॥वाल्मीकिरामायणम् கிஷ்கிந்தா காண்டம் · சர்க்கம் 12

கிஷ்கிந்தா காண்டம்

சர்க்கம்

சால மரங்களைத் துளைத்தலும் வாலி சுக்ரீவரின் முதல் போரும்

ஒரே அம்பால் ஏழு சால மரங்களைத் துளைத்தல், கிஷ்கிந்தைக்குச் செல்லுதல், சகோதரர் இருவரின் போர், உருவ ஒற்றுமையால் ராமன் அம்பு எய்யாது தயங்குதல், கஜபுஷ்பி மாலை என்ற அடையாளம்

சுக்ரீவனின் நன்கு சொல்லப்பட்ட அந்தச் சொற்களைக் கேட்ட பெருந்தேஜஸ் கொண்ட ராமன், அவனுக்கு நம்பிக்கை ஊட்டுவதற்காகவே வில்லை எடுத்தான். அந்தப் பயங்கரமான வில்லையும் ஓர் அம்பையும் எடுத்துக்கொண்டு, பிறருக்கு மதிப்பளிக்கும் அவன், நாணின் ஓசையால் திசைகளை நிரப்பியபடி, சால மரத்தைக் குறிவைத்து எய்தான். வலிமை மிக்கவனால் விடுக்கப்பட்ட, பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அந்த அம்பு, மலைச்சரிவில் நின்ற சால மரங்களை ஒருசேரத் துளைத்து நிலத்தினுள் புகுந்தது. பெருவேகம் கொண்ட அது ஒரு கணத்தில் சால மரங்களைத் துளைத்து, பாதாள உலகத்தையும் பிளந்து, மீண்டும் வெளிப்பட்டு அதே அம்பறாத்தூணியில் வந்து புகுந்தது. ‘முஹூர்த்தேன’ (ஒரு கணத்தில்) என்ற சொல் காலத்தின் சுருக்கத்தையும், ‘புனஸ்தூணம் ப்ரவிவேச’ (மீண்டும் தூணியில் புகுந்தது) என்ற சொற்றொடர் அம்பின் தெய்வத்தன்மையையும் உணர்த்துகின்றன — எய்யப்பட்ட பின் தானாகவே திரும்பி வரும் அம்பு சாதாரண அம்பு அல்ல. துளைக்கப்பட்ட அந்த ஏழு சால மரங்களையும் கண்ட வானரர்களில் சிறந்தவன், ராமனின் அம்பின் வேகத்தைக் கண்டு பெரும் வியப்படைந்தான். மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்த சுக்ரீவன், அணிகலன்கள் தொங்கும்படி தலையால் நிலத்தில் விழுந்து வணங்கினான்; ராகவனை நோக்கிக் கைகூப்பி நின்றான். அணிகலன்கள் தொங்குவதைச் சித்தரிப்பதன் மூலம் வணக்கத்தின் ஆழம் காட்டப்படுகிறது; முன்பு சொல்லால் எழுப்பப்பட்ட ஐயம் ஒரே செயலால் நீங்கிவிட்டது. இங்கே கவனிக்க வேண்டியது — சுக்ரீவன் இரண்டு சோதனைகளைக் குறிப்பிட்டிருந்தான்; ராமனோ இரண்டையும் நிறைவேற்றுகிறான்; முந்தைய சர்க்கத்தின் முடிவில் எலும்புக்கூட்டை எறிதல் நடந்தது, இங்கே சால மரங்களைத் துளைத்தல். ‘ஸமம்’ (ஒருசேர) என்ற சொல், ஏழு சால மரங்களும் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக அல்லாமல் ஒரே நேரத்தில் துளைக்கப்பட்டன என்பதைக் குறிக்கிறது; இதனால் இச்செயல் வாலியின் செயலைவிடவும் மேலானது என்று நிறுவப்படுகிறது, ஏனெனில் அவன் ஒவ்வொன்றாகவே துளைத்தான். அம்பு பூமியைப் பிளந்து பாதாளத்துக்குச் செல்வது தெய்வீக அஸ்திரத்தின் இலக்கணம்; அது தானாகவே தூணிக்குத் திரும்புவதோ உலகியலுக்கு அப்பாற்பட்டதே.

