॥वाल्मीकिरामायणम् கிஷ்கிந்தா காண்டம் · சர்க்கம் 10

கிஷ்கிந்தா காண்டம்

சர்க்கம்

சுக்ரீவன் வாலியைச் சமாதானப்படுத்த முயலுதலும் வாலி மறுத்தலும்

குடையை ஒப்படைத்தல், அடைக்கலப் பொருளாக இருந்த ராஜ்யத்தைத் திருப்பித் தருதல், சபையில் வாலியின் கண்டனம், அவனுடைய சொந்தக் கூற்று, சுக்ரீவனை நாடுகடத்துதல், ராமனின் சபதம்

முந்தைய சர்க்கத்தின் இறுதியில் வர்ணிக்கப்பட்டபடி, சினத்தில் ஆழ்ந்து கொதித்துக்கொண்டிருந்த வாலி வந்தான்; அந்த அண்ணனை நலம் நாடிச் சுக்ரீவன் சமாதானப்படுத்தத் தொடங்கினான். ‘நல்வினைப்பயனாக நீ நலமாக வந்துசேர்ந்தாய்; பகைவனும் உன்னால் கொல்லப்பட்டான்; திக்கற்ற எனக்கு நீயே தலைவன்; திக்கற்றவர்களை மகிழ்விப்பவன் நீ ஒருவனே’ என்று அவன் சொன்னான். பிறகு, ‘பல கம்பிகளுடைய, உதித்த முழுநிலவுபோன்ற, சாமரங்களோடு கூடிய இந்தக் குடையை நான் தாங்கிவந்தேன்; இதை ஏற்றுக்கொள்’ என்று அரச அடையாளத்தை ஒப்படைக்கிறான். இங்கே கவி காட்டுகிறார் — சுக்ரீவன் சொல்லால் மட்டுமல்ல, செயலாலும் ராஜ்யத்தைத் திருப்பித் தருகிறான். பிறகு அவன் தன் நடத்தையை எடுத்துரைக்கிறான் — ‘துயருற்ற நான் அங்கே குகை வாயிலில் ஓராண்டு நின்றேன்; வாயிலில் குகையிலிருந்து பொங்கிய இரத்தத்தைக் கண்டு, சோகத்தால் கலங்கிய இதயத்தோடு, புலன்கள் மிகவும் கலக்கமுற்றவனானேன்; பிறகு மலைச்சிகரத்தால் குகை வாயிலை மூடினேன்.’ இந்த இரு சுலோகங்களும் திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை; வல்கேட்டிலோ அவை சுக்ரீவனின் குற்றமின்மையை மீண்டும் நிறுவுகின்றன. இங்கே முதல் மூன்று சுலோகங்கள் நல்லொழுக்கத்துக்கு எடுத்துக்காட்டு — வாழ்த்து, தன்னிலை எடுத்துரைத்தல், அரச அடையாளத்தை ஒப்படைத்தல். குடையோ ராஜ்யத்தின் கண்கூடான அடையாளம்; ஆகவே அதை ஒப்படைப்பது சொல்லைவிட வலிய சான்று. நான்காம், ஐந்தாம் சுலோகங்களிலோ சுக்ரீவன் பாறையால் மூடியதன் காரணத்தைத் தானே முன்கூட்டியே எடுத்துரைக்கிறான்; அதனால் வாலியின் அடுத்த குற்றச்சாட்டு அடிப்படையற்றது என்று நிறுவப்படுகிறது. இதனால் கவி சுட்டுகிறார் — சுக்ரீவன் இங்கே சொல்வதையே வாலி பின்னால் வேறுவிதமாகச் சொல்வான்; இரு கூற்றுகளின் ஒப்பீடே இந்தச் சர்க்கத்தின் முக்கியக் கலைநுட்பம்.

