின்றன. ‘ரணஸாதகான்’ (போரில் வெற்றி தருபவை) என்ற அம்பின் அடைமொழியால் ராமனின் உறுதி வெளிப்படுகிறது — சொல்லால் செய்த சபதம் இனி ஆயுதத்தால் நிறைவேற்றப்படுகிறது. முந்தைய சர்க்கத்தில் ஏழு சால மரங்களைத் துளைத்ததில் காட்டப்பட்ட வலிமை இங்கே பயணத்தைத் தொடங்குகிறது. ஆயுதத்தை ஏந்துவதே சபதத்தின் முதல் படி என்பது கருத்து. படைத்தலைவர்களின் பெயர்களைக் குறிப்பிடுவதால் வானரப் படையின் பரப்பும் உணர்த்தப்படுகிறது. ‘ஸமுத்யம்ய’ (உயர்த்தி ஏந்தி) என்ற வினைச்சொல்லால் வில்லின் கனமும் பெருமையும் சுட்டப்படுகின்றன. சுக்ரீவனுக்குரிய ‘ஸம்ஹதக்ரீவ:’ (உறுதியான கழுத்துடையவன்) என்ற அடைமொழி அவனுடைய உடல்வலிமையை நினைவூட்டுகிறது — வாலியால் முறியடிக்கப்பட்டவனாயினும் அவனும் பெருவலிமை கொண்டவனே. வானரர்களோ ஆயுதமற்றவர்கள் — அவர்களின் கைகளே ஆயுதங்கள்; அவர்களிடையே ராமனின் வில் மட்டுமே மனிதர்க்குரிய ஒரே ஆயுதம்.
செல்லும் வழியில் அவர்கள், மலர்ச்சுமையால் தாழ்ந்த மரங்களையும், தெளிந்த நீரைச் சுமந்துகொண்டு கடலை நோக்கிச் செல்லும் ஆறுகளையும், குகைகளையும், மலைகளையும், அருவிப் பள்ளங்களையும், குடைவரைகளையும், முதன்மையான சிகரங்களையும், காண்பதற்கு இனிய பள்ளத்தாக்குகளையும் கண்டனர். வழியில் வைடூரியம் போலத் தூய நீராலும் இதழ் விரிந்த தாமரைகளாலும் அழகுற்ற, நீர் நிறைந்த குளங்களை — காரண்டவம், சாரஸம், அன்னம், வஞ்சுலம், நீர்க்கோழி, சக்கரவாகம் முதலிய பறவைகளின் ஒலிகளால் எதிரொலிப்பவற்றை — அவர்கள் பார்த்தனர். திடல்களில் மென்மையான புல்முளைகளை உண்டபடி, அச்சமின்றி மேய்ந்துகொண்டும் நின்றுகொண்டும் இருந்த காட்டு மான்களைக் கண்டனர். குளங்களின் பகைவர்களும், வெண்தந்தங்களால் அழகுற்றவர்களும், பயங்கரமானவர்களும், தனித்துத் திரிபவர்களும், கரைகளை இடிப்பவர்களுமான யானைகளையும், மலைச்சரிவிலிருந்து பிரிந்து வந்த நடமாடும் மலைகள் போன்ற மதம் கொண்ட யானைகளையும், யானைகளுக்கு நிகரானவர்களும் நிலத்தின் புழுதி படிந்தவர்களுமான வானரர்களையும், பிற காட்டுவாசிகளையும், வானில் திரிவனவற்றையும், பறவைகளையும் பார்த்தபடி, சுக்ரீவனுக்குக் கட்டுப்பட்ட அவர்கள் விரைந்து சென்றனர். இந்த இயற்கைச் சித்திரம் போர்ப் பயணத்துக்கு முன் ஓர் அமைதியை நிலைநாட்டுகிறது; இவ்வாறு கவி விரைவின் நடுவிலும் காண்பதற்கான இடைவெளியைக் காத்துக்கொள்கிறார். ‘வீக்ஷமாணா:’, ‘அவலோகயன்’, ‘பச்யன்’, ‘பச்யந்த:’ என்ற பார்த்தலைக் குறிக்கும் நான்கு சொற்கள் எட்டு சுலோகங்களில் மீண்டும் மீண்டும் வருகின்றன — பார்வையே இந்தப் பகுதியின் இழை. ஆறுகளில் அமைதி, யானைகளில் உக்கிரம் — இயற்கையின் இரு வடிவங்களும் காட்டப்படுகின்றன. குளங்களின் பகைவரான