॥वाल्मीकिरामायणम् கிஷ்கிந்தா காண்டம் · சர்க்கம் 9

கிஷ்கிந்தா காண்டம்

சர்க்கம்

பகையின் காரணத்தை எடுத்துரைத்தல்

மாயாவியின் அறைகூவல், வாலி குகைக்குள் நுழைதல், ஓராண்டுக் காத்திருப்பு, பாறையால் குகையை மூடுதல், சுக்ரீவனின் முடிசூட்டு, வாலியின் சினம்

சுக்ரீவன் ராமனிடம் தன் பகையின் வேரைச் சொல்லத் தொடங்குகிறான். ‘வாலி என்பவன் என் அண்ணன், பகைவரை அழிப்பவன்; தந்தை அவனை எப்போதும் மிகவும் மதித்தார்; பகை உண்டாவதற்கு முன் எனக்கும் அவன் அப்படியே மதிப்புக்குரியவனாக இருந்தான்.’ இந்த முதல் சொல்லாலேயே சுக்ரீவன் சுட்டுகிறான் — இந்தப் பகை பிறப்போடு பிறந்ததல்ல; பின்னால் உண்டானது. தந்தை இறந்ததும் அமைச்சர்கள் ‘இவனே மூத்தவன்’ என்று தீர்மானித்து, அவனை வானரர்களின் தலைவனாக ராஜ்யத்தில் முடிசூட்டினார்கள்; அவனும் எல்லாராலும் மிகவும் ஏற்கப்பட்டவனானான். ‘பரமஸம்மத:’ (மிகவும் ஏற்கப்பட்டவன்) என்ற சொல்லால் கவி காட்டுகிறார் — வாலி ராஜ்யத்தை வலிமையால் கைப்பற்றவில்லை; எல்லாராலும் ஒப்புக்கொள்ளப்பட்டான்; ஆகவே அதில் சுக்ரீவனுக்கு எந்த முரண்பாடும் இல்லை. தந்தை, பாட்டன் வழிவந்த பெரும் ராஜ்யத்தை அந்த வாலி ஆண்டுவந்தபோது, சுக்ரீவன் எல்லாக் காலத்திலும் பணிந்து ஒரு பணியாளனைப்போல நின்றான். ‘பணியாளனைப்போல’ என்ற உவமையால் தன் பணிவு வெளிப்படுத்தப்படுகிறது — அவன் அண்ணனுக்கு ஒரு வேலையாள்போல இருந்தான்; போட்டியாளனாக அல்ல. இவ்வாறு பகையின் முன்கதை நல்லுறவோடேயே தொடங்குகிறது; அதனால் பின்னால் வர்ணிக்கப்படும் பிளவு மேலும் இரங்கத்தக்கதாகிறது. இங்கே கவி சுக்ரீவனின் சொல்லில் எந்தக் குற்றச்சாட்டையும் காட்டவில்லை; முதல் மூன்று சுலோகங்களிலேயே வாலியின் மூப்பு, அமைச்சர்களின் ஒப்புதல், சுக்ரீவனின் சேவை என்ற மூன்று உண்மைகள் தெளிவாக்கப்படுகின்றன; அதனால் ராமனுக்குப் பகையின் சார்பற்ற சித்திரம் கிடைக்கிறது.

மாயாவி என்ற ஒளிமிக்க தானவன் இருந்தான்; அவன் துந்துபியின் அண்ணன்; அவனுக்கும் வாலிக்கும் ஒரு பெண்ணின் பொருட்டுப் பெரும் பகை இருந்தது. ‘ஸ்த்ரீக்ருதம்’ (பெண்ணால் உண்டானது) என்ற சொல்லால் பகையின் வேர் சுட்டப்படுகிறது; விரிவு சொல்லப்படுவதில்லை. ஒருநாள் இரவில் எல்லா மக்களும் உறங்கிக்கொண்டிருந்தபோது, அவன் கிஷ்கிந்தையின் வாயிலுக்கு வந்து, கடுஞ்சினத்தோடு கர்ஜித்து வாலியைப் போருக்கு அழைத்தான். இரவு, உறங்கும் நகரம், வாயிலில் கர்ஜனை — இந்தச் சித்திரத்தால் கவி திடீர் அச்சத்தை உண்டாக்குகிறார். உறங்கிக்கொண்டிருந்த வாலியும் அந்தப் பயங்கர ஒலியைக் கேட்டுப் பொறுக்கவில்லை; வேகமாக வெளியே பாய்ந்தான்; ‘ந மம்ருஷே’ (பொறுக்கவில்லை) என்ற சொல்லால் அவனுடைய பொறுமையற்ற இயல்பு காட்டப்படுகிறது; அதுவே பின்னால் கேட்டுக்குக் காரணமாகும். சினத்தோடு வெளிப்பட்டு அந்த அசுரருள் சிறந்தவனைக் கொல்லச் சென்ற அவனைப் பெண்களும் சுக்ரீவனும் பணிந்த மனத்தோடு தடுத்தனர்; ஆனால் பெருவலிமையுடைய அவன் அனைவரையும் உதறித்தள்ளிவிட்டு வெளியேறினான். பிறகு அன்பால் சுக்ரீவனும் அவனோடு வெளியேறினான். இங்கே ‘ஸௌஹார்தாத்’ (அன்பால்) என்ற சொல் முக்கியமானது — சுக்ரீவன் ஆசையாலோ அச்சத்தாலோ அல்ல, அன்பாலேயே அண்ணனைப் பின்தொடர்ந்தான். இரவில் வந்து, வாயிலில் கர்ஜித்து, பெண்ணால் உண்டான பகையை நினைவூட்டி — இவ்வாறு மாயாவி முழுக்க முழுக்கத் தாக்குதல் தொடுப்பவனாகவே காணப்படுகிறான். வாலியிடமோ ஒரே குறைதான் — பொறுமையின்மையால் அவன் இரவில் தனியாக வெளியேறினான். சுக்ரீவன் பின்தொடர்ந்ததோ தூய அன்பின் வேரிலிருந்து; இதுவே அடுத்த கதையின் அடிப்படை; இவை அனைத்தும் ராமனுக்குத் தெளிவாக வேண்டும் என்பது சுக்ரீவனின் நோக்கம்.