அந்தச் செயலால் மகிழ்ந்த சுக்ரீவன், தர்மம் அறிந்தவனும், எல்லா அஸ்திரங்களையும் அறிந்தவர்களுள் சிறந்தவனும், வீரனுமாக அங்கே நின்ற ராமனிடம் இவ்வாறு சொன்னான் — ‘மனிதர்களில் காளை போன்றவனே, இந்திரனோடு கூடிய தேவர்கள் அனைவரையும்கூட நீ போரில் உன் அம்புகளால் கொல்ல வல்லவன்; பிரபுவே, வாலியைப் பற்றிச் சொல்லவும் வேண்டுமா! ஒரே அம்பால் ஏழு பெரும் சால மரங்களையும், மலையையும், பூமியையும் பிளந்த உன் முன்னே, காகுத்ஸ்தா, போர்முனையில் யார்தான் நிற்க முடியும்? இன்று என் சோகம் நீங்கியது; இன்று எனக்குப் பேருவகை, ஏனெனில் மகேந்திரனுக்கும் வருணனுக்கும் நிகரான உன்னை நண்பனாக அடைந்திருக்கிறேன். சகோதரன் உருவில் இருக்கும் அந்தப் பகைவனான வாலியை, எனக்கு இனியது செய்வதற்காக இன்றே கொன்றுவிடு, காகுத்ஸ்தா; இதோ உன்னை நோக்கிக் கைகூப்புகிறேன்.’ ‘ப்ராத்ருரூபிணம்’ (சகோதரன் உருவில் இருப்பவன்) என்ற ஒரே சொல்லில் சுக்ரீவன் தன் துயரத்தின் சாரத்தைச் சொல்லிவிடுகிறான் — உருவத்தால் சகோதரன், செயலால் பகைவன். பிறகு பேரறிவாளனான ராமன், காண்பதற்கு இனிய சுக்ரீவனைத் தழுவிக்கொண்டு, லக்ஷ்மணனும் ஒப்புக்கொள்ளும் விதமாக மறுமொழி சொன்னான். இங்கே அந்தத் தழுவல் சொல்லைவிட அதிகம் பேசுகிறது — நட்பு செயலாலேயே வெளிப்படுகிறது. சுக்ரீவனின் புகழுரையில் உள்ள வரிசையைக் கவனிக்க வேண்டும் — முதலில் பொதுவானது (இந்திரனோடு கூடிய தேவர்களையும் கொல்ல வல்லவன்), பிறகு குறிப்பானது (வாலியைப் பற்றிச் சொல்லவும் வேண்டுமா), பிறகு கண்கூடான சான்று (ஏழு சால மரங்களும் மலையும் பூமியும் ஒரே அம்பால் பிளக்கப்பட்டன), இறுதியில் வேண்டுகோள். இதுவே முறையான வாக்கிய அமைப்பு. ‘அத்ய மே விகத: சோக:’ (இன்று என் சோகம் நீங்கியது) என்ற சொற்களால், சுக்ரீவனின் நீண்டகாலத் துயரம் ஒரு கணத்தில் நீங்கியது என்று உணர்த்தப்படுகிறது; ‘மஹேந்த்ரவருணோபமம்’ (மகேந்திரனுக்கும் வருணனுக்கும் நிகரானவன்) என்ற இரட்டை உவமையால் ராமனின் ஒளியும் ஆழமும் ஒருங்கே சொல்லப்படுகின்றன.