யானைகள் கரைகளை இடிக்கின்றன என்ற வர்ணனை வாலிவதத்தின் உக்கிரத்தை முன்கூட்டியே சுட்டுவது போலிருக்கிறது. அச்சமற்ற மான்களோ ஸப்தஜன ஆசிரமத்தின் அருகிலுள்ள காட்டின் அமைதியை அறிவிக்கின்றன. காரண்டவம் முதலிய பறவைகளின் பெயர்ப் பட்டியல் கவிக்கு இயற்கையோடிருந்த பரிச்சயத்தைக் காட்டுகிறது; குளங்கள் வெறும் நீர்நிலைகள் அல்ல, உயிர்வாழ்வின் மையங்கள். ‘ஏகசரான்’ (தனித்துத் திரிபவை) என்ற யானைகளின் அடைமொழி அவற்றின் உக்கிரத்தைக் குறிக்கிறது — கூட்டத்திலிருந்து பிரிந்த யானைகளே மிகுந்த அச்சமூட்டுபவை. இங்கே வானரர்களும் யானைகளுக்கு நிகரானவர்கள் என்று சொல்லப்படுவதால், சுக்ரீவனின் படையின் வலிமை ஊகிக்கப்படுகிறது. எட்டு சுலோகங்களும் சேர்ந்து ஒரே நீண்ட வாக்கியமாக அமைகின்றன — காட்சிகள் பல, ஆனால் வினை ‘ஜக்மு:’ (சென்றனர்) என்ற ஒன்றே. இதனால் பயணத்தின் இடையறாத தொடர்ச்சி உணர்த்தப்படுகிறது. கவி நீர், நிலம், வானம் என்ற மூன்று இடங்களையும் வரிசையாகக் காட்டுகிறார் — ஆறுகளும் குளங்களும் நீரில், மான்களும் யானைகளும் வானரர்களும் நிலத்தில், பறவைகள் வானில். இவ்வாறு முழு இயற்கையும் ஒரே வழிப்பயணத்தில் அடங்கிவிடுகிறது.
அவர்கள் விரைந்து சென்றுகொண்டிருக்கையில், ரகுகுலத்தின் மகிழ்ச்சியான ராமன் அடர்ந்த ஒரு மரச்சோலைக் காட்டைக் கண்டு சுக்ரீவனிடம் கேட்டான் — ‘இந்த மரச்சோலை வானில் ஒரு மேகம் போல ஒளிர்கிறது; மேகக் கூட்டம் போலப் பரந்து, ஓரங்களில் வாழைமரங்களால் சூழப்பட்டிருக்கிறது. இது என்ன என்று அறிய விரும்புகிறேன்; நண்பனே, எனக்கு ஆர்வமாக இருக்கிறது; அந்த ஆர்வத்தை நீ தீர்த்துவைக்க வேண்டும் என்று விரும்புகிறேன்.’ மகாத்மாவான ராகவனின் அந்தச் சொற்களைக் கேட்ட சுக்ரீவன், நடந்துகொண்டே அந்தப் பெருங்காட்டைப் பற்றி விவரித்தான். இங்கே ‘ஸகே’ (நண்பனே) என்ற விளிப்பால் நட்பின் உறுதி சுட்டப்படுகிறது — அக்னி சாட்சியாக ஏற்பட்ட நட்பு காரியத்துக்காக மட்டுமல்ல, உள்ளன்பினாலும் ஆனது. போருக்குச் செல்லும்போதும் ராமன் இயல்பாகவே அறிய ஆவலுடையவன்; அவனுடைய அமைதியான மனம் இங்கே வெளிப்படுகிறது. ‘கச்சன்னேவ’ (நடந்துகொண்டே) என்ற சொல்லால் கவி உணர்த்துகிறார் — பயணம் நிற்கவில்லை, ஆனால் கதை தொடங்கிவிட்டது. இந்தக் கேள்விக்கான விடை அடுத்த எட்டு சுலோகங்களில் விரிவாகத் தரப்படுகிறது; ஆகவே இந்தக் கேள்வியே ஆசிரம வர்ணனைக்கான வாயில். கவியின் நடை இங்கே தெரிகிறது — வர்ணனையைக் கவி தானே செய்யாமல் கதாபாத்திரத்தின் வாயிலாகச் செய்விக்கிறார். ‘மேகம் போல’ என்ற உவமை இருமுறை கையாளப்படுகிறது — முதலில் வானில் நிற்கும் ஒரு மேகம், பிறகு மேகங்களின் கூட்டம்; இதனால் மரச்சோலையின் பரப்பு படிப்படியாக வளர்கிறது.
