॥वाल्मीकिरामायणम् கிஷ்கிந்தா காண்டம் · சர்க்கம் 11

கிஷ்கிந்தா காண்டம்

சர்க்கம்

துந்துபி வதமும் மதங்கரின் சாபமும்

வாலியின் வீர வர்ணனை, கடலும் இமயமும் துந்துபியை மறுத்தல், கிஷ்கிந்தை வாயிலில் நேருக்குநேர் போர், மதங்கரின் சாபம், எலும்புக்குவியலையும் சால மரங்களையும் காட்டுதல், ராமன் உடலை வீசுதல்

மகிழ்ச்சியையும் ஆண்மையையும் பெருக்கும் ராமனின் சொல்லைக் கேட்டு, சுக்ரீவன் ராகவனைப் போற்றிப் புகழ்கிறான் — ‘நீ சினங்கொண்டால், யுகமுடிவின் சூரியனைப்போல, பற்றியெரியும், உயிர்நிலைகளை ஊடுருவும் கூரிய அம்புகளால் உலகங்களையே எரித்துவிடுவாய்; இதில் ஐயமில்லை.’ இருந்தும் அவன் ராமனை எச்சரிக்கையாக இருக்கச் செய்கிறான் — ‘வாலியின் ஆண்மை எத்தகையது, வீரம் எத்தகையது, மனஉறுதி எத்தகையது என்பதை ஒருமுகப்பட்ட மனத்தோடு கேட்டு, பிறகு செய்ய வேண்டியதைச் செய்.’ பிறகு மூன்று சுலோகங்களால் வாலியின் மனிதருக்கு அப்பாற்பட்ட வலிமையை வர்ணிக்கிறான். சூரியன் உதிப்பதற்கு முன்பே அவன் மேற்குக் கடலிலிருந்து கிழக்குக் கடலுக்கும், தெற்குக் கடலிலிருந்து வடக்குக் கடலுக்கும் கடந்து செல்கிறான்; அவனுக்குக் களைப்பும் உண்டாவதில்லை. மலைகளின் உச்சிகளில் ஏறி, பெரிய சிகரங்களை வேகமாக மேலே தூக்கி எறிந்து மீண்டும் பிடித்துக்கொள்கிறான். காடுகளில் வயிரம் பாய்ந்த பலவகை மரங்கள் பல, தன் வலிமையைப் பறைசாற்றும் அவனால் வேகமாக முறிக்கப்பட்டன. இந்த மூன்று எடுத்துக்காட்டுகளால் — நடை, தூக்கி எறிதல், முறித்தல் — வாலியின் மூவகை ஆற்றல் காட்டப்படுகிறது. இங்கே கவனிக்க வேண்டும் — சுக்ரீவன் ராமனை ஐயத்தால் அல்ல, உண்மையை எடுத்துரைப்பதாலேயே சோதிக்கிறான்; நண்பனிடம் உண்மையை விரும்புபவன் அவன் முன்னே பகைவனின் வலிமையையும் மறைப்பதில்லை. ‘யுகமுடிவின் சூரியன்’ என்ற உவமையால் ராமனின் ஒளி பிரளயகாலத்தது போலச் சொல்லப்படுகிறது; இருந்தும் உடனே வாலியின் வலிமை வர்ணிக்கப்படுகிறது — இதனால் இருவரின் ஒப்பீடும் கேட்போனின் மனத்தில் தானாகவே எழுகிறது. ‘சூரியன் உதிப்பதற்கு முன்பே’ என்ற சொல்லால் காலத்தின் குறுக்கமும், ‘நான்கு கடல்கள்’ என்பதால் இடத்தின் பரப்பும் சுட்டப்படுகின்றன; ஒரே காலைப்பொழுதில் அவன் நான்கு திசைகளிலும் சுற்றுகிறான் என்பது பொருள். சிகரங்களைத் தூக்கி எறிவதில் எறிதல் மட்டுமல்ல, மீண்டும் பிடித்துக்கொள்வதும் சொல்லப்படுகிறது — அதுவோ இன்னும் கடினமானது; ஏனெனில் விழும் பெரும் மலைச்சிகரத்தைத் தாங்கப் பெரும் நிலைத்தன்மை தேவை.

பிறகு சுக்ரீவன் துந்துபியின் கதையைத் தொடங்குகிறான். துந்துபி என்பவன் கைலாசச் சிகரம்போல் ஒளிரும் ஓர் எருமை; வீரமுடைய அவன் ஆயிரம் யானைகளின் வலிமையைக் கொண்டிருந்தான். வீரச்செருக்காலும், பெற்ற வரத்தாலும் மயங்கிய அந்தத் தீயமனத்தவனான பேருருவன், நதிகளின் தலைவனான கடலிடம் சென்றான். அலைகள் நிறைந்த, ரத்தினக் குவியலான கடலைக் கடந்து, ‘எனக்குப் போர் கொடு’ என்று அந்தப் பெருங்கடலிடம் சொன்னான். அப்போது தர்மாத்மாவும் பெருவலிமையுடையவனுமான கடலரசன் எழுந்து, காலனால் தூண்டப்பட்ட அந்த அசுரனிடம் சொன்னான் — ‘போர்க்கலையில் வல்லவனே, உனக்குப் போர் கொடுக்க நான் ஆற்றலுடையவன் அல்லன்; உனக்குப் போர் கொடுப்பவனைச் சொல்கிறேன், கேள். பெருங்காட்டில் தவசிகளுக்கு மேலான புகலிடமாக ஒரு மலையரசன் இருக்கிறான்; சங்கரனின் மாமனாரான அவன் இமவான் என்ற பெயரால் புகழ்பெற்றவன். பெரிய அருவிகளும் பல குகைகளும் சுனைகளும் உடைய அவன், போரில் உனக்கு ஒப்பற்ற மகிழ்ச்சியைத் தர வல்லவன்.’ இங்கே கடல் அச்சத்தால் அல்ல, தர்மபுத்தியாலேயே போரைத் தவிர்க்கிறது; இருந்தும் துந்துபி அதை அச்சமென்றே எண்ணுகிறான். ‘வரத்தால் மயங்கியவன்’ என்ற சொல்லால் கவி சுட்டுகிறார் — வரமே இவனுடைய அழிவின் வேர்; ஏனெனில் வரத்தால் கிடைத்த வலிமைச்செருக்கு விவேகத்தை அழிக்கிறது. கடலின் பதிலும் நீதிசாஸ்திரத்துக்கு எடுத்துக்காட்டு — அது தன் பலவீனத்தைச் சொல்வதில்லை; ‘போர் கொடுக்க நான் ஆற்றலுடையவன் அல்லன்’ என்ற மென்சொல்லால் தகராறைத் தவிர்த்து, வேறொரு ஆற்றலுடையவனைக் காட்டுகிறது; இதனால் போரை விரும்பாத மனஉறுதியாளனின் வழி காட்டப்படுகிறது. இமயத்தின் வர்ணனையில் ‘தவசிகளின் புகலிடம்’ என்ற சொல் முக்கியமானது — தவசிகளின் புகலிடம் போருக்கான இடம் அல்ல என்பது குறிப்பால் உணர்த்தப்படுகிறது; இருந்தும் துந்துபி அதைப் புரிந்துகொள்வதில்லை. ‘நதிகளின் தலைவன்’ என்ற அடைமொழியால் கடலின் ஆழமும், ‘ரத்தினக் குவியல்’ என்பதால் அதன் செல்வமும் சுட்டப்படுகின்றன; இத்தகைய பெரியவனையும் அறைகூவும் அசுரன் தன் வெறியையே வெளிப்படுத்துகிறான். ‘எருமை’ என்ற உருவக் குறிப்பால் அவனுடைய விலங்குத்தன்மையும் அறிவின் மழுக்கமும் சுட்டப்படுகின்றன; ‘கைலாசச் சிகரம்போல் ஒளிர்பவன்’ என்பதால் அவனுடைய வெண்மையான பேருடல்.

‘இவன் அஞ்சிவிட்டான்’ என்று கடலைப் பற்றி எண்ணி, அசுரருள் சிறந்தவன் வில்லிலிருந்து விடுபட்ட அம்புபோல இமயத்தின் காட்டுக்கு வந்தான். அங்கே அந்த மலையின் யானையரசன் போன்ற வெண்பாறைகளைப் பலவாறு தரையில் எறிந்து கர்ஜித்தான். அப்போது வெண்மேகம் போன்ற வடிவுடைய, சாந்தமான, இனிய தோற்றமுடைய இமவான் தன் சிகரத்திலேயே நின்றுகொண்டு சொன்னான் — ‘தர்மத்தை நேசிக்கும் துந்துபியே, என்னை வருத்துவது உனக்குத் தகாது; போர்ச்செயல்களில் நான் திறமையற்றவன்; தவசிகளின் புகலிடம் நான்.’ அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, சினத்தால் சிவந்த கண்களுடன் துந்துபி சொன்னான் — ‘நீ போரில் ஆற்றலற்றவனாக இருந்தாலோ, எனக்கு அஞ்சி முயற்சியற்றவனாக இருந்தாலோ, போரிட விரும்பும் எனக்குப் போர் கொடுப்பவனைச் சொல்.’ பிறகு சொல்வல்லவனும் தர்மாத்மாவுமான இமவான் சினத்தால், முன்பு ஒருபோதும் சொல்லாத சொல்லைச் சொன்னான் — ‘வாலி என்ற பேரறிவுடைய, இந்திரனின் மைந்தனான, வீரமிக்க வானரன் ஒப்பற்ற ஒளியுடைய கிஷ்கிந்தையில் வாழ்கிறான். போர்க்கலையில் வல்லவனான அவன், நமுசிக்கு இந்திரன்போல, உனக்குப் பெரும் நேருக்குநேர் போரைக் கொடுக்க வல்லவன். இங்கே போரை விரும்பினால் விரைவாக அவனிடம் செல்; போர்ச்செயலில் அவன் எப்போதும் பொறுக்காத வீரன்.’ இவ்வாறு இரு பெரியவர்களும் போரைத் தவிர்க்கிறார்கள்; இறுதியில் துந்துபி தானே மரணத்தின் வாயை நோக்கி இட்டுச்செல்லப்படுகிறான். இப்பகுதியில் மூன்று குரல்கள் கேட்கின்றன — அசுரனின் செருக்கு, இமவானின் அமைதி, இறுதியில் அவனுடைய சினம். இமவான் முதலில் மென்சொல்லாலேயே மறுக்கிறான்; ‘தர்மத்தை நேசிப்பவனே’ என்ற விளியால் அவன் அசுரனையும் தர்மத்தில் நிலைநிறுத்த விரும்புகிறான்; இது பண்பாளனின் இலக்கணம். ஆனால் ‘முன்பு ஒருபோதும் சொல்லாத’ என்ற சொல்லால் கவி தெளிவாக்குகிறார் — இமவான் ஒருபோதும் சொல்லாததை இன்று சினத்தால் சொல்கிறான்; அதாவது வாலியிடம் அனுப்பியதும் அவனுடைய சினத்தின் பலனே. இங்கே துந்துபியின் மரண வழி இரு பெரியவர்களால் காட்டப்படுகிறது — கடலால் இமயத்துக்கு, இமயத்தால் வாலிக்கு — இதனால் முன்பு சொன்ன ‘காலனால் தூண்டப்பட்டவன்’ என்ற சொல் பொருள் பெறுகிறது. ‘நமுசிக்கு இந்திரன்போல’ என்ற உவமையால் வாலி இந்திரனின் மைந்தன் என்பது நினைவூட்டப்படுகிறது; அசுரனின் தோல்வி உறுதி என்பதும் சுட்டப்படுகிறது, ஏனெனில் நமுசி இந்திரனால் கொல்லப்பட்டவனே. ‘போர்ச்செயலில் பொறுக்காதவன்’ என்ற அடைமொழியால் வாலியின் பொறுமையின்மை — முந்தைய சர்க்கத்திலும் காணப்பட்டது — மீண்டும் நினைவூட்டப்படுகிறது. இவ்வாறு ஒரே குணத்தைப் பல இடங்களில் காட்டிக் கவி பாத்திரத்தின் இயல்பை உறுதிப்படுத்துகிறார். ‘வில்லிலிருந்து விடுபட்ட அம்புபோல’ என்ற உவமையால் அசுரனின் வேகம் சுட்டப்படுகிறது; பாறைகளை எறிந்தது அவனுடைய செருக்கின் முதல் செயல். இமவான் ‘தன் சிகரத்திலேயே நின்றுகொண்டு’ என்ற சொல்லால், அவன் தன் இடத்திலிருந்து அசையவில்லை என்ற மனஉறுதி காட்டப்படுகிறது.