‘அந்த இடத்திலிருந்து விலகி மீண்டும் கிஷ்கிந்தைக்குள் நுழைந்தேன்; விஷாதம் நிறைந்த என்னைக் கண்டு நகரமக்களும் அமைச்சர்களும் எனக்கு முடிசூட்டினார்கள் — என் விருப்பத்தால் அல்ல. ஆகவே அதற்காக நீ என்னை மன்னிக்கத் தகுதியானவன்’ என்று சுக்ரீவன் சொல்கிறான். ‘நீயே மதிப்புக்குரிய அரசன்; நானோ முன்பு இருந்ததுபோலவே எப்போதும் இருக்கிறேன்; அரசுப் பொறுப்பில் இந்த நியமனம் நீ இல்லாததாலேயே செய்யப்பட்டது. அமைச்சர்களும் நகரமக்களும் நகரமும் முட்களற்றதாக (பகையற்றதாக) இருக்கின்றன.’ பிறகு அவன் தெளிவாகச் சொல்கிறான் — ‘இந்த ராஜ்யம் அடைக்கலப் பொருளாக இருந்தது; அதை உனக்குத் திருப்பித் தருகிறேன். சௌம்யனே, பகைவரை அழிப்பவனே, என்மேல் சினம் கொள்ளாதே. அரசனே, தலைதாழ்த்தி உன்னை வேண்டுகிறேன்; இதோ நான் கைகூப்பியிருக்கிறேன்.’ ‘ந்யாஸ’ (அடைக்கலப் பொருள்) என்ற சொல்லே இங்கே முக்கியம் — அடைக்கலப் பொருளைக் காப்பவன் திருடன் அல்ல, நம்பிக்கைக்கு உரியவன். இவ்வாறு சுக்ரீவன் தன் அரசுரிமை முழுவதையும் வாலியின் பாதங்களில் வைக்கிறான்; எதையும் மறைப்பதில்லை. ‘முன்பு இருந்ததுபோலவே’ என்ற சொற்களால் அவன் பழைய நிலையை மீண்டும் ஏற்கிறான் — மீண்டும் ஒரு பணியாளனைப்போல நிற்கத் தயாராக இருக்கிறான். ‘முட்களற்றது’ என்ற சொல்லால் ராஜ்யத்தைக் காத்ததும் சுட்டப்படுகிறது — அவன் அரியணையில் அமர்ந்திருந்தது மட்டுமல்ல, ராஜ்யத்தைத் தடையற்றதாகவும் ஆக்கினான். தலைதாழ்த்தி வேண்டுவதும் கைகூப்புவதும் அரசமைந்தனின் உச்சப் பணிவு; இவ்வளவு செய்தும் வாலியின் சினம் தணியவில்லை என்பது அடுத்து காணப்படுகிறது. ‘ந்யாஸ’ என்ற சொல் தர்மசாஸ்திரத்தில் புகழ்பெற்றது — அடைக்கலப் பொருளை முறையாகக் காப்பவன் புகழத்தக்கவனே, கவர்ந்தவன் அல்ல.