சுக்ரீவன் சொன்னான் — ‘ராகவா, இது களைப்பைப் போக்கும் பரந்த ஆசிரமம்; தோட்டங்களும் சோலைகளும் நிறைந்தது; சுவையான கிழங்குகளும் கனிகளும் நீரும் கொண்டது. இங்கே ஸப்தஜனர் என்ற பெயருடைய, கடுமையான விரதம் பூண்ட முனிவர்கள், தலைகீழாக நின்று எப்போதும் நீரிலேயே கிடந்து வாழ்ந்தனர்; ஏழு இரவுகளுக்கு ஒருமுறை உணவு உண்டு, காற்றை மட்டும் உண்டு அசையாமல் வாழ்ந்து, எழுநூறு ஆண்டுகளுக்குப் பின் உடலோடு சுவர்க்கம் சென்றனர். அவர்களுடைய இந்தத் தவத்தின் வலிமையால், மரங்களாலான மதிலால் சூழப்பட்ட இந்த ஆசிரமம், இந்திரனோடு கூடிய தேவர்களாலும் அசுரர்களாலும்கூட எளிதில் நெருங்க முடியாதது. பறவைகளும் பிற காட்டுவாசிகளும் இதைத் தொலைவிலிருந்தே தவிர்த்துவிடுகின்றன; மயக்கத்தால் இதனுள் நுழைபவர்கள் மீண்டும் திரும்புவதில்லை. இங்கே அணிகலன்களின் ஓசைகள் தெளிவாகக் கேட்கின்றன; வாத்திய இசையும் பாடலும் ஒலிக்கின்றன; தெய்வீக நறுமணமும் கமழ்கிறது. மூன்று வேள்வித் தீகளும் இன்னும் எரிந்துகொண்டிருக்கின்றன; புறாவின் உடல் நிறம் போலச் சிவந்த அடர்ந்த புகை மரங்களின் உச்சிகளைச் சுற்றிக்கொள்வது போலத் தெரிகிறது. புகை படிந்த உச்சிகளுடைய இந்த மரங்கள், மேகவலையால் மூடப்பட்ட வைடூரிய மலைகள் போல ஒளிர்கின்றன.’ இங்கே சுக்ரீவன் இடத்தைக் காட்டுவதோடு நில்லாமல், தவத்தின் ஆற்றலையும் சொல்கிறான் — தேவர்க்கும் அசுரர்க்கும் எட்டாத இடம் தவத்தாலேயே காக்கப்படுகிறது. ஒலி, மணம், காட்சி — மூன்று புலன்களாலும் ஆசிரமத்தின் தெய்வத்தன்மை கண்கூடாக உணரப்படுகிறது. முனிவர்கள் சென்றுவிட்டனர், ஆனால் அவர்களின் ஆற்றல் செல்லவில்லை என்பது இங்கே குறிப்புப்பொருள். ‘ஸப்தஜனர்’ என்ற பெயரால் அந்த ஏழு முனிவர்களும் புகழ் பெற்றவர்கள்; அவர்களுடைய தவமுறையும் ஏழு என்ற எண்ணாலேயே கட்டப்பட்டிருக்கிறது — ஏழு இரவுகளுக்கு ஒருமுறை உணவு, எழுநூறு ஆண்டுகளில் சுவர்க்கம் சேர்தல். உடலோடு சுவர்க்கம் செல்வது தவத்தின் உச்சநிலைச் சித்தியை அறிவிக்கிறது. ‘ந நிவர்த்தந்தே தே புன:’ (அவர்கள் மீண்டும் திரும்புவதில்லை) என்ற சொல் அச்சத்தையும் உண்டாக்குகிறது; ஆனால் ராமனும் லக்ஷ்மணனும் வணக்கத்தாலேயே அந்த இடத்தைப் புனிதமாகக் கருதுகிறார்கள். வர்ணனையின் வரிசையும் சிந்திக்கத்தக்கது — முதலில் இடத்தின் வசதி, பிறகு அங்கு வாழ்ந்தவர்களின் தவம், பிறகு அதன் பலன், பிறகு அதனால் விளைந்த நெருங்கவியலாமை, இறுதியில் புலன்களுக்குப் புலப்படும் அடையாளங்கள். புகையின் உவமை இருவகையானது — புறாவின் உடல் போன்ற நிறத்தாலும், சுற்றிக்கொள்ளும் செயலாலும்; மரங்களுக்கான உவமை வைடூரிய மலைகள், அதனால் நீலப் பச்சை நிழல் உணர்த்தப்படுகிறது.