இமவானின் சொல்லைக் கேட்டுச் சினத்தில் ஆழ்ந்த துந்துபி அப்போது வாலியின் நகரான கிஷ்கிந்தைக்குச் சென்றான். எருமை உருவைத் தாங்கி, கூரிய கொம்புகளுடன் அச்சமூட்டுபவனாக, மழைக்காலத்தில் வானில் நீர் நிறைந்த பெருமேகம்போல அவன் இருந்தான். பிறகு பெருவலிமையுடைய துந்துபி கிஷ்கிந்தையின் வாயிலுக்கு வந்து, நிலத்தை நடுங்கச் செய்தபடி ஒரு பெரும் முரசுபோல (துந்துபிபோல) முழங்கினான் — அவனுடைய முழக்கம் அவன் பெயரின் பொருளுக்கு ஏற்றதே. அருகிலிருந்த மரங்களை முறித்து, குளம்புகளால் நிலத்தைப் பிளந்து, செருக்கால் கொம்பால் அந்த வாயிலைக் கீறி, அவன் ஒரு யானைபோல இருந்தான். அந்தப்புரத்தில் இருந்த வாலி அந்த ஒலியைக் கேட்டுப் பொறுக்காமல், நட்சத்திரங்களோடு சந்திரன்போலப் பெண்களோடு வெளியே வந்தான். காட்டில் திரியும் எல்லா வானரர்களுக்கும் தலைவனான அவன் அளவான, தெளிவான எழுத்துகளும் சொற்களும் கொண்ட சொல்லால் துந்துபியிடம் சொன்னான் — ‘எதற்காக இந்த நகர வாயிலை அடைத்துக்கொண்டு முழங்குகிறாய்? பெருவலிமையுடைய துந்துபியே, உன்னை நான் அறிவேன்; உயிரைக் காத்துக்கொள்.’ அறிவுடைய வானர அரசனின் அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, சினத்தால் சிவந்த கண்களுடன் துந்துபி பதில் சொன்னான். இங்கே ‘அளவான, தெளிவான எழுத்துகளும் சொற்களும்’ என்ற சொல்லால் வாலியின் தன்னடக்கமும், ‘சிவந்த கண்களுடன்’ என்பதால் அசுரனின் அடக்கமின்மையும் சுட்டப்படுகின்றன. துந்துபியின் வர்ணனையில் நான்கு வினைச்சொற்கள் கையாளப்பட்டிருக்கின்றன — முழங்கினான், முறித்து, பிளந்து, கீறி — இவற்றால் அவனுடைய ஆணவம் முழுமையாகக் காட்டப்படுகிறது. ‘துந்துபி துந்துபிபோல’ என்ற மடக்கணி இங்கே அழகானது — பெயராலும் அவன் ஒரு வாத்திய வகை (முரசு), முழக்கத்தாலும் அப்படியே. ‘யானைபோல’ என்ற உவமையால் கொம்பால் வாயிலைக் கீறும் யானையின் செருக்கு நினைவூட்டப்படுகிறது. வாலி வெளியே வந்ததும் ‘நட்சத்திரங்களோடு சந்திரன்போல’ என்ற மென்மையான உவமையால் வர்ணிக்கப்படுகிறது — அந்தப்புரத்திலிருந்து பெண்களோடு வெளியே வரும் அவன் போருக்கு முனைந்தவனாக அல்ல, நிதானமானவனாகவே தோன்றுகிறான்; இதனால் அவனுடைய தன்னம்பிக்கை சுட்டப்படுகிறது. அவனுடைய சொல்லும் ‘அளவானது’ — குறைந்த எழுத்துகள்; ‘தெளிவான எழுத்துகளும் சொற்களும்’ — தெளிவானது; சினத்திலும் தன்னடக்கம் என்பது அரச குணம். ‘உயிரைக் காத்துக்கொள்’ என்பது கருணையோடு கூடிய தடையே, அறைகூவல் அல்ல. இதனால் வாலி முதலில் தர்மத்தின் பக்கமே நின்றான் என்று அறியப்படுகிறது.