‘வற்புறுத்தலால், அமைச்சர்களும் நகரவாசிகளும் ஒன்றுகூடி, தலைவனற்ற நாட்டை எதிரிகள் வென்றுவிடுவார்களோ என்ற அச்சத்தால் என்னை அரசுப் பொறுப்பில் நியமித்தார்கள்’ என்று இவ்வாறு அன்போடு பேசிய என்னை அந்த வானரன் கடுமையாகக் கண்டித்து, ‘சீ, உனக்கு வெட்கக்கேடு’ என்று சொல்லி, இன்னும் பலவற்றைச் சொன்னான். பிறகு அவன் பிரக்ருதிகளையும் — குடிமக்களையும் — மதிப்புக்குரிய அமைச்சர்களையும் கூட்டி, நண்பர்களின் நடுவே என்னைப் பற்றி மிகவும் இழிவான சொல்லைச் சொன்னான். இங்கே வாலியின் சினம் தனியிடத்தில் அல்ல, சபையிலேயே வெளிப்பட்டது; இதனால் சுக்ரீவனின் அவமானம் பகிரங்கமானது என்று கவி சுட்டுகிறார். அவனுடைய சொல் இவ்வாறு தொடங்குகிறது — ‘இரவில் மாயாவி என்ற மகா அசுரன் சினங்கொண்டு போரை விரும்பி என்னை அழைத்தது உங்களுக்குத் தெரியும்; அவனுடைய அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு நான் அரண்மனையிலிருந்து வெளியேறினேன்.’ இவ்வாறு கவி ஒரே நிகழ்ச்சியை இரண்டு வாய்களால் கேட்கச் செய்கிறார்; அதனால் கேட்போனே உண்மையைத் தீர்மானிக்க இயலுகிறது. ‘சீ, உனக்கு வெட்கக்கேடு’ என்ற ஒரே சொல்லால் முழு மறுப்பும் சுட்டப்படுகிறது. ‘உங்களுக்குத் தெரியும்’ என்ற விளியால் வாலி சபையையே சாட்சியாக்குகிறான்; இதனால் இரு தரப்பையும் கேட்டல் என்ற நியாயம் கவியால் காக்கப்படுகிறது. ‘ப்ரக்ருதீ:’ என்ற சொல்லால் ராஜ்யத்தின் அங்கங்களும் குடிமக்களும் இரண்டுமே குறிக்கப்படுகின்றன.

‘மிகக் கொடியவனான இந்தத் தம்பி விரைவாக என்னைப் பின்தொடர்ந்தான். அந்த அசுரன் இரவில் நான் துணையோடு இருப்பதைக் கண்டு அச்சத்தால் நடுங்கி ஓடினான்; நாங்கள் இருவரும் நெருங்கியதைக் கண்டு, துரத்தப்பட்டவனாக வேகமாக ஒரு பெரிய குகைக்குள் நுழைந்தான். மிகப் பயங்கரமான, மிகப் பெரிய அந்தக் குகைக்குள் அவன் நுழைந்ததை அறிந்து, கொடிய தோற்றமுடைய இந்தத் தம்பியிடம் நான் சொன்னேன் — இவனைக் கொல்லாமல் இங்கிருந்து நகருக்குத் திரும்ப எனக்கு ஆற்றல் இல்லை; நான் இவனைக் கொல்லும் வரை நீ குகை வாயிலில் காத்திரு என்று.’ ‘இவன் இங்கே நிற்கிறான்’ என்று எண்ணி அவன் அணுகுதற்கரிய குகைக்குள் நுழைந்தான்; அவனைத் தேடுவதில் அங்கே அவனுக்கு ஓராண்டு கழிந்தது. ‘பிறகு அச்சமூட்டும் பகைவன் காணப்பட்டான்; சோர்வின்றி உடனே அவனுடைய உறவினர்கள் அனைவரோடும் அவன் கொல்லப்பட்டான். அவனுடைய வாயிலிருந்து பெருகிய இரத்தப் பெருக்கால் அந்தக் குகை நிறைந்து கடக்க முடியாததானது; அவனும் முனகியபடி தரையில் விழுந்தான்.’ இவ்வாறு வாலி தன் வீரத்தை வர்ணிக்கிறான்; ஆனால் வாயிலில் நின்றவனின் துயரத்தைக் கணக்கில் கொள்வதில்லை. அவனுடைய கூற்றில் மூன்று இடங்கள் குறிப்பாகக் கவனிக்கத் தக்கவை. முதலாவது — சுக்ரீவன் விரைவாகத் தன்னைப் பின்தொடர்ந்தான் என்று அவனே ஒப்புக்கொள்கிறான்; அதாவது சுக்ரீவன் அஞ்சவும் இல்லை, விலகவும் இல்லை. இரண்டாவது — குகை வாயிலில் காத்திருக்கும் கட்டளை வாலியாலேயே தரப்பட்டது என்பதையும் அவனே சொல்கிறான்; இருந்தும் பின்னால் அங்கே நின்ற சுக்ரீவனையே குற்றத்தோடு இணைக்கிறான். மூன்றாவது — ஓராண்டு வரை அவன் குகைக்குள் பகைவனைத் தேடிக்கொண்டிருந்தான் என்ற சொல்லால், வாயிலில் நின்றவனின் நீண்ட காத்திருப்பு அவனாலேயே உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது. இவ்வாறு வாலியின் சொந்தக் கூற்றே சுக்ரீவனின் தரப்பை வலுப்படுத்துகிறது; கவி எங்கும் தானே தீர்ப்புச் சொல்வதில்லை; இருவரின் சொல்லிலும் உள்ள முரணை நிறுத்தி, கேட்போனைத் தீர்மானிக்கச் செய்கிறார். ‘அநிர்வேதாத்’ (சோர்வின்றி) என்ற சொல்லால் வாலியின் மனஉறுதி சுட்டப்படுகிறது; ‘உடனே’ என்பதால் அவனுடைய வேகம். ‘கொடிய தோற்றமுடையவன்’ என்ற அடைமொழியோ வாலியால் சுக்ரீவனுக்குத் தரப்பட்டது; அது அவனுடைய முன்முடிவையே வெளிப்படுத்துகிறது.

‘வீரமுடைய அந்தப் பகைவனை எளிதாகக் கொன்றுவிட்டு வெளியேற வழி காணவில்லை — குகையின் வாய் மூடப்பட்டிருந்தது. மீண்டும் மீண்டும் கூக்குரலிட்டும் பதில் வராததால் நான் மிகவும் துயருற்றேன். பல உதைகளால் அதைத் தள்ளி வீழ்த்தினேன்; பிறகு அந்த வழியாக வெளியேறி நகரை அடைந்தேன். அங்கே தனக்கு ராஜ்யத்தைத் தேடிக்கொண்டிருந்த கொடியவனான சுக்ரீவன், உடன்பிறந்தோர் உறவை மறந்து என்னை அடைத்துவிட்டான்.’ இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு அந்த வானரன் வாலி, தயக்கம் சிறிதுமின்றி, ஒரே ஆடையோடு என்னை நாடுகடத்தினான். ‘ராகவா, அவனால் துரத்தப்பட்டு, மனைவியையும் பறிகொடுத்தேன்; அவனுக்கு அஞ்சி, காடுகளும் கடல்களும் கொண்ட பூமி முழுவதும் சுற்றினேன். மனைவி கவரப்பட்டதால் துயருற்று, வாலிக்கு வேறொரு காரணத்தால் அணுக முடியாத, சிறந்த மலையான ரிஷ்யமூகத்துக்குள் புகுந்திருக்கிறேன்.’ ‘வேறொரு காரணத்தால்’ என்ற சொல்லால் மதங்கரின் சாபம் சுட்டப்படுகிறது; அது பதினொன்றாம் சர்க்கத்தில் விரிவாகச் சொல்லப்படும். இப்பகுதியில் வாலியின் குற்றச்சாட்டின் மையம் குகை வாயிலை மூடியதே. அவன் அதைச் சுக்ரீவனின் வஞ்சகம் என்று எண்ணுகிறான்; சுக்ரீவனோ அதன் காரணத்தை முன்பே எடுத்துரைத்திருந்தான் — இரத்தத்தைக் கண்டு அண்ணன் கொல்லப்பட்டான் என்று தீர்மானித்து, அசுரர்கள் வெளியேறுவதைத் தடுக்கவே அது செய்யப்பட்டது என்று. ஒரே செயல் இரு பார்வைகளுக்கு இரண்டு விதமாகத் தோன்றுகிறது என்பதே இந்தக் காவியத்தின் நுட்பம். ‘கூக்குரலிட்டு’, ‘மீண்டும் மீண்டும்’ என்ற சொற்களால் வாலியின் வேதனை உண்மையானதாகவே காட்டப்படுகிறது; ஆனால் அவனுடைய முடிவு — ராஜ்ய ஆசையால் சுக்ரீவன் என்னை அடைத்தான் என்பது — வெறும் ஊகமே. அவன் ஒரே ஆடையோடு நாடுகடத்துகிறான், மனைவியையும் கவர்கிறான்; இதுவோ முற்றிலும் அதர்மம்; ஆகவே ராமனின் அடுத்த சபதம் காரணமுடையதாகிறது. ‘மனைவியைப் பறிகொடுத்தேன்’ என்ற சொல்லால் ராமனின் நிலையும் நினைவூட்டப்படுகிறது; அதனால் இருவரின் நட்பும் இயல்பானதாகிறது.

‘பகையைப் பற்றிய இந்த நீண்ட கதை முழுவதும் உனக்குச் சொல்லப்பட்டது; ராகவா, குற்றமற்ற நான் அடைந்த துயரத்தைப் பார். எல்லா உலகின் அச்சத்தையும் நீக்குபவனே, அந்த வாலியின் அச்சத்தால் வருந்தும் எனக்கு, அவனை அடக்குவதன் மூலம் அருள்புரியத் தகுதியானவன் நீ’ என்று சுக்ரீவன் முடிக்கிறான். ‘அநாகஸா’ (குற்றமற்ற என்னால்) என்ற ஒரே சொல் அவனுடைய முழுத் தரப்பையும் சுமக்கிறது. இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும், ஒளிமிக்கவனும் தர்மம் அறிந்தவனுமான ராமன் புன்னகைப்பவன்போலச் சுக்ரீவனிடம் தர்மம் நிறைந்த சொல்லைச் சொல்லத் தொடங்கினான் — ‘சூரியனுக்கு நிகரான, வீண்போகாத, கூர்மையான என் இந்த அம்புகள் தீயொழுக்கமுடைய அந்த வாலியின்மேல் சினத்தோடு விழும். உன் மனைவியைக் கவர்ந்த அவனை நான் காணாத வரையில்தான், நடத்தையைக் களங்கப்படுத்திய அந்தப் பாவி வாலி உயிரோடிருப்பான். என்னைக் கொண்டே ஊகித்து, நீ சோகக்கடலில் மூழ்கியிருப்பதைக் காண்கிறேன்; நான் உன்னைக் கரையேற்றுவேன்; நீ நிறைவாக எல்லாவற்றையும் அடைவாய்.’ மகிழ்ச்சியையும் ஆண்மையையும் பெருக்கும் அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு மிகவும் மகிழ்ந்த சுக்ரீவன் மிகப் பெரிய ஒரு சொல்லைச் சொன்னான். ராமனின் பதிலுக்கு மூன்று பகுதிகள் — சபதம், காலக் குறிப்பு, தேறுதல். ‘வீண்போகாதவை’ என்ற அடைமொழியால் அம்பின் உறுதியான பலனும், ‘சூரியனுக்கு நிகரானவை’ என்பதால் ஒளியும், ‘சினத்தோடு’ என்பதால் தர்மத்தின் சினமும் சுட்டப்படுகின்றன. ‘அவனை நான் காணாத வரையில்’ என்ற சொல்லால் ராமன் வதத்தின் காலத்தையும் குறிப்பிடுகிறான் — கண்டமாத்திரத்திலேயே வாலியின் முடிவு என்று. ‘ஆத்மானுமானாத்’ (என்னைக் கொண்டே ஊகித்து) என்ற சொல்லோ எல்லாவற்றிலும் நெஞ்சைத் தொடுவது — ராமனும் மனைவியைப் பறிகொடுத்தவன்; ஆகவே சுக்ரீவனின் சோகத்தை அவன் ஊகத்தால் அல்ல, அனுபவத்தால் அறிகிறான். ‘கரையேற்றுவேன்’ என்பது சோகக்கடல் உவமையின் தொடர்ச்சி. இறுதியில் ‘புன்னகைப்பவன்போல’ என்ற சொல்லால் ராமனின் தன்னம்பிக்கை காட்டப்படுகிறது — சுக்ரீவனுக்குச் செய்ய அரியது அவனுக்கு வெறும் விளையாட்டு.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये किष्किन्धाकाण्डे दशमः सर्गः॥ १०॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க