தொலைவிலிருந்தே உடன்பிறந்தோர் இருவரையும் கண்டு அச்சமுற்ற அசுரன் வேகமாக ஓடினான். அவன் ஓடும்போது அவ்விருவரும் இன்னும் வேகமாகச் சென்றனர்; அப்போது உதித்த சந்திரன் வழியை ஒளிரச் செய்தது — இருளிலும் தப்பியோடுதல் வெற்றிபெறாது என்று சுட்டி, கவி சந்திரனையே சாட்சியாக்குகிறார். அவன் புல்லால் மூடப்பட்ட, அணுகுதற்கரிய, பூமியின் ஒரு பெரும் குழிக்குள் வேகமாக நுழைந்தான்; அவ்விருவரும் அங்கே வந்து வாயிலில் நின்றனர். பகைவன் உள்ளே நுழைந்ததைக் கண்டு, சினத்தின் வசப்பட்டு, புலன்கள் கலங்கிய வாலி சுக்ரீவனிடம் சொன்னான் — ‘இன்று இங்கே குகை வாயிலில் கவனத்தோடு நில்; நான் உள்ளே நுழைந்து போரில் பகைவனைக் கொல்லும் வரை.’ ‘க்ஷுபிதேந்த்ரிய:’ (புலன்கள் கலங்கியவன்) என்ற சொல்லால் வாலியின் சிந்திக்கும் ஆற்றல் அழிந்தது சுட்டப்படுகிறது. அந்தச் சொல்லைக் கேட்டுச் சுக்ரீவன் உடன்வர வேண்டினான்; ஆனால் பகைவரை வாட்டும் அவன் தன் பாதங்கள்மேல் சபதம் செய்வித்து — கால்களின்மேல் ஆணையிடச் செய்து — தனியாகவே குகைக்குள் நுழைந்தான். இவ்வாறு பின்னால் பகைக்குக் காரணமாகும் கட்டளை இங்கே அன்போடேயே தரப்பட்டது என்று அறிய வேண்டும். குகை வாயிலில் நிற்கும்படி கட்டளையிட்டது வாலியே; சுக்ரீவன் தன் விருப்பத்தால் அந்த இடத்தை எடுத்துக்கொள்ளவில்லை — இது பின்னால் முக்கியத்துவம் பெறுகிறது; ஏனெனில் அங்கே நின்ற சுக்ரீவனையே பின்னால் வாலி குற்றம் சாட்டுவான். ‘பாதங்கள்மேல் சபதம் செய்வித்து’ என்ற செயல் வாலியின் மிகுந்த நம்பிக்கையைக் காட்டுகிறது; அவன் தம்பியை உறவினனாக அல்ல, சபதத்தால் கட்டுண்ட காவலனாக நிறுத்துகிறான்.

உள்ளே நுழைந்த அவனுக்கு ஓராண்டுக்கும் மேல் கடந்தது; வாயிலில் நின்ற சுக்ரீவனுக்கும் அதே காலம் கழிந்தது. ‘அவன் அழிந்துவிட்டான்’ என்று எண்ணி, அன்பால் பதற்றமடைந்த அவன் அண்ணனைக் காணவில்லை; மனமும் தீங்கை ஐயுற்றது. நீண்ட காலத்துக்குப் பிறகு அந்தக் குகையிலிருந்து நுரையோடு கூடிய இரத்தம் வெளிவந்தது; அதைக் கண்டு அவன் மிகவும் துயருற்றான். கர்ஜிக்கும் அசுரர்களின் ஒலியே அவன் காதுகளை எட்டியது; போரில் ஈடுபட்டுக் கூக்குரலிடும் அண்ணனின் குரலோ எட்டவில்லை. இந்த மூன்று அடையாளங்களையும் — இரத்தம், அசுரர்களின் கர்ஜனை, அண்ணனின் குரல் இல்லாமை — கண்டு, சுக்ரீவன் அறிவால் அண்ணன் கொல்லப்பட்டான் என்று உணர்ந்தான். இங்கே கவி சுக்ரீவனின் முடிவைத் தீயதாகக் காட்டவில்லை; சான்றுகளைப் பின்பற்றியதாகவே காட்டுகிறார். பிறகு அசுரர்கள் வெளியேறக்கூடாது என்று மலையளவுப் பாறையால் குகை வாயிலை மூடி, அண்ணனுக்கு நீர்க்கடன் செய்து, சோகத்தால் வருந்தியவனாக அவன் கிஷ்கிந்தைக்கு வந்தான். உண்மையை அவன் மறைத்தபோதும், அமைச்சர்கள் முயன்று நடந்ததைக் கேட்டறிந்தார்கள். ஓராண்டு என்ற கால அளவு பெரியது; அவ்வளவு காலம் வாயிலில் நின்ற சுக்ரீவன் ஓடிவிடவில்லை; இதனால் அவனுடைய நிஷ்டை நிறுவப்படுகிறது. பாறையால் மூடியதும் ஆசையால் அல்ல; அசுரர்கள் வெளியேறுவார்கள் என்ற அச்சத்தாலேயே செய்யப்பட்டது; நீர்க்கடனும் அண்ணன் இறந்தான் என்ற எண்ணத்தாலேயே. இவ்விரு செயல்களும் தர்மத்துக்கு உட்பட்டவையே; இருந்தும் அவையே பின்னால் வாலியால் குற்றங்களாகக் கணக்கிடப்பட்டன என்பதே சுக்ரீவனின் வேதனை.

பிறகு ஒன்றுகூடிய அமைச்சர்களோடு சேர்ந்து சுக்ரீவன் ராஜ்யத்தில் முடிசூட்டப்பட்டான்; அவன் நியாயமாக ராஜ்யத்தை ஆண்டுவந்தபோது வாலி தானவனைக் கொன்று திரும்பி வந்தான். முடிசூட்டப்பட்ட அவனைக் கண்டு, சினத்தால் சிவந்த கண்களுடன், அவன் சுக்ரீவனின் அமைச்சர்களைக் கட்டிவைத்துக் கடுஞ்சொல் சொன்னான். அடக்க வல்லவனாக இருந்தும் சுக்ரீவனின் அறிவு அண்ணன்பால் உள்ள மரியாதையால் கட்டுப்படுத்தப்பட்டு, அந்தப் பாவியை எதிர்க்கத் துணியவில்லை. இங்கே சுக்ரீவன் தன் பெருந்தன்மையைப் புகழ்ந்துகொள்வதில்லை; ‘அண்ணன்பால் உள்ள மரியாதையால் கட்டுப்படுத்தப்பட்டு’ என்ற ஒரே சொல்லால் தன் தர்மநிஷ்டையை ராமனிடம் எடுத்துரைக்கிறான். பகைவனைக் கொன்று அண்ணன் நகருக்குள் நுழைந்தான்; அந்த மகாத்மாவை மதித்துச் சுக்ரீவன் முறைப்படி வணங்கினான்; அவனோ மகிழ்ந்த உள்ளத்தோடு ஆசிகள் சொல்லவில்லை. இறுதியில் சுக்ரீவன் தன் மகுடத்தால் அவனுடைய பாதங்களைத் தொட்டுப் பணிந்து நின்றான்; இருந்தும் வாலி சினத்தால் அருள்புரியவில்லை. இவ்வாறு சர்க்கத்தின் இறுதியில் பகையின் காரணம் ராமனுக்கு முழுமையாக எடுத்துரைக்கப்பட்டது. ‘என் அமைச்சர்களை’ என்ற சொல்லால், வாலி தன் சினத்தைச் சுக்ரீவன்மேல் மட்டுமல்ல, அவன் பக்கம் இருந்தவர்கள்மேலும் செலுத்தினான் என்று அறிகிறோம். சுக்ரீவனோ பதில் பேசவில்லை; எதிர்நடவடிக்கையும் தொடங்கவில்லை. மகுடத்தால் தொடுவது உச்சப் பணிவு — அரச அடையாளத்தாலேயே அண்ணனின் பாதங்கள் தொடப்பட்டன; அதனால் தன் ராஜ்யத்தை அவனிடம் ஒப்படைத்தது சுட்டப்படுகிறது. இருந்தும் வாலி மகிழவில்லை; இந்தச் சர்க்க முடிவாலேயே கவி கேட்போனின் இரக்கத்தைச் சுக்ரீவன்பால் நிலைநிறுத்துகிறார்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये किष्किन्धाकाण्डे नवमः सर्गः॥ ९॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க