‘வீரனே, பெண்களின் முன்னிலையில் நீ பேசத் தகாது; இன்று எனக்குப் போர் கொடு; அப்போது உன் வலிமையை அறிவேன்’ என்று அசுரன் சொன்னான். ‘அல்லது இன்று இந்த இரவு முழுவதும் என் சினத்தை அடக்கிவைப்பேன்; காம இன்பங்களில் விருப்பம்போல் உன் மகிழ்ச்சியை அனுபவித்துக்கொள். கொடைகள் வழங்கப்படட்டும்; வானரர்கள் தழுவப்படட்டும்; எல்லா வானரர்களுக்கும் தலைவனே, நண்பர்களைத் திருப்திப்படுத்து. கிஷ்கிந்தையை நன்றாகப் பார்த்துக்கொள்; நகரில் உனக்கு நிகரான ஒருவனை நியமி; பெண்களோடு விளையாடு — நான் உன் செருக்கை அடக்குபவன். மதுவால் மயங்கியவனையோ, கவனமற்றவனையோ, தோற்றவனையோ, ஆயுதமற்றவனையோ, மெலிந்தவனையோ, உன்னைப்போல் மதத்தால் மயங்கியவனையோ எவன் கொல்கிறானோ, அவன் உலகில் கருக்கொலை செய்தவனாகிறான்.’ இந்தச் சொல்லால் அசுரன் தன் பெருந்தன்மையைக் காட்டுவதுபோல நடிக்கிறான்; உண்மையிலோ வாலியை மதுமயக்கமுடையவன் என்று இழிவுபடுத்துகிறான். அப்போது வாலி தாரை முதலான பெண்கள் அனைவரையும் அனுப்பிவிட்டு, சினத்திலும் மெல்லச் சிரித்து, அந்த அசுரர் தலைவனிடம் சொன்னான் — ‘போரில் நீ அஞ்சாதவனானால், இவன் மதுமயக்கமுடையவன் என்று எண்ணாதே; இந்தப் போரில் இந்த மயக்கம் வீரனின் பானமே என்று கொள்.’ மயக்கத்தை வீரபானமாக மாற்றியது இங்கே அழகிய பதில். அசுரனின் சொல்லில் இரு பகுதிகள் — முதலில் போருக்கான வேண்டுகோள், பிறகு கேலி பொதிந்த அனுமதி. ‘இரவு முழுவதும் சினத்தை அடக்கிவைப்பேன்’ என்று சொல்லும்போது அவன் பெருந்தன்மையின் தோற்றத்தை உண்டாக்குகிறான்; உண்மையிலோ ‘இது உன் கடைசி இரவு’ என்று சுட்டுகிறான்; ‘கிஷ்கிந்தையை நன்றாகப் பார்த்துக்கொள்’ என்ற சொல்லால் மரணமே குறிப்பால் உணர்த்தப்படுகிறது. ‘கருக்கொலை செய்தவன்’ என்ற சொல்லாட்சியோ தர்மசாஸ்திரத்தைச் சார்ந்தது — மதுமயக்கமுடையவனையோ கவனமற்றவனையோ கொல்வது மாபாதகம் என்ற ஸ்மிருதி வாக்கைப் பின்பற்றி அவன் தன்னைத் தர்மநிஷ்டனாகக் காட்டிக்கொள்கிறான். வாலியின் பதிலோ ஒரே சொல்லால் அவனை நிராகரிக்கிறது — ‘இந்த மயக்கம் போரில் வீரபானம்’ என்று. மதுபானம் குற்றம்; வீரபானமோ வீரத்தைப் பெருக்குவது; இவ்வாறு குற்றத்தையே குணமாக மாற்றி அவன் அசுரனின் குற்றச்சாட்டைப் பயனற்றதாக்குகிறான். பெண்களை அனுப்பிவிட்டதும் அவன் போருக்குத் தயாரானதைச் சுட்டுகிறது.

அவனிடம் இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு, சினங்கொண்ட வாலி தந்தையான மகேந்திரன் தந்த பொன்மாலையை மேலே தூக்கி அணிந்து போருக்கு நின்றான். மலைபோன்ற அந்தத் துந்துபியை இரு கொம்புகளிலும் பற்றி, வானரருள் யானைபோன்றவன் கர்ஜித்தபடி சுழற்றி, வலிமையால் அடித்து வீழ்த்தி, பெருமுழக்கம் செய்தான்; வீழ்த்தப்படும் அவனுடைய காதுகளிலிருந்து இரத்தம் வழிந்தது. ஒருவரையொருவர் வெல்ல விரும்பிய அவ்விருவருக்கும் — துந்துபிக்கும் வாலிக்கும் — சினவேகத்தால் கொடிய போர் மூண்டது. இந்திரனுக்கு நிகரான வீரமுடைய வாலி முஷ்டிகளாலும் முழங்கால்களாலும் கால்களாலும் பாறைகளாலும் மரங்களாலும் போரிட்டான். அங்கே ஒருவரையொருவர் தாக்கிக்கொண்ட வானரனுக்கும் அசுரனுக்குமிடையே அசுரன் போரில் குன்றினான்; இந்திரனின் மைந்தனோ வளர்ந்தான். பிறகு அந்தத் துந்துபியைத் தூக்கி அவன் தரையில் அடித்தான்; உயிர்பறிக்கும் அந்தப் போரில் நசுக்கப்பட்ட துந்துபியின் உடல்துளைகளிலிருந்து நிறைய இரத்தம் பெருகியது; நீண்ட கைகளுடைய அவன் தரையில் மரணம் அடைந்தான். உயிரற்ற, உணர்வற்ற அவனை இரு கைகளாலும் எடைபார்த்துத் தூக்கி, வேகமுடைய வாலி ஒரே வீச்சில் ஒரு யோஜனை தூரம் எறிந்தான். இவ்வாறு துந்துபியின் செருக்கு முடிந்தது; ஆனால் அதே எறிதலே வாலியின் சாபத்துக்குக் காரணமாகும். போர் வர்ணனையில் கவி படிப்படியாக வேகத்தைப் பெருக்குகிறார். முதலில் மாலையைத் தூக்குதல் — தந்தை மகேந்திரன் தந்த பொன்மாலை; அதன் குறிப்பால் வாலியின் தெய்வப் பிறப்பு மீண்டும் நினைவூட்டப்படுகிறது. பிறகு கொம்புகளைப் பற்றுதல், சுழற்றுதல், தரையில் அடித்தல், கர்ஜனை, காதுகளிலிருந்து இரத்தப்பெருக்கு — இந்த ஐந்து படிகளால் முதல் தாக்குதல் வர்ணிக்கப்படுகிறது. பிறகு ‘ஒருவரையொருவர் வெல்ல விரும்பிய’ என்ற சொல்லால் இருவரின் முனைப்பும் சுட்டப்படுகிறது; போர் ஒருதலைப்பட்சமானதல்ல. முஷ்டிகள், முழங்கால்கள், கால்கள், பாறைகள், மரங்கள் என்ற ஐந்துவகைக் கருவிகள் எண்ணப்படுகின்றன — நகமும் பல்லுமே ஆயுதமான வானரர்களின் இயல்பான போர்வடிவம் இது. ‘அசுரன் குன்றினான், இந்திரனின் மைந்தன் வளர்ந்தான்’ என்று ஒரே அரைச்சுலோகத்தில் இருவரின் எதிரெதிர்ப் போக்கு காட்டப்படுகிறது — இது வால்மீகிக்குப் பிடித்த நடை. இறுதியில் ‘பஞ்சத்வம் ஆகத:’ (ஐம்பூதங்களோடு கலந்தான்) என்ற மென்மையான சொல்லால் மரணம் சொல்லப்படுகிறது. ‘உயிரற்ற, உணர்வற்ற’ என்ற இரு அடைமொழிகளால் மரணத்தின் உறுதி மீண்டும் வலியுறுத்தப்படுகிறது; ‘இரு கைகளாலும் எடைபார்த்து’ என்பதால் எறிவதற்கு முன் எடைபார்த்தது சொல்லப்படுகிறது; இது பின்னால் ராமன் கால் கட்டைவிரலால் எடைபார்த்ததோடு முரண்படுகிறது. ஒரு யோஜனை தூரம் எறிந்தது வெறும் வலிமைக் காட்சி அல்ல; கதையின் அடுத்த சாபத்துக்கான காரணமும் கூட — ஒரே செயலால் வெற்றியும் தோல்வியும் உண்டாயின என்பதே இந்தக் காவியத்தின் நுட்பமான திருப்பம்.