‘தர்மாத்மாவான ராகவா, உன் தம்பி லக்ஷ்மணனோடு சேர்ந்து, தூய்மையோடு கைகூப்பி, அவர்களை நினைந்து வணக்கம் செய். தம்மை உணர்ந்த முனிவர்களை வணங்குபவர்களின் உடலில் சிறிதளவும் தீங்கு இருப்பதில்லை’ என்று சுக்ரீவன் சொன்னதும், ராமன் தன் தம்பி லக்ஷ்மணனோடு கைகூப்பி, அந்த மகாத்மாக்களான முனிவர்களை நினைந்து வணங்கினான். வணங்கிய பின், தர்மாத்மாவான ராமனும், அவன் தம்பி லக்ஷ்மணனும், சுக்ரீவனும், வானரர்களும் மகிழ்ந்த மனத்துடன் புறப்பட்டுச் சென்றனர். இங்கே போருக்கு ஆயத்தமானபோதும் ராமன் முனிவர்களை வழிபட மறப்பதில்லை — நல்லொழுக்கமே அவனுடைய வலிமையின் வேர் என்று கவி காட்டுகிறார். வானர அரசனான சுக்ரீவனே தர்மத்தை உபதேசிப்பவனாக ஆனது சுவையானது; நட்பு இருபக்கமும் உதவுவதாக அமைகிறது. வணக்கத்துக்குப் பிறகு அனைவரின் மனமும் மகிழ்ந்தது — கடமைக்கு முன் நல்ல சங்கல்பம் என்ற மரபு இங்கே பின்பற்றப்படுகிறது. ‘ப்ரயத:’ (தூய்மையோடு) என்ற சொல்லால் புறத்தூய்மையும், ‘ஸம்ஹதாஞ்ஜலி:’ (கைகூப்பி) என்பதால் புற வணக்கமும் சுட்டப்படுகின்றன; அகத்தூய்மையோ வணக்கத்தாலேயே கைகூடுகிறது என்பது சுக்ரீவனின் சொல்லின் கருத்து. வேண்டுகோளைக் கேட்டதும் ராமன் தாமதிப்பதில்லை — குருமாரிடமும் முனிவர்களிடமும் அவனுக்கு இயல்பான சிரத்தை. ‘ஸம்ஹ்ருஷ்டமானஸா:’ (மகிழ்ந்த மனத்தினர்) என்ற சொல்லால் எல்லா வானரர்களின் மனத்தெளிவும் சுட்டப்படுகிறது — புண்ணியத் தலத்தைக் காண்பது படையின் உற்சாகத்தையும் பெருக்குகிறது.
அந்த ஸப்தஜன ஆசிரமத்திலிருந்து நெடுந்தொலைவு சென்ற பின், வாலியால் காக்கப்படும், எளிதில் வெல்ல முடியாத கிஷ்கிந்தையை அவர்கள் கண்டனர். பிறகு ராமனின் தம்பி லக்ஷ்மணனும், ராமனும், வானரர்களும், உக்கிரமான தேஜஸ் பொங்க, ஆயுதங்களை ஏந்திக்கொண்டு, தேவேந்திரனின் மகனான வாலியின் வீரத்தால் காக்கப்படும் அந்த நகருக்குப் பகைவனைக் கொல்வதற்காக மீண்டும் வந்தனர். ‘புன:’ (மீண்டும்) என்ற சொல் இங்கே நெஞ்சைத் தொடுவது — முன்பு சுக்ரீவன் தோற்றுத் திரும்பினான், இப்போதோ ராமனின் துணையோடு வந்திருக்கிறான். சர்க்கத்தின் இறுதியில் வரும் நீண்ட விருத்தம் பயணத்தின் கம்பீரத்தைப் பெருக்குகிறது. தேஜஸுக்குரிய ‘உதிதம்’ (உதித்த) என்ற அடைமொழி, சூரிய உதயம் போல வரவிருக்கும் வெற்றியைச் சுட்டுகிறது. ‘துராதர்ஷாம்’ (எளிதில் வெல்ல முடியாதது) என்ற அடைமொழியால் நகரத்தின் அசைக்கவியலாமை மீண்டும் நினைவூட்டப்படுகிறது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये किष्किन्धाकाण्डे त्रयोदशः सर्गः॥ १३॥