‘இந்த இடத்திலிருந்து கிஷ்கிந்தைக்குச் செல்வோம்; நீ விரைவாக முன்னே செல், சென்று சகோதரன் என்ற வாசனை மட்டுமே எஞ்சியிருக்கும் வாலியைப் போருக்கு அழை, சுக்ரீவா’ என்று ராமன் சொன்னான். ‘ப்ராத்ருகந்தினம்’ என்ற சொல் கூர்மையானது — சகோதரத்துவத்தின் வாசனை மட்டுமே எஞ்சியிருப்பவன், அதன் உணர்வு அல்ல. பிறகு அவர்கள் அனைவரும் விரைந்து வாலியின் நகரமான கிஷ்கிந்தைக்குச் சென்று, மரங்களால் தங்களை மறைத்துக்கொண்டு அடர்ந்த காட்டில் நின்றனர். சுக்ரீவனும் இடையை இறுகக் கட்டிக்கொண்டு, வாலியைப் போருக்கு அழைப்பதற்காக, தன் முழக்கங்களின் வேகத்தால் வானத்தையே கிழிப்பவன் போலப் பயங்கரமாக முழங்கினான். ‘காடம் பரிஹித:’ (இறுகக் கட்டிக்கொண்டவன்) என்ற சொல் போருக்கான ஆயத்தத்தையும், ‘வானத்தைக் கிழிப்பவன் போல’ என்பது முழக்கத்தின் வலிமையையும் உணர்த்துகின்றன. சகோதரனின் அந்த முழக்கத்தைக் கேட்ட பெருவலிமை கொண்ட வாலி, சினந்து பெருங்கோபத்துடன், அஸ்தமன மலையின் சரிவிலிருந்து சூரியன் இறங்குவது போல வெளியே பாய்ந்து வந்தான். அஸ்தமன மலையிலிருந்து இறங்கும் சூரியன் என்ற உவமை இங்கே பொருள் நிறைந்தது — ஒளி மிக்கவனாக இருந்தாலும் அவன் அஸ்தமனத்தை நோக்கியே செல்கிறான் என்பது வரவிருக்கும் அவன் வதத்தின் முன்னறிவிப்பு. ‘மரங்களால் தங்களை மறைத்துக்கொண்டு’ என்ற சொற்றொடரால் ராமனின் மறைந்த நிலை முதன்முறையாகக் குறிப்பிடப்படுகிறது; இதுவே பின்னர் விவாதத்துக்குரிய பொருளாகப் போகிறது. ‘விரைவாக முன்னே செல்’ என்ற கட்டளையாலும், ராமன் தான் பின்னாலேயே நிற்கப் போவதைத் தெளிவுபடுத்துகிறான்; சுக்ரீவன் அப்போது அதைச் சிந்திக்கவில்லை.