வேகமாக எறியப்பட்ட அவனுடைய வாயிலிருந்து இரத்தத் துளிகள் காற்றால் தூக்கிச் செல்லப்பட்டு மதங்கரின் ஆசிரமத்தின்மேல் விழுந்தன. அங்கே விழுந்த இரத்தத் துளிகளைக் கண்டு முனிவர் சினங்கொண்டு எண்ணினார் — ‘யாரால் நான் திடீரென்று இரத்தத்தால் தீண்டப்பட்டேன்? தீயமனமும் தீயஅறிவும் உடைய, பண்படாத மனத்தவனான இந்த அறிவிலி யார்?’ இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு, முனிவருள் சிறந்த அவர் வெளியே வந்து, மலைபோன்ற உருவமுடைய ஒரு எருமை உயிரற்றுத் தரையில் விழுந்து கிடப்பதைக் கண்டார். தவத்தின் ஆற்றலால் ‘இது ஒரு வானரனால் செய்யப்பட்டது’ என்று அறிந்து, எறிந்த வானரன்மேல் பெரும் சாபத்தை விடுத்தார் — ‘இரத்தப்பெருக்குகளால் நான் வாழும் காட்டைக் களங்கப்படுத்தியவன் இங்கே நுழையக்கூடாது; நுழைந்தால் அவனுக்கு மரணம் நேரும். எறிந்ததன் மூலம் இவன் இந்த மரங்களையும் முறித்துவிட்டான். அந்தத் தீயஅறிவுடையவன் என் ஆசிரமத்தைச் சுற்றி முழு யோஜனை தூரத்துக்குள் வந்தால், அவன் இல்லாமல் போவான் என்பது தெளிவு. என் காட்டைப் புகலாகக் கொண்டிருக்கும் அவனுடைய அமைச்சர்களும் இங்கே வாழக்கூடாது; இதைக் கேட்டு அவர்கள் விருப்பம்போல் போகட்டும். அவர்களும் இங்கே தங்கினால் அவர்களையும் நிச்சயம் சபிப்பேன். மகனைப்போல நான் காத்துவரும் இந்த என் காட்டில் அவர்கள் இலைகளையும் முளைகளையும் அழிக்கவும், கனிகளையும் கிழங்குகளையும் இல்லாமல் செய்யவும் முனைகிறார்கள். இன்றைய நாளே எல்லை; நாளை எந்த வானரனை நான் காண்பேனோ, அவன் பல்லாயிரம் ஆண்டுகள் மலையாகிவிடுவான்.’ சாபத்தின் விரிவு இந்தச் சர்க்கத்தில் மிக அதிகம்; ஏனெனில் அதுவே அடுத்த கதையின் அடிப்படை — ரிஷ்யமூகம் சுக்ரீவனுக்குப் புகலிடமாகிறது. முனிவரின் சினம் திடீரென்று எழுந்ததல்ல; அவர் முதலில் சிந்திக்கிறார், பிறகு வெளியே வந்து பார்க்கிறார், பிறகு தவத்தால் காரணத்தை அறிகிறார், பிறகே சபிக்கிறார் — இது நியாயமான வரிசை. ‘அக்ருதாத்மா’ (பண்படாத மனத்தவன்) என்ற சொல்லால் பண்படாத மனமும், ‘பாலிஶ:’ (அறிவிலி) என்பதால் விவேகமின்மையும் சுட்டப்படுகின்றன. சாபத்தின் பரப்பும் விசித்திரமானது — வாலி மட்டுமல்ல, அவனுடைய அமைச்சர்களும் தடுக்கப்படுகிறார்கள்; ஆனால் அவர்களுக்கு வெளியேறும் வாய்ப்பு தரப்படுகிறது; வாலிக்கோ இல்லை. ‘மகனைப்போல நான் காத்துவரும்’ என்ற சொல்லால் முனிவரின் காட்டுப் பற்று வெளிப்படுகிறது — தவசிகளுக்குக் காடு மகனைப் போன்றதே. சாபச்சொல்லில் ‘அவன் இல்லாமல் போவான் என்பது தெளிவு’ என்ற உறுதிப்பொருள் சொல்லும், ‘நிச்சயம் சபிப்பேன்’ என்ற இரண்டாம் உறுதியும் உள்ளன; இரண்டாலும் முனிவரின் சொல் வீண்போகாதது என்று சுட்டப்படுகிறது. ‘இலைகளையும் முளைகளையும் அழிக்க, கனிகளையும் கிழங்குகளையும் இல்லாமல் செய்ய’ என்பதால் வானரர்களின் இயல்பான குறையையும் அவர் நினைவுகூர்கிறார். ‘மர்யாதா’ (எல்லை) என்ற சொல்லால் காலவரம்பு குறிக்கப்படுகிறது; அதனால் சாபம் திடீரென்று அல்ல, அவகாசம் தந்த பின்னரே செயல்படுகிறது. இறுதியில் ‘மலையாகிவிடுவான்’ என்ற கல்லுருவப் பேறு சாபத்தின் உச்ச எல்லை. இவ்வாறு ஒரே காடு ஒருவனுக்குக் காப்பாகவும் இன்னொருவனுக்குத் தடையாகவும் ஆகிறது — இதனால் கவி தர்மத்தின் நுட்பமான போக்கைக் காட்டுகிறார். இவை அனைத்தும் திறனாய்வுப் பதிப்பில் சுருக்கமாகவே உள்ளன; வல்கேட்டிலோ விரிவாகப் படிக்கப்படுகின்றன. ‘காற்றால் தூக்கிச் செல்லப்பட்டு’ என்ற சொல்லால் துளிகள் ஒரு யோஜனை தூரம் சென்றது சாத்தியமாக்கப்படுகிறது — காற்றால் கொண்டுசெல்லப்பட்டு அவை ஆசிரமத்தை அடைந்தன; நேரடியாக எறியப்படவில்லை; இதனால் வாலியின் குற்றம் விருப்பமின்றிச் செய்யப்பட்டது என்பதும் குறிப்பால் உணர்த்தப்படுகிறது; இருந்தும் சாபம் தடுக்கப்படவில்லை.

பிறகு முனிவர் சொன்ன சொல்லைக் கேட்டு அந்த வானரர்கள் அந்தக் காட்டிலிருந்து வெளியேறினர்; அவர்களைக் கண்டு வாலி சொன்னான் — ‘மதங்கவனத்தில் வாழ்பவர்களே, நீங்கள் அனைவரும் ஏன் என்னருகே வந்திருக்கிறீர்கள்? காட்டில் வாழ்பவர்களுக்கு நலம்தானா?’ பிறகு அந்த வானரர்கள் அனைவரும் பொன்மாலை அணிந்த வாலியிடம் காரணம் முழுவதையும் சாபத்தையும் சொன்னார்கள். வானரர்கள் சொன்ன அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு வாலி மகரிஷியை அணுகிக் கைகூப்பி வேண்டினான்; ஆனால் மகரிஷி அவனைப் பொருட்படுத்தாமல் ஆசிரமத்துக்குள் சென்றுவிட்டார்; வாலியோ சாபத்தைச் சுமக்க நேர்ந்ததை எண்ணி அஞ்சிக் கலக்கமடைந்தான். அன்றுமுதல் சாபத்துக்கு அஞ்சிய அந்த வானரன் பெருமலையான ரிஷ்யமூகத்துக்குள் நுழையவோ அதைப் பார்க்கவோ விரும்புவதில்லை. ‘அவன் நுழையமாட்டான் என்று அறிந்தே நான் அமைச்சர்களோடு விஷாதமின்றி இந்தப் பெருங்காட்டில் திரிகிறேன்’ என்று சுக்ரீவன் ராமனிடம் சொல்கிறான். பிறகு அவன் கண்கூடான சான்றைக் காட்டுகிறான் — ‘வீரச்செருக்கால் எறியப்பட்ட துந்துபியின் மலைமுகடு போன்ற இந்தப் பெரும் எலும்புக்குவியல் இதோ தெரிகிறது; கிளைகள் தொங்கும் இந்த ஏழு பெரிய சால மரங்களும் இருக்கின்றன; இவற்றுள் ஒன்றை வாலி தன் வலிமையால் இலையற்றதாக்க வல்லவன். அவனுடைய இந்த ஒப்பற்ற வீரத்தை நான் வெளிப்படுத்தினேன்; அந்த வாலியைப் போரில் நீ எப்படிக் கொல்ல இயலும்?’ வாலியின் கேள்வியில் ‘காட்டில் வாழ்பவர்களுக்கு நலம்தானா’ என்பதில் கருணை தெரிகிறது — அவன் குடிமக்களின் நலத்தைக் கேட்கிறான்; இது அரச குணம். ஆனால் பதிலைக் கேட்டு அவன் சினம் கொள்வதில்லை; கைகூப்பி மகரிஷியை வேண்டுகிறான் — இதனால் அவனுடைய பணிவும் நிறுவப்படுகிறது. இருந்தும் மகரிஷி அவனைப் பொருட்படுத்தாமல் ஆசிரமத்துக்குள் செல்கிறார்; சாபம் திரும்பப் பெறப்படவில்லை. ‘கலக்கமடைந்தான்’ என்ற சொல்லால் முதன்முறையாக வாலி அஞ்சியவனாகக் காட்டப்படுகிறான் — கடல்களைக் கடப்பவன் ஒரு முனிவரின் சொல்லால் வருந்துகிறான் என்பது தவத்தின் மகிமை. ‘பொன்மாலை அணிந்த’ என்ற அடைமொழியால் முன்பு சொன்ன இந்திரன் தந்த மாலை மீண்டும் நினைவூட்டப்படுகிறது. சுக்ரீவனின் சொல்லில் ‘விஷாதமின்றி’ என்ற சொல் குறிப்பாகக் கவனிக்கத் தக்கது — ரிஷ்யமூகத்தில் அவன் அச்சமற்றவன்; ஆகவேதான் அங்கே இருக்கிறான். இறுதியில் அவன் கண்கூடான இரு சான்றுகளைக் காட்டுகிறான் — எலும்புக்குவியல், ஏழு சால மரங்கள். இவை வெறும் கதையல்ல; கண்முன் தெரியும் பொருள்கள்; ஆகவே சுக்ரீவனின் சொல் சோதித்தறியக் கூடியதாகவும் ஆகிறது. ‘இலையற்றதாக்க’ என்ற ஒரே சொல் வாலியின் சால மரத்தை உலுக்கும் ஆற்றலைச் சுமக்கிறது; ஏழு என்ற எண்ணோ பின்னால் சோதனையின் அளவுகோலாகப் பயன்படுகிறது. ‘அந்த வாலியை நீ எப்படிக் கொல்ல இயலும்’ என்ற கேள்வி அவமதிப்பல்ல; நண்பனைப் பற்றிய கவலையே. ‘அமைச்சர்களோடு’ என்ற சொல்லால் சுக்ரீவன் தனியனல்ல, பரிவாரத்தோடு இருக்கிறான் என்பது சுட்டப்படுகிறது; அது பின்னால் ராஜ்யம் கிடைப்பதற்கான விதை.

இவ்வாறு பேசிய சுக்ரீவனிடம் லக்ஷ்மணன் சிரித்துக்கொண்டு சொன்னான் — ‘எந்தச் செயல் நிறைவேறினால் வாலியின் வதத்தை நீ நம்புவாய்?’ சுக்ரீவன் பதில் சொன்னான் — ‘முன்பு வாலி இந்த ஏழு சால மரங்களையும் இவ்வாறு ஒவ்வொன்றாகத் துளைத்தான்; அதையும் பலமுறை செய்தான். ராமன் ஒரே அம்பால் இவற்றுள் ஒரு மரத்தைப் பிளந்தால், ராமனின் வீரத்தைக் கண்டு வாலி கொல்லப்பட்டான் என்றே எண்ணுவேன். லக்ஷ்மணா, கொல்லப்பட்ட எருமையின் எலும்பை ஒரே காலால் தூக்கி வேகமாக இருநூறு வில்தூரம் எறிந்தாலும் அப்படியே.’ இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு, சுக்ரீவன் சிவந்த கடைக்கண்களுடைய காகுத்ஸ்தனான ராமனைச் சிறிதுநேரம் எண்ணிப்பார்த்து மீண்டும் சொன்னான் — ‘வாலி வீரன், தன்னை வீரனென்று மதிப்பவன், புகழ்பெற்ற வலிமையும் ஆண்மையும் உடையவன், வலியவன், போர்களில் தோற்கடிக்கப்படாதவன். தேவர்களுக்கும் செய்ய அரிய அவனுடைய செயல்கள் காணப்படுகின்றன; அவற்றை எண்ணி அஞ்சியே நான் ரிஷ்யமூகத்தைப் புகலாகக் கொண்டேன். வெல்ல முடியாத, எதிர்க்க முடியாத, பொறுக்காத அந்த வானர அரசனை எண்ணி இந்த ரிஷ்யமூகத்தை விட்டு நான் நீங்குவதில்லை. அனுமன் முதலான அன்புடைய அமைச்சர்களோடு கலக்கமும் ஐயமும் கொண்டவனாக இந்தப் பெருங்காட்டில் திரிகிறேன். நண்பர்களை நேசிப்பவனே, உன்னிடம் புகழத்தக்க நல்ல நண்பனைப் பெற்றேன்; இமயத்தைப் பற்றுவதுபோல உன்னைப் பற்றியிருக்கிறேன். ஆனால் அவனுடைய வலிமையை அறிவேன்; உன் வீரமோ போரில் நான் நேரில் கண்டதில்லை. நான் உன்னை எடைபோடவில்லை, அவமதிக்கவில்லை, அச்சுறுத்தவும் இல்லை; அவனுடைய பயங்கரச் செயல்களே என்னுள் கோழைத்தனத்தை உண்டாக்கின. உண்மையில் உன் சொல்லும், நம்பகத்தன்மையும், மனஉறுதியும், தோற்றமும் சாம்பலால் மூடப்பட்ட நெருப்புபோல மேலான ஒளியைச் சுட்டுகின்றன.’ அதைக் கேட்டு ராமன் புன்னகையோடு பதில் சொன்னான் — ‘எங்கள் வீரத்தின்மேல் உனக்கு நம்பிக்கை இல்லையென்றால், போரில் புகழத்தக்க நம்பிக்கையை உனக்கு உண்டாக்குவேன்.’ லக்ஷ்மணனின் கேள்வி சுருக்கமானது, ஆனால் மனத்தைத் தைப்பது — ‘எந்தச் செயல் நிறைவேறினால் நம்புவாய்’ என்று; அதாவது ஐயத்தைப் போக்கச் சான்றைச் சொல் என்று. இதனால் கவி சுக்ரீவனுக்குத் தன் ஐயத்தைத் தெளிவுபடுத்த வாய்ப்பளிக்கிறார்; அவனைக் குற்றத்தோடு இணைப்பதில்லை. சுக்ரீவன் இரண்டு சோதனைகளைக் குறிப்பிடுகிறான் — சால மரத்தைப் பிளத்தல், எலும்பை எறிதல்; இரண்டுமே வாலியின் செயல்களே; ஆகவே நேரடி ஒப்பீடு சாத்தியம். ‘பலமுறை’ என்ற சொல்லால் வாலி அதைப் பலமுறை செய்தான் என்று சுட்டப்படுகிறது; அதனால் சோதனையின் கடுமை கூடுகிறது. பிறகு சுக்ரீவன் தன் மனநிலையை விவரிக்கிறான். ‘வீரன், தன்னை வீரனென்று மதிப்பவன்’ என்ற இரு சொற்களில் முதலாவதால் உண்மையான வீரமும், இரண்டாவதால் அவனுடைய செருக்கும் சொல்லப்படுகின்றன. ‘தேவர்களுக்கும் செய்ய அரியவை’ என்பது மிகைக்கூற்று அல்ல; முன்பு வர்ணித்த செயல்களின் முடிவு. ‘கலக்கமும் ஐயமும் கொண்டவனாக’ என்ற இரு சொற்களால் இடைவிடாத அச்சம் சொல்லப்படுகிறது. ‘அனுமன் முதலான அன்புடைய அமைச்சர்கள்’ என்ற சொல்லால் அனுமனின் தலைமை முதன்முறையாகச் சுட்டப்படுகிறது. ‘இமயத்தைப் பற்றுவதுபோல உன்னைப் பற்றியிருக்கிறேன்’ என்ற உவமையோ மனம்கவர்வது — ரிஷ்யமூக மலை புகலிடமாக இருந்தது; இப்போது ராமனே மலை. இருந்தும் அவன் தெளிவாகச் சொல்கிறான் — ‘உன் வீரத்தை நான் நேரில் கண்டதில்லை’ என்று; இது அவமதிப்பல்ல, சத்தியம் பேசுதல். ‘எடைபோடவில்லை, அவமதிக்கவில்லை, அச்சுறுத்தவில்லை’ என்ற மூன்று மறுப்புகளால் அவன் தன் நோக்கத்தைத் தூய்மைப்படுத்துகிறான். ‘சாம்பலால் மூடப்பட்ட நெருப்புபோல’ என்ற உவமையால் ராமனின் மறைந்த ஒளி சுட்டப்படுகிறது — வெளியே தெரியாதது உள்ளே எரிகிறது. ராமனின் பதிலும் சுருக்கமானதே — வாதமும் இல்லை, சினமும் இல்லை; ‘நம்பிக்கையை உண்டாக்குவேன்’ என்று செயலாலேயே பதில்; ‘புன்னகையோடு’ என்ற சொல்லால் அவனுடைய நிலைத்தன்மை காட்டப்படுகிறது. இங்கே சுக்ரீவனின் நீண்ட சொல் பதினொரு சுலோகங்களில் விரிகிறது; அது திறனாய்வுப் பதிப்பில் அறவே இல்லை; வல்கேட் அதனால் சுக்ரீவனின் உளவியலை நுட்பமாகச் சித்திரிக்கிறது — அச்சம், நம்பிக்கை, ஐயம், மன்னிப்பு வேண்டுதல் ஆகியவை ஒன்றாகக் கலந்திருக்கின்றன. இத்தகைய கலப்பு உணர்வை வால்மீகி பெரும்பாலும் மனிதர்களிடமே காட்டுகிறார்; இங்கோ ஒரு வானரனிடம் காட்டுகிறார்.

இவ்வாறு சொல்லிச் சுக்ரீவனைத் தேற்றிய, லக்ஷ்மணனின் அண்ணனான, நீண்ட கைகளுடைய ராகவன், துந்துபியின் உடலை விளையாட்டாகக் கால் கட்டைவிரலால் எடைபார்த்துப் பத்து யோஜனை தூரம் எறிந்தான் — வீரமுடைய அவன் அசுரனின் உலர்ந்த உடலைக் கால் கட்டைவிரலாலேயே தூக்கி எறிந்தான். எறியப்பட்ட உடலைக் கண்டு சுக்ரீவன் மீண்டும், லக்ஷ்மணனின் முன்னிலையிலும் வானரர்களின் முன்னிலையிலும், சுட்டெரிக்கும் சூரியன்போன்ற ராமனிடம் பொருள் பொதிந்த இந்தச் சொல்லைச் சொன்னான் — ‘நண்பனே, முன்பு களைத்தவனும் மதங்கொண்டவனுமான என் அண்ணன் வாலியால் எறியப்பட்ட உடல் ஈரமானது, சதையோடு கூடியது, புதியது; இப்போதோ இது இலேசானது, சதையற்றது, புல்லைப் போன்றது; ராகவா, ரகுகுலத்தை மகிழ்விப்பவனே, நீயும் இதை மகிழ்ச்சியோடு இவ்வாறு எறிந்தாய். ஆகவே இங்கே உன் வலிமை பெரிதா அவன் வலிமை பெரிதா என்று அறிய இயலாது; ஈரமானது, உலர்ந்தது என்பது மிகப் பெரிய வேறுபாடு அல்லவா. அன்பனே, உன் வலிமை, அவன் வலிமை பற்றி அதே ஐயம் இருக்கிறது; ஒரு சால மரத்தைப் பிளந்தால் வலிமையும் வலிமையின்மையும் வெளிப்படும். யானையின் துதிக்கைபோல நீண்ட இந்த வில்லில் நாண் ஏற்றி, காது வரை இழுத்து, ஒரு பெரிய அம்பை விடு.’ இறுதியில் நீண்ட விருத்தங்களால் அழகுபெற்ற இரு சுலோகங்களால் அவன் முடிக்கிறான் — ‘நீ எய்யும் அம்பு இந்தச் சால மரத்தைப் பிளக்கும்; இதில் ஐயமில்லை; அரசனே, தயக்கம் போதும்; எனக்கு விருப்பமானதை உறுதியாகச் செய் — உன்மேல் ஆணையிட்டு வேண்டுகிறேன். ஒளிகளுள் சூரியன் எப்போதும் சிறந்தது போல, பெருமலைகளுள் இமயமலை சிறந்தது போல, நாற்கால் விலங்குகளுள் சிங்கம் சிறந்தது போல, மனிதர்களின் வீரத்தில் நீயே சிறந்தவன்.’ இங்கே கவி ஒப்பீட்டை நுட்பமாகச் செய்கிறார் — வாலி ஒரு யோஜனை எறிந்தான், ராமனோ பத்து யோஜனை; வாலி இரு கைகளால், ராமனோ கால் கட்டைவிரலாலேயே, அதுவும் ‘விளையாட்டாக’. இருந்தும் சுக்ரீவன் திருப்தியடையவில்லை; ஏனெனில் ஈரமானதற்கும் உலர்ந்ததற்கும் வேறுபாடு உண்டு என்று அவன் வாதத்தால் காட்டுகிறான். இந்த வாதம் நன்றிகெட்டதனம் அல்ல; நுண்ணறிவின் அடையாளம்; பொய்யான புகழ்ச்சியைச் செய்யாததாலேயே நட்பு உறுதியாகிறது. ‘யானையின் துதிக்கைபோல நீண்ட’ என்பது வில்லின் உவமை; ‘காது வரை இழுத்து’ என்பது இழுப்பின் எல்லை. இறுதி இரு சுலோகங்களும் நீண்ட விருத்தத்தில் அமைந்தவை. திறனாய்வுப் பதிப்போ இந்த இரு சுலோகங்களையும் படிப்பதே இல்லை; ஆகவே அங்கே ஒப்பிட இடமில்லை; யாப்பு மாற்றம் சர்க்க முடிவின் அறிகுறி என்பது வால்மீகியின் பொதுவான முறை. ‘உன்மேல் ஆணையிட்டு வேண்டுகிறேன்’ என்று சபதம் செய்விப்பதன் மூலம் சுக்ரீவன் தன் வேண்டுகோளை வற்புறுத்துகிறான். இறுதிச் சுலோகத்தாலோ அவன் ராமனை மூன்று உவமைகளால் புகழ்கிறான் — சூரியன், இமயம், சிங்கம்; மூன்றும் தத்தம் வகையில் சிறந்தவை; அதுபோல ராமன் மனிதருள்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये किष्किन्धाकाण्डे एकादशः सर्गः॥ ११॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க