பிறகு வாலிக்கும் சுக்ரீவனுக்கும் இடையே, வானில் புதன், செவ்வாய் என்ற இரு கிரகங்களுக்கு இடையே நடப்பது போன்ற, மிகக் கடுமையான பயங்கரப் போர் மூண்டது. இடிபோன்ற உள்ளங்கை அடிகளாலும் வஜ்ரம் போன்ற முஷ்டிகளாலும், கோபத்தால் மதிமயங்கிய சகோதரர் இருவரும் போரில் ஒருவரையொருவர் தாக்கினர். அப்போது வில்லைக் கையில் ஏந்திய ராமன் அவ்விருவரையும் உற்று நோக்கினான் — அந்த இரு வீரர்களும் அசுவினி தேவர்கள் இருவரைப் போல ஒருவருக்கொருவர் ஒத்தவர்களாக இருந்தனர். இவன் சுக்ரீவனா, இவன் வாலியா என்று ராகவனால் அறிய முடியாததால், உயிரை முடிக்கும் அம்பை எய்ய அவன் மனம் கொள்ளவில்லை. இதற்கிடையில் சுக்ரீவன் அந்த வாலியால் முறியடிக்கப்பட்டான்; தன் காவலனான ராகவனைக் காணாமல் அவன் ரிஷ்யமூகத்தை நோக்கி ஓடினான். களைத்து, உடலெங்கும் இரத்தம் வழிய, அடிகளால் நொறுக்கப்பட்ட அவன், கோபத்துடன் வாலியால் துரத்தப்பட்டு, பெருங்காட்டினுள் புகுந்தான். இங்கே கவி ராமனின் செயலின்மைக்கும் காரணம் தருகிறார் — அவனைத் தடுத்தது உருவ ஒற்றுமையே, புறக்கணிப்பு அல்ல; ஆயினும் சுக்ரீவனுக்கு அது தெரியாது, எனவே அவனுடைய மனக்கலக்கம் இயல்பானதே. போர் வர்ணனையில் இரண்டு உவமைகள் கையாளப்படுகின்றன — புதன், செவ்வாய் கிரகங்களின் போர், அசுவினி தேவர்களின் ஒற்றுமை; முதலாவது போரின் கொடுமையையும், இரண்டாவது போராளிகள் இருவரையும் பிரித்தறிய இயலாமையையும் உணர்த்துகின்றன. அசுவினி தேவர்கள் இருவரும் ஒரே உருவம் கொண்டவர்கள் என்று புகழ் பெற்றவர்கள்; எனவே இந்த உவமை ஒற்றுமைக்கே சான்றாகிறது. ‘தலை:’ (உள்ளங்கைகளால்), ‘முஷ்டிபி:’ (முஷ்டிகளால்) என்பவை இரு வானரர்களின் ஆயுதமற்ற போரைக் காட்டுகின்றன. ‘க்ரோதமூர்ச்சிதௌ’ (கோபத்தால் மதிமயங்கியவர்கள்) என்ற சொல்லால் இருவரின் விவேகமும் அழிந்தது சொல்லப்படுகிறது — அதனாலேயே ஒற்றுமை பிரித்தறிய முடியாததாயிற்று, ஏனெனில் கோபத்தில் முகபாவமும் ஒன்றாகவே ஆகிவிடுகிறது.

அவன் காட்டினுள் புகுந்ததைக் கண்ட வாலி, சாபத்துக்கு அஞ்சி, ‘நீ தப்பினாய்’ என்று சொல்லிவிட்டு அங்கிருந்து திரும்பினான். பெருவலிமை கொண்டவனாயினும் முனிவரின் சொல்லால் அவன் எல்லையைக் கடக்க முடியாது என்ற பதினொன்றாம் சர்க்கத்துச் சாபம் இங்கே பலிக்கிறது. ராகவனும் தன் தம்பியோடும் அனுமனோடும், வானரனான சுக்ரீவன் இருந்த அதே காட்டுக்கு வந்தான். லக்ஷ்மணனோடு வந்த ராமனைக் கண்டு, நாணமுற்ற சுக்ரீவன் தரையைப் பார்த்தபடி தீனமாக இவ்வாறு சொன்னான் — ‘அவனைப் போருக்கு அழை என்று என்னிடம் சொல்லி, உன் வீரத்தையும் காட்டி, பிறகு பகைவனால் என்னை அடிபடச் செய்து, இப்போது நீ செய்தது என்ன? ராகவா, அந்த நேரத்திலேயே நீ உண்மையைச் சொல்லியிருக்க வேண்டும் — வாலியைக் கொல்லமாட்டேன் என்று; அப்படியானால் நான் இங்கிருந்து போயிருக்கவே மாட்டேன்.’ ‘தரையைப் பார்த்தபடி’ என்பதால் நாணமும், ‘தீனமாக’ என்பதால் மனக்கலக்கமும் உணர்த்தப்படுகின்றன. அவன் கோபத்தோடு கடிந்துகொள்ளவில்லை, மனவேதனையோடு கேட்கிறான் — இதனால் அவனுடைய நட்பு குறைவின்றியே நிற்கிறது. ‘முக்தோ ஹ்யஸி த்வம்’ (நீ தப்பினாய்) என்ற வாலியின் சொல் இருபொருள் ஒலிக்கிறது — ஒருபுறம் அவன் சுக்ரீவனை உயிரோடு விடுகிறான்; மறுபுறம் தன் இயலாமையையே வெளிப்படுத்துகிறான்; சாபத்துக்கு அஞ்சி அவனால் எல்லையைக் கடக்க முடியாது. ‘அந்த நேரத்திலேயே’ என்ற சொல்லால் சுக்ரீவன் காலத்தின் முக்கியத்துவத்தைக் காட்டுகிறான் — பின்னால் சொல்லப்படும் சொல் பயன்படாது என்று.

இவ்வாறு தீனமான குரலில் இரக்கம் ததும்பப் பேசிய மகாத்மாவான சுக்ரீவனிடம் ராகவன் மீண்டும் சொன்னான் — ‘அப்பா சுக்ரீவா, கேள், கோபத்தை விட்டுவிடு; நான் இந்த அம்பை ஏன் எய்யவில்லை என்ற காரணத்தைக் கேள். அணிகலன், உடை, உயரம், நடை ஆகியவற்றில் நீயும் வாலியும் ஒருவருக்கொருவர் ஒத்திருக்கிறீர்கள். குரல், ஒளி, பார்வை, வீரம், பேச்சு ஆகியவற்றிலும் உங்கள் இருவரின் வேறுபாட்டை என்னால் கண்டறிய முடியவில்லை. ஆகவே, வானரர்களில் சிறந்தவனே, உருவ ஒற்றுமையால் மயங்கிய நான், பகைவரை அழிப்பதும், பெருவேகம் கொண்டதும், உயிரை முடிப்பதுமான பயங்கர அம்பை எய்யவில்லை; ஒற்றுமையால் ஐயம் கொண்டு, நம் இருவரின் வேரையும் அழிக்கும் கேடு நேர்ந்துவிடக் கூடாது என்பதற்காகவே அப்படிச் செய்தேன். வீரனே, அறியாமையாலும் அவசரத்தாலும் நான் உன்னைக் கொன்றிருந்தால், கபீச்வரா, என் மடமையும் சிறுபிள்ளைத்தனமும் வெளிப்பட்டிருக்கும். அடைக்கலம் அளித்தவனைக் கொல்வது பெரும் கொடிய பாவம். நானும் லக்ஷ்மணனும் அழகிய சீதையும் — நாங்கள் அனைவரும் உன்னைச் சார்ந்தவர்கள்; இந்தக் காட்டில் நீயே எங்கள் புகலிடம். ஆகவே நீ மீண்டும் போரிடு; என்னைச் சந்தேகிக்காதே, வானரனே.’ இங்கே ராமன் காரணத்தை மட்டும் சொல்லவில்லை; தன்மீது ஒரு குற்றத்தைக் கற்பித்துக்கொண்டு மன்னிப்பு வேண்டுவது போலவும் பேசுகிறான் — இதுவே பெரியோரின் நெறி. ராமனின் மறுமொழியில் ஒற்றுமையின் ஒன்பது கூறுகள் எண்ணப்படுகின்றன — அணிகலன், உடை, உயரம், நடை, குரல், ஒளி, பார்வை, வீரம், பேச்சு; இவ்வளவு விரிவாக வேறு எந்தக் கவியும் ஒற்றுமையை வர்ணிப்பதில்லை. இதனால் ராமன் தயங்கியது தளர்ச்சியால் அல்ல, நுணுக்கமான ஆய்வின் விளைவு என்பது நிறுவப்படுகிறது. ‘மூலகாத:’ (வேரை அழித்தல்) என்ற சொல்லால் அவன் ஒரு பெரும் அச்சத்தைக் குறிப்பிடுகிறான் — ஓர் அம்பு தவறினால் சகோதரர் இருவருமே அழிந்துவிடக்கூடும் என்று. ‘அடைக்கலம் அளித்தவனைக் கொல்வது பாவம்’ என்ற தர்மவாக்கியமோ ராமனின் இயல்பின் வேர்; இந்த நான்கு சுலோகங்களும் திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை; வல்கேட் பாடத்திலோ அவை ராமனின் தர்மநிஷ்டையை உறுதிப்படுத்துகின்றன.

‘இதோ இந்த முகூர்த்தத்திலேயே, என் ஒரே அம்பால் வீழ்த்தப்பட்டுப் போர்க்களத்தில் தரையில் துடிக்கும் வாலியைப் பார். வானரேச்வரா, உனக்கென ஓர் அடையாளத்தை ஏற்படுத்திக்கொள்; இருவர் போரில் இறங்கும் உன்னை அதனால் நான் அடையாளம் காண்பேன்’ என்று ராமன் சொன்னான். பிறகு அவன் லக்ஷ்மணனுக்குக் கட்டளையிட்டான் — ‘லக்ஷ்மணா, நன்கு மலர்ந்த, நல்ல இலக்கணங்கள் கொண்ட இந்தக் கஜபுஷ்பிக் கொடியைப் பிடுங்கி, மகாத்மாவான இந்தச் சுக்ரீவனின் கழுத்தில் அணிவி.’ உடனே லக்ஷ்மணன் மலைச்சரிவில் முளைத்திருந்த, மலர்கள் நிறைந்த அந்தக் கஜபுஷ்பியைப் பிடுங்கி அவன் கழுத்தில் அணிவித்தான். கழுத்தில் சுற்றிய அந்தக் கொடியோடு அழகு மிக்க அவன், கொக்குகளின் வரிசையை மாலையாகக் கொண்ட அந்திநேர மேகம் போல ஒளிர்ந்தான். இந்த உவமை மிக அழகானது — கரிய மேகம், வெண்மையான கொக்கு வரிசை, அந்தியின் செம்மை — இம்மூன்றும் ஒன்றுசேர்ந்தது போல வானரனின் கழுத்தில் பூத்த கொடி. இறுதியில், உடலால் ஒளிர்ந்தவனும், ராமனின் சொல்லால் மனம் திடப்பட்டவனுமான அவன், ராமனோடு சென்று மீண்டும் கிஷ்கிந்தையை அடைந்தான். ‘ராமவாக்யஸமாஹித:’ (ராமனின் சொல்லால் மனம் திடப்பட்டவன்) என்ற சொல்லால், புற அடையாளம் அல்ல, ராமனின் வாக்கே அவனுடைய வலிமை என்று உணர்த்தப்படுகிறது. அடையாளம் பற்றிய இந்த ஏற்பாடு மிகவும் நடைமுறைக்கு உகந்தது — தயக்கத்துக்குக் காரணமாக இருந்த உருவ ஒற்றுமையை நீக்க ஒரு புற அடையாளமே போதுமானது. லக்ஷ்மணன் அச்செயலைச் செய்கிறான்; இதனால் அவனுடைய மௌனமும் கடமை உணர்வும் மீண்டும் காட்டப்படுகின்றன. கொடியின் வர்ணனையும் வெறும் அணி அல்ல — கஜபுஷ்பி வெண்ணிற மலர்களைக் கொண்டது, வானரனோ கரியவன்; எனவே தொலைவிலிருந்தும் அது தெரியும்; இவ்வாறு காவிய அழகும் பயனும் ஒன்றாக இணைகின்றன. சர்க்கத்தின் இறுதியில் ‘புனராப’ (மீண்டும் அடைந்தான்) என்ற சொல்லால் முதல் முயற்சியின் தோல்வியும் இரண்டாவதன் தொடக்கமும் உணர்த்தப்படுகின்றன. இவ்வாறு சர்க்கம் தோல்வியோடு அல்ல, மீண்டும் புறப்படுவதோடே நிறைவடைகிறது; இந்தச் சர்க்கம் நீண்ட விருத்தத்தால் அல்லாமல் அனுஷ்டுப் யாப்பிலேயே முடிகிறது — இப்பகுதியில் இது அரிது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये किष्किन्धाकाण्डे द्वादशः सर्गः॥ १